•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

กรี้ดดดดด


กรี้ดดดดดด



กรี้ดดดดดดด

.
.
.
.
.
.
.
.
.
.


โปสเตอร์!!!!!!!!!!!!!!!! อ้ากกก รักพี่ที่สุดเลยอะ!!!!!!!!!!

เตรียมตัวไปขนโดcode geass กลับอีกเล่ม(ฮา) ขอบคุณมากค่าที่เติมชื่อไปให้ T T~ นั่งเพ้อค่อ

รับทราบฮะ - -* หึหึ - -* โปสเตอร์นอนตาย>< (เหถ้าสั้ง2 แล้วจะได้ของแถม 2ป่าวเนี้ยโดนกระทืบ เพระาพี่คนที่ฝากเ้ค้าถามมาหนะคะ+สงสัยเองด้วย)

- ขอบคุณมากๆสำหรับวันนี้นะคะ^ ^'
- มีคนจองไว้ไม่มาเอาหนึ่งเล่ม เราปล่อยไปแล้ว เหอๆๆๆ


รีปริ๊นต์ตามจำนวนคนจอง ออกปีหน้าพร้อมเล่มสองค่ะ = =''

/me ตอนนี้เหนื่อยมาก ขอนอนก่อน พรุ่งนี้มีอะไรจะมาว่าอีกที (+ตอนใหม่ด้วย=A='')

Title: Denunci
Chapter: 25
Rate: NC?
Pairing: DS ทั้งตอน = =
Note: รันเลขตอนใหม่ให้ตรงกับในเรื่องค่ะ


หลังจากหายกันไปนาน... อืม กลับมาทีเตรียมโดนหม้อ ไห กะละมัง

**ตอนที่เห็นในเล่มกับตอนที่ลงในบอร์ดจะไม่เหมือนกัน เพราะเวลารันหน้าจัดเล่มพยายามให้ตอนนึงมีประมาณสิบหน้าฮะ
***รายละเอียดรีปริ๊นต์ ใครสนใจPMเมลล์มาก็ได้นะฮะ (ทำตามจำนวนคนจอง คิดว่าคงได้ออกพร้อมเล่มสองเลย = =)
****เพราะฉะนั้นตอนนี้จริงๆจะเป็นประมาณตอนที่25ฮะ



คำเตือน : ต า แ ฉ ะ แ น่ ------




-----------------------








ล่องลอยไร้ตัวตน
ฉันเป็นเพียงหิมะที่ร่วงหล่นบนพื้นขาว


หลอมละลายในอ้อมแขนของนาย...







หิมะหยุดตกในรุ่งสาง เผยให้เห็นฟ้าสว่างสะท้อนเกล็ดน้ำแข็งบนผืนปฐพี ชายหนุ่มลูกผู้ดีก้าวลงจากยานยนต์สีนิล นัยน์ตาสีเทากวาดรอบอาณาบริเวณที่ตนยืนอยู่ชั่วครู่ ก่อนขายาวจะไปหยุดตรงหน้ากองหิมะที่สูงกว่าบริเวณอื่น

ร่างสูงโน้มตัวลงเล็กน้อย แล้วมือขาวใต้ถุงมือหนังจังปัดกองหิมะผิดธรรมชาติเบาๆ



“นี่ไม่ใช่แท่นบรรทมนะ องค์ชาย”

เรือนผมสีทองสว่างเป็นประกายแลเห็นชัดในหิมะขาว ผิวบางซีดเซียวไปด้วยความเย็นของอุณหภูมิรอบกาย คนปลุกถอนหายใจเล็กน้อย ก่อนจะฉุดแขนผอมเพรียวขึ้นพาดบ่า แล้วกู่ลากกู่ถังร่างบางให้ไปสลบอยู่เบาะหลังของพาหนะที่ตนขับมา

“ให้ตายสิ”

ชายหนุ่มเอ่ยอย่างหงุดหงิด ก่อนจะโยนโค้ทตัวหนาอีกตัวไปเพิ่มความอบอุ่นให้ร่างเย็นเฉียบ ร่างสูงปิดประตูเหล็กแล้วอ้อมไปนั่งที่คนขับ ไม่วายบิดกุญแจเตรียมเร่งเครื่อง ทว่า...




มีดคมกริบจ่ออยู่ที่คอขาว...


“ชิชิชิชิ ปลุกเจ้าชายแบบนี้ อยากโดนประหารเหรอคุณองครักษ์”








---------------------------










“หนาวรึเปล่า?”

เสียงทุ้มเอ่ยเบาๆขณะส่งถ้วยกระเบื้องบรรจุของเหลวอุ่นๆให้อีกฝ่ายดื่ม คนรับพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะรับไปทำตามประสงค์คนหวังดี

ร่างโปร่งทอดสายตามองเหม่อไปยังบานกระจกกว้าง


เกล็ดน้ำฟ้าสีขาว…ยังร่วงหล่นไม่หยุด…



“สควอลโล่…” ชายหนุ่มเรียกชื่อเพื่อนรักอย่างอ่อนใจ คนตรงหน้าไม่สนอะไรเลยนอกจากอยู่เงียบๆแบบนี้…ไม่เหมือนกับคนที่เขารู้จักเลยสักนิด

แซนซัสทำให้นายเปลี่ยนไป…ฉันรู้ดี
รู้มาโดยตลอด

ถ้านายจะเปลี่ยนเป็นคนละคน…หรือเป็นอย่างที่นายเป็น….
ไม่ว่าจะอย่างไหน…ก็ขึ้นอยู่กับหมอนั่นทั้งนั้น…

“หนาว”

เสียงห้วนเอ่ยตอบสั้นๆ พลางใบหน้าของฉลามหนุ่มค่อยๆหันมาช้าๆ


“ทำให้ฉันอุ่นทีสิ”



รอยยิ้มระบายบนสีหน้าเหนื่อยล้า






ก่อนอาภรณ์จะถูกปลดเปลื้องลงไป…






ละทิ้งซึ่งเหตุผล

โลกนี้…มันไม่สวยงามขนาดนั้น….




ความจริงคือคำโกหกที่แสนหวาน

มันไม่จำเป็น







ไม่มีความหมายอะไร…














*



“ฮะ…อ๊..ะอ….อื…อ…” เสียงครางครวญแว่วหวานจากรสสัมผัสร้อนรุ่มทว่ากลับอบอุ่นอ่อนโยนเหนือสิ่งใด ร่างโปร่งแนบใบหน้าซีกหนึ่งกับหมอนนุ่ม ปล่อยให้ความหนาวเย็นจากอุณหภูมิที่ลดต่ำหลอมละลายลงด้วยอ้อมกอดของคนตรงหน้า

ม้าพยศหนุ่มปล่อยร่างกายให้ไปตามสัญชาติญาณ


ในที่สุด…




นักล่าแสนดุร้ายที่สุดในห้วงทะเลลึก


ทว่ากลับงดงามและแข็งแกร่งที่สุดในเวลาเดียวกัน





ยามที่ร่างนั้นอยู่ในอ้อมแขน ได้แต่เฝ้าฝันถึงตลอดเวลา






“ฉันฝันไปรึเปล่า?” ร่างสูงเอ่ยเสียงแหบแห้ง ขณะที่มือหนาวางทาบบนแผ่นอกขาวเนียน “ไม่ใช่ว่าแค่ฉันลืมตาอีกที แล้วนายจะหายไปหรอกนะ…”

“พิสูจน์สิ…”


คำโกหกสีขาวเหมือนหิมะ


ริมฝีปากบางสัมผัสกัน
รู้สึกได้ถึงความมีตัวตนของอีกฝ่าย…

“อืม…”

นัยน์ตาคู่สวยที่หรี่มองมา เปี่ยมด้วยอารมณ์ความรู้สึกที่แตกต่างไป
อะไรบางอย่าง…


สัมผัสจากฝ่ามือฝังรอยสลัก หยุดอยู่ที่เหนือเข็มขัดหนังชั้นดี




“นายแน่ใจแล้วจริงๆเหรอ สควอลโล่…”

“แกจะทำหรือไม่ทำกันแน่ล่ะ”
เจ้าของชื่อเอ่ยตอบ อารมณ์ที่ถูกขัดจังหวะทำให้รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาบอกไม่ถูก

จะอะไรกันนักหนา
ไม่ว่าหน้าไหน ก็เหมือนกันไปเสียหมด





“ถ้านายไม่เต็มใจ ฉันก็ไม่…”

“เงียบไปซะ!! แกอยากทำแบบนี้มาตลอดไม่ใช่รึไง!!”

เพียงแค่ประโยคเดียว คำๆเดียว มากพอที่จะทำให้ความอดทนขาดผึง

มือเรียวผลักแผ่นอกที่แนบชิดของคนตรงหน้าออก ทว่าอีกฝ่ายกลับโถมน้ำหนักมากดคนต่อต้านลงกับเตียง

หยาดน้ำตาใส หลั่งไหลจากอัญมณีสีน้ำแข็ง



“ฉันบอกแล้วไงว่าฉันรอได้..”

“แล้วจะให้ฉันทำยังไง!!” ร่างโปร่งแผดเสียง ท่าทีที่เคยโอนอ่อนเปลี่ยนเป็นต่อต้าน “แม้แต่ตอนนี้ แกก็ยังปฏิเสธฉัน!!หรือว่าไม่จริง!!??”

“สควอลโล่ ใจเย็นลงหน่อยสิ”

“ปัดโธ่เว้ย!!” ถึงจะเสียเปรียบอย่างไร แต่นักฆ่าย่อมเป็นนักฆ่า ฉลามหนุ่มผลักร่างตรงหน้าออกให้ตกเตียงกว้าง แล้วทิ้งตัวลงตามไปอยู่เหนือกว่า

“ทางเดียว…ที่ฉัน…จะยังคงเหลือ…ที่สุดท้ายของตัวเอง….มันมีแต่เรื่องนี้…”

ลมหายใจขาดห้วงตัดกับคำพูดที่สั่นไหว อดให้คนมองหวั่นใจไม่ได้

“สควอลโล่…ฉันไม่เคยรังเกียจนายเลยนะ…”
ม้าพยศหนุ่มเอ่ยปราม ทว่าฉลามคลั่งไม่ฟัง

“ใช่ซี่…ฉันมันสกปรกแล้วนี่ ผ่านมือเจ้านั่นมาแล้ว เป็นแค่โสเภณีราคาถูก ที่ใช้ร่างกายซื้อที่อยู่ของตัวเอง…”

“นายจะโทษตัวเองไปถึงไหน ฉันบอกแล้วไงว่าฉันไม่..”

“แล้วแก…!!??” ก่อนที่จะได้พูดอะไรต่อ สองแขนแกร่งก็โอบร่างโปร่งเข้าหาอ้อมอกตน มือหนากดศีรษะซึ่งปกคลุมด้วยเรือนผมสีเงินเบาๆ แต่ให้แนบชิดสนิทกับผิวกาย






“สควอลโล่…ตั้งแต่ฉันเข้ามา…นายยังไม่เคยเรียกชื่อฉันสักครั้งเลยนะ…”






ริมปากเฉียบเอ่ย




น้ำคำไม่ได้เรียบเฉย หรือด่าทอว่ากล่าว
เสียงพูดไม่ได้ดังตวาดกร้าว หรือแผ่วเบาเช่นเสียงกระซิบ



ความหมายของมัน ทำให้ทุกสิ่งหยุดอยู่กับที่



นัยน์ตาสีฟ้าเบิกกว้าง

น้ำตา…หยุดไหล…


“ทำไม…” ริมฝีปากบางเอ่ยแผ่ว ทั้งกายขาวสั่นระริก “….ทั้งๆที่ฉัน…”

นิ้วเรียวแตะบนต้นกำเนิดเสียงนั้น


“ไม่ต้องพูดอะไรแล้วล่ะ…”


ม้าพยศตอบทั้งรอยยิ้ม


พลางเสียงกระซิบที่รดใบหน้า


“ขอแค่เรียกชื่อฉันก็พอ…”



“ดีโน่…”





แผ่นอกกว้าง ทั้งที่เมื่อก่อนทำได้เพียงเดินตามอยู่เบื้องหลัง



ไออุ่นจนร้อน



จากสัมผัสที่แฝงด้วยความห่วงใย




ทำไมฉันถึงละเลยมันมาตลอด…













*
สควอลโล่รู้มั้ย…ฝนน่ะ เกิดจากเมฆบนฟ้า กลั่นตัวเป็นไอน้ำ แล้วหยดลงมาบนโลกล่ะ

เออ แกจะมาพูดเรื่องวิทยาศาสตร์อะไรตอนนี้ห๊ะ…


แล้วก็กลับสู่ท้องฟ้า จริงไหม?


มันก็ต้อง…แหงอยู่แล้ว


ก่อนที่น้ำจะระเหยกลับสู่ท้องฟ้าน่ะ ต้องผ่านแสงแดดกับพื้นดินก่อน

เพราะผืนดินดูดซับความชุ่มชื้นของน้ำฝนยังไงล่ะ




แกจะพูดอะไรกันแน่…



สควอลโล่



ผืนดินน่ะ… รอคอยการกลับมาของสายฝน มากกว่าใครๆนะ…


V
V
V

“อย่าพูดอะไรอีกเลย…”
มือเรียวถูกจับมาสัมผัสใบหน้าคม คนจับหลับตาลงช้าๆ ราวจะรับรสสัมผัสจากคนตรงหน้าให้ได้มากที่สุด


อ้อมแขนรัดรึง แรงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

“ไม่ว่ายังไง ที่ของฉัน มันมีไว้เพื่อนายเสมอ…ไม่ว่าจะในฐานะอะไรก็ตาม นายไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้หรอก…”



สควอลโล่พึมพำเบาๆ…

“แล้วฉัน…”


จะไปที่ไหน


บนโลกนี้ที่ ‘นาย’ ไม่ต้องการ

ยังมีที่ว่างสำหรับฉันอีกอย่างนั้นหรือ?...


“อยู่ตรงนี้…ตรงที่ของนาย…ในแบบที่สมกับเป็นตัวนาย…เท่านั้นก็พอแล้วล่ะ…”















หิมะร่วงหล่น





จากสีขาว…บนพื้นสีแดง





คาวโลหิตชัดเจนในความทรงจำ



ไออุ่นของกันและกัน ยังหลงเหลือสัมผัสไม่จางหาย








กลิ่นคาวเลือด…
ไม่เพียงไม่อาจลบล้าง

แต่กลับติดตัวผู้หมายจะเอื้อมถึง…






นิรันดร์ของหัวใจ นานแค่ไหน เจ้าตัวที่รู้…

“อา…เช้าแล้ว…”

“นั่นสิ”

“แกมันไม่ได้เรื่อง สุดท้ายก็เป็นไอ้ขี้แหยเหมือนเดิม”

“ฮะฮะฮะ…กลับมาเป็นสควอลโล่คนเดิมแล้วงั้นเหรอ?”



“แล้วแกคิดว่าฉันเป็นใครล่ะ ม้าพยศ”








ภาพลวงตาที่ชัดเจนที่สุด


คือ ‘โลก’ ที่อยู่ต่อหน้าเราทั้งคู่






ให้คืนนั้นที่ผ่านไป เป็นเพียงความฝันชั่ววูบ…






แล้วนาย…จะลืมมันไปเอง….


“แต่…รู้อะไรไหม สควอลโล่”




ประโยคหนึ่งเอ่ยขณะที่คนตรงหน้าหลับใหล


หิมะหยุดตกแล้ว… รุ่งอรุณของชีวิตใหม่ที่มาเยือน




“ฉันไม่ลืมหรอกนะ…”





เข็มวินาทีเคลื่อนตัวช้าๆ…








ฉันได้ยินเสียงหัวใจของใครบางคนจากที่ไกลแสนไกล



อะไรคือเหตุผลในการมีชีวิตอยู่กันแน่?












เพราะอะไร…หรือเพื่อใครกัน…












-------------------------------------------------------------














ร่างสูงยังทำสิ่งที่ทำเป็นปกติของเขา
คือนั่งดื่มสุราสีอำพันที่ปลายเตียงสี่เสา



ห้องสี่เหลี่ยมสีซีด อบอวนไปด้วยกลิ่นแอลกอฮอลล์ ที่ดูจะหนักข้อขึ้นทุกวัน




ประโยคแรกที่ได้ฟังจากอีกชีวิตหนึ่งในห้องกว้าง


“ไปรับเขาไม่ดีกว่าเหรอครับ”



“เรื่องของฉัน”


“คุณมีความสุขดีแล้วเหรอ?”

“เฮอะ…”



“ท่านแซนซัส...”

เพล้ง!!

แก้วใสถูกปาผ่านหน้าคนพูดไป

ไม่แน่ใจว่าคนขว้างจงใจ หรือคนปากดีหลบได้กันแน่



“น่ารำคาญ หุบปาก..”



อยู่ห่างๆฉัน....
มันดีสำหรับแกแล้วไอ้สวะ....





-----------------------------------------------------------------------









สควอลโล่มาอยู่คฤหาสน์คาวัลโรเน่ได้เกือบสัปดาห์แล้ว
ไม่มีวี่แววของคนที่อยากพบ




บางทีนัยน์ตาคู่สวยก็เหม่อมองไปไกล




คนมองรู้ดีว่า ฉลามคลั่งหาใช่ปลาสวยงามที่จะเลี้ยงไว้ในตู้กระจก

แต่ตัวเขาเองก็ไม่อาจปฏิเสธ ความรู้สึกที่ไม่อยากให้ร่างตรงหน้าออกไปพบกับอันตรายในฐานะนักฆ่า


“แกคิดจะขังฉันไว้ที่นี่ตลอดชีวิตเลยรึไง?”

เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นขณะนั่งท้าวคางกับโซฟาตัวยาว ตรงข้ามโต๊ะทำงานเจ้าของบ้าน ที่ซึ่งมองเห็นแผ่นหลังคนทำงานเซ็นเอกสารได้ชัดเจน

น่าขำ แม้แต่มาเฟียยังมีงานเซ็นเอกสาร

“ฉันก็ไม่ได้ห้ามนายออกไปไหนนี่”

ร่างสูงตอบปัด ขณะที่คนฟังหงุดหงิดขึ้นมา

“อ้อ แล้วไอ้พวกชุดดำที่เดินตามเวลาฉันออกไปข้างนอกครั้งละไม่ต่ำกว่าสิบคนเนี่ย เป็นคนคุมนักโทษกลัวหนี หรือว่าบอดี้การ์ดล่ะ?”

“นายคิดว่านายจะออกจากวาเรียมาได้ง่ายๆเหรอสควอลโล่”

คราวนี้ไม่เพียงเสียงที่เอ่ยตอบ ม้าพยศหนุ่มละมือจากงานกระดาษ หันมาสบตาคู่สนทนาพร้อมคำถามใหม่

“เฮอะ...ฉันไม่ได้หนีออกมาซักหน่อย เจ้านั่นมันยื่นซองขาวให้เอง”

“ถ้าอย่างนั้น...” ขายาวลุกจากเก้าอี้ เดินมาหยุดเบื้องหลังคนตอบ ชายหนุ่มโน้มศีรษะตนเองลงแล้วกระซิบข้างหู “นายอยากจะทำอะไรที่นี่ล่ะ....”

มือหนาประคองใบหน้าขาวให้เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย สควอลโล่เลิกคิ้ว ในสายตาเห็นแต่ความรู้สึกที่แปลกไปจากอดีตเพื่อนสนิท ก่อนจะหลับตาลงรับสัมผัสจุมพิตนุ่มนวล ความอบอุ่นจากริมฝีปากได้รูปส่งผ่านมายังเรียวปากบาง ขณะที่สควอลโล่ปล่อยให้สมองทำงาน

ไม่ได้รังเกียจ...
ไม่ได้น่าขยะแขยง....








แต่ก็ไม่ได้เคลิบเคลิ้มเผลอไผลไปกับสัมผัสที่ได้รับ




มันหวานเกินไป




นุ่มนวลเกินไป





ไม่เหมาะสมกับคนอย่างเขา...




“ปล่อยได้แล้ว”

“นึกถึงสมัยก่อนเลยนะ” วงแขนกว้างเลื่อนลงมาโอบรอบคอ ขณะที่ใบหน้าคมซุกกับซอกคอขาว สควอลโล่ถอนหายใจเล็กน้อย ก่อนจะดันม้าพยศที่เชื่องราวโกลเด้นรีทรีฟเวอร์ออกแบบไม่จริงจังเท่าไหร่

“ลูกน้องนายไม่ไว้ใจฉัน”

ฉลามหนุ่มกลับไปพูดเรื่องเดิม

“แล้ว...?”

“อย่างที่แกบอก ฉันไม่คิดว่าวาเรียจะปล่อยฉันง่ายๆ” คิ้วเรียวขมวดเข้าหากัน ขณะที่มือขาวลูบใบหน้าตนอย่างใช้ความคิด “ภายใน 7 วันนี้น่าจะมีอะไร...แต่นี่ก็วันที่ 5 แล้ว...”




“’วาเรีย’หรือว่า’แซนซัส’ล่ะ สควอลโล่?”






“ไม่ใช่อย่างหลังแน่”
ร่างโปร่งเอ่ยทั้งรอยยิ้มเย็น แบบที่ฉลามคลั่งควรจะเป็น



อย่ายึดติดกับอะไรที่สูญเสียไปแล้วเลย...







แต่ฉันเพียงต้องการเหตุผล...








อย่างน้อย ก็ช่วยบอกความหมายของมันที...












ก๊อกก๊อก..

เสียงเคาะประตูดังขึ้น ร่างโปร่งรีบผละจากคนที่โอบคอตนเองอยู่ทันที

“ขออนุญาตครับ บอส” คนสนิทในชุดสูทสีดำเอ่ยหลังเปิดประตู ดีโน่เลิกคิ้ว ก่อนจะก้าวขาไปทางเสียงเรียก

“มีอะไรงั้นเหรอ”

“มีแขกครับ”

“ใช้อินเตอร์โฟนก็ได้นี่?”




“คนของวาเรียครับ











T B C

/me ฆ่า ปาด คอ = =----



ยิ่งอ่านยิ่งยากเชือดคุณเฮีย!? ไม่เป็นไร ใครอดรนทนไม่ไหวตามบล็อกข้าพเจ้าไป แต่ ถ้าหาไม่เจอ ก็รอต่อเถอะำพะยะค่ะ!

อ่า

แล้วคนที่สั่งจองทางไปรษณีย์อะคะ

จะให้โอนให้วันไหนอ่า

ปล.อย่าบอกนะว่าหมดแล้ว

ตอบ - ขอดูราคากล่องก่อนฮะ

เก็บไว้ให้แล้ว!!

ดีโน่พระเอกมากค่ะ เป็นหนุ่มแสนดีจริงๆ แต่อ่านแล้วค้างๆหลังๆเริ่มเชียร์ม้าขึ้นมาบ้างแล้วถึงจะอยากให้บอสมาทวงคืนก็เหอะ
แต่... ไม่ได้เข้าใจผิดใช่มั๊ยคะว่าม้ากะหลามยังไม่ได้มีอะไรกัน

....(-*********-)....

ท่านคุณบอสที่เคารพคะ ....ช่วยกรุณาเอาภรรยา (หลามน้อย) กลับไปเร็วเซ่!!!!

งานนี้ม้ามันคงช้ำใจสาหัสแหงๆ (ถ้าฉลามมันรักม้าก็ว่าไปอย่าง ...)

อีกประการ...ไม่รู้ว่าทำไมบอสถึงไม่อยากให้ฉลามมาอยู่ใกล้.....แต่ของของตนเอง ก็ต้องรักษาและปกป้องด้วยตนเองซิ (จะกลัวอะไรคะบอส)

ยังงี้มันน่าให้ท่านซาเพิ่มบทบอสให้เจ็บใจ+ระทมมั่งนะ (-****-)

ปล. ไอ้คนที่จะไปนอนกับบอส (แทนฉลาม) น่ะ ...มาท้าเชือดกันเลยดีกว่า (ข้างหลังคลังอาวุธเพียบ)

_________________________________________________________________________

เห็นข้อความนี้แล้วสังหรณ์ชอบกล คงไม่ใช่ข้าน้อนหรอกน้าๆๆๆๆ

เพราะข้าน้อยก็ลงชื่อจองไว้ แต่ไม่ได้ไปวันที่ 13-14(เพราะไปธุระติดต่อกันสองวันเลยอ่า) แล้วข้าน้อยก็คิดสั่งทางไปรษณีย์ยุแว้วอ่า ถ้าผิดพลาดบางอย่างต้องขออภัย

แต่ว่ามันใช่ข้าน้อยป่าวเนี่ย!!! ฮือๆๆๆ

ป๋า ทำไมทำกับหลามอย่างนี้ ...ไม่สงสารแม่ยกรึไง(อ้าว?)

โฮโฮ รออ่านตอนต่อไปค่ะ TwT
สงสารฉลามมากมายย.. น้องหลามมม ทำไมทำตัวแบบนี้
ก็เชียร์เฮียม้าอยู่หรอกนะคะ แต่ทำไมคิดว่า... ม้ามันเรทไม่ขึ้นเลย
โน่ว เสะหลามมันต้องSM หลามมันเกิดมาเพื่อทาส เป็นนายเอกที่น่าสงสารที่สุดแบบที่คนแต่งไม่จำเป็นต้องปรานีเจ้าค่ะ
อร๊า เทิดทูนท่านคนแต่ง วางโครงเรื่องได้ซับซ้อนมากมายเลยค่ะ
สงสารป๋าสุดๆ TwT แต่ที่ผ่านมาเอาแต่ได้มาพอแล้วนะคะคุณ
โอ๊วววว บรรยายไม่ถูก เรื่องนี้มันโศกกันทุกคน
มาอัพที่นี่เร็วๆ นะคะ ฟิคในบล็อกท่านซาเรลเยอะมากมายจนขุดหาดีนันชี่ไม่เจอเจ้าค่ะ โศกกก

Title: Denunci
Chapter: 26
Pairing: XS
Note: ถ้าหั่นตอนตามหนังสือ นี่จะเป็นตอนที่26นะฮะ
และ

ึึคุณ kretis ไม่ได้มายืนยันในกระทู้ และไม่แจ้งด้วยว่าตกลงเอาไปร = = ชิ (งอน)
รอรีปรินต์แล้วกันฮะ เหอ เหอ เหอ

คุณ lemontune ไม่ได้มารับตามสั่ง (ปล่อยไปแล้ว) เหอ เหอ เหอ
ถ้ายังสนใจอยู่ก็รอรีปรินต์แล้วกันฮะ

เรื่องรีคิดว่าออกต้นปีหน้า ยังไม่แน่ใจว่าจะกุมภาหรือเมษา แ่ต่ส่วนตัวคงปล่อยเมษา(พร้อมเล่ม2ไปเลย?) ก็ต้องรอดูกันต่อไป แต่ถ้าใครสนใจทิ้งเมลล์ไว้ได้เรื่อยๆนะฮะ

------------------------------------------------









สองเท้าเร่งก้าวผ่านทางเดินที่ทอดยาว ในใจมุ่งมั่นแต่ปลายทางที่คาดหวัง







พลันเมื่อประตูบานกว้างเปิดออก









สิ่งที่เห็นตรงหน้า...







คือฝันที่เป็นจริง?









ไม่มีทาง…







ร่างสูงหันหลังพิงกับเสาหลักของบันไดเวียน...





ความหวังลมๆแล้งๆก่อตัวขึ้นอีกครั้ง....





ก่อนใบหน้านั้นจะค่อยๆผินหันมา...

























“มารับแล้วจ้า~!!!”





















สควอลโล่แทบสะดุดล้มลงไปกองกับพื้น







ก่อนจะสูดหายใจลึกนับหนึ่งถึงสิบ แล้วหยัดกายยืนเต็มส่วนสูง รู้สึกได้ถึงหนังตาขวาที่กระตุกอยู่เนืองๆ…







“มาทำไมลุสซูเรีย”



ริมฝีปากบางเอ่ยเสียงห้วน สั้น ได้ใจความ ถ้าสองร่างนี้ยืนคุยอยู่หน้าประตู โดยที่ฉลามคลั่งอยู่ในบ้าน คงได้ถูกปิดประตูใส่หน้าตั้งแต่ยังไม่ได้กดกริ่งทักทาย



‘คนมารับ’ ถอนหายใจ แล้วปั้นหน้ายิ้มหวานให้หนุ่มน้อยในความดูแล



“บอสเรียกตัวจ้ะ”





---------------------------------



“เดี๋ยวสิ!สควอลโล่!!” ดีโน่วิ่งฝ่าหิมะมาถึงรถยนต์สีดำสนิทที่จอดรอรับฉลามคลั่ง ร่างโปร่งยืนอยู่หน้าพาหนะคันหรู นัยน์ตาสีฟ้าฉายแววเรียบเฉย ก่อนริมฝีปากจะเอ่ยพาที









“มีอะไรอีก?”







“นาย...จะไปจริงๆเหรอ” ชายหนุ่มเอ่ยพลางจดจ้องด้วยสายตาเว้าวอน สควอลโล่เริ่มรู้สึกว่าเจ้าม้าบ้านี่เหมือนลูกหมาขี้อ้อนจริงๆซะแล้ว









“แล้วจะให้ฉันทำยังไง” ร่างโปร่งตอบแบบขอไปที





“ถ้านายคิดจะทำแบบนั้นจริงๆ..ฉันก็คงห้ามไม่ได้...แต่...” บอสแห่งคาวัลโรเน่หลบสายตาที่จ้องมองมา ก่อนจะผินหน้ากลับมาช้อนมองร่างโปร่งตรงๆ “ถ้านายจะไปจริงๆ ฉันไปด้วยได้มั้ย?”







สควอลโล่ไม่นึกว่าม้าพยศจะขออะไรแบบนั้น เรียวคิ้วเลิกขึ้นสูง ก่อนริมฝีปากจะตอบ





“แกมีปัญหาอะไรรึไง?”





“เผื่อว่าแซนซัสทำอะไรนาย...”







“หือ..ฮึ...ฮะฮะฮะ...นี่แกคิดเหรอว่าเจ้าบ้านั่นจะทำอะไร…” ร่างโปร่งหัวเราะเบาๆ ทว่าเสียงทุ้มสะดุดไปเมื่อนึกถึงคำพูดตัวเอง..





ถ้าหมอนั่นรู้เรื่องเมื่อคืนล่ะก็...





ฉลามหนุ่มยกมือขึ้นแตะริมฝีปากตนเองทันที







เจ้านี่ตายแหง...









“สควอลโล่! รีบไปได้แล้วนะ” เสียงของแม่กระเทยสาวดุเข้าให้จากในรถ สควอลโล่คิดทบทวนอยู่ครู่หนึ่งจนสุดท้าย...มือเรียวก็คว้าคอเสื้อร่างสูงไปด้วยกัน









-------------------------------------









ร่างโปร่งถอดโค้ทตัวหนาที่หยิบติดมือมาลงกับพนักเก้าอี้ นัยน์ตาคู่สวยกวาดสายตามองหาใครบางคนซึ่งน่าจะอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลนัก



ลุสซูเรียบอกให้เขานั่งรอที่ห้องโถง...



ทำเหมือนเป็นแขก?



ทั้งที่...ที่นี่ก็เหมือน ‘บ้าน’ ของเขาแท้ๆ...











ไม่สิ...



ตอนนี้ก็เป็นได้แค่...ที่อยู่เก่า...ก็เท่านั้น













สายตาที่มองผ่านไปถึงหน้าต่าง เห็นแสงแดดเจิดจ้าไร้เมฆหมอกบดบังของฤดูหนาว ทำเอาชายหนุ่มตาพร่าไปชั่วขณะ







แปลกแฮะ...







ร่างโปร่งคิดถึงสภาพร่างกายตนเอง ที่แม้แต่แสงอาทิตย์ธรรมดาก็ทำให้ปวดตาได้ บางทีมันคงมีอะไรมากกว่าที่คิด แต่นึกจะมารักษาเอาป่านนี้ก็คงสายไปเสียแล้วกระมัง







เพราะอย่างไรก็ตาม...ร่างนี้...





ก็ไม่สมควรจะมีชีวิตอยู่อีกต่อไปแล้ว...





เพียงแต่...













“ไอ้สวะ”







เสียงเข้มเอ่ยขึ้นจากประตูบานกว้างที่ถูกผลักออก ร่างสูงสง่าของบอสแห่งวาเรียยืนอยู่ตรงนั้น







อะไรบางอย่างเอ่อล้นที่จิตใจ





สควอลโล่รู้สึกเหมือนน้ำตาจะไหล แต่ก็ไม่รู้เหตุผลของมัน





“ฉันเรียกไม่ได้ยินรึไง” แซนซัสก้าวเข้ามาใกล้ ชายหนุ่มเว้นระยะห่างจากร่างโปร่งไว้พอสมควร แต่ถึงอย่างนั้น รอยยิ้มก็ปรากฏบนสีหน้าฉลามคลั่ง







“รู้แล้ว”





“รู้ไหมฉันเรียกแกมาทำไม?”





คำถามห้วนๆเอ่ยอย่างไม่คิดจะปราณีปราศรัย อะไรบางอย่างที่ทำให้ฉลามหนุ่มรู้สึกดีขึ้นมาเล็กน้อยเมื่อครู่เหมือนจะกลับไปเป็นเศษซากของความรู้สึกอีกครั้งหนึ่ง







“....ไม่..”





คำตอบเรียกสีหน้าเฉยเมยและเย็นชาจากผู้ฟัง



แล้วคำสั่งถัดไปจึงตามมา

















“ขึ้นไปห้องแก เก็บของซะให้เรียบร้อย”



“หา..”



“แกไม่ได้อยู่ที่นี่แล้วไอ้สวะ ยอมรับความจริงซะบ้าง ฉันให้เวลาแกไปทำใจ 5 วัน แล้วยังไม่พออีกเรอะ”










----------------------------------------






“ว้อยยยย ไอ้บอสบ้า งี่เง่า แซนซัส ระยำ เฮงซวย!!!” ร่างโปร่งโวยวายกับข้าวของในห้องตนเอง ไม่ถึงกับทำลายทุกสิ่งที่อยู่ขวางหน้า แต่อะไรที่คว้าได้ในมือก็ดูเหมือนจะกระจัดกระจายแทนที่คำว่า ‘เก็บของ’ ไปเสียหมด



ดีโน่นั่งรออยู่ชั้นล่าง...ป่านนี้ลุสซูเรียคงหาทางจัดการให้ไม่ให้ขึ้นมายุ่มย่ามอะไรกับเขา ดูเหมือนแม่กระเทยธาตุอรุณจะรู้ใจตนไปเสียทุกอย่าง



โครม!!



“แฮ่ก แฮ่ก..” ระบายอารมณ์กับชั้นวางของข้างเตียง สควอลโล่หอบหายใจจากแรงของที่ทุ่มลงไป พลางนึกได้ว่าจริงอยู่ที่ตอนเขาหลับไปแซนซัสสั่งคนมาจัดการเรื่องของมือซ้ายให้แล้ว แต่ดูเหมือนว่า...อาวุธประจำตัวของตนจะไม่กลับสู่เจ้าของเสียที



“ฉันทำอะไรอยู่นะ..” สงบสติอารมณ์ได้ซักพักสควอลโล่ก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ พลางจับนู่นนี่ที่พิจารณาแล้วว่าคงได้ใช้ยัดใส่ลังที่มาม่อนให้มา



พลันสายตาเหลือบไปเห็นอะไรบางอย่างที่ตนยัดเก็บใส่ลิ้นชักตู้ไว้นานจนกุญแจหายเลยไม่เคยได้หยิบมาดูอีก กรอบรูปไม้เก่าสลักลายทำมืออย่างประณีตบรรจงเต็มไปด้วยฝุ่น สควอลโล่เป่าฝุ่นบนเงากระจกใสเบาๆ พลันนัยน์ตาคู่สวยก็สังเกตเห็นอะไรบางอย่าง



ชายหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีเงินที่ยืนข้างสุภาพสตรีในชุดสีขาว เส้นไหมธรรมชาติที่ประดับศีรษะเป็นสีเดียวกัน ร่างของหญิงสาวนั่งนิ่งพร้อมรอยยิ้มหวาน ขณะที่ชายซึ่งยืนเคียงข้างไม่มีแม้แต่รอยยิ้ม



อะไร บางอย่างในรูปนั้นทำให้เขานึกถึงใครบางคนขึ้นมา...ใครกันนะ...คนที่ดูเหมือน จะรู้จักทั้งที่ไม่รู้จัก...เจ้าของฝีมือดาบร้ายกาจซึ่งแซนซัสนำมาแทนที่ ตำแหน่งตน ด้วยเงามืดเมื่อหลายวันก่อนทำให้เห็นหน้าไม่ชัด แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม คนในรูปไม่มีทางเป็นคนเดียวกันแน่ ด้วยเพราะเวลาที่ผันผ่าน คนเราต้องความเปลี่ยนแปลงด้านอายุบ้าง และอีกอย่างหนึ่ง...



เพราะเขารู้ดีว่าคนทั้งคู่เป็นใคร...









แม่...กับ...











“เสร็จรึยัง ไอ้สวะ” เสียงของแซนซัสดังขึ้นมาจากนอกประตู สควอลโล่ไม่ได้หันกลับไปมอง แต่นึกค้อนอยู่ในใจ







“เออ รอแปบสิวะ!”





“ไอ้บอสงี่เง่า...” ริมฝีปากบางบ่นพึมพำ ทว่าร่างโปร่งรู้สึกถึงเงาของใครบางคนที่ยืนอยู่เบื้องหลัง ฉลามหนุ่มหันขวับทันที





“แกว่าใคร”





“เฮ้ย!!!”

แซนซัสยืนทำหน้าถมึงทึง สองแขนกอดอก ขณะพาดเสื้อที่สควอลโล่วางไว้กับเก้าอี้ไว้บนไหล่ ท่าทีเหมือนหมีจำศีลที่ถูกปลุกในฤดูหนาว... อารมณ์เสียสุดๆ...





“เปล๊า...ไม่มีอะไร ยังไงซะตอนนี้ฉันก็ไม่มีเจ้านายอยู่แล้วนี่” เสียงทุ้มเอ่ยราวไม่รู้สึกรู้สา ท่าทีนั้นยิ่งทำให้ร่างสูงหงุดหงิด ยิ่งมือเรียววางกรอบรูปนั้นในลังอย่างถนอมเกินเหตุ จัดของต่ออย่างกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น เพียงแค่เจ้าตัวสนทนากับอากาศธาตุยิ่งทำให้แซนซัสฉุน





“อ๊ะ..” มือหนาคว้าไหล่บางที่หันหลังให้ตนอยู่ให้หันหน้ากลับมา สควอลโล่อึ้งไปชั่วครู่ เสี้ยววินาทีต่อมาก็รับรู้ได้ว่าอีกฝ่ายบดเบียดริมฝีปากร้อนลงมาบนใบหน้าตน พลางกดร่างโปร่งลงกับเตียง มือแกร่งรวบข้อมือขาวไว้เหนือศีรษะ ขายาวแทรกเข้าระหว่างเรียวขาเพรียว ชั่วขณะนั้นเองที่ฉลามหนุ่มหมดทางหนีอย่างสิ้นเชิง!





“ฮะ...อื...ม...ไม่...แซ...นซั..ส...” แม้จะพยายามปฏิเสธ แต่สัญชาติญาณเดิมที่ได้รับสั่งสอนมาใช่ว่าจะลืมเลือนได้ง่ายๆ แต่ก็อีกเช่นกันที่ฉลามหนุ่มหาใช่ตุ๊กตากระเบื้องที่จะนอนทอดกายให้อีกฝ่ายทำอะไรได้ตามอำเภอใจ สควอลโล่ยิ่งดิ้นแซนซัสก็ยิ่งปลดเปลื้องอาภรณ์ท่อนบนของร่างโปร่งได้เร็วขึ้น ท้ายสุดแล้วฉลามคลั่งก็ถูกสยบใต้ผืนนภาสีดำสนิทอีกครั้ง







“แฮ่ก...แฮ่ก....แฮ่ก....” จูบที่ห่างหายไปนานทำให้นักฆ่าหนุ่มไม่ชิน ใบหน้าขาวแดงเรื่อ ขณะที่พึ่งเห็นว่าทั้งเสื้อกันหนาว โค้ทตัวหนา และเชิ้ตที่ใส่ด้านในถูกคนตรงหน้าถอดออกไปจนหมด





“นาย...” สควอลโล่เริ่มหยุดที่จะขัดขืน ทว่าหาใช่จะยอมเล่นตามเกมอันแปรปรวนตามอารมณ์เด็กไม่รู้จักโต “คิดอะไรอยู่กันแน่....”





“เรื่องอะไร?” ร่างสูงทวนคำถาม ขณะเคล้าเคลียใบหน้าตนกับซอกคอขาว





“ไล่ฉันออกไม่ใช่รึไง”





“ก็แค่ให้แกทำงานในตำแหน่งอื่น”





“นางบำเรอต่างหมอนข้าง?”





“อาจใช่” ชายหนุ่มตอบอย่างไม่แยแส “สนใจด้วยรึไง”





“สน” ร่างโปร่งตอกกลับทันที “ฉันอาจจะเป็นสวะในสายตานาย...แต่ก็ยังใช้ฆ่าคนได้นะแซนซัส” ริมฝีปากบางเอ่ยทั้งสบตาอีกฝ่าย “นี่มันศักดิ์ศรีของฉัน...”





“แต่แกก็ไม่ปฏิเสธ?”





เพราะเป็นนายยังไงล่ะ...







ร่างโปร่งคิดอยู่ในใจแต่ไม่ได้ตอบออกไป แซนซัสไม่ได้ลดน้ำหนักที่กดข้อมือบางไว้ แต่ชายหนุ่มมีท่าทีใช้ความคิด





“นายจะเอายังไง” เสียงทุ้มคาดคั้น ก่อนที่ริมฝีปากบางจะถูกปิดลงอีกครั้ง เมื่อเจ้าตัวปล่อย ร่างโปร่งก็ได้เห็นใบหน้าอีกฝ่ายชัดๆ





แซนซัสไม่ได้ยิ้มเหี้ยมเกรียม หรือเฉยชา แม้แต่เยาะเย้ย ใบหน้านั้นราวต้องการพูดอะไรบางอย่าง ตั้งแต่อยู่ด้วยกันมานานพึ่งจะเคยเห็นคนตรงหน้าทำสีหน้าแบบนี้...





ดูเหมือนร่างสูงต้องรวบรวมอะไรบางอย่างในจิตใจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ย





























“ฉันแค่อยากกอดแก”























“หา”













สควอลโล่รู้สึกเหมือนหูฝาด ทั้งที่เป็นประโยค...ธรรมดา? แต่สีหน้าที่เริ่มหายแดงกลับมีโลหิตมาสูบฉีดอีกครั้ง











“นายก็รู้ว่าฉันไม่ฉลาด ก็ช่วยพูดอะไรให้มันเข้าใจง่ายๆหน่อยได้มั้ย” ฉลามหนุ่มรู้สึกเหมือนตัวเองหลุดไปในห้วงอวกาศอย่างไรชอบกัน อะไรกัน เขาไม่ได้รู้สึกไปเองใช่ไหม คำพูดเมื่อครู่...













มันเหมือน...คำบอกรัก?













“ถ้าแกโง่ก็คิดได้แค่นั้น” ชายหนุ่มกลับไปหัวเราะหึ พลางหยุดใบหน้าลงเหนือไหล่มน “ฉันพูดไปแล้ว”









“อ๊ะ... ว้อยยยย ไอ้เจ้าบ้า ตกลงนี่แกคิดจะทำอะไรกันแน่เนี่ย!!??”









ทว่าทุกอย่างก็ชะงัก เมื่อแซนซัสสังเกตเห็นอะไรบางอย่าง







“นี่รอยอะไร ไอ้สวะ”



V
V
V

“หา...”



“ที่คอแก”



ฉับพลัน ฉลามหนุ่มพึ่งนึกขึ้นได้...





“ขอแค่นี้ได้มั้ย..ให้นายจำได้ว่าครั้งนึง....เรา....”









แซนซัสรับรู้ได้ทันที ทั้งจากสีหน้าซีดเผือดของฉลามหนุ่มและความเจนจัดในเรื่องบนเตียง ร่างสูงผละมือที่จับข้อมือขาวไว้ สควอลโล่รับรู้ถึงความรู้สึกที่แผ่ซ่านจากร่างตรงหน้า....







ผิดหวัง?





เสียใจ?









จะทำหน้าแบบนั้นไปทำไม ในเมื่อไม่เคยคาดหวังอะไรอยู่แล้วไม่ใช่หรือ?



“เก็บของให้เรียบร้อย แล้วไปซะ” ร่างสูงเอ่ยสั่งก่อนจะลุกขึ้นนั่ง... ติดกระดุมเสื้อตนเองราวไม่มีอะไรเกิดขึ้น สควอลโล่รู้สึกเหมือนโดนตบหน้าฉาด ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม ไหนๆก็ไม่ได้เรียกว่าเป็นเจ้านายกับลูกน้องกันได้อยู่แล้ว....





“แซนซัส!!” ร่างโปร่งแผดเสียงพลางเปลี่ยนเป็นฝ่ายผลักชายหนุ่มลงกับเตียงเอง ดูท่าร่างสูงจะประหลาดใจไม่น้อย ทว่าเขาเพียงนอนนิ่งปล่อยให้ฉลามคลั่งทำอะไรตามใจเท่านั้น





“ลุกขึ้น ไอ้สวะ”



เสียงสั่งดังขึ้น



“ไม่”



“ไปหา ‘บอสคนใหม่’ ของแกสิ”



“ว้อย!! ฉันไม่เคยเรียกไอ้ม้าบ้านั่นว่าบอส!!” ถึงจะอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้ ท่าทีของสควอลโล่ก็ยังทำให้แซนซัสนึกขำได้ ชายหนุ่มรับรู้ได้ทันทีว่าใครกันคือเจ้าของรอยแดงที่หัวไหล่ขาวของร่างตรงหน้า



“หุบปากซะ ฉันไม่ต้องการเศษขยะที่ผ่านมือสวะตัวไหนมาแล้วหรอกนะ” ความหมายที่แตกต่างกับใครบางคนโดยสิ้นเชิง ทว่า จะว่าเขาโง่ก็ว่าไปเถอะ สควอลโล่ไม่สนใจอะไรแล้ว มือเรียวยกขึ้นหมายจะตบหน้าคนตรงหน้าซักฉาด แถมดูเหมือนแซนซัสจะยอมตามโดยสดุดี ทว่าร่างโปร่งเพียงแค่สัมผัสใบหน้าอีกฝ่ายเท่านั้น ขณะที่ศีรษะซึ่งเต็มไปด้วยกลุ่มไหมสีเงินทรุดลงกับเชิ้ตขาวเหนือแผ่นอกอีกฝ่าย



“แกบอกว่าไม่ต้องการฉันแล้ว...” เสียงทุ้มเอ่ยเบาๆ “แล้วก็ไล่ฉันไปเอง...แต่พอฉันไปมีคนอื่นจริงๆ...แกก็ทำเมินใส่ฉัน...”



“เออ ฉันผิด อะไรๆฉันก็ผิด แล้วที่ฉันทำอย่างนี้ไม่ได้แปลว่าฉันขอให้แกกอดหรืออะไรก็เถอะ แต่...ถ้าแกยังคิดว่าฉันยังเป็นของของแกอยู่ล่ะก็... ฉันก็ผิดจริงๆนั่นแหละ... แต่ฉันจะไปรู้เรอะ ก็แกบอกไม่เอาฉันแล้วนี่หว่า!!”



ประโยคสุดท้ายเอ่ยด้วยความอัดอั้น แซนซัสดูเหมือนจะอึ้งหนักกว่าเดิมเมื่อคนตรงหน้าแก้ตัวได้ไม่เป็นสับปะรดเอาเสียเลย ถึงอย่างนั้น ทุกคำพูดก็เต็มเปี่ยมไปด้วยความสัจจริง แต่...















แต่...











“ตกลงแกมีอะไรกับเจ้าม้าพยศจริงๆสินะ” ร่างสูงถามขึ้น สควอลโล่นิ่งไป ไม่รู้จะตอบว่าอย่างไร ขณะเดียวกัน ถึงรู้คำตอบ...ก็ตอบไม่ได้















“ไม่รู้”













“ว่าไงนะ” เสียงเข้มไม่ได้ดุ แต่มีแววคาดคั้น ฉลามหนุ่มไม่ตอบอะไร พลางลุกขึ้นผละจากคนตรงหน้า ร่างโปร่งหยิบโค้ทตัวที่แซนซัสพาดกับไหล่มาสวม ติดกระดุมเสื้อตนเองให้เรียบร้อย แล้วทำท่าจะเดินออกจากห้อง











“แกทำอะไร”









“ก็เก็บของเสร็จแล้วก็ไปไง”









“หยุดอยู่ตรงนั้นแหละ ไอ้สวะ”









“ฉันไม่ใช่ของนายแล้วนี่แซนซัส อีกอย่าง..ถึงใช่..ของที่ผ่านมือคนอื่นมาแล้ว นายก็ไม่นับเป็นของของตัวเองแล้วนี่”







สควอลโล่นึกสงสัยอยู่ว่าทำไมตนเองปากกล้าขาแข็งนึกเถียงแซนซัสได้ขนาดนี้ แต่จะอะไรก็ช่าง มันไม่สำคัญอะไรอีกต่อไปแล้ว วันคืนที่พลาดพลั้งไม่อาจหวนกลับ แต่เขารับรู้ว่าครั้งนั้นตนมีสติอยู่ครบดีทุกประการ













ฉันไม่ใช่ผู้หญิงงี่เง่าที่จะมาร้องไห้งอแงเพียงเพราะนายทิ้ง







ฉันไม่ใช่สาวน้อยบริสุทธิ์ที่ต้องเก็บร่างกายนี้ไว้ให้ใครคนรักคนเดียว







ฉันไม่ใช่ผู้ชายน่ารำคาญที่ทำตัวอ้อนแอ้นเหมือนผู้หญิง แค่เพราะอยากได้ผู้ชายซักคนมาเป็นของตัวเอง









เพราะฉันคือสเปลบี สควอลโล่...ผู้ชายที่เป็นนักฆ่าซึ่งสาบานว่าจะภักดีต่อนายชั่วนิรันดร์













ใช่ แต่.. เพราะนายเป็นคนเลือกที่จะปฏิเสธฉัน ฉันถึงได้ทิ้งมันไปเอง













แต่...นายเข้าใจอะไรผิดอยู่อย่างนะแซนซัส...















เพราะนายของฉันมีคนเดียวเท่านั้น

















และเมื่อนายไม่ต้องการ











ชื่อนี้ ร่างกายนี้... สเปลบี สควอลโล่ ก็ไม่มีความจำเป็นที่จะต้องมีชีวิตอยู่อีกต่อไป...













แต่...





















สวบ!



อ้อมกอดจากวงแขนกว้างรัดรึงจากเบื้องหลัง ฉลามคลั่งไม่นึกด้วยซ้ำว่าแซนซัสจะทำแบบนี้ ท่าทีเหนี่ยวรั้งตนเช่นเดียวกับที่ดีโน่ทำ ทว่า... มันอบอุ่นกว่า รู้สึกได้ถึงความรู้สึกที่เอ่อล้น



แซนซัสที่ซบหน้ากับไหล่เขาจากเบื้องหลัง ไม่มีความสั่นไหวหรือหยาดน้ำตาอุ่นๆมากระทบเนื้อหนัง..





ทว่า....























































“ฉันรักแก”

















































“ห๊ะ...” สควอลโล่อ้าปากค้าง เขาพูดขนาดนี้แล้ว...เฮ้ย ไม่สิ เดี๋ยวก่อนนะ...























แซนซัส!!??





















“ฉันรักแก... ฉันอยากกอดแก ฉันอยากอยู่กับแก...ไอ้สวะ...” เสียงเข้มเอ่ยอย่างแผ่วเบาแทบไม่ต่างกับพึมพำกับตัวเอง ขณะที่สควอลโล่นิ่งค้างแทบแข็งเป็นหิน

























บางทีเขาคงยังฝันอยู่ แต่มันคงเป็นฝันกลางวันกลางเหมันต์ฤดู













“แซนซัส...” ร่างโปร่งเอ่ยอย่างไม่แน่ใจ หรือคนข้างหลังเขาจะไม่ใช่แซนซัส ...ไม่สิ นี่มันบ้าอะไรกัน หมอนี่จะเอายังไงกันแน่ บอกว่าไม่เอาของเหลือเดนก็กำลังจะไปให้แล้วนี่ไง คราวนี้ยังจะทำอะไรอีก!!??

















“สควอลโล่…แค่แกเท่านั้น....” มือที่กอดร่างโปร่งอยู่ยิ่งรัดให้ร่างนั้นอยู่ในอ้อมแขนตนมากขึ้น แนบแน่นเสียจนฉลามหนุ่มแทบหายใจไม่ออก

















สควอลโล่ถูกอีกฝ่ายพลิกให้หันหน้าเข้าหา แซนซัสทำหน้าแบบนั้นอีกแล้ว จริงจัง.... จริงอยู่ว่าคนแบบนั้นหน้าตาบอกบุญไม่รับมาแต่ไหนแต่ไร ทว่านานครั้งถึงจะได้เห็น... ท่าทีคาดคั้น กับคำพูดที่สั่นไหว....













เหมือนเด็กตัวเล็กๆที่ขาดความรัก...













แต่...















“ฉันไม่ชอบของเหลือ อะไรที่เป็นของฉัน...ต้องเป็นของฉันคนเดียวเท่านั้น...” ร่างสูงพึมพำ



















“แต่....ถ้าเป็นแก...ถ้าเป็นแกล่ะก็......”





















ใบหน้าของแซนซัสอยู่ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ...















“….ไม่เป็นไร...”





















เสียงเข้มเอ่ยเบาๆ สควอลโล่เริ่มเข้าใจความรู้สึกของคนตรงหน้าอย่างจริงจังเป็นครั้งแรก



























พึ่งได้รับรู้ว่าแท้จริงแล้วตนมีความสำคัญกับใครคนหนึ่งมากขนาดไหน....













“แซนซัส....นาย....”













ฉลามหนุ่มเอ่ยเสียงแผ่ว ใบหน้าที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม ความรู้สึกอะไรบางอย่างที่ขาดหาย เหมือนจะได้รับความเติมเต็มบนเหตุที่ไร้ผล แต่ถึงอย่างนั้น....























ถึงอย่างนั้นก็เถอะ....





























ก๊อก..ก๊อก...





“สควอลโล่!!” ดีโน่ส่งเสียงเรียกเจ้าของห้องจากหลังบานประตู สควอลโล่ผละจากแซนซัสทันที มือที่แกร่งปานคีมเหล็กนั้นในเพลานี้กลับยอมปล่อยให้ตนหลุดเสียง่ายๆ ร่างโปร่งแง้มประตูเล็กน้อยเหมือนไม่แน่ใจ แต่เมื่อแซนซัสไม่ว่าอะไรฉลามหนุ่มจึงเปิดต้อนรับม้าพยศซึ่งติดรถมาด้วยกันอย่างช่วยไม่ได้



“มีอะไร” ฉลามหนุ่มถามเสียงห้วน ดีโน่แรกๆก็ยิ้มอยู่ ทว่าเมื่อเห็นแซนซัสยืนนิ่งอยู่เบื้องหลังร่างโปร่ง ม้าพยศก็ดูเหมือนจะลอกคราบได้ทันที



“เปล่า แค่...ตอนนี้ก็นานแล้วนะ ถ้ายังไงนายจัดของไม่เสร็จฉันช่วยเอาไหม? เพราะเดี๋ยวอีกสักพักฉันก็ต้องกลับไปที่คฤหาสน์แล้วล่ะ”



“แกกลับไปคนเดียว....” ริมฝีปากชะงัก นึกขึ้นได้ว่าตอนนี้ตนกับแซนซัสอยู่ในสถานะอะไร และ...ระยะห่างที่ทำอะไรได้มากน้อยเพียงไหน



สควอลโล่รู้แล้วเรื่องที่เขาต้องไปอยู่กับดีโน่ก่อนในช่วงที่แซนซัสจัดการคนทรยศ ทว่า...ดูเหมือนชายหนุ่มจะจัดแจงให้เขาไปอยู่ฐาวรเสียเลย ถึงกระนั้น ความผิดที่เขา ‘ทรยศ’ จิตใจอีกฝ่ายยังไงก็ไม่ได้รับการให้อภัยง่ายๆ...



เรือนผมสีเงินสลวยซึ่งยาวแค่ประบ่า…มันเป็นหลักฐานได้เป็นอย่างดี....



ความเชื่อใจ?.....



“อืม เดี๋ยวฉันตามไป” สควอลโล่โบกมือไล่ ทว่าดีโน่แค่ยืนยิ้มแล้วหยุดอยู่หน้าประตู อย่างน้อยก็มีมารยาทมากพอจะปิดประตูให้เหมือนเดิม เหมือนเจ้าตัวจะรู้อยู่แล้วว่าสถานการณ์ในห้องนี้เกิดอะไรขึ้นบ้าง...







แซนซัสยืนนิ่งอยู่กับที่ ขณะที่ฉลามหนุ่มไม่ค่อยแน่ใจว่าสิ่งที่เกิดขึ้นกับตนเมื่อครู่เป็นภาพหลอนหรือไม่?



“แซนซัส...”





“อยู่กับเจ้านั่นไปก่อน...” แกจะปลอดภัยกว่า ... ร่างสูงต่อไว้ในใจ





“ทำไม...”



“ฉันสั่ง”





“ผมของแก…ไว้มันใหม่เพื่อฉันซะ” เสียงสั่งสั้นๆ ได้ใจความ ก่อนอ้อมกอดจะสวมทับมาอีกครั้ง



“แค่ตอนนี้ก่อน....” เสียงเข้มเหมือนเอ่ยพึมพำกับตัวเอง สควอลโล่ปล่อยให้แซนซัสกอดอยู่เฉยๆ ความหนาวของฤดูหนาวตัดกับตัวอุ่นๆของคนตรงหน้าเขาเสียเหลือเกิน



“ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น...แกเป็นของฉัน”



มือแกร่งเชยคางมนขึ้นเล็กน้อย แค่นั้นก็มากพอให้นัยน์ตาสองคู่ประสานกัน













ชายหนุ่มตัดสินใจเอ่ยประโยคสุดท้ายที่จะได้พูดในวันนี้กับคนของเขา

















“พอทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว…ฉัน...จะไปรับแกเอง”

























“เดี๋ยวก่อน นี่ตกลงว่า...ฉันยังมีความหมายสำหรับนายใช่ไหม” สควอลโล่สูดหายใจลึกๆก่อนจะถามความคิดที่ค้างคา แซนซัสกลับมาเหยียดยิ้มอีกครั้ง ก่อนตอบ





























“ขนาดนี้แล้วยังไม่รู้อีกรึไง ไอ้ฉลามโง่!!!”



























TBC

อัพเท่าในบล็อกแล้วค่ะ= =b ช่วงนี้ไฟขึ้น

ปล.
ตอนหน้าอาจมีคนฆ่าคนเขียน.... กรี๊ดดดด

Star_Song

สวัสดีค่ะ เราเพิ่งรู้จักบอร์ดนี้ได้ไม่นาน เข้ามาอ่านเรื่องนี้แล้วติดใจมากๆเลยค่ะ แต่จะไปซื้อในงานแคปซูลก็มีคนจองไปหมดแล้วเลยอด แต่ไม่ว่ายังไงเราก็อยากได้มากๆเ้ลยค่ะ แล้วต้องทำยังไงถึงจะเป็นเป็นการลงชื่อจองไว้เหรอคะ?
Kk_pan532@Yahoo.com