•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

Title: Fallen
Fandom: KHR
Pairing: XS27
Rate: PG-13
Note: HBD to Fiar




------------------------------------------------




สีแดง...


สีขาว....



และสีดำ....










ให้เจ็บปวดยิ่งกว่า...
ให้รันทดใจยิ่งกว่า...
ให้สาสมกับสิ่งที่นายทำกับฉัน...









ความรักน่ะเหรอ?
ฉันให้นายไปตั้งนานแล้ว



หมดทั้งหัวใจที่มี

มากจนไม่เหลือแม้แต่จะเพื่อตัวเอง...



อย่าได้ร้องขอมัน



ในวันที่ฉันไม่อาจทำเพื่อนายได้เลย
.
.
.
..
..
.
.
.
.

สูงสุดของเนินเขากว้าง คือผางามที่ทอดมองเห็นทัศนียภาพกว้างไกล

ต้นหญ้าแตกยอดใหม่

ขึ้นมาแทนที่อาคารหลายสิบปี

พังทลายเหลือเพียงซากปรักหักพัง

ให้ผู้พบเห็นหวนรำลึก





ถึงความหลังในวันเก่าๆ...






ชายหนุ่มอายุเลยเข้าเลขสามทอดสายตาไปไกล มโนสติที่แจ้งชัดยังจำได้ถึงความรู้สึกครั้งแรกเมื่อได้ยืนอยู่ ณ จุดนี้...

อาคารบ้านเรือนต่างขนาดต่างสีสันแต่งแต้มบนผืนดินเบื้องล่างราวผืนผ้าใบขนาดใหญ่วาดลวดลายตึกรามบ้านช่อง
สายลมเย็นพัดพากลิ่นดินและกลิ่นฝน อากาศยามเย็นที่ฟ้าปกคลุมไปด้วยเมฆขะมุกขมัว

สัมผัสได้ถึง 'อำนาจ' ของการอยู่ที่จุดสูงสุด..

ราวว่าทุกสิ่งอย่างต่อหน้าตน...น้อมศิโรราบใต้คำบัญชา

เป็นบ่อเกิดของความทะเยอทะยาน...



ความปรารถนา...ที่จะได้ครอบครอง....
เป็นเจ้าของทุกสิ่งทุกอย่าง...




แกอยู่ที่ไหน ฉันก็จะตามไปจนได้ล่ะวะ.. ไอ้คุณบอส..



"หึ..."ร่างสูงแค่นหัวเราะ บุรุษแห่งผืนนภายืนพิงหลังกับเสาต้นเก่าที่หักร้างไป สถานที่ที่เสื่อมโทรมไปตามกาลเวลา เมื่อไร้ผู้บูรณะ...


ครั้งหนึ่ง...มันเคยเป็นพยาน ในการสบถสาบานของใครคนหนึ่ง...


"แกมองอยู่รึเปล่า...ไอ้สวะ.." เสียงเข้มเอ่ยขึ้นลอยๆ ราวหมายความถึงใครบางคน...ที่ไม่อาจอยู่ต่อหน้าตนในยามนี้...



'แผนการของ 'เรา' มันสำเร็จแล้ว...'





ทุกสิ่งทุกอย่าง...
อยู่ภายใต้เงื้อมมือของฉัน...


อย่างที่แกอยากจะเห็น...









ขายาวก้าวข้ามเศษซากปรักหักพังที่ก่อตัวเป็นกำแพงอิฐเข้าไปด้านใน พื้นปูนแตกระแหงไล่ทอดยาวมาหยุดที่ประตูบ้านกว้างซึ่งเปิดรอรับใครบางคนอยู่เสมอ

ชายหนุ่มถอดโค้ทสีดำของตนวางพาดไหล่ ก่อนจะเปิดประตูช้าๆ...




น่าแปลกที่ประตูกว้างเชื่อมต่อกับโถงใหญ่ซึ่งสภาพไม่ทรุดโทรมดั่งภายนอกเลยแม้แต่น้อย หินอ่อนสลักลายเรียบง่ายทว่ามีเสน่ห์ดึงดูด

ราวภาพฝันกลางวัน...ที่หมู่เมฆยอมถอยหลังเล็กน้อย เพื่อให้แสงสว่างส่องผ่านลงมา

ใจกลางโถงใหญ่...คือแท่นหินอ่อนทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้า




"แกมันขี้เซาจริงๆ..."

แซนซัสแค่นยิ้ม ร่างสูงทิ้งตัวลงนั่งบนขอบของสิ่งที่เรียกได้ว่ากล่องบรรจุร่างของใครบางคน...



สุสานสีเงิน...




โลงศพที่ประดับประดาด้วยกลีบกุหลาบ...






โลงหินอ่อนภายในบุกำมะหยี่สีแดงซึ่งยุบลงไปตามน้ำหนักของร่างที่นอนทอดยาว...





ร่างโปร่งบางราวแค่หลับลึกไปในห้วงฝัน จนยากยิ่งจะตื่นขึ้นรับรู้ความเป็นจริง

นัยน์ตาคู่สวยที่ทอประกายความมุ่งมั่นและมั่นใจเสมอหลบซ่อนอยู่ใต้เปลือกตาบาง

เรือนผมสีเงินยาวสลวยททิ้งตัวสยาย ตัดกับกลีบกุหลาบสีโลหิตอย่างชัดเจน

ริมฝีปากบางซีดจางยิ่งกว่าผิวขาวสล้าง




มือเรียวกุมอยู่เหนือแผ่นอกเรียบนิ่ง ไร้ซึ่งสัญญาณการเต้นของจังหวะหัวใจ...





สูทขาวที่ร่างตรงหน้าใส่อยู่ ดูจะหมองไปบ้างตามกาลเวลา แต่ในความเป็นจริงแล้ว....






เข็มนาฬิกา...หยุดนิ่งอยู่กับที่...





นับแต่วันที่ร่างนี้หลับใหลในความฝัน





ความฝัน...ที่เป็นความจริง...



ไม่อาจหวนคืน ลืมตาตื่นขึ้นได้อีกครา...





แซนซัสไล้มือหยาบกับแก้มนวล ก่อนจะค่อยๆแกะฝ่ามือที่กุมกันอยู่กลางอกออก

ภายในนั้น...คือธรรมรงค์ปั้นแต่งจากทองคำขาว สลักอักษรย่อชื่อของ 'เขา'ทั้งสองคน...


แหวน...
ที่ผู้รับไม่มีวันได้สวมใส่...













"ตอนนี้แกอยู่ที่ไหน...สควอลโล่"







ริมฝีปากคมเอ่ยเบาๆ รู้ทั้งรู้ว่าร่างนี้ไม่มีวันจะรับรู้อีกต่อไป...แต่ชายหนุ่มก็ยังไม่เคยละความพยายาม










"ข้างบนนั่น...หรือต่อหน้าฉัน..."







.
.
.
.
.
.




ผลิดอก...

เบ่งบาน...

ร่วงหล่น....





ล่องลอยหายไปในอากาศ...


.
.
.
.
.
.
.




"สวะอย่างแก... ไม่เหมาะกับสวรรค์หรอก..."





ที่ของแกมีแต่ข้างกายฉัน....



ถึงแกจะคิดว่ามันเป็นนรกก็ตามที.....






.
.
.
.
.




กลีบกุหลาบจากฟากฟ้า...


หิมะสีแดง...





พลิ้วไหวลาจากต้นกำเนิด





ในปลายฤดูใบไม้ร่วง......













ย้อมแผ่นฟ้าให้เป็นสีฉาน...









หยาดหยดสีใส ไหลร่วงหล่นสู่ผิวบอบบาง...



แซนซัสโน้มใบหน้าสัมผัสกับร่างโปร่ง ฉลามคลั่งที่ในยามนี้เป็นเพียงร่างไร้วิญญาณยังคงสงบนิ่ง ราวไม่รับรู้ถึงความเจ็บปวดจากผู้เป็นที่รักยิ่งของตน



"ทุกสิ่งทุกอย่างเป็นของฉัน..."






คำสัญญา





เลื่อนลอย






ร่วงหล่น...





"แล้วทำไมแกถึงไม่อยู่ดูมันกับฉันล่ะไอ้สวะ!!!!!!!!!"




สายลมหวีดหวิวพัดผ่านจากกระจกที่แตกร้าว


เสียงกรีดก้องราวสัตว์ป่าคุ้มคลั่ง






ประหนึ่งว่าหัวใจแตกสลาย...





พร้อมหยดน้ำตาที่ร่วงหล่น.....

















กลิ่นกุหลาบสดผสมปนเปไปกับกลิ่นคาวโลหิต







ก่อนจะกลืนเป็นเนื้อเดียวกัน...


.
.
.
.
.
.
.
กุหลาบขาว...





งดงามกว่าใคร
บริสุทธิ์กว่าใคร
กร้าวแกร่งยิ่งกว่าใคร



ทุกสิ่งที่ไม่ใช่ฉัน







กลีบกุหลาบ...

ขาวและแดง




แปรเปลี่ยนเป็นขี้เถ้าสีดำ....








ด้วยเพลิงพิโรธที่ลุกไหม้...








ก็แค่เศษสวะ...






ที่ถือดีจนกลายเป็นสวะ....





สายลมพัดฉิว



ให้เถ้าถ่านในมือล่องลอยไป....









คืนสู่ดิน....



.
.
.
.
.


เพราะเป็นสีดำ...สีที่มักจะเป็นสีสุดท้ายเสมอ



แต่เพราะเป็นสีดำ สุดท้ายทุกสีจึงกลับไปสู่สีดำเสมอ










แม้แต่สีขาว...


.
.
.
.
.


ฉันยังจำวันที่เขาเดินเข้ามาได้ดี




เป็นสัตว์ร้าย ที่มาพร้อมกับพร้อมกับกลิ่นไอแห่งการสังหาร










"ฉากจบของคุณ..." ริมฝีปากอิ่มเอ่ยแผ่วเบา ขณะที่ร่างบอบบางยืนอยู่ข้างโลงหินอ่อนสลักลาย มิได้ทรุดกายลงนั่งอย่างถือสิทธิ์เช่นเจ้าเข้าเจ้าของ



"...สมเป็นคุณเลยนะครับ..."

เรือนผมสีน้ำตาลพลิ้วไหว พร้อมรอยยิ้มบางเบาระบายบนสีหน้า...





กลีบกุหลาบขาวร่วงหล่นจากเพดานสูง



น่าฉงนที่สิ่งเหนือธรรมชาติเกิดขึ้นในสถานที่อันเงียบเชียบ





ฝ่ามือบางจับมือเรียวที่วางในท่าซึ่งเปลี่ยนไป กลับมาประสานไว้กลางแผ่นอก





ก่อนริมฝีปากนุ่มจะมอบสัมผัสอ่อนหวานเหนือหน้าผากมน






"สุดท้าย....คุณก็เลือกสีดำ...มากกว่าสีขาว...."










กลีบกุหลาบขาว...

แปรเปลี่ยนเป็นเปลวไฟสีฉาน....








ก่อนร่วงหล่นสู่ปฐพี...









มอดไหม้...อย่างสีดำ....









เหลือเพียงความว่างเปล่า....





.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.



กุหลาบขาวเกิดก่อนกุหลาบแดง
เพราะสีแดงนั้นเกิดจากหยาดหยดแห่งความรักจากสัตว์ดิรัจฉาน



ที่อาจหาญหลงใหลในบุปชาติอันพิสุทธิ์










"นายมันก็บ้าพอกัน..."



ริมฝีปากบางเอ่ย ขณะนัยน์ตาคู่สวยทอดมองร่างสูงนั่งเหยียดขาพิงหลังกับแท่นสลัก

หลับใหลในห้วงฝันทั้งน้ำตา...






ฉลามหนุ่มสังเกตเห็นโค้ทตัวยาวที่ถูกวางคลุมร่างเย็นชืดของตนไว้..





พลันริมฝีปากบางขยับรอยยิ้ม...





ร่างโปร่งใสค่อยๆโน้มตัวลงนั่งข้างๆโลงศพตนเองเป็นเพื่อนใครบางคน





นัยน์ตาสีซีดจดจ้องอยู่ที่ใบหน้าคม






ก่อนริมฝีปากบางจะทาบทับอย่างแผ่วเบา





"ฝันดีนะแซนซัส..."













กลีบกุหลาบขาว...



แต่งแต้มด้วยความบริสุทธิ์



แปรเปลี่ยนเป็นสีแดง...

จากโลหิตที่หยาดหยด




ร่วงหล่นด้วยสีดำ...




เปลวเพลิงมอดไหม้จนหมดเชื้อไฟ



.
.
.
.
.
.
.

แล้วอากาศธาตุ...




ก็มลายหายไป...
.
.
.
.
.
.
.
.


นัยน์ตาคู่คมกระพริบตาถี่ขึ้น ร่างสูงสัมผัสได้ถึงสายลมเชือดเฉือนที่พัดผ่านในอก นิ้วยาวสัมผัสริมฝีปากตนเองเบาๆ

สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นที่แสนคุ้นเคย




หากเบื้องหน้ามีเพียง 'ไม่มี'




แซนซัสเหยียดยิ้มคนเดียวในความมืดของรัตติกาลที่เริ่มสาดส่อง...



ขณะที่หยาดน้ำตาเหือดแห้งลงไป...




กับคำพูดที่ไม่มีใครได้ยิน...






รอยยิ้มอ่อนโยนระบายส่งให้จากความว่างเปล่า








เป็นกุหลาบแดง

ที่เกิดจากก้านและใบสีดำ



บนพื้นสีขาว...

.
.
.
.
.

ผลิบานและร่วงหล่น





เพื่อใครคนหนึ่ง


เพียงคนเดียวเท่านั้น...










F I N



----------------------------

Note2: ส่งงาน(?)

ถ้าไม่ถึงใจยังไงก็ขออภัยด้วยฮะพี่เฟียร์ = ='''' ความสามารถมันมีแค่นี้ เหอๆๆ...

ตอนแรกว่าจะXSอย่างเดียว ไปไงมาไงมีทูน่าด้วยวุ้ย.. กลายเป็นตระกูลปลาทิ้งคุณเฮียไปหมด...


/me เขียนดักคอคนเม้นต์

"อย่าตอบว่า -ก็ไปหายามะสิ- เด็ดขาดเลยนะ=[]=!!!"

ยังมิค่อยเก็ทเท่าไรนัก สรุปว่า หลามตาย และทูน่าก็ตายไปแล้วเช่นกัน ... ใช่มั๊ย?

แล้วป๋าก็มาคร่ำครวญหน้าโลงศพน้องหลาม สัตว์น้ำทั้งสองเป็นวิญญาณทั้งคู่ ถ้าใช่ แปลว่า ทูน่า หลอนกว่า หลาม (อ่านแล้วได้ฟีลนั้น) แต่ถ้าทูน่ายังไม่ตาย (แปลกมาก ที่มาโดยป๋าไม่เห็น) ก็เข้าขั้นใจกล้าน่าดู ให้ความรู้สึกว่า ถ้าหลามมีชีวิตอยู่ ชะรอยว่าปลาทูน่าจะกดปลาฉลามซะมากกว่า

งานนี้ป๋าถูกทิ้ง */ตีปีกพั่บ ๆ */ สงสารก็สงสารอยู่ แต่ถือว่าเอาคืนจากฟิคหลายเรื่องละกัน ทำหลามเจ็บช้ำมาเยอะแล้ว

เอ่อ ต้องขอโทษตอนที่เขียนบล็อกไว้ด้วย เพราะตอนนั้นจำชื่อคนเขียนไม่ได้จริง ๆ อ่ะค่ะ ขออภัยจริง ๆ ขอบคุณที่มาช่วยบอกนะคะ

ชอบที่บรรยายถึงศพของสควอโล่เจ้าค่ะ แลดูสมเป็นร่างไร้ชีวิตที่งดงาม แต่สารภาพว่ายังมึนเล็กน้อยว่าตกลงคนที่สึนะในเรื่องนี้มีใจให้คือ แซนซัส หรือ สควอโล่กันแน่

ปล. ขอเ ลี่ยงประัเด็นข้าน้อยจะไม่ตอบว่าสัตว์นํ้าทั้งสองไปกับยามะ แต่จะบอกว่า....แซนซัส! นายยังเหลือ 80 เป็นตัวเลือกอยู่นะ!

By โหมดชอบของแปลก X80!

ถึงบอสจะเจ็บปวด แต่ทำไมรู้สึกว่าหลามจะต้องเอาตัวเข้าแลกจนตัวตายแน่ๆเลย =[]= เจ็บปวดกว่า???

ชอบบอสมากเลยค่ะ บรรยายความคิดและคำพูดโดนมากๆ หลามเป็นศพยังสวย<3

งงนิดหน่อยเรื่องทูน่า ตอนอ่านคิดว่าทูน่าจูบหน้าผากหลามมีใจให้หลาม แต่อ่านมาจนจบเริ่มไม่แน่ใจ

เรื่องนี้หลามตายหรอเนี้ย

ขอกรีดร้องได้มั้ยคะ~~!!! มันโซโฮกกกกก

อ่านแล้วมีงงเล็กน้อย งงในสมองแต่รับรู้ด้วยหัวใจเจ้าค่ะ สุดยอดดดดด

ป๋า~~ ป๋ามาโหมดซึ้งแบบนี้แมวดำละลายนะคะ

ทูน่าก็มากับเขาด้วย โฮวกกก

หลามน้อยยยยยยย มาอย่างน่ารักมากงวดนี้ ความในใจสามคนและคำบรรยายกับสิ่งที่เกิดขึ้น ช่างเข้ากันอย่างบอกไม่ถูก

มีแบบนี้อีกเอามาอีกนะคะ แมวดำจะตามอ่านน เหมียวว

.
.
.
(ประมวลผล...)

ฟิคนี้...สุดยอดดดดดดดดด~
(พิมพ์ไม่ออกเลยทีเดียว)

เอิก...สุดยอดจริงๆค่ะ
(ไม่รุ้จะพิมพ์อะไรจริงๆ/หัวเราะ)

กร๊าซ
อ่านแล้วมีแอบมึนนิดนึงครับ
มึนๆว่าตกลงสึนำตายหรือยัง (ฮา...แต่ทำไมเราถึงรู้สึกเหมือนกับว่าตายไปแล้วนะ T[]T;; )
แอบโฮกตรงที่ทูน่าจุ๊บหลามอ่ะครับซาจัง
ชักไม่แน่ใจซะแล้วว่านี่มัน S27 หรือว่า 27S กันแน่หว่า(<<< แต่โดยส่วนตัวรู้สึกว่าจะเป็นอย่างหลังมากกว่านะ? กร๊ากกกกกกกกก โดนแม่ยก 27 เคะตบตี)

แต่บทบรรยายไหลลื่น+ภาษาสวยครับ
อุปมาอุปไมยก็ได้ใจ♥
ชอบแฮะ...



// เป็นกุหลาบแดง

ที่เกิดจากก้านและใบสีดำ



บนพื้นสีขาว... //


พอลองนึกภาพตามแล้ว...อื้อหือ...
...คงสวยน่าดูเลยนะครับ...

หลังอ่านจบพูดได้คำเดียวว่า มันคือเควส X ร้าวราน ใช่ม้ายยยยยยยยยยยยยยยยยยย >[]<

ทำไงดี ท่านแต่งได้ขนาดนี้ แล้วมุกจะแต่ง X ยังไงให้มันร้าวรานดีล่ะเนี่ย = =""

แต่อ่านแล้วเศร้า ToT หลามจ๋า อย่าทิ้งบอสไปเซ่ๆๆๆๆๆๆๆๆ

X ร้าวรานใช่มั้ยค่าฟิคนี้

โดยส่วนตัวแอบงงทูน่าตายยังแต่อุปมาอุปไมยได้ดีจังค่า

สุดยอด >////////////<


บรรยายได้งดงามมากๆเลยค่า รู้สึกสงสารป๋าไงไม่รู้ TT^TT

ปวดร้าว~ ร้องไห้ตามเฮัยไปสามสิบเก้าตลบ
พี่รักฟิคนี่ค่ะซา กรี๊ด!!! ชอบอ่านบทบรรยายเยอะๆ บทบรรยายสวยมาก พาให้บรรยากาศในฟิคทั้งหมดดีเลิศตามไป

โดยส่วนตัวคิดว่าไม่งงนะฟิคเรื่องนี้ เพราะ XS อยู่ในสาบเลือด

บอสสุดยอด บอสรันทดที่สุด บอสหล่อแม้ร้องไห้คิดถึงเมีย อ๊า จิ้นแล้วลงไปดิ้นตายกับพื้น คิดถึงแฟนอาร์ตรูปที่บอสนอนในโลง(แต่ยังไม่ตาย)มรฉลามมาโปรยดอกไม้สีขาวให้ แต่คราวนี้มันสลับกัน โฮวกกกกกกกกกก

วิญญาณฉลามอยู่ได้เพราะพลังรักใช่ไหมคะ //โดนซาจังเตะ// เทใจให้ฉลามผี เปิดตัวมาได้ชวนกรีดร้องมากๆ เทใจให้เต็มๆเลยจ้า โฮวว จูบกับของในอีกมิติหนึ่งรู้สึกยังไงบ้างคะเฮีย

็HBD พี่เฟียร์ย้อนหลังด้วยฮร้า แล้วพี่หนีไปตายอย่าสงบ ฟิคนี้สุดยอด อารมณ์เพ้อที่สุดในโลก (บิวท์ยากไหมนั่น)

ป.ล.ขอโทษนะจ๊ะที่มาเม้นช้า วันนั้นเม้นแล้วเม้นไม่ติด ...OTL

XS ฟิคนี้ซึ้ง ~ ชอบบ บ ค่ะ ...!!



บรรยายได้ดีจิงๆ
บอส... .คงเจ็บปวดมาก TT___TT

ขอแอบไปซับน้ำตา..