•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

ซึ้งจังค่า ซึ้งบอสอุส่าจ้างมาม่อน ซึ้งม้ารักเดียวใจเดียว ซึ่งมิกกี้ที่โผล่หน้ามาอีกรอบแถมยังช่วยผายปอดหลาม ตอนนี้มีแต่หนุ่มๆออกวุ้ย ชอบค่าาาาา
ชอบผีดิบวิญญานหลอดของเอลด้าด้วย ชีมาทีไรเรื่องเข้มข้นขึ้นเป็นกอง เป็นผู้หยิงที่มีประโยชน์ที่สุดนับตั้งแต่มีฟิควายมาเลยทีเดียว ฮา
หลามตาบอดเนี่ย จริงๆสมควรจะสงสารหลามแต่เราสะใจบอสมากกว่า ทิ้งเค้าไปยังไม่ถึงครึ้งชั่วโมงหลามมีอันเป็นไป(?) ซะแล้ว ไว้ใจให้ใครดูแลไม่ได้เล้ย

ส่ง pm สั่งจองรีปริ้นเรื่องนี้ไปแล้วอ่ะค่ะ แต่ไม่แน่ใจว่าส่งไปถึงหรือเปล่า รบกวนเช็คให้หน่อยได้ไหมคะ อยากได้ฟิคเรื่องนี้มากจริงๆ หงิงๆ

ตอบ - ได้รับแล้วฮะ

ส่วนตัวว่าจะไม่รีกลับจนกว่าจะครบวัน ^ ^' ใครกังวลอะไรอยู่ก็ขอโทษด้วยนะฮะ

------------
รู้สึกผิดจากคอมเม้นต์ข้างบน

เลยนั่งไล่ตอบทั้งในบล็อก เมลล์ และPMแล้วฮะ =A=''

ใครที่ส่งมาถึงวันนี้ ถ้ายังไม่ได้ตอบแสดงว่าตกสำรวจ แสดงตนด้วยนะฮะ (ฮา)

ขอบคุณท่าน sarail มากๆเลยค่ะ >.< *โค้ง
ขอโทษที่ทำให้ไม่สบายใจด้วยนะคะ *โค้งอีกรอบ

Star_Song

คือว่า เราอยากสั่งจอง รีปริ้นเรื่องนี้น่ะค่ะ แต่ว่า ส่ง pm เนี่ย คืออะไรเหรอคะ? เรไม่รู้จริงๆ พอดีเราเพิ่งรู้จักบอร์ดนี้ได้ไม่นาน ถ้าเกิดว่าเขียนชื่อเขียนเมลเอาไว้ที่นี่จะได้มั๊ยคะ? ขอบคุณมากค่ะ

kk_pan532@Yahoo.com

มายืนยันการจองอีกครั้งค่ะ
จอง 1 เล่ม
name: kretis

ข้าน้อยยืนยันแล้วน้า อย่าตัดเค้าอีกอ่า TT TT

ว๊าววว เป็นไรที่...
เศร้า จริงงงๆ
เคยอ่าน เรื่องนี้อยู่แต่
ตามอ่านไม่ทัน .. ฮิฮิ
กว่าจะครบอีกที
เล่นเอาเกือบตาย !!
หึหึหึิ ~ มันช่าง ...
น่าสงสาร ฉลามคลั่ง

/me คนเขียนเหนื่อยจากการสอบ

แต่

เพื่อใ้ห้คนอ่านไม่เหนื่อยตาตาม

กรุณาตามไปแถวๆนี้ >>>จิ้มสิจ้ะ

ปวดตับ!!! บอสสสสสสสสสสส แกไปไรอะไรอยู่

แกต้องมา กระโดดลงไปช่วยหลามในน้ำ พร้อมจูบแลกลมหายใจกันใต้น้ำสิ บอสสสสส!
โวยวาย ไปงั้นแหละ ...ร้าวรานดี ถูกใจพี่เป็นยิ่งนัก ฮ่าๆๆ

ขอเฮียร้าวรานนนนน เมื่อไหร่มันจะร้าวรานอีกซักรอบ พี่ล่ะอยากเห็น กี๊ซซซ
แต่บทนี้ ดีโน่ มันกลายเป็นมหาหัวเน่าไปซะงั้นแล้วน่ะ ="= ...ฟิคนี้ มีแต่บทพี่แก
ไม่ได้เรื่องเลยแหะ ขอบทหล่อๆ มา ทำหลามแอบหวั่นไหวบ้างสิ หุหุหุ

ตอนนี้มิเกลหล่อมาก = =b


รังแกหลามมันต่อไป ขอรังแกบอสบ้างนะน้องรัก หึหึหึ
รออ่านตอนต่อล่ะจ้า ^^

เฟียร์+

โฮกก เพิ่งได้เมนท์="=

ตอนล่าสุดนี่อ่านแล้วร้องไห้เลยค่ะ เศร้าอย่างรุนแรง แต่หมูชอบบ (เอ็งมันMชัดๆเลยนี่หว่า)

รออ่านตอนต่อไปค่ะ แต่ว่า....ขอให้บอสโดนมั่งสิค้าาา อย่าน้องหลามคนเดียว โฮวกก

ว่าจะรออ่านรวมเล่มแล้วนะเนี่ย อ่านในบอร์ดมันทำร้ายลูกกะตาเหลือหลาย แต่ว่ารอไม่ไหวแล้วเฟ้ย!!
นั่งอ่านจนตาแฉะ ต่อจากรวมเล่ม1 อยากจะสครีมให้ลั่น หลามทำไมชีวิตแกบัดซบงี้ฟร้าาาา!! ถ้าสครีมทั้งหมดคงยาวมาก เอาแค่สามตอนล่าสุดก็พอ

บอสอ่ะบร้า!! ปล่อยหลามเข้าปากม้าได้ไงฟร้า~ ก็น่าจะรู้ว่าม้ามันไว้ใจไม่ได้ ถึงจะมีเหตุผลยังไงก็เถอะ
ฉากบอสบอกรักหลามก็สุดจะซื้ง แต่... มันเป็นแค่ภาพมายาของมามอน โฮกกกกกก!! ทำไมไม่พูดด้วยตัวเองเลยหา! เดี๋ยวก็โดนมามอนแบล็คเมล์เอาหรอก << อันนี้ไม่เกี่ยว
แล้วแถมตอนนี้ยังมองไม่เห็นอีก ชีิวิตนี้มันจะโหดร้ายอีกนานมั้ย

มิเกลเหมือนจอมบงการในเงามืด เหมือนไม่ได้ทำอะไร แต่มีเอี่ยวทุกช็อต พอๆกับเอลด้าที่มาหลอกหลอนบอส แต่ก็ไม่มีประโยชน์ บอสมันปากแข็ง

พี่โน่ก็เหมือนกัน เอ็งก็น่าจะรู้อยู่แล้วว่าหลามเลือกใคร!! จะทำตัวเป็นพระรองดีเลิศประเสริฐศรีคอยปลอบใจหลามเอาโล่เหรอฟร่ะ! (แต่ถ้ากดหลามเจอรุมสะกำแน่)

ส่วนตอนอื่่นเดี๋ยวค่อยหาคนสครีมใส่ล่ะกัน

ผังสำหรับคนที่ไปรับที่Imagine Gate นะฮะ^ ^'

บู๊ท Blade Children ณ C5 อยู่ติด Happy Famiglia เลย(C3-C4)

รายชื่อคนรับที่งาน
maze
[A]Ran
kretis
KuLt_LuCiFeR
lim_liew
Star_Song

6คนผู้โชคดี จะได้จับสลากสิ่งนี้!!

รางวัลที่ 1 - โปสเตอร์ขนาด20*30ซม. พร้อมถุงใส่ห่อกลับบ้าน (เป็นถุงไวน์ล่ะพะยะค่ะ ฮา...) แนว!! จำนวน x1
รางวัลที่ 2 - โปสเตอร์ขนาด16*20(ซึ่งร้านอัดให้จริงแค่13*20 OTL ตัดขอบกันเองนะที่รัก) เหมือนคนที่ได้พิมพ์ครั้งแรก โอ้ว มันยอดมากซาร่า*[]* จำนวน x5
(เพราะจองกันไว้6คน เพราะฉะนั้นคนได้20*30จะไม่ได้16*20นะเอ้อ)

**ตอนแรกว่าจะให้จับฉลากตอนเที่ยง แต่มีคนแจ้งมาว่ามาบ่ายชัวร์ (ฮา คนขายอุตส่าห์อยากรีบกลับบ้าน OTL) ถ้ามาเกินบ่ายสามล่ะก็มีสิทธิ์หอบข้าวของหนีกลับก่อนนะจ้ะ (กร๊ากกก ขู่!?)

มีแ่ค่สองรางวัลนี่แหละ orz ใครไม่ได้จองไปสอยในงาน มีที่คั่นแถมนะเออ (ที่คั่นธรรมดา มิเคลือบ)

-----------
รีปริ๊นต์แล้วปกสีเพี้ยน=[]=!!
(ยังสวยอยู่ค่ะ ฮา แน่นอน ฝีมือพี่เฟียร์ซะอย่าง) แต่ว่า... ออกมาโทนเขียวนิดๆ รู้สึกแปลกตาไปมิใช่น้อย เล่มที่ขายงานรู้สึกจะเป็นแบบนี้หมดเสียล่ะกระัมัง

รับ6เล่ม ขายงาน 13เล่ม ที่เหลือคือส่งไปรนะเอ้อ ^ ^'

พูดถึงโซนไปรฯ
แจ้งเรื่องโอนเงินไปแล้วนะคะ

เหลือ4คนยังไม่ได้โอน (ฮา) ในที่นี้มีแจ้งรับพร้อมเล่ม2มา3คน อีกคนไม่ได้ว่าอะไร

ความจริงเราลิมิตไว้วันที่18

แต่มีคนแจ้งมาว่าเมลล์โดนอุ้มหายไปกลางทาง orz เพราะฉะนั้นจะให้โอกาสถึงวันที่25น่อ

(จริงๆคือโอนมาก่อน31ก็ได้ฮะ แต่สมุดบัญชีเหลืออีกสี่รายการจะได้เปลี่ยนเล่มแล้ว ฮา มาช่วยกันปิดบัญชี(?)กันเต๊อะ!) เพราะเช็คได้จริงๆก็วันที่1ก.พ.นั่นแล =A='' ใครรู้ตัวว่าสั่งไปรไว้ยังไม่ได้โอนแจ้งมาก็ได้นะฮะ แล้วจะส่งรายละเอียดไปให้อีกที แต่อย่างที่บอก จะแคนเซิ่ลก็บอกกันก่อนน่อ ชื่อค้างไว้แบบนี้ไม่ดีต่อสุขภาพนะฮะ ^ ^' ถึงจะแคนเซิ่ลชื่อหรืออะไรก็ไม่ได้ทำให้เราแค้นเคืองท่านแน่นอน (ฮา) แต่ถ้าทิ้งไว้แบบนี้เฉยๆยังจะเครียดกว่าซะอีก

SARAIL
ปล. ไปค่าย22-24 กลับ24เย็น 25ไปขายของงาน ทรหดจริงๆ OTL

Title: Denunci, This love must betray
Rate: PG
Fandom: KHR
Pairing: XS
Note: ขออภัยที่หายหัวไปนาน จริงๆอัพในบล็อกมากกว่านะ.. ฮา

30 ตอนจบ นี่ตอนที่ 28 แล้วฮะ ^ ^;


*ใครสนใจรีปริ๊นหรืออยากลองอ่าน ก็ย้อนกลับไปหน้าแรกๆ หรือท้ายลายเซ็นเราก็ได้น่อ

-------------------------------------



Chapter 28








Waiting for someone

Who never turn face again



Our promise

It missed by the darkness



Cause your hand

I can’t see it again, too.



My eyes cannot see anything

But your wings, they appear truly in my eyes













เป็นเวิ้งน้ำสีขาวสะอาดตา เหมือนหิมะหลอมละลายยามย่างเข้าสู่คิมหันต์ฤดู







ร่างเล็กบอบบางทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้นเย็นเยียบ ทว่าอุณหภูมิไม่มีผลต่อร่างโปร่งใส ริมฝีปากอิ่มเผยอออกเล็กน้อยเมื่อเห็นภาพสะท้อนของใครบางคนในกระจกน้ำแข็ง เจ้าของเรือนผมสีเงินสลวยและนัยน์ตาสีน้ำใส ทว่าความตั้งใจอันแรงกล้าหลอมละลายหัวใจเย็นเยียบของใครบางคนได้





“พลาด…อีกแล้วสินะคะ”






















“ออกไปให้พ้น ไม่ต้องมายุ่งกับฉัน!!” เสียงทุ้มตวาดกร้าว ร่างโปร่งปัดข้าวของที่วางกองตรงหน้ากระจัดกระจายกับพื้นพรม โชคร้ายเสียหน่อยที่คฤหาสน์คาวัลโรเน่ไม่ได้เตรียมห้องเก็บเสียงไว้สำหรับแขกคนสำคัญ ผลของมันทำให้ ‘แขก’ อีกคนหนึ่งถึงกับเปิดประตูโครม



“จะวีนก็ไม่ว่าหรอกนะ แต่เกรงใจคนความดันต่ำบ้างสิครับ” ชายหนุ่มสูดหายใจลึกราวจะตั้งสติไม่ให้เผลอหลุดมาด ก่อนเอ่ยประโยคแรกทันทีที่ก้าวขาพ้นธรณีประตู หันไปมองเจ้าของบ้านที่ขมวดคิ้วราวไม่พอใจคำพูดของตนเมื่อครู่





หนึ่งชายนั่งเหยียดขาอยู่บนเตียง เจ้าของเสียงแหกปากลั่นปราสาทให้แสลงหู หมอเจ้าของไข้ที่จรรยาบรรณแพทย์ติดลบแทบอยากจับคนตรงหน้ากรอกยานอนหลับไม่ก็ฉีดยาสลบแบบเมื่อวานอีกซักรอบ แต่คงไม่พ้นโดนหุ้นส่วนตนเรียกลูกน้องมาลากกลับห้อง กับอีกหนึ่งซึ่งท่าทางไม่พอใจตั้งแต่ที่เขาบุกมาห้อง สภาพแบบนี้ มิคาเอล สเตลลาโน่ก็สรุปในใจทันที ว่าถ้าบอสแห่งคาวัลโรเน่แฟมิลี่ได้ฉลามคลั่งเป็นศรีภรรยา คงไม่แคล้วเป็นได้แค่คุณสามีในโอวาทเป็นแน่





“แก…” ฉลามหนุ่มที่ตอนนี้นั่งอยู่กับเตียงพยายามนึกชื่อให้ออก จริงอยู่ว่าภาพตรงหน้าตนมีแต่สีดำ แต่ถึงอย่างนั้น สัญชาติญาณนักฆ่าก็ใช่ว่าจะลืมกลิ่นศัตรูได้ง่ายๆ “…มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง”



“รักษาคุณ” มิเกลตอบอย่างหงุดหงิด ก่อนจะก้มลงหยิบแจกันที่ร่วงลงมาจากข้างหัวเตียงไปวางไว้บนโต๊ะอีกมุมหนึ่งในห้อง “จะทำตัวเป็นสาวอกหักไปถึงไหน นอนเป็นคนป่วยอยู่เฉยๆก็ดีอยู่แล้วแท้ๆ”





ตุบ!





“ปัดโธ่เว้ย!!” มือเรียวขว้างหมอนหนุนอีกใบที่อยู่ใกล้ตัวไปหมายจะให้โดนคนปากดี ทว่าคนที่เป็นเป้าหมายดึงไหล่คุณสามีที่ตนสรุปไว้ในใจมารับแทน





“ที่เหลือคุณจัดการเองเถอะ ผมง่วง” เป็นประโยคที่ไม่สมกับฐานะและตำแหน่งเลยสักนิด ก่อนเจ้าของเรือนผมสีกาน้ำจะผละตัวจากห้องไป



“เดี๋ยว!!” ฉลามคลั่งพยายามจะลุกตาม ทว่าฝ่าเท้าไปสะดุดกองผ้าห่มทำเอาร่างโปร่งแทบไถลตกเตียง แต่ใครอีกคนที่เหลือในห้องมาคว้าตัวไว้ทัน ฉลามหนุ่มดิ้นขลุกขลัก ตัวเขาในสภาพ ‘แบบนี้’ แทบจะไม่มีแรงทำอะไรให้เป็นชิ้นเป็นอันได้สักอย่าง



ดีโน่หรี่ตามองบานประตูที่ปิดลง นึกก่นว่าใครบางคนเมื่อครู่อยู่ในใจ แต่เมื่อหันกลับมาที่คนในอ้อมแขน เจ้าของมือหนาจึงเอ่ยปราม



“สควอลโล่” เสียงทุ้มเรียกอย่างอ่อนใจ “ฉันไม่เห็นด้วยกับที่หมอนั่นพูด แต่นายใจเย็นลงหน่อยก็ดีนะ”



“ใจเย็นงั้นเหรอ! ลองมาเป็นฉันดูสิ!!แกยังจะใจเย็นลงอีกมั้ย!?” ไม่จำเป็นต้องเห็นหน้า ไม่จำเป็นต้องสัมผัส แต่ก็รับรู้ได้ทันทีว่าคนพูดอยู่ตรงหน้าตนเป็นใคร



ดีโน่เป็นแบบนี้เสมอ ม้าพยศหนุ่มผู้เลื่อนขั้นเป็นบอสแห่งคาวัลโรเน่จะใจเย็นได้ในเวลาที่ใครอีกคนใจแทบลุกเป็นไฟ หรือเรียกได้ว่าเป็นผู้ที่เหมาะสมกับตำแหน่งพันธมิตรในฐานะผู้ไกล่เกลี่ย แต่ไหนแต่ไรมาด้วยความที่เป็นคนรักสงบแบบนี้ ถึงได้ทำให้ลูกน้องรักนัก







หรือไม่…การที่คนแบบนี้จะร้อนใจ ก็คงต้องเป็นเรื่องของคนสำคัญ?





ฉันไม่สำคัญรึไง?

จะบ้าเรอะ นี่ใช่เวลาคิดเรื่องแบบนั้นที่ไหน

ตอนที่ยังเข้าข้างตัวเองได้…



ก็ขอเชื่ออีกซักหน่อยเถอะ…



“ไม่เป็นไรนะ…” เห็นว่าร่างโปร่งเงียบไป คนโอบกอดจึงไล่ฝ่ามือลูบศีรษะสีเงินเบาๆ ฉลามหนุ่มปล่อยให้ความอบอุ่นจากสัมผัสนั้นปลอบประโลมจิตใจตนเอง







ใช่แล้ว…ไม่สำคัญ



กับคนที่สำคัญ



ถึงจะไม่ใช่เรื่อง

แต่ก็ไม่ปฏิเสธ







ว่าชีวิตหนึ่งของใครสักคน

ก็อยากเป็นคนสำคัญสำหรับใครอีกคนหนึ่งเช่นกัน





เพียงแต่…ในเวลานี้…



คนที่ฉันอยากให้เห็นค่ามากที่สุด

กลับเป็นคนที่ตีค่าร่างนี้ไร้ค่าเสียยิ่งกว่าเศษสวะ





เพราะมันเป็นสวะ…ที่หาประโยชน์ไม่ได้แล้ว….





ถึงได้ปล่อยทิ้งไปตามทางของมัน

เศษซาก…ที่ทับถม…บนกองของเหลือใช้ที่ไร้ค่า…









“ขอบใจ…” เสียงทุ้มตอบรับคำพูดเมื่อครู่อย่างอ่อนล้า ราวว่าจิตใจตนสงบลงได้บ้าง ไม่ใช่เปลวเพลิงที่รุ่มร้อนหรือสายน้ำเย็นเยียบยิ่งกว่าน้ำแข็ง แต่เป็นความอบอุ่นที่ได้รับจากคนที่เห็นคุณค่าของตนเอง







เพียงแต่….





สกปรก น่ารังเกียจ ทั้งร่างกายนี้ จิตใจนี้ แม้แต่ความคิดนี้….







ไม่คู่ควร…กับความรู้สึกของนาย





เพราะคนอย่างฉัน ไม่มีสิทธิ์เป็นคนสำคัญของใคร









มันก็เท่านั้นเอง…























เพราะหมอนั่น นายถึงได้เป็นแบบนี้

เพราะหมอนั่น นายถึงได้เป็นแบบนี้

ไม่ใช่ความผิดของนาย สควอลโล่







คนที่ต้องชดใช้



มีเพียงคนเดียวเท่านั้น…













“หลับไปแล้วเหรอ?” เสียงนุ่มเอ่ยจากหลังประตู ดีโน่ถอนใจยาว ก่อนจะตอบทั้งที่ไม่ได้หันไปสบตากับคู่สนทนา



“อือ”



“แล้วจะทำยังไงต่อไป?” เขาคนนั้นไม่ตอบ ขณะที่มือไล่เกลี่ยเรือนผมสีสวยของคนที่นอนอยู่ มิเกลไม่ได้ว่าอะไรเรื่องที่อีกฝ่ายไม่ตอบ ก่อนจะยื่นแฟ้มเอกสารให้ร่างสูง



“นี่อะไรน่ะ?” ดีโน่รับมาแล้วพลิกดูคร่าวๆ ความจริงที่ปรากฏตรงหน้าทำให้ใบหน้าหล่อเหลาเปลี่ยนสี “อะไรกัน...”



“รับรองจากสภาสูง ว่ารองหัวหน้าวาเรียทำตามคำสั่ง” ม้าพยศหนุ่มขมวดคิ้วเล็กน้อย สมองทำการประมวลผลสิ่งที่ได้รับ ก่อนจะเข้าใจอะไรบางอย่างอย่างถ่องแท้



“หืม? ทำไมทำหน้าอย่างนั้นล่ะ.... ก็ถ้าฉลามคลั่งซื่อสัตย์กับรุ่นที่9 ถ้าเกิดฝั่งวาเรียทำอะไรลงไปเขาก็จะไม่โดนหางเลขไปด้วยไง” ชายหนุ่มผมดำหัวเราะเบาๆ พร้อมเอ่ยสัมทับ



“คุณรอให้เป็นแบบนี้มานานแล้วไม่ใช่เหรอ?”







“ฉัน...คงไม่ทำมันแล้วล่ะ”







“พอเห็นเขาเจ็บปวดเพราะหมอนั่นขนาดนี้ ถึงได้รู้สึกว่าตัวเองน่ะทำอะไรเพื่อหมอนี่ไม่ได้เลยซักอย่าง....”































แผนการทำลายวาเรียจากภายใน

สร้างสถานการณ์ให้เกิด “คนทรยศ”ขึ้นมาอีกครั้ง





ครั้งที่สอง... จะไม่มีวันได้รับการให้อภัย





เรื่องราวที่ถูกดำเนินขึ้นตั้งแต่หลังจบศึกชิงแหวน ใครบางคนที่เป็นห่วงร่างโปร่งบางของฉลามคลั่ง ทั้งเหนี่ยวรั้งทั้งวอนขอ แต่เช่นเดียวกับที่แล้วมา คือสายตาของนักฆ่าหนุ่มจับจ้องตามแผ่นหลังใครคนหนึ่งเพียงคนเดียว



ได้สิ สควอลโล่... ถ้านายไม่มาหาฉันเองล่ะก็...



‘ทำให้เขาไม่เหลือแม้แต่ที่พึ่งสุดท้าย ให้พื้นที่ว่างบนโลกใบนี้ที่เป็นของเขาคือยืนเคียงข้างนาย’



ส่งคนแทรกซึมในวาเรีย เป็นเรื่องที่ทำได้ง่ายๆ ปั่นป่วนจากภายใน แน่นอนว่ามันเป็นแผนการที่เตรียมการมาอย่างดี สิ่งสุดท้ายที่ต้องการ คือคำเอ่ยปากจากชายผู้นี้เท่านั้น



“คนดีก็ยังเป็นคนดีอยู่วันยันค่ำ” เสียงทุ้มเอ่ยลอยๆขณะพ่นควันสีขาวออกทางปาก กลิ่นนิโคตินลอยฉุนไปทั่วระเบียงกว้าง ขณะสายตาคู่คมนึกถึงใครบางคนที่เอ่ยประโยคน้ำเน่าให้ตนฟังเมื่อครู่



น่าขำ ....

ความจริงผมก็นึกอยู่แล้ว..ว่าคุณคงทำไม่ได้...

















ทำลายวาเรียซะ!



ฉันไม่อยากให้คนที่ฉันรัก....ต้องเจ็บปวดเพราะฉัน...

เหมือนกับที่ฉันไม่อยากให้หมอนั่นต้องเจ็บปวด...เพราะแซนซัส....













สายตามองผ่านป่าใหญ่ทีปกคลุมด้วยหิมะ ทั้งทางถนนที่ทอดยาวไปถึงเมืองเล็กๆซึ่งอยู่ไม่ไกล บนหุบเขาสูงใหญ่ ยอดหอคอยปราสาทโบราณยังปรากฏให้เห็นเป็นภาพสีจางราวรูปประกอบนิทานปรัมปรา





ปราสาทเจ้าหญิงในนิทานกลับกลายเป็นแหล่งซ่องสุมนักฆ่าที่เก่งกาจที่สุดในโลกมืด..





รอยยิ้มเหยียดผุดขึ้นที่ริมฝีปาก ขณะที่ร่างสูงหันหลังกลับ สายตาของใครบางคนกลับตรึงเขาไว้กับที่





“แกสูบบุหรี่ด้วยเหรอ?”







เสียงทุ้มเอ่ยจากระเบียงด้านข้าง ร่างโปร่งสวมเชิ้ตขาวกับกางเกงสีเดียวกัน ทั้งเรือนผมสีเงินสลวยดูจะกลืนไปกับสีขาวรอบตัว มีเพียงโค้ทสีน้ำตาลของใครบางคนที่คลุมไหล่บางไว้ทำให้เห็นภาพตรงหน้าไดชัดถนัดตา ทั้งที่ดวงตาคู่นั้นไม่สะท้อนแม้แต่แสงตะวัน แต่กลับจับจ้องมาถูกตำแหน่งได้ราวจับวาง



“รบกวนเหรอครับ”



“เปล่า...” สควอลโล่พูดลอยๆพลางหันหน้าออกนอกระเบียง ไม่สนใจคนที่อยู่ห้องข้างๆ ซึ่งตอนแรกว่าจะเดินกลับเข้าห้องแต่เพราะคนป่วยออกมาตากลมหนาวอย่างนี้ จรรยาบรรณแพทย์เพียงน้อยนิดทำให้เจ้าตัวยังยืนดูสถานการณ์



ฉลามหนุ่มสูดหายใจรับไอเย็นที่สัมผัสใบหน้าอย่างเต็มปอด ก่อนจะหันหลังยืนพิงระเบียงกว้าง ใบหน้าซีดเซียวแหงนมองท้องฟ้าปลอดโปร่งเหนือศีรษะ พลางปล่อยความคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย



“นี่”



“ครับ?”



“ถ้าฉันตกลงไป จะตายรึเปล่า” นัยน์ตาคู่คมเหลือบมองยังพื้นหิมะเบื้องล่างครู่หนึ่งแล้วจึงตอบ









“ดูแล้วน่าจะเป็นอย่างนั้นนะครับ…”







“หึ” ร่างโปร่งแค่นหัวเราะ ก่อนจะหลับตาลงช้าๆ “ตอบมาซิ”





“ครับ?”





“แกคิดจะทำอะไร?...ล้างแค้นให้เอลด้า? หรือว่าฆ่าแซนซัส?”





“สองอย่างนั่น มันต่างกันเหรอครับ?” เอ่ยพลางกลั้วหัวเราะ แผ่นหลังพิงกับระเบียงไม่ต่างกับคู่สนทนา “จะขัดขวางผมอย่างนั้นเหรอ?”





แล้วคุณไม่รู้ตัวรึไง ว่าคุณเองก็เป็นส่วนสำคัญของเรื่องนั้นน่ะ?





“ไม่” เสียงทุ้มตอบเสียงห้วน “ฉันไม่ทำอะไร แกก็ทำอะไรหมอนั่นไม่ได้อยู่แล้ว”





“ฟ้าออกจะสวยขนาดนี้ จะคิดอยู่ห่างกว่าเดิมทำไมล่ะครับ?” ประโยคนั้นเอ่ยขึ้นมาอย่างไร้ความหมาย ทั้งที่จริงแล้วหมายถึงใครคนหนึ่งซึ่งคิดจะลงไปนอนดูฟ้ากับพื้นหิมะ ไม่ใช่บนระเบียงสูงของคฤหาสน์เก่าแก่ ฉลามหนุ่มเงียบไปครู่หนึ่ง





“ตอนนี้...ตรงนี้...มันใกล้นักเหรอ” ร่างโปร่งพึมพำเสียงเบา มิเกลแค่ยิ้มหวานให้อย่างเคย ทว่าอยู่ๆร่างโปร่งก็ทิ้งตัวไปเบื้องหลัง ร่วงหล่นลงสู่อากาศว่างเปล่าที่คอยรองรับร่างกายตนอยู่ทันที!





“สควอลโล่!!”



ทั้งที่ไม่อยากเรียกชื่อ แต่ริมฝีปากหยักกลับห้ามตัวเองไม่ได้ น่าแปลก ทั้งที่ต่อหน้าต่อตาเขาเห็นฉลามคลั่งผละตัวจากรั้วระเบียงเองแท้ๆ แต่ทำไมใบหน้านั้นกลับดูตกใจบอกไม่ถูก มือเรียวคว้าขอบรั้วหินอ่อนได้ทันควัน ทว่าหินอ่อนที่สัมผัสหิมะมาหลายวันกลับเย็นเฉียบแถมยังลื่นเสียจนคนจับแทบทรงตัวไม่อยู่



ร่างสูงรีบวิ่งออกนอกห้อง ในเวลานี้ ห้องกว้างที่ตนพักพิงชั่วคราวกลับทำให้บานประตูอยู่ไกลเสียเหลือเกิน ทันทีที่มือเรียวจับลูกบิดประตูให้เปิดออกพร้อมกับเจ้าของร่างที่ผลุนผลันออกมา นัยน์ตาสีเทากลับเห็นร่างใครบางคนรีบเข้าไปในห้องข้างๆแทน...

















“จับไว้”



เสียงเข้มสั่นพร่าทั้งที่เอ่ยวาจาราวคำสั่ง ความตื่นตระหนกครอบคลุมใบหน้าได้รูป ทว่าสิ่งที่เห็นได้ชัดในเวลานี้คือความห่วงใยในสายตาเสียมากกว่า แต่มีหรือใครคนนั้นจะรับรู้ ถึงกระนั้น มือเรียวจับมือหนาที่ค่อยๆช่วยดึงตัวเขาขึ้น ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งกับพื้นหินอ่อนของระเบียงกว้าง ได้ยินเสียงหอบหายใจของใครบางคนอยู่ใกล้ๆ







“นายทำบ้าอะไรน่ะ!!”







เสียงตะโกนคราวนี้ไม่ใช่ฉลามคลั่งที่เป็นต้นเสียง แต่กลับเป็นคนที่ช่วยชีวิตอีกคนมาหมาดๆ ดีโน่ คาวัลโรเน่ ไม่เคยโกรธอะไรหรือใครมากเท่านี้มาก่อน...

“ฉัน...” เอ่ยไม่ทันจบประโยค ร่างโปร่งก็ถูกรวบเข้าไปในอ้อมแขนของอีกฝ่าย



เพราะเขาตากน้ำแข็งมากเกินไปรึเปล่านะ ถึงได้รู้สึกว่าไอ้ม้าบ้านี่มันตัวอุ่นขนาดนี้?



“อย่าทำแบบนี้อีกนะ...ฉันเป็นห่วง...”





ปล่อยให้อ้อมกอดของใครบางคนปลอบประโลมร่างกายที่หนาวสั่น



ไอเย็นของหิมะขาวพร่างพราวในความคิด





ทั้งที่รอบกายตน





มีเพียงสีดำสนิท...ก็เท่านั้น



V
V
V

“ทำไมถึงตกลงไปล่ะครับ?” เสียงบุรุษอีกหนึ่งในห้องเอ่ยขึ้นไม่ให้ลืมว่ามีคนอื่นอยู่ด้วย ดีโน่ประคองฉลามหนุ่มให้ไปนั่งกับเตียง แล้วจึงกลับมาปิดประตูกระจกซึ่งทำหน้าที่เป็นหน้าต่างกันห้องกว้างกับระเบียง ร่างสูงทวนคำถามในใจ ก่อนจะเอ่ยตอบอย่างไม่เข้าใจ


“นายไม่ได้กระโดดลงไปงั้นเหรอ?”



“ไม่ใช่” เสียงทุ้มตอบทันที “ฉันแค่คิดเฉยๆ แต่ยังไม่ได้ทำซักหน่อย”



ถึงจะไม่ใช่คำตอบที่ดีเท่าไรนัก แต่ก็เป็นการยืนยันความบริสุทธิ์ของตนเองได้เป็นอย่างดี



“ผมดูอยู่...คุณเหมือนโดนดึงจากด้านหลังซะมากกว่า... แต่...” คนเริ่มถามกล่าวถึงเหตุการณ์ที่ประสบมาเมื่อครู่

“มันเป็นระเบียง” สควอลโล่ช่วยต่อให้

“แน่นอน ว่าข้างหลังนั่น มันไม่มีที่ยืนหรอก”

“แล้ว...?” ดีโน่ทิ้งช่วงน้ำเสียง ก่อนเหลือบไปมองระเบียงกว้างซึ่งหิมะละลายด้วยแสงแดดที่ส่องลงมา









ไม่มีใครพูดอะไรต่อ ขณะที่มีเพียงคนเดียวในห้องที่รู้สึกเหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่าง



....นัยน์ตาสีเทาเหมือนมีควันบุหรี่ลอยฟุ้งอยู่ภายใน...

































เสียงเคาะดังขึ้นข้างหน้าต่างกระจกใสหลังโต๊ะทำงานของหัวหน้ากลุ่มนักฆ่า แซนซัสละมือจากแก้วมาร์การิต้าในมือ ก่อนจะยกขาที่วางกับโต๊ะลงกับพื้น หยัดกายขึ้นเต็มความสูง แล้วเหลือบมองสิ่งแปลกปลอมที่มารบกวนเวลาเขาในเวลานี้

เหยี่ยวสีน้ำตาลเห็นได้ชัดตัดกับสีขาวของหิมะที่เกาะตัวริมขอบหน้าต่าง ท่าทางเหมือนอยากจะเข้ามาหลบความหนาวในห้องเสียเต็มแก่ พอร่างสูงหันหลังทำเป็นไม่สนใจ เสียงเคาะหน้าต่างเมื่อครู่ก็เปลี่ยนเป็นเสียงขูดเล็บกับพื้นกระจก.... ในที่สุดชายหนุ่มจึงเปิดหน้าต่างบานกว้างออกให้แขกไม่ได้รับเชิญเข้ามา

แทนที่จะไปเกาะที่อื่น นกนักล่ากลับทิ้งตัวลงกับแขนแซนซัส พร้อมใช้ขาเขี่ยเสื้อสูทหนังชั้นดีที่คลุมไหล่อีกฝ่ายอยู่ นัยน์ตาสีโลหิตสังเกตเห็นอะไรบางอย่างที่ติดมากับขาของมัน เขาดึงม้วนกระดาษแผ่นเล็กนั่นออกช้าๆ แล้วคลี่อ่านอย่างไม่สบอารมณ์เท่าใดนัก





ท่าทางจะอารมณ์ไม่ดีนะครับ?

รู้อะไรไหม ตอนนี้เขาคนนั้นของคุณอาการแย่มากเลยนะ

ถ้าไม่รีบมารับกลับ จะโดนใครบางคนทำคะแนนนำเอานะ



โรคทุกชนิดมีทางรักษา เพียงแต่ให้ยาอย่างถูกวิธี แต่ป่วยใจนี่ผมก็ไม่รู้สินะ ...

อาจจะขึ้นกับคนให้ด้วยล่ะมั้ง?

M.



ทันทีที่อ่านจบ เหยี่ยวตัวนั้นก็บินกลับไปโดยไม่หันมามองแซนซัสสักนิด ชายหนุ่มนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง...

ก่อนกระดาษเมื่อครู่จะเหลือเพียงเถ้าถ่าน...



“คุณชาย...” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นหลังจากเปิดประตูเข้ามา ภาพที่เห็นคือร่างสูงผู้เป็นบุตรของเจ้านายเขายืนหัวเราะในลำคออยู่คนเดียว ราวกับเย้ยหยันอะไรบางอย่างอยู่อย่างนั้น





เจ้าของเรือนผมสีเงินเดินเงียบๆเข้าไปหยุดหน้าโต๊ะตัวใหญ่ ก่อนจะวางเอกสารอะไรบางอย่างลงกับโต๊ะ แล้วถอยหลังไปยืนเงียบๆอยู่มุมห้องเช่นปกติ







แซนซัสเหยียดยิ้มกับข้อมูลที่อยู่ตรงหน้า เท่านี้...ทุกอย่างก็กระจ่างเสียที...



ไม่มีอะไรต้องกังวลอีกต่อไป...



กระดาษเมื่อครู่เป็นสัญญาณลั่นกลองรบโดยไม่รู้ตัว ร่างสูงมองนาฬิกาแล้วคว้าโค้ทสีดำตัวเก่งมาสวมทับทันที ขายาวก้าวไปที่ริมประตู ขณะที่คนที่เหลือในห้องเอ่ยปากเป็นประโยคที่สอง







“จะไปไหนเหรอครับ?”







คนๆนั้นเพียงแค่เหลือบสายตามา ก่อนริมฝีปากจะเ่อ่ยตอบเสียงหนักแน่น















“คาวัลโรเน่”






















สัมผัสเบาบางที่ริมฝีปาก นุ่มนวลเหมือนกลีบดอกไม้ไหว...





ดีโน่?...





ไม่สิ...




“อือ” เสียงครางดังขึ้นในลำคอขณะที่ร่างโปร่งพลิกตัวไปอีกด้านของเตียงนุ่ม ก่อนจะคิดทบทวนอะไรบางอย่างให้ชัดเจนยิ่งขึ้น




!!!??




ร่างโปร่งลุกพรวด มองซ้ายมองขวาเห็นแต่สีดำสนิท คิดได้ว่านี่น่าจะเป็นตอนกลางคืนแล้ว แต่....ค่ำคืนที่ไม่มีแม้แต่แสงดาวทำให้ตระหนักความจริงได้อีกข้อ....

ตอนนี้เขามองไม่เห็น....

ใช้คำว่า ‘มองไม่เห็น’ และ ‘ตอนนี้’ ดูจะดูดีกว่าการที่จะสรุปว่า ‘ตาบอด’ สำหรับฉลามคลั่ง

ถึงจะเป็นแค่เรื่องเล็กๆน้อยๆ...แต่อย่างน้อยมันก็เป็นเรื่องธรรมดาไม่กี่อย่างที่ประคองจิตใจอันบอบช้ำของร่างนี้เอาไว้ได้...

ทั้งที่รู้ว่ามองไม่เห็น แต่นัยน์ตาคู่สวยกลับลืมตาที่จะมองสีของความมืดรอบตัว ในเวลาแบบนี้กลับนึกถึงใครอีกคนขึ้นมาเสียมิได้


...เธออยู่กับความมืดมาตลอดเลยสินะ?



เหมือนกรรมตามสนองตนเอง...ที่ทำผิดกับใครบางคนไว้อย่างนั้น...




“ตื่นอยู่เหรอครับ?” เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยทักทายไม่ไกลนัก ฉลามหนุ่มเดาเอาว่าอีกฝ่ายน่าจะยืนอยู่ไม่ไกลนัก สควอลโล่หาวหวอดก่อนจะยันกายลุกจากเตียง มือคลำตามผนังวอลเปเปอร์เป็นสิ่งนำทางไปหาอีกฝ่าย



“กี่โมงแล้ว” ร่างโปร่งถามอย่างหงุดหงิด


“23นาฬิกา 47นาที” ชายหนุ่มตอบพลางกลั้วหัวเราะ ไม่ได้ขุ่นเคืองกับน้ำเสียงเอาเรื่องของคนตรงหน้า พลางนึกชื่นชมที่อีกฝ่ายสามารถปรับตัวให้เข้ากับสภาพ ‘แบบนั้น’ ได้อย่างรวดเร็วอยู่ในใจ “เวลาคุณตื่น ต้องถามเวลาตลอดเลยรึไงกัน?”



“ดีโน่ล่ะ?” สควอลโล่ไม่ตอบ ไพล่ถามถึงอีกคนแทน ถ้าม้าพยศหนุ่มอยู่คงไม่ปล่อยให้เจ้านี่เข้าๆออกๆห้องที่เขาพักอยู่ตามใจแน่ มิเกลสาวเท้าไปหัวเตียงขณะตอบคำถาม “เตรียมการพรุ่งนี้อยู่น่ะครับ”

“พรุ่งนี้มีอะไร”

“พาคุณไปเปิดตัว”

“ห๊ะ…!?”

“ในฐานะสมาชิกคาวัลโรเน่แฟมิลี่” อดีตศัตรูเอ่ยหยิบถุงยาประจำตัวอีกฝ่ายขึ้นมาดู “คุณไม่ได้ทานอาหารเย็น เพราะฉะนั้นเดี๋ยวอีกซักพักก็ช่วยทานยาด้วยนะครับ”

“แต่…” ริมฝีปากบางสวนอย่างไม่เข้าใจ ทว่าคำพูดของตนที่เอ่ยปากไปกลับทำให้สมองกลับมาคิดทบทวนอีกรอบ ใช่สิ...ตอนนี้เขาไม่ใช่คนของวาเรียแล้วนี่...

นัยน์ตาคู่คมหรี่มองบานหน้าต่างซึ่งปิดสนิทซ้ำยังปกคลุมด้วยม่านสีเข้ม แปลกใจอะไรอยู่เล็กน้อยแต่ก็มิได้เอื้อนเอ่ย พลางนึกถึง ‘สารท้ารบ’ ที่ส่งไปให้ใครบางคนเมื่อตอนบ่าย ทั้งที่เขาคิดว่าคนคนนั้นคงไม่ทนนั่งเฉยอยู่กับเก้าอี้ได้ แต่น่าแปลกที่ไม่มีปฏิกิริยาอะไรตอบกลับมาแม้แต่น้อย

“เงียบไปทำไม” ฉลามหนุ่มเอ่ยขึ้นราวจะเรียกความสนใจจากคู่สนทนา มิเกลกระพริบตาถี่เหมือนว่าตนหูฝาดไป “ว่าอะไรนะครับ?”

“ฉันถามว่าเงียบทำไม” ร่างโปร่งว่า ก่อนยกมือขึ้นกอดอก ทั้งที่มองไม่เห็น แต่ก็มั่นใจว่าเจ้าคนปากดีต้องยืนอยู่ต่อหน้าเขาแน่ๆ

“ไม่นึกว่าคุณอยากคุยกับผม” เสียงนุ่มมีร่องรอยความประหลาดใจปนขำขัน พร้อมถาม “เหงาเหรอครับ?”
สควอลโล่สะบัดหน้าพรืด ปฏิเสธโดยอัตโนมัติ แต่ท่าทางนั้นบอกได้อย่างดีว่าใจจริงของเจ้าตัวคิดอะไรอยู่

“จริงๆผมก็อยากอยู่กับคุณหรอกนะ แต่ถ้าทำอย่างนั้น ผมคงโดนทั้งแส้ทั้งลูกไฟ” ร่างสูงพูดติดตลก ก่อนจะจับมือลากอีกฝ่ายไปหยุดอยู่กับเตียง แล้วผลักคนตรงหน้าให้ฟุบไปกับผ้าห่ม “แต่ถ้าคุณเหงา ผมว่าคืนนี้มีคนอยู่เป็นเพื่อนแน่”

“ใครว่าฉันเหงา!!” ฉลามหนุ่มลุกขึ้นนั่งกับเตียงนุ่มทำท่าจะลุกหนีคำพูดแซวของอีกฝ่าย แต่รู้สึกน้ำหนักเตียงที่ยุบลงมา คนปากดีที่ว่านั่งอยู่ข้างๆนี่เอง

“ผมเดาเอานะ... บางที ที่นี่...อาจจะมีผีก็ได้” มิเกลเอ่ยพลางมองผ้าม่านที่วูบไหวทั้งที่ไม่มีลมจากภายนอก เสียงเครื่องทำความร้อนในห้องครางเบาๆราวกับจะตอบรับคำพูดเพ้อเจ้อของชายหนุ่ม แต่ดูท่าฉลามคลั่งจะไม่สนุกไปด้วย

“ห๊ะ...” แม้นักฆ่าจะสังหารคนมามากก็จริง แต่สควอลโล่ยังไม่เคยเจอเรื่องลึกลับแบบจะจะเข้าสักที ถ้าจะมีก็เรียกว่าตัวเองหลอนไปเองมากกว่า

แต่ไหนแต่ไรมามนุษย์กลัวความมืดที่สุด ตัวเขาที่ทำงานกับยามค่ำคืนจึงไม่รู้สึกรู้สาอะไร

แต่ว่าตอนนี้... มันไม่เหมือนปกติ...






สิ่งที่ชายอกสามศอกกลัวมากที่สุด ก็คือสิ่งที่จับต้องไม่ได้นี่แหละ!



“แกเอาอะไรมาพูด” ฉลามหนุ่มทำเป็นไม่สนใจ ทั้งที่เม็ดเหงื่อผุดตามรูขุมขน ทำเอาคนมองอดขำไม่ได้ มิเกลแค่ยิ้มหวานให้อย่างเคย ก่อนจะผละตัวลุกไป

“กินยาด้วยล่ะครับ...แล้วก็...ราตรีสวัสดิ์” เสียงนุ่มเอ่ยลา แล้วร่างสูงก็หยุดอยู่หน้าประตูราวจะรอคำตอบรับของอีกฝ่าย “ถ้านอนคนเดียวเหงา ยังไงผมก็อยู่ห้องข้างๆนะครับ”

“ถ้าดีโน่มันไม่ให้แกอยู่แถวนี้ แล้วทำไมแก...” ไม่ทันขาดคำ เสียงเปิดและปิดประตูก็ดังขึ้นในคราวเดียว ไม่ต้องแปลกใจว่าตอนนี้พ่อคนช่างยุคงออกไปหัวเราะอยู่นอกห้องแล้วแน่ๆ...

สควอลโล่คิดว่าเจ้าโรคจิตนั่นคงลืมนึกไป ว่าตัวเขามองไม่เห็นแบบนี้แล้วจะกินยาได้อย่างไร...











ฝ่ายคนจิตไม่ปกติที่ว่า ก็ยืนขำอยู่หน้าห้องเหมือนที่ใครบางคนคิดจริงๆ ขายาวก้าวนำไปยังห้องข้างๆอย่างที่บอกหนุ่มนักฆ่าไปเมื่อครู่ พลันนัยน์ตาคู่คมสังเกตเห็นชายผ้าคลุมสีดำพลิ้วไหวจากต้นไม้ข้างห้องเขาไปห้องข้างๆอย่างรวดเร็ว

“มาจริงๆ..สินะ”








แอ๊ด....





เสียงหน้าต่างบานกว้างเปิดออกช้าๆพร้อมกับแรงลมเย็นเฉียบจากอุณหภูมิภายนอก สควอลโล่สะดุ้งเฮือก เป็นครั้งแรกที่ฉลามหนุ่มรู้สึกว่าตนเองโชคดีที่มองไม่เห็น เพราะเขาก็ไม่อยากมีประสบการณ์สยองขวัญจากคฤหาสน์คาวัลโรเน่...พลางโสตประสาทได้ยินเสียงสวบสาบของฝีเท้าย่ำกับพื้นพรม ถ้าสิ่งที่อยู่ต่อหน้าตนเป็นผีอย่างน้อยมันก็ยังมีน้ำหนักตัวล่ะฟะ



ผีจะมีขาได้ยังไงกัน..



สควอลโล่หลับตาพริ้มทั้งที่ในใจเต้นไม่เป็นจังหวะ พลางคิดสะระตะในสมอง ถ้าไม่ใช่ผีล่ะ..ผู้บุกรุก... หรือนักฆ่า?.... ดาบเขาพังไปตั้งนานแล้ว แถมตัวเขาในตอนนี้ที่ไม่มีแม้แต่มือกลอีกข้างจะทำอะไรได้...

จะให้หนีหรือแกล้งทำเป็นหลับ นั่นก็ไม่ใช่วิสัยของเขาเอาซะเลย แต่ถ้าผู้บุกรุกเป็นนักฆ่าจริงๆก็คงจะลงมือไปแล้วสิ?...

อยู่ๆด้านข้างเตียงก็ยุบฮวบ ผีในจินตนาการของฉลามคลั่งคงนั่งลงข้างๆนี่เอง

ฝ่ามือร้อนรุ่มแม้ในฤดูหนาวสัมผัสลงที่ข้างแก้ม เกลี่ยเรือนผมนุ่มสลวยที่ปรกเสี้ยวหน้าของร่างโปร่งให้เห็นใบหน้าที่ไม่ได้มองเต็มตามานาน ไล้สัมผัสไปรอบคอขาว ร่างโปร่งบางที่ดูจะซีดจางไปกับแสงสลัวของห้องมืด ดูไม่เหมาะสมกับคนที่เจิดจ้าและแน่วแน่อย่างรุ่งอรุณนั่นเลย

เป็นครั้งแรกที่ฉลามหนุ่มเข้าใจอะไรแจ่มแจ้งในรอบหลายวัน





ชายหนุ่มพลิกตัวเข้าซุกคนตัวอุ่นกว่าที่มาโดยมิได้นัดหมายโดยอัติโนมัติ สร้างความประหลาดใจให้ผู้บุกรุกไม่น้อย



“เดี๋ยวนี้กล้ามากนี่...” เสียงเข้มเอ่ยเริ่มบทสนทนา



“ก็...นี่มันฝันของฉันไม่ใช่รึไง” รอยยิ้มบางปรากฏบนสีหน้าทั้งที่ฉลามคลั่งยังหลับตาพริ้ม อย่างน้อยก็พิสูจน์ได้แล้วว่าไม่ใช่ผี...


“ตัวนายจริงๆจะมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงกัน” ตอบทั้งที่ยังแนบใบหน้ากับฝ่ามืออุ่น ทำเอาคนฟังกระตุกยิ้มกับความคิดงี่เง่าของอีกฝ่าย


“ไม่ลองตื่นมาดูหน่อยรึไง คนในฝันของแกน่ะ”

“ถึงฉันลืมตา ก็มองไม่เห็นอยู่ดีล่ะน่า” ริมฝีปากบางเอ่ยแย้ง ทว่าก่อนที่จะได้ทันตั้งตัว ใครบางคนที่คนหลับตาคิดว่าเป็นแค่ความฝันกลับดึงตัวเขาเข้าไปกอด อุณหภูมิร่างกายพร้อมกับเสียงเต้นของหัวใจทำให้ยืนยันว่าคนตรงหน้าไม่ใช่ผี แถมยังไม่ใช่ความฝันอีกต่างหาก...












“แซนซัส...” ฉลามหนุ่มเพ้อชื่ออีกฝ่ายเบาๆ ยังไม่แน่ใจว่าเรื่องที่เกิดขึ้นนี่เป็นเรื่องจริงรึเปล่า เขาไม่ชอบถูกหลอกหลายครั้งหรอกนะ...


ใบหน้าของหัวหน้ากลุ่มวาเรียดูจะไม่สบอารมณ์เอาเสียเลย คนตรงหน้าทำตัวเป็นปลาความจำสั้นไปได้ แต่เขาก็พอใจอยู่ลึกๆที่ร่างโปร่งจำได้ว่าสัมผัสร่างกายนี้เป็นของใคร...



“แซนซัส...จริงๆเหรอ...” มือขวาลูบไปตามใบหน้าของชายหนุ่มราวกับไม่แน่ใจ รอยนูนของรอยแผลเป็นกับเค้าโครงใบหน้าคมสันได้รูปนั้นไม่มีทางเป็นของปลอมได้แน่ แต่...





นัยน์ตาคู่สวยลืมตาขึ้นช้าๆ ทั้งที่รู้ว่ามองไม่เห็น...





จริงอย่างที่คิด...





ไม่มีสิ่งใดนอกไปจากความมืดมิดเช่นเมื่อครู่...









คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันโดยอัตโนมัติ ก่อนจะผลักคนตรงหน้าออกเต็มแรง




“มาทำไม!!”



ร่างสูงตกใจไม่น้อยที่อยู่ๆฉลามคลั่งก็วีนแตก ร่างโปร่งพยายามถอยหนีแต่ตัวเขาเองก็ไม่คิดจะปล่อยชายหนุ่มไปง่ายๆ สควอลโล่ที่ไม่สนใจแล้วว่าจะเกิดอะไรขึ้นขอแค่หนีไปได้ก็พอรีบรุดลงจากเตียง ทว่าเพียงแค่ก้าวเดียวฉลามหนุ่มก็ทรุดฮวบลงกับพื้น โชคยังดีที่คนไล่จับคว้าเอวอีกฝ่ายไว้ได้ทัน ก่อนแซนซัสจะลากตัวสัตว์น้ำไม่เชื่องกลับ ชายหนุ่มพิงตัวกับหัวนอนพลางดึงให้อีกฝ่ายนั่งด้านหน้า ทั้งล็อคเอวบางไว้ในอ้อมแขนเสร็จสรรพ



“ปล่อยเซ่ ไอ้เจ้าบอสงี่เง่า!!”


ความคิดที่จะจัดการคนในอาณัติเป็นอันชะงักไป เมื่อฉลามตัวดีทั้งเตะทั้งถีบสุดฤทธิ์ อย่างกับว่าขยะแขยงเขาขนาดนั้น ท่าทีแข็งข้อของร่างโปร่งกระตุ้นต่อมน้ำโหชายหนุ่มขึ้นมาตะหงิดๆ โชคยังดีที่เรื่องที่ตนต้องทำสำคัญกว่าการจะมาคิดบทลงโทษคนตรงหน้า.... อย่างน้อยรอกลับไปที่ปราสาทก่อนก็ได้...



“แกมาที่นี่ได้ยังไง!?แล้วพวกยามของดีโน่ล่ะ” สควอลโล่ยิงคำถามหลังหยุดดิ้นเพราะคนตรงหน้าดูจะไม่ได้มาเพื่อเรื่องแบบนั้นสักเท่าไหร่ ชื่อของศัตรูหัวใจที่เอ่ยจากปากหนุ่มผมเงินทำให้แซนซัสเหยียดยิ้ม
“พวกนั้นสลบกันหมดอยู่ก่อนแล้ว”


“หา...”


“เลิกพูดมากซักที” ริมฝีปากคมเอ่ย “หลบตาฉันทำไม”

“อ๊ะ..” คนนอนบนเตียงเหมือนพึ่งรู้สึกตัว ร่างโปร่งกลอกตาไปมา พลางสงสัยอยู่ในใจ ก่อนจะตอบตัวเองได้ทันทีว่าคนตรงหน้าเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขามองไม่เห็น...






“เปล่า...” รู้สึกถึงนัยน์ตาคู่คมที่จับจ้องมาที่ตนเองอย่างคาดคั้น ไม่ทันให้ตั้งตัว ใบหน้าคมซุกกับไหล่บาง พลางคลอเคลียลมหายใจไม่ห่าง






เสียงเข้มอ่อนลงเล็กน้อยก่อนจะจับมือบางขึ้นมาสัมผัสริมฝีปาก






“ฉันมารับแกแล้ว...”















TBC -> Last Part of Chapter 28




ขออภัยที่ห่างหายกันไปนานนนนนนนนนนนนนนมาก =[]=!! อัพแต่ในบล็อกจนเกือบลืมบอร์ดไปเลย - -* ขอโทษคนที่ตามแต่ตรงนี้จริงๆนะฮะ

ตอน 28 แบ่งออกเป็น3พาร์ตเพื่อตัดอารมณ์(?) ซักหน่อย ถ้าอ่านติดๆกันจะรู้สึกว่าฉลามเทียวไปเทียวมาเหลือเกิน แต่ว่าถ้ารออ่านนานๆนี่จะรู้สึกว่า... นานโคตระ OTL (ความเลทของคนเขียนเอง เหอๆ)

อีก1พาร์ตกับสองตอน เราก็ลาจากกันแล้วสำหรับฟิคเรื่องนี้ แต่เรื่องราวของเขายังไม่จบ ใครจะเป็นยังไงก็คงต้องติดตามต่อในเล่ม = =b ยังไงก็จะลงที่บอร์ดจนครบเรื่องหลักแน่ฮะ

ขอบคุณที่ยังติดตามกันอยู่น่อ ขออภัยคนอ่านจากหน้าจอแล้วปวดตาด้วย (ฮา)

จะว่าไป

เล่ม1ยังเหลือนะฮะ (กร๊ากกก โฆษณาขายของเต็มที่) เล่ม2คงได้รวมปีนี้แน่ แต่เมื่อไหร่มิอาจทราบ ทว่าคนเขียนอาจมีภารกิจใหญ่ยิ่ง(??)ที่ทำให้ไปขายตามปกติไม่ได้ ขอพิจารณาดูอีกที - -;;

คิดถึงคนอ่าน รักคนเม้นต์ ใกล้จบเรื่องแล้ว ผีบอร์ดเผยตัวมาบ้างก็ดีนะฮะ 555 เดี๋ยวมีของแถมจะอดไม่รู้ตัวน่อ

SARAIL♥

จบอย่างโหดร้ายมากที่สุดดดดดดดดดดดดด!!!!!!!!!!!

คนอ่านยอมไม่ด้ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

จะว่าไปทำไมวันนี้ทุกคนขยันทุบไหดองกันจังเลยล่ะครับ??

ตามอ่านไม่ทันนะนี่(รีบรีเฟรชเผื่อท่านมุกจะเป็นไปกับเขาด้วย)

ป๋ามาแล้ว~ ป๋าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา...

กว่าป๋าจะมารับหลามได้คนอ่านเกือบนึกว่าเรื่องนี้เป็นDSไปแล้วนะ เจ็บปวดดดดด

555+รอพาร์ทต่อไปนะครับ