•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

กริ๊ดดดดดดดดดดดดดดดดด ท่านซาเรียยยยยยยยยยยย >[]<

อ๊ากกกกกกกกก ฉลาม!!!!!!! อ๊ากกกกกกกก มว๊ากกกกกกกก กร๊าซซซซซซซซซซซซซซซซซซซ ชอบคร่า >[]<

ป๋าก็....อ๊ากกกกกกกกก มันหวานแบบนี้ได้ไงฟร้า!!!!!!!!!!!!!!!!!!! >[]<

แต่...ฉลามนี่....ไม่ว่ายังไงก็....ซื่อสัตย์ต่อบอสจริงๆนะนั่น.ไม่ว่าอะไร...สิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับสควอโล่......ก็คือแซนซัสสินะ ^^

อ๊ากกกกกกกก อยากอ่านต่ออออออออ >[]<

ยาวววมากกกก อ่านสองตอนรวดด บอสสารภาพแล้ว โฮกกกก

น้องหลามเอ๊ย หัดเข้าใจอะไรง่ายๆหน่อย โดนด่าว่าเป็นฉลามโง่อีกแล้วน๊าา ฮ่าฮ่า

ดีโน่ ไม่กล้าได้กล้าเสีย ก็เป็นได้เท่านี้แหละ จะมาแย่งน้องหลามไปจากป๋าไม่ได้หรอกเค้าเกิดมาคู่กัน หึหึ

แยกกันอยู่แบบนี้ไม่คิดถึงกันแย่เลยหรอ ป๋ามารับกลับบ้านไวไวน๊าา

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด
พูดออกมาจนได้นะป๋าแซนให้คนอ่านลุ้นกันตัวโก่งเลย
โดยส่วนตัวชอบดีโน่นะคะแต่ถ้าทำอะไรไม่ดีๆละก็มีเชือดค่ะ หึๆๆ
ปล.ฟิคกีอัสใกล้เสร็จแล้วนะคะ กำลังคิดจะกำเนิดคุ่ใหม่คือ สุโล่ เอิ๊กๆๆ
/me โดนสั่งเก็บ

ยัง ยัง ยังไม่อัพ-----

มาถามข่าวฮะ

เหลือDenunci 1 เล่ม มีใครสนใจไหม แต่ไม่มีโปสเตอร์แถมนะเออ = =''' แต่เราจะมีอย่างอื่นติดไปให้แทน(ถ้าสนใจ) ติดต่อสอบถามได้แถวๆนี้(?)นะฮะ

บอสน่ารักมาก... ฉลามก็.... นางทาสไม่เสื่อมคลาย...

สวมกอด คำพูดแบบนั้น... หวานแบบXSเลยครับ...

รู้สึกเหมือนบอสจะทิ้งมาดจริงๆก็คราวนี้...

โอ้ย~.... ฆ่ากันให้ตายเลยเถอะครับท่านซา~

.....................!!








มดขึ้นจอ =[]=!!














\เผ่น

PS ขอบคุณสำหรับหนังสือเจ้าค่ะ ^^"

PSS ไปนั่งโฮกโปสเตอร์ต่อ [แล้วไม่อ่านสือสอบรึไง]

..........ไว้ก่อน =3="

อ่า วันนี้---

เรามาทำอะไรเนี่ย /me หัวเราะ ชักเอ๋อ...

อ้อ



เกี่้ยวกับReprint นะคะ สนใจตามไปที่นี่ค่ะ

อาทิตย์หน้าสอบ... ฮือ... TT TT

คริสต์มาสกับปีใหม่ ไม่สิ ช่วงนี้ถึงช่วงนั้น คนอ่านที่น่ารักรักษาสุขภาพกันด้วยนะฮะ ตอนนี้ไอ้เราก็เป็นหวัดไม่หายมาสองเดือนแล้ว (ฮา)

*พรุ่งนี้อาจอัพ*

ไอพลอยทุบโต้ะอย่างรุนแรงงงง อร้างงงงงง ป๋า คะป๋า.......

หวาน ชอบ(อ้าวไอนี้) ฮะๆพลอยชอบหวานๆนี้คะ^^ ยิ้มชอบมา สงสารม้าแปลกๆแต่ชั้งเหอะคะ

Title: Denunci
Ch.27
Rate: Angst?
Note: กลัวหม้อ ไห กะละมัง...




-----------------------






























ดีใจมากๆ...
รู้สึกหัวใจ...อุ่นวาบขึ้นมา...




เพราะเป็นคนสำคัญ...


ไม่นึกว่า....

แค่คำพูดธรรมดา...

จะทำให้...





มีความสุขได้มากขนาดนี้...





“สควอลโล่...”



เสียงของนาย...


“สควอลโล่...”


คำพูดของนาย...






ใจจริงของนาย...










ฉัน....








“สควอลโล่!! ตื่นเถอะ!!”




เสียงทุ้มแทบจะตะโกน ฉลามหนุ่มเบิกตาโพลงเมื่อเห็นใบหน้าของร่างสูงกว่าอยู่ใกล้ๆ คนปลุกท่าทางตระหนกไม่แพ้กัน

อะไรกัน...

“....แซนซัสล่ะ?...” ร่างโปร่งค่อยๆยันกายลุกขึ้นนั่ง พลางกวาดสายตาดูสภาพโดยรอบ กล่องลังที่เปิดกว้างกับเตียงขาวที่ยับย่น ใบหน้าตนที่เมื่อครู่ฝังอยู่กับผืนผ้าบนรังนอน...

หรือว่า...







อีกแล้ว...

ท่าทีคนตอบเมื่อได้ยินชื่อใครอีกคนทำให้ชายหนุ่มขมวดคิ้ว แต่ม้าพยศก็มีมารยาทพอจะตอบคำถามของคนสำคัญ
“แซนซัสบอกให้ฉันขึ้นมาช่วยนายเก็บของ แล้วก็...พอขึ้นมาฉันก็เห็นนายฟุบอยู่กับเตียงนี่แหละ”

ฉัน...


“งั้นเหรอ...”

ฉัน...



“ฮะฮะฮะ.....นั่นสินะ...ฉันนี่โง่จริงๆ...” ร่างโปร่งแค่นหัวเราะกับตนเอง ดีโน่มองตามฉลามหนุ่มอย่างไม่เข้าใจ ทว่าเมื่อมือหนาเอื้อมจะแตะไหล่บาง สควอลโล่ก็ลุกจากเตียงทันที

“เอ้า จะช่วยก็ช่วยซะสิ”



แค่ฝันไป...









ใช่สิ..



มันจะเป็นจริงไปได้ยังไงกัน...


หลอกตัวเองเสียเหลือเกินนะ...สเปลบี สควอลโล่







ถึงอย่างนั้น...



แม้มันจะเป็นแค่ความฝัน....


ฉันก็ยัง…




--------------------------





“นี่ใครเหรอ สควอลโล่?” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นกรอบรูปที่ถูกใครบางคนลืมวางทิ้งไว้บนเตียง ฉลามหนุ่มเลิกคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะกลับมาดูให้เห็นชัดๆ

“แม่ฉัน”

“ถ้าอย่างนั้น...คนนี้ก็?” ดีโน่คิดทันทีว่านี่คือรูปคู่ของบิดามารดาคนตรงหน้า ทว่าร่างโปร่งสวนทันควัน

“น้องชายแม่ เคยเจอแค่ครั้งเดียว” หนุ่มผมเงินตอบพลางคว้ารูปนั้นใส่ในลังเป็นอย่างสุดท้ายแล้วปิดกล่องทันที “อยากรู้ไปทำไม”

“เผื่อไปสู่ขอนายไง”

ผัวะ!

“ฉันล้อเล่นน่า..” ดีโน่บ่นอุบอิบขณะยอมให้อีกฝ่ายชกไหล่ จริงอยู่ว่าฉลามหนุ่มมือหนักแต่ก็ยอมออมแรงไว้ให้บ้าง สควอลโล่ตรวจความเรียบร้อยในห้องชั่วครู่ ก่อนจะเดินไปที่ประตู

“ไปกันได้แล้ว”

“เดี๋ยวฉันโทรตามโรมาริโอ้ก่อนนะ”

“โทรทำไม” ร่างโปร่งเลิกคิ้วสงสัย ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าอีกฝ่ายติดรถมาด้วย... และ...


แกไม่ได้อยู่ที่นี่แล้วไอ้สวะ ยอมรับความจริงซะบ้าง





ไม่ได้อยู่ในฐานะ...

ที่จะพบหน้า

พูดจา

แตะต้อง



สัมผัส...


ห่างไกลกัน...อีกครั้งหนึ่ง...




ทั้งที่....




“อื้อ โรมาริโอ้ว่าใกล้จะถึงแล้วล่ะ” ดีโน่ตอบพลางยิ้มร่า ทว่าเมื่อหันกลับมาอีกที ร่างโปร่งก็หายตัวไปจากหน้าประตูเสียแล้ว


“สควอลโล่!!!!”



อยู่ใกล้แค่นี้เอง...


------------------------


น้ำแข็งเย็นยะเยือกที่ไม่มีวันละลายแม้แต่ในฤดูร้อน
เฝ้ารออยู่เสมอ ให้พันธนาการสีใสแต่แข็งแกร่งที่สุดนั้นมลายหายไป


ทั้งที่เป็นแบบนั้น


แต่



ทั้งที่ไม่มีกรงขวางกั้น
ทั้งที่นายยังมีลมหายใจ


ทั้งที่ฉันยังอยู่ตรงนี้...




ทั้งที่....

“แฮ่ก... แฮ่ก ...” ร่างโปร่งหอบหายใจเมื่อมาหยุดอยู่หน้าประตูบานกว้าง เรื่องทุกอย่างเริ่มต้นจากตรงนั้น ความสัมพันธ์ของคนสองคนที่เปลี่ยนไปชั่วกาล ฉลามหนุ่มไม่คิดจะเคาะประตู ขณะเดียวกัน ไม่คิดจะเข้าไปหา...


ถ้าเพียงแต่อีกฝ่ายอยู่....


“แซนซัส” สควอลโล่เอ่ยชื่ออีกฝ่ายขึ้นเบาๆ ไม่นึกหวังจะให้เขาได้ยิน แผ่นหลังบางพิงกับประตูบานหนา ก่อนจะทรุดตัวลงมานั่งอย่างหมดแรง นึกแปลกใจตนเองอยู่ทีเหนื่อยง่ายขนาดนี้

“ฉัน...จะไปแล้วนะ...”

ทั้งที่ฉัน...


“จริงๆฉันอยากคุยอะไรอีกหน่อย...” สควอลโล่เอ่ยขึ้นมาลอยๆ ราวกับว่าใครคนนั้นจะนั่งนิ่งฟังอยู่อีกฟากประตู มันคงไม่สวยหรูเหมือนในนิยาย ที่ความจริงแล้วต้องห่างไกลเพราะรักมากไป

มากเกินไป..

ความหลงใหล...มักแปรเปลี่ยนเป็นความเจ็บปวด....
บางที...ถ้า...ไม่รู้แต่แรกก็คงจะดี....



ว่าใจจริงแล้ว....






“ฉันก็แค่...”




อยากเห็นหน้านายอีกซักครั้ง...





อยากได้ยินเสียง อยากเห็นหน้า ถ้าได้เจอคงอดไม่ได้ที่จะสัมผัส

ความต้องการ....
ไม่รู้จักพอ...



ในเวลาแบบนี้... ยังมีอารมณ์มาคิดเรื่องแบบนั้น...





ฉันก็แค่...



ไม่อยากจากนายไปไหนเท่านั้นเอง...





















“ฉันไล่แล้วแกยังไม่ไปอีกรึไง”


เสียงนั้นเหมือนดังจากที่ไกลแสนไกล สควอลโล่กระพริบตาถี่ มองเห็นคนตรงหน้าชัดเจน แต่กลับไม่อยากเชื่อว่าเป็นความจริง... ชายหนุ่มในชุดสีดำตามแบบฉบับของเขา ใบหน้าที่แปดเปื้อนด้วยริ้วรอยความผิดพลาดในอดีต ร่างสูงกับริมฝีปากคมเรียบนิ่งเฉยชา พร้อมวาจาเชือดเฉือนหัวใจ

จะเป็นใครอื่นไปได้อีก...


“อือ” ร่างโปร่งตอบเบาๆ ทั้งยังก้มหน้าลงเช่นเดิม

แม้แต่ภาพหลอน...

ก็ยังกรีดแทงหัวใจอยู่ร่ำไป

“ลุก”

“ไม่”

“ทำไม” ‘ภาพหลอน’ที่ว่าขมวดคิ้ว ก่อนจะผ่อนลมหายใจอย่างหงุดหงิด ชายหนุ่มลดระยะห่างเข้ามาใกล้ จดจ้องจากที่สูงกว่าอย่างดูแคลน “ไม่นึกว่าแกจะหน้าด้านอยู่”

“พักเดียวเท่านั้นแหละ งกไปได้” สควอลโล่ยิ้มๆให้คนตรงหน้า ท่าทีเหนื่อยล้าทำให้แซนซัสนึกสงสัย




ฉลามหนุ่มคิดว่าภาพตรงหน้าเป็นแค่ภาพหลอน...
หรือมันอาจจะเป็นภาพหลอนจริงๆก็ได้...



โกหกหัวใจตัวเองอีกครั้ง
ไม่ใช่ที่นี่ที่ฉันควรอยู่ ข้างตัวฉันคือคนสำคัญ เขาไม่มีวันปล่อยฉันจากไปไหน




ความคิดเหมือนผู้หญิงไร้สาระ



นั่นไม่ใช่ตัวฉัน...


สิ่งที่แย้งขึ้นมาในจิตใจเป็นประจักษ์พยานได้เป็นอย่างดี





ท้องฟ้า...จากฉันไปแล้ว....




“นี่แกยังไม่ตื่นอีกเรอะ” แซนซัสยิ้มเย็น สควอลโล่หัวเราะเบาๆ ฉลามหนุ่มประจักษ์ถึงอะไรบางอย่าง...อีกครั้ง ร่างโปร่งยันกายลุกขึ้น รู้สึกถึงหยาดเหงื่อที่ซึมออกแผ่นหลัง บางทีเขาอาจจะต้องไปหาหมอจริงๆ...



ไม่หรอก

ท้องฟ้าก็อยู่ที่เดิมนั่นแหละ


แต่สายฝนสกปรกอย่างฉัน....



ไม่เป็นที่ต้อนรับของนภาผืนนั้นอีกแล้ว....



“ขอบใจที่ปลุก” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นช้าๆ ร่างโปร่งค่อยๆเงยหน้าสบตากับแซนซัส ดวงตาสีฟ้าใสเหมือนเย็นเยียบเหมือนน้ำแข็ง ครั้งหนึ่งมันเคยเป็นเช่นนั้น เมื่อครั้งที่ฉลามคลั่งยังเป็นนักล่าโดดเดี่ยวในห้วงทะเลเลือด แม้นมันจะถูกหลอมละลายด้วยเปลวเพลิงอันร้อนรุ่มของใครไปแล้วก็ตามที แต่....




อีกครั้ง...


ไม่จำเป็น ...ไม่มีความหมายอะไร…







ความฝันก็แค่ความฝัน






และ...






“จูบได้มั้ย” เสียงทุ้มเอ่ยลอยๆขณะที่เดินผ่านหน้าร่างสูง
“แกคิดว่าฉันสนของเหลือรึไง” ชายหนุ่มยิ้มเย็น ขณะเดียวกัน รอยยิ้มก็ระบายบนใบหน้าฉลามหนุ่ม...

ถ้าเป็นแกล่ะก็.....



ไม่เป็นไร...


เพราะฉันรู้ดียิ่งกว่าใคร...ว่าคนที่จะพูดแบบนั้น ไม่มีวันใช่นาย...


โดยเฉพาะ...



ถ้ามันเป็นคำพูดที่พูดกับฉัน...





เราพบเจอ
เราลาจาก




เป็นความฝัน...ที่แปดเปื้อนไปด้วยเลือด....





รัดร้อยรึงด้วยด้ายแดงจากคาวโลหิต
กลิ่นเลือด ฝุ่นควัน และดินปืน
กลางสมรภูมิ

“Arrivederci XANXUS”

Forever…



----------------------------------------


“สควอลโล่?” ดีโน่เอ่ยอย่างไม่แน่ใจเมื่อร่างโปร่งเตรียมก้าวขาขึ้นรถ ไม่มีทั้งลุสซูเรีย มาม่อน หรือเจ้าชายนักฆ่ามาตามส่ง หรือบางที...หากปล่อยให้พวกนั้นมา ฉลามหนุ่มอาจไม่ได้กลับจริงๆก็ได้

“หือ” ร่างโปร่งทวนเสียงสูง

“แซนซัส..ไม่มาส่งหรอ”

สควอลโล่หัวเราะเบาๆ

“หมอนั่น...ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับฉันแล้ว...”

ร่างโปร่งปิดประตูรถ ที่นั่งด้านหลังข้างม้าพยศหนุ่มซึ่งดูเหมือนจะไม่เข้าใจอดีตเพื่อนสนิทมากขึ้นทุกที นัยน์ตาสีฟ้าคู่สวยไม่หันกลับไปแลปราสาทสีดำสนิท ที่ซึ่งเป็นสถานที่แห่งความทรงจำ...

พาหนะสีเงินเคลื่อนตัวกลืนหายไปกับสีขาวของพื้นหิมะ

ทั้งที่...




รัก…





ขนาดนี้แท้ๆ...



---------------

นัยน์ตาสีโลหิตจับจ้องอยู่ที่ใครบางคน ตั้งแต่จังหวะการก้าวเดินลงตามขั้นบันได จนรองเท้าหนังเหยียบย่ำหิมะขาว และก้าวขึ้นรถที่มารอรับ

แกผอมลงอีกแล้วนะไอ้สวะ...

ชายหนุ่มกวาดสายตาตั้งแต่หัวจรดเท้าจากข้างหน้าต่างบานใหญ่ มือแกร่งยกขึ้นกอดอกพลางคิดพิจารณาใครคนนั้นไปเรื่อยๆ

ทั้งที่...

ความจริง...ฉันน่าจะเก็บแกไว้ใกล้ตัว...


ขังไว้ในห้องที่ไม่มีแม้แต่แสงอาทิตย์ส่อง
ให้ร่างนั้นรองรับความต้องการเพียงอย่างเดียวเท่านั้น

ไม่ต้องมีความรัก
คำบอกความหมายแว่วหวานที่ข้างหู

เสียงหอบหายใจสะท้านของร่างที่สั่นไหวด้วยแรงอารมณ์
ต่อให้ก่นด่า ว่ากล่าว หรือผลักไส ก็ไม่จำเป็นต้องไปสนใจ





ขอแค่แกยังมีชีวิตอยู่....

ร่างกายนั้น...
หัวใจของแก...





ไม่ต้องออกไปเจออันตรายภายนอก




ให้เป็นคนสำคัญที่สุด



แต่...ทำแบบนั้นไป....


มันจะได้อะไรขึ้นมา?...




ร่างเล็กของทารกต้องสาปซึ่งแอบลอบมองเจ้านายตนอยู่ไม่ได้เอ่ยอะไร รวมถึงภารกิจที่ถูกมอบหมายให้ทำเมื่อครู่ ไม่อาจรับรู้ว่าคนตรงหน้าคิดวางแผนการณ์ไว้เช่นไร ทว่าเรื่องหนึ่งที่ตระหนักได้ชัดแจ้งในมโนสติตอนนี้....

“4 เท่า ...ฉันรู้แล้ว” ประโยคตอบรับเอ่ยจากร่างสูงทั้งที่ยังไม่ทันเอ่ยปาก มาม่อนพยักหน้าหงึกพลางคำนวณรายได้ตนทันที


ความฝัน....

ก็เป็นได้แค่ความฝันนั่นแหละ....



V
V
V

หัวใจงั้นเหรอ?
ร่างกายงั้นเหรอ?

ไม่ใช่

ความภักดี?

แค่นั้นน่ะ มากเกินพออยู่แล้ว








แล้ว...



อะไรกันล่ะ...


ที่เติมเต็มไม่เคยพอสักที...














ร่างโปร่งทอดสายตาไปยังสีขาวของธรรมชาติโดยรอบ ต้นสนที่ถูกหิมะปกคลุม ฟ้าสว่างของฤดูหนาว ทะเลสาบสีใสที่ปกคลุมไปด้วยน้ำแข็ง...
ไม่มีแม้แต่เสียงนกร้อง...

แปลก...







“โรมาริโอ้ หยุดรถเดี๋ยวนี้!!!”






เอี๊ยดดดดดดดดดดด

ฉลามหนุ่มถูกแรงเบรกดันให้ไปติดเบาะหน้า ม้าพยศก็พอกัน พลันรถหยุดตามจุดมุ่งหมายของคนขับ ร่างโปร่งก็ขึ้นเสียงทันที

“จะหยุดก็บอกกันก่อนสิวะ!!”

“ให้หยุดทำไมล่ะครับ บอส”

“นาย...ไม่เห็นงั้นเหรอ”
คนขับรถส่ายหน้า แม้เจ้าตัวจะทำตามคำสั่งทันทีแต่ก็ไม่เห็นสาเหตุที่ทำให้เจ้านายตนสั่งแบบนั้นเลยสักนิด

“ไม่นี่ครับ”

“สควอลโล่ล่ะ?” ร่างโปร่งเอ่ยถาม ฉลามหนุ่มเลิกคิ้ว ก่อนจะตอบอย่างหงุดหงิด “ฉันมองข้างทางอยู่ จะไปเห็นข้างหน้าได้ยังไง”

“เมื่อกี้...มีผู้หญิงคนนึงยืนขวางหน้ารถ...” คำตอบของบอสแห่งคาวัลโรเน่ทำให้ฉลามหนุ่มหูผึ่ง ร่างโปร่งที่เมื่อครู่มัวแต่เหม่อหันซ้ายมองขวาทันที ทว่าไม่เห็นสิ่งใดแม้แต่ความว่างเปล่า

จนกระทั่งสายตาไปหยุดอยู่ที่กลางทะเลสาบ...

“ไม่มีอะไรก็ไปต่อเถอะ” ดีโน่ขมวดคิ้วเล็กน้อย ทว่าเมื่อกวาดสายตามองไปก็ไม่เห็นอะไรอีกแล้ว ทว่า...

“ลากันตรงนี้ล่ะ” เสียงทุ้มเอ่ยสั้นๆ ก่อนที่ดีโน่จะรู้ตัว ฉลามหนุ่มก็กระชากประตูรถออกแล้ววิ่งไปกลางผืนน้ำแข็งทันที!

“สควอลโล่!!!”






















Ring…

“แฮ่ก แฮ่ก..” ร่างโปร่งหยุดอยู่กลางผืนน้ำที่จับตัวเป็นน้ำแข็ง หอบหายใจรัว ทั้งที่จากรถมาไม่ไกลนัก แต่มองกลับไปไม่เห็นแม้แต่เงาของพาหนะที่จากมา หิมะที่ว่าหยุดเหมือนจะกลับมาตกอีกครั้ง แต่ถึงอย่างนั้น สิ่งสำคัญที่ควรสนใจในตอนนี้มีเพียงเรื่องเดียว...


“เอลด้า เธออยู่แถวนี้ใช่มั้ย!!??” เสียงทุ้มตะโกน ทว่าไม่มีเสียงตอบรับ ไม่มีแม้แต่เงาคนที่หมายถึง ทว่าเสียงอะไรบางอย่างยังดังก้องอยู่ในสมอง สลัดเท่าไหร่ก็ไม่หลุด ราวกับคำสาปก็ไม่ปาน

Ring…

อะไรบางอย่างดลใจให้ฉลามหนุ่มมองพื้นเบื้องล่าง ผืนน้ำสีขาวด้วยอุณหภูมิที่ลดต่ำ ไม่สะท้อนภาพใครนอกจากตนเอง ทว่าเพียงชั่วครู่ที่ผืนน้ำไหววูบ รอยร้าวจากน้ำหนักของร่างโปร่งก็ทำให้ฉลามหนุ่มตกลงไปในธารน้ำแข็งทันที!





ตูม!!





“อ๊ะ อุ๊บ!!??”
อุณหภูมิเย็นเยียบของผืนน้ำในฤดูหนาวทำให้ทั้งร่างกายแทบขยับไม่ได้ เย็นเฉียบเทียบเท่ากับน้ำแข็ง แม้นเป็นเวลากลางวัน แต่เมื่อมองไปทางใดกลับเห็นแต่เงาดำมืดของผืนน้ำสีดำสนิท มือเรียวหมายตะกายร่างตนขึ้นสูดอากาศ ทว่าผืนน้ำแข็งที่แตกละเอียดเมื่อครู่กลับเคลื่อนตัวมาติดกันเป็นแพน้ำแข็งหนา ดั่งผนังกั้นโลกใต้น้ำกับโลกภายนอก
ของเหลวใสทะลักเข้ามาในร่างกาย แรงดันน้ำอึดอัดจนฉลามหนุ่มหายใจไม่ออก ด้วยความที่ไม่ทันได้ตั้งตัวจึงไม่เหลืออากาศไว้หายใจ แม้จะเป็นอดีตนักฆ่าวาเรียก็ตามที จริงอยู่ว่าเขาจะฉายาฉลามคลั่ง แต่ใช่ว่าชายหนุ่มจะสามารถแหวกว่ายใต้ผืนน้ำได้อย่างสมญานาม

บ้าชะมัด!

ร่างโปร่งสบถอยู่ในใจ แม้ดวงตาจะมองเห็นสภาพโดยรอบที่เป็นสีดำมืด หรือแขนเพรียวอยู่ใกล้ผนังกระจกน้ำแข็ง ความรู้สึกที่ว่าพยายามไปเท่าไหร่ก็ไม่เป็นผลเริ่มทำให้ฉลามหนุ่มท้อขึ้นมา

แต่..

ไม่ได้!!
จะตายอยู่ตรงนี้ไม่ได้


ใครจะคอยเป็นเป้าปาแก้วให้หมอนั่น!? ฉลามคลั่งแห่งวาเรียที่เป็นหัวหน้าหน่วยพิรุณ จักรพรรดิแห่งดาบที่เป็นชื่อเสียงของวาเรีย.. วองโกเล่ มันก็ฉันคนนี้ไม่ใช่รึไง!!


ความคิดที่จะมีชีวิตรอดผลักดันให้ร่างโปร่งตัดสินใจว่ายน้ำไปอีกจุดหนึ่งซึ่งจำได้ลางๆว่าน่าจะใกล้ชายฝั่ง มือเรียวคว้าเศษหินจากใต้น้ำขึ้นมากระเทาะผนังจนเป็นรอยร้าว เมื่อเห็นว่าแผ่นน้ำแข็งเริ่มปริแตก รอยยิ้มก็ฉายวาบบนริมฝีปาก

ทว่า...


แน่ใจเหรอ? ว่าคนๆนั้น ที่ตรงนั้น... ยังเป็นที่ของนายน่ะ สเปลบี สควอลโล่?

ภาพของใครบางคนฉายวาบเข้ามาในความคิด นักดาบผู้มีฝีมือร้ายกาจ เรือนผมสีเงินสว่างเช่นเดียวกับตน คนที่ทำให้แซนซัสยอมรับได้ในดาบเดียว....


ใครคนนั้น...



“ฉันหมดประโยชน์แล้วใช่ไหม บอส?”


มือเรียวปล่อยวัตถุในมือ ราวกับความมืดใต้น้ำค่อยๆดึงร่างโปร่งให้ดำดิ่งสู่จุดลึกสุดของก้นทะเลสาบ

แรกเริ่มที่พยายามเอาชีวิตรอด แปรเปลี่ยนเป็นความคิดอีกอย่างหนึ่ง...






ไม่เป็นที่ต้องการ...

ไม่จำเป็นต้องมีชีวิตอยู่....




เพราะนายของฉัน...มีแค่คนเดียวเท่านั้น...




ราวกับคำขอที่เป็นจริง ใครบางคนที่เรียกหาเมื่อครู่ เหมือนจะส่งยิ้มให้ในเงามืดของสายน้ำ ร่างโปร่งใสยิ้มหวานอย่างเคย ไม่ได้ร่ำไห้อยู่ร่ำไปเช่นในความฝัน...


รอยยิ้มฉายวาบบนริมฝีปากบาง

มือเรียวเอื้อมรับมือที่ส่งให้โดยอัตโนมัติ...



ที่แห่งนั้น....



ยังมีคนที่ต้องการฉัน....


แม้ว่ามัน...จะไม่ใช่โลกนี้ก็ตาม.......





ขอโทษนะ ดีโน่...


นั่นเป็นความคิดสุดท้าย ก่อนที่นัยน์ตาคู่สวยจะปิดลง






และก่อนที่ลมหายใจจะหยุดนิ่งไป....






ทั้งที่....



ฉัน...




ยังไม่เคยบอกให้นายฟัง...เลยซักครั้ง.....
















---------------------



“สควอลโล่!!!” ร่างสูงรีบวิ่งตามหาคนที่มาด้วยกัน หิมะตกหนักขึ้นเรื่อยๆทั้งที่ไม่มีเค้า ฟ้าสว่างแปรเปลี่ยนเป็นหม่นหมองได้ในชั่วพริบตา เพียงเพราะใครบางคนหายตัวไป

โรมาริโอ้ดูจะไม่มีท่าทีร้อนรนเท่าเจ้านายของตนสักเท่าไหร่นัก พ่อคนขับรถก้าวขาช้าๆพลางมองดูด้านล่างของทะเลสาบ สีขาวของพื้นน้ำแข็งที่ปิดสนิทราวกับเป็นคำบอกใบ้ถึงอะไรบางอย่าง

“โรมาริโอ้ สควอลโล่...”

เสียงทุ้มสั่นเหมือนกลัวความสูญเสีย พลันคนฟังถอนใจ แล้วหยุดอยู่กับที่ มือเรียวถอดสูทสีดำกับเนคไทต์ออกเหลือแต่เชิ้ตขาว ท่าทางนั้นเรียกความสงสัยให้กับดีโน่ได้เป็นอย่างดี

“นายทำอะไรน่ะ โรมาริโอ้” ชายหนุ่มเอ่ยอย่างไม่แน่ใจ ก่อนที่จะได้พูดอะไรต่อ คนตรงหน้าก็กระชากหน้ากากแผ่นซิลิโคนที่ปกปิดใบหน้าตนออก...




“คุณนี่ทำอะไรชักช้าจริง” ร่างโปร่งเอ่ยอย่างหงุดหงิด ดีโน่นิ่งไปชั่วครู่ มิคาเอล สเตลลาโน่... คนขับรถที่คิดว่าเป็นคนสนิทมายืนอยู่ตรงหน้า...




“นาย...มาได้ยังไง...”

“...เห็นเขาดูรีบร้อนจะมาหา ผมเลยว่าคนที่คิดมากเรื่องบอสตัวเองหายตัวไปแบบนั้นคงขับรถมารับแบบปลอดภัยได้ยากอยู่ซักหน่อย” หนุ่มผมดำหัวเราะเบาๆ ก่อนจะหยิบปืนพกจากในอกเสื้อ “อธิบายจบแล้ว ...เพราะฉะนั้นช่วยอยู่ห่างๆด้วยครับ”

“เอ๋” พลันขายาวต้องก้าวถอยทันที เมื่ออีกฝ่ายสาดกระสุนใส่ผืนน้ำแข็งเบื้องล่าง....








ปัง!!ปัง!!ปัง!!!




รอยร้าวค่อยๆปริแตกออกราวประตูเปิดรับผู้มาเยือน ชายหนุ่มโยนปืนทิ้งไป ก่อนจะทิ้งตัวสู่ผืนน้ำเบื้องล่างไปอีกคน…

ทิ้งให้ม้าพยศหนุ่มยืนอยู่เดียวดายกลางทะเลสาบสีขาว...

เหน็บหนาวแต่เพียงลำพัง...























เข็มยาวของนาฬิกาเลื่อนตัวจากตัวเลขตัวแรกไปยังหมายเลขถัดไปได้ไม่นานนัก ร่างโปร่งทั้งสองก็โผล่พ้นจากผืนน้ำ



“แค่ก แค่ก...” คนช่วยชีวิตหอบหายใจกับความเหนื่อยอ่อน ขณะที่ร่างของฉลามหนุ่มสลบไสลอยู่ข้างๆ ดีโน่รีบวิ่งมาหาด้วยความดีใจ ตำแหน่งที่มิเกลพาสควอลโล่ขึ้นมาอยู่ไกลจากที่เขาดำลงไปช่วยนัก ทว่าเมื่อร่างโปร่งเห็นสควอลโล่นอนนิ่ง ความยินดีเมื่อครู่ก็ดูเหมือนจะเลือนหายไปทันที


“สควอลโล่!!” ร่างโปร่งทรุดตัวลงคุกเข่าข้างฉลามหนุ่ม มือเรียวรีบแกะเม็ดกระดุมร่างอีกฝ่าย ชายหนุ่มซ้อนฝ่ามือกดลงกับแผ่นอกขาวตามตำราปฐมพยาบาล ทว่าดูเหมือนจะไม่เป็นผล เมื่อคนตรงหน้ายังไม่มีปฏิกิริยาของการหายใจ


“..ถอย” เสียงทุ้มเอ่ยเสียงสั่น ด้วยความเย็นของอุณหภูมิสายน้ำ แต่นี่ไม่ใช่เวลาจะมาอิดออดแบบคุณชาย ร่างโปร่งยอมถอยให้ชายหนุ่มแต่โดยดี มิเกลย่อตัวนั่งลงข้างๆ เกลี่ยเรือนผมเปียกชื้นของฉลามหนุ่ม พลางแตะชีพเจ้าตัวอย่างเบามือ สัมผัสอ่อนบางของจังหวะการเต้นของหัวใจที่ข้างลำคอทำให้คนเรียนหมอหน้าเครียด เขาจับฉลามหนุ่มนอนหงาย ปลดอาภรณ์ที่รัดร่างกายให้หลวม ก่อนจะคว้าเสื้อสูทที่พาดบ่าดีโน่อยู่มารองแผ่นหลังบาง จับคนนอนเงยหน้าเอียงขึ้นเล็กน้อย หันไปทางดีโน่พลางพยักเพยิดบอกใบ้ แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะไม่เข้าใจภาษาตา



“งี่เง่าจริงๆ” นานๆทีเจ้าตัวจะเอ่ยคำสบถยังเผลอพูดออกมาไม่ได้ ก่อนที่ดีโน่จะได้ทำอะไรต่อไป...





มิเกลสูดหายใจลึก ก่อนริมฝีปากคมทาบทับบนกลีบปากบาง ผ่อนลมหายใจเป็นจังหวะ ขณะมือทั้งสองข้างประคองใบหน้าสวยให้อยู่ในมุมพอดีขณะที่คนมองตาค้าง



“...แค่ก..!!แค่ก...!!” พักหนึ่งถึงละจากร่างโปร่ง คนตรงหน้าสำลักของเหลวในคอออกมา ลมหายใจกลับมาปกติ นัยน์ตาปรือขึ้นเล็กน้อยก่อนจะปิดไปดังเดิม ขณะที่คนช่วยชีวิตถอนหายใจ ดีโน่รีบถอดเสื้อคลุมตนมาห่มร่างโปร่งพร้อมประคองให้ลุกนั่งทันที ขณะที่มิเกลดูเหมือนจะไม่สนใจฉากพลอดรักของผู้ร่วมทางอีกสองคน นัยน์ตาคู่คมกรีดมองผืนน้ำแข็งอย่างไม่เข้าใจ อะไรบางอย่าง...รวมถึงคำพูดของดีโน่เมื่อครู่....



“ไปกันได้แล้ว” เสียงทุ้มเอ่ย พลางคว้าสูทที่แนบกับผืนน้ำแข็งมาพาดไหล่ พลันชายหนุ่มถึงนึกอะไรขึ้นมาได้


“เรามีปัญหาซะแล้ว”



“อะไรอีกล่ะ” ดีโน่ตอบอย่างหงุดหงิด




“ผมตัวเปียก จะขับรถได้ยังไง”




“ฉันขับก็ได้”

ดีโน่ตอบอย่างสงสัย ทำไมกัน เขาก็ขับรถได้นี่....






คนฟังเลิกคิ้ว พลางยิ้มเหยียด








“แต่ไม่มี ‘โรมาริโอ้’ แล้วนะครับ?”























มืดมิดและเหน็บหนาวยิ่งกว่าสิ่งใด

ที่ที่ไม่มีใครต้องการ....




ไร้ความสำคัญ...จากคนสำคัญ....










เท่านั้น...ก็เพียงพอ...










“สควอลโล่!!!” เสียงทุ้มเอ่ยปลุกอีกครั้ง ฉลามหนุ่มรู้สึกเหมือนได้ยินเสียงนั้นจากที่ไกลแสนไกล แต่ริมฝีปากบางก็พึมพำตอบ




“อือ...”




เสียง?...ดีโน่....







บ้าชะมัด...









เมื่อไหร่จะตายๆไปซักที....






สเปลบี...สควอลโล่....


ร่างโปร่งลืมตาขึ้นช้าๆ ทว่าสิ่งที่เห็นตรงหน้ากลับมีเพียงความมืดมิด ทั้งที่เสียงของม้าพยศอยู่ใกล้ๆแท้ๆ ทั้งยังสัมผัสของใครอีกคน ทว่ากลับมองไม่เห็นหน้า...

อะไรกัน...

“ดีโน่...” เสียงทุ้มเอ่ยแผ่ว ขณะคนได้ยินชื่อตนรีบคว้าร่างโปร่งเข้ามากอด อ้อมกอดอบอุ่นให้ความรู้สึกดีกว่าในผืนน้ำเย็นเยียบ แต่ถึงอย่างนั้น อะไรบางอย่างกลับทำให้ฉลามหนุ่มไม่สบายใจเสียเลย

“อย่าทำแบบนั้นอีกนะ ฉันเป็นห่วงนายนะรู้มั้ย...” ดีโน่เอ่ยตอบพลางซุกใบหน้ากับไหล่บาง ฉลามหนุ่มคลี่ยิ้มเล็กน้อยกับท่าทีคนตรงหน้า ร่างโปร่งถอนหายใจยาว ก่อนจะกระพริบตาถี่ น่าแปลก ที่ผลลัพธ์ยังเป็นเช่นเดิม...
สีดำ...

“ดีโน่ นี่ดึกแล้วหรอ..แล้วนายปิดไฟรึไง...” สควอลโล่เอ่ยอย่างไม่แน่ใจ แต่สัญชาติญาณตนเริ่มร้องเตือนถึงอะไรบางอย่าง...

ขอร้องล่ะ...

อย่าเป็นเรื่องจริงเลย...

นัยน์ตาสีน้ำตาลทองเบิกกว้าง ม้าพยศหนุ่มนิ่งเงียบไป พลางหันไปทางบุรุษอีกคนหนึ่งซึ่งอยู่ในห้องทันที

ตามจรรยาบรรณแพทย์แล้ว นี่ไม่ใช่เรื่องที่ควรเอ่ยต่อหน้าผู้ป่วยสักเท่าไหร่นัก แต่หมอเถื่อนคนนั้นก็ไม่สนใจเรื่องแบบนี้อยู่แล้ว...


“นี่กี่นิ้วครับ ฉลามคลั่ง” สควอลโล่เริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติ เสียงของเจ้านั่น.... แต่นี่ยังไม่ใช่เวลาคิดถึงเรื่องนั้น

ร่างโปร่งเอ่ยตอบทั้งที่รับรู้ว่าไม่มีทางใช่คำตอบที่ถูกแน่...

“สาม”

“ผิดครับ ที่สำคัญ...ผมไม่ได้ยกมือ” มิเกลเอ่ยปิดท้าย ฉลามหนุ่มหน้าถอดสี ร่างโปร่งแทบอยากหมดสติไปอีกซักรอบ แต่ดูเหมือนจะไม่เป็นผล ร่างสูงเสยเรือนผมสีดำสนิทอยู่ชั่วครู่ พลางคิดคำนวณอะไรบางอย่าง ก่อนจะได้คำตอบ

“ตาบอดจากอาการช็อคเพราะได้รับการกระทบกระเทือนทางจิตใจ หรือไม่...อุณหภูมิของน้ำในทะเลสาบคงทำลายเส้นประสาทการมองเห็น ถ้าพูดง่ายๆก็คือ ผมคิดว่าตอนนี้คุณน่าจะเจอทั้งสองข้อหา สรุปว่า...ตอนนี้คุณมองไม่เห็นอะไรแล้วใช่มั้ยครับ ฉลามคลั่ง?”


คำตอบทำให้ทั้งห้องกว้างตกอยู่ในความเงียบ...



Ring…


เสียงกระดิ่ง..ที่ก้องสะท้อนอยู่ในโสตประสาท...

ไม่ได้ยินอีกแล้ว...



ทว่าคำพูดนั้นยังชัดเจนอยู่ในจิตใจ...



ในตอนนี้...ฉันไม่มีอะไรต่างไปจากเธอเลย....













หรือความรัก...จะทำให้คนตาบอดจริงๆ....

















ทั้งที่...อยากเห็นหน้านาย....อีกซักครั้งแท้ๆ....





เพราะมันเป็นคำขอ ที่โลภมากเกินไปยังไงล่ะ...





และนี่คือ..


อีกหนึ่งบทลงโทษ สำหรับคนทรยศหัวใจตนเอง…














T B C


ฆ่า ปาด คอ = =..

.....ไอพลอยนั้งร้องไห้.....

.....น้ำตาจาซึมT^T ม่ายยยยยแต่ยังไงพลอยกะโฏรธป๋าไม่ลง(อ้าวชั่วอีก).....

.....แต่เศร้ามากคะป๋าทำไมทำไม่.....

มาเอาภรรยาแกคืนฟระ (โดนบรรดาแม่ยกตบตี)

ร้าวรานได้อีก TTvTT



ถึงจะรู้สปอยล์มาก่อนแล้ว แต่อ่านแล้วมันก็ยังช้ำ


เศร้าง่า TTvTT บอสขา ทำไมไม่ฉุดน้องหลามเก็บไว้ในห้องล่ะ หลามเกือบตายแล้วเห็นมั้ย??



เกือบตายตามเอลด้าไปแล้วนะ แงงงงงงงงงงงงงงงงง TToTT



หลามเอ๊ยยยยย เปลี่ยนใจไปหาเลโอเน่เถอะเอ็ง (อ๊ะ! มาผิดเรื่อง เคะๆๆๆ)

เฮ้ยย นั่น หักมุมกันชัดๆ โหดร้ายยย

ที่ป๋าสารภาพนั่นเป็นแค่ความฝัน ไม่ไม่ไม่ มันต้องเป็นภาพลวงตาที่ป๋าให้มาม่อนทำใช่มั้ย ใช่มั้ย

เเอลด้า ไม่ปล่อยมือซักที จะจองล้างจองผลายน้องหลามไปถึงไหนกัน น้องหลามตาบอด !!

มิเกลผายปอดช่วยหลาม ดีโน่นี่ตกใจจนทำอะไรไม่ถูกเลยนะ แล้วแบบนี้จะดูแลน้องหลามได้ยังไงกัน เฮ้ออ

ถ้าป๋าแซนรู้ว่าน้องหลามตาบอด จะเป็นยังไง หึหึ สงสารน้องหลาม หมั่นไส้ป๋า

อีกหนึ่งบทลงโทษ สำหรับคนทรยศหัวใจตนเอง… อาเมนน

กร๊าซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซ
อ้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
ว้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
เข้าโหมดก็อตซิล่าแผดเสียงร้อง
สคอลลโล่!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
บอสช่างใจร้ายทำร้ายจิตใจสคอลโล่ สคอลโล่อย่าคิดสั้นสิ!
สคอลโล่น่าสงสารเหลือหลายเลยค่ะ โฮๆๆๆ

อา หลามจ๋า จะทรมานไปถึงเมื่อไรกัน

คนเขียนชอบแกล้งหลามจัง (คนอ่านก็ยิ่งชอบอ่าน กรั่ก ๆ )

รอตอนต่อ อุฮิ ๆๆๆ