•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

โฮกกกกกกกกก!!!~

แหมป๋ามุเป็นห่วงเป็นใยน้องจังเลยนะ อยากมีพี่แบบนี้มั่งอ่ะ

คุณเคียว..ไม่ผิดหรอกที่จะมีความรักอีกครั้งน่ะ

ก็ซือคุงเค้าออกจะแสนดี ขนาดนั้นนี่




++++

ก้มกรายงามๆด้วยใบหน้าหวาดผวา


เอ่อ...ผมมีเรื่องจะสารภาพ.......


คือว่าฟิคท่าน ผมอ่านมานานแล้วครับ แต่เวลาจะเม้นท์ตอนที่หนึ่ง(ผมใช้เน็ตที่ร้านฮะ ต้องก็อปแล้วไปอ่านที่หอพัก) ก็มีตอนที่สองลงอีก เอ่อ ไอ้คูก็ต้องก็อปไปอ่านอีกที

แล้วพอจะเม้นท์ตอนที่สอง ตอนที่สามก็มาละ =[]=

ไม่ได้เม้นท์ซ๊ากกกที เป็นเพราะท่านขยันแต่งนะฮะ TT^TT เรื่องเม้นท์ช้าข้าน้อยผิดไปแล้ว

และประวัติศาสตร์ก็ซ้ำรอย แต่สุดท้ายนี่ก็หวังจะไม่ซ้ำรอยอีก ซิกๆๆๆ


นอกทะเลละ ฮ่ะๆๆ มาเม้นท์ดีกว่า


ฟิคนี้ อ่านตอนที่1แล้วเศร้าม๊ากกมากกกกก อ่านไปอ่านมา เอ...หรือจริงๆแล้วทูน่าแกล้งตายเพื่อพิสูจน์ความรักกันหนอ

คุณมุเป็นพี่ชายที่ดีมากฮะ ชอบพี่ชายแบบนี้ แต่คุณฮิคงไม่ปลื้ม ฮ่ะๆๆๆ

ตอนต่อมา โฮกกกก ได้เจอแล้ว มาดราชินีขึ้นมากเลยทูน่า เล่นเอาคุณมุและคุณฮิอึ้ง เลยเชื่อซะว่าคนละคน ฮ่ะๆๆ


โฮกกกก ตอนที่คุณฮิขโมยจุ๊บทูน่า ทำม้ายยทำไมถึงได้สงสารทั้งคู่ มันรันโท้ดดด รันทด ต่างฝ่ายต่างก็สับสนในตัวเอง

กำลังลุ้นว่าทูน่าจะได้ใครไปครอบครอง ฮ่ะๆๆๆ

//ก้มงามๆ


ผมติดตามฟิคท่านหลายเรื่องนะฮะ ถ้าบางเรื่องเม้นท์ช้าเกินไปก็ขออภัยครับ เสียดายที่หอพักผมไม่ให้ติดเน็ต เซ็งครับT^T

ในที่สุดก็มีเวลาแวบเข้าบอร์ด แม้ชีวิตจะยังบัดซบเหมือนเดิมก็เถอะ เหอะๆ

แต่ขอฟันธงเลยว่า ต่อให้นุ๊คจังแต่งให้หวานกว่านี้อีกร้อยเท่า ข้าน้อยก็ไม่เชื่อใจซือคุงหรอก ด้วยเหตุผลร้อยแปดที่เคยเอ่ย

ตอนที่สามที่คุณฮิรุกซือคุง ชอบที่ซือคุงถามว่ารักผมหรือเปล่า เกิดปฏิกิริยาภาพทับซ้อนสินะ ดูท่ากับซือคุงคนนั้นความสัมพันธ์

ก็คงซับซ้อนไม่เบาทีเดียว ส่วนซือคุงคนนี้ แม้ว่าตอนล่าสุดนุ๊คจังจะพยายามสร้างภาพเต็มที่ แต่ก็ไม่วางใจหรอก

รู้สึกเลยว่านายมาเพื่อทำลายสินะ

ทั้งนี้ทั้งนั้นจะรอตอนที่นุ๊คจังเล่าเรื่องโดยใช้ซือคุงเล่าบ้างนะ กำลังคิดว่า ท่าทางเจ้าตัวจะตกบ่วงตนเองจนปีนไม่ขึ้น

เอาล่ะไปอ่าน Adhere ต่อดีกว่า

เอิ๊กกกกก

กลืนน้ำลายค่ะ

เรื่องนี้ชุนอ่านแล้วรุ้สึกถึงอะไรบ้างอย่างในฟิค สึนะดูเหมือนจะเป็นสึนะที่...อืม...บอกไม่ถูกแฮะ!!

ต้องรอว่าสิ่งที่ชุนคิดจะเป็นจริงหรือเปล่า >_</ แอบอ่านมานานค่ะ เม้นเฉพาะตอนแรกๆ ขออภัย มาเม้นตอนนี้เพราะอดทนไม่ไหว รู้สึกว่าสึนะมันทะแม่งๆ อย่างไงไม่รู้

และยิ่งฮิบะ รู้สึกว่าฮิบะเป็นคนที่ไม่ได้เรื่องเอาซะเลย! มองสึนะเป็นสึนะโยชิไปได้อย่างไง>_</ ต้องมองสึนะที่เป็นสึนะสิ*O*

ทั่นนู๊กจ๋า เอา 1827 ออก แล้วเอา 6927 แปะดีกว่านะ>_</

me*ใจคอจะติดสินบนเรอะ!
++++++++++++++++
ทุกคนกล่าวหาว่ากาเป็นสิ่งอัปมงคลเพียงเพราะมันมีขนสีดำ.......แต่กระนั้นมันก็มีเลือดสีแดง

น้องเล็กที่รัก อ่านแล้วซือคุงคนนี้ก็ไม่น่าจะมีพิษมีภัยอะไรนี่นา....แต่....มันไม่ใช่จริงๆเหรอ? ซือคุงคนนี้เข้มแข็งแตกต่างจากสึนะโยชิที่ตายไปจริงๆ คนละด้าน คนละขั้วกันไปเลย ทั้งความคิดแล้วก็การตัดสินใจพูดว่าอย่าดูถูก คำถามหยุดการกระทำของฮิบาริอีกต่างหาก(บ้าจริงๆ!!!! ขอพี่รองยลเรทหน่อยได้มั้ยน้องรัก~~!! >[]<// โผล่มาแบบให้ใจระทึกแล้วจากไปนี่มัน....อ๊ากกกกกกกก)

หึหึ ถ้าเรื่องนี้นุ๊กแสดงเรื่องเหนือธรรมชาติให้เห็นหน่อยก็จะเดาไปโน่นได้เลยนะเนี่ย อย่างพวกดอปเปลแกงเกอร์อะไรเทือกนี้ ก็ดูเซ่~!!! ขนาดอาหารยังรู้ว่าฮิบาริชอบแบบไหน~!? คำพูดช่วงเวลาอารมณ์นั่นยังคล้ายกันอีก~~!!!? อ๊ากกกกกกกกก

อย่าบอกนะว่าการล้างแค้นที่ว่านั่นน่ะ เป็นล้างแค้นเพราะแสนรัก~~!!? (หัวเราะ) เดาไปก็ผิดอยู่ดี เลิกๆ กรั่กๆ รอน้องเล็กที่น่ารักที่สุดคนนี้มาอัพต่อไป จุ๊บๆ >3<

ซือคุงน่าร๊ากกกกกก ~~~~~~



จะรออ่านต่อนะ่ค่ะ

จะผิดไหม?....หากคนที่เต็มไปด้วยตราบาปอย่างเขาจะมีความรักขึ้นมาอีกสักครั้ง?

ไม่ผิดหรอกค่ะท่าน แต่จะมีเคืองหากไม่มีกด 555+

ว่าแต่ชักสงสัยแล้วสิ ว่าสึนะคนนี้เป็นร่างโคลนของอีกคนป่าวเนี่ย? เหมือนกันเกินไปแล้วเฟร่ยยย =[]=!!!!
หรือว่ามันจะเป็นฝาแฝดที่พลัดหลงกันไปแต่เด็กจริงๆ = ="" แล้วออกมาอยู่คนเดียวแบบนี้ โดนฉุดไปจะทำไงเนี่ย
กับข้าวฝีมือทูน่า.........อยากกินอ้ะ พี่นุก><!!!!!



รอตอนต่อไปอยู่ค่า

คุณรักผมหรือเปล่าครับคุณฮิบาริ?

ตรงนี้...อ่านแล้วฉากเรทที่นั่งลุ้นนั่งจิ้นถึงกับสะดุดเลยค่ะ คุณฮิบาริเคยทำอย่างนี้กับสึนะโยชิมาก่อนแหงๆ แต่ว่าทำไปเพราะแรงกิเลสปราศจากรักสินะคุณฮิ? เลยมานั่งเสียใจทีหลังเนี่ยยยยย TT[]TT

มุคุโร่นี่สมควรได้รับรางวัลพี่ชายยอดเยี่ยมประจำปีมากค่ะ หุหุ ห่วงน้องดีจัง~

ซือคุงนี่...จงใจใช่มั๊ยเนี่ยลูกกกกก? ที่ว่าเป็นห่วงนี่จริงใจหรือเล่นละครนะเนี่ย? อ่านคำเตือนท่านนุ๊กแล้วมันหวานมิออก เพราะรู้สึกมันจะมีโศกตามหลังชอบกล TTATT

เหมือนจะหลอกให้รักแล้วสลัดทิ้งยังไงไม่รู้แฮะ แต่คุมิว่าดีไม่ดีซือคุงอนาคตอาจจะรักคุณฮิเข้าก็ได้ แต่เป็นรักในรอยแค้นนี่จิ =w=

อืมมมมมมม เอาเป็นว่านั่งรอตอนต่อไปละกันค่ะท่านนุ๊ก~ ตอนนี้เดาไปเรื่อยอาจจะไม่ถูกก็ได้ 555

ป๋ามุเวอร์ชั่นแสนดี
คุณท่านเวอร์ชั่นขมขื่น
ซือคุงเวอร์ชั่นเท่ห์และลึกลับ

อ๊างงงงงง >///<

Nook – มาแบบโศกอีกแล้ว....ถ้าจะบอกว่าส่วนหนึ่งในฟิคตอนนี้เป็นเรื่องจริงที่เกิดขึ้นกับนุ๊กเองจะเชื่อกันไหมนะ ฮา....แต่งไปน้ำตาพาลจะไหล เฮ้อ....ฟิคนี้สร้างมาเพื่อสะท้อนปัญหาชีวิตตัวเองรึเปล่าเนี่ยเรา

ขออภัยที่ตอนนี้ค่อนข้างสั้น...อารมณ์เศร้าไปกับฟิคเลยแต่งไม่ออก กร๊ากกก

555...ท่านคิคุวะแอบมาทวงฟิคราวรู้ทันว่ากำลังต่ออยู่ ยังไงก็ขอบคุณมากนะคะที่คอยติดตาม ><

รักคนอ่านทุกคนเลยค่า >3<





By Chidori


[align=center]==================================[/align]


[AuFic] Without Your love ตอนที่ 5

Pairing : 1827

Genre : Angst / Drama / Romance

Rating : G

Warning : มันคือฟิคโศกสุดหูรูด....อยากอ่านหวาน ๆ น่ารัก ๆ มีให้อ่าน แต่กรุณาอย่าหวังมากกับฟิคนี้ เหอ ๆ






[align=center]กระจก...หากส่องแล้วจะปรากฏเงา
สะท้อนความเป็นไปทุกสิ่งของผู้ส่อง
แต่ก็แค่ภายนอกเท่านั้น
เพราะไม่มีอะไรสะท้อนความเป็นตัวตนของเราได้ดีไปกว่าตัวของเราเอง[/align]





หลังจากนั้นฮิบาริก็กลายมาเป็นแขกประจำที่ห้องพักของสึนะ ทุกวันช่วงราว ๆ สามทุ่มเขาจะต้องกลับมารอทำกับข้าว โดยบางวันจะมีมุคุโร่มาร่วมด้วย ซึ่งทั้งสองพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า รสชาติอาหารที่สึนะทำช่างเหมือนกับใครคนหนึ่งเหลือเกิน

ดวงตาสีดำมองการทำอาหารอย่างคล่องแคล่ว รอยยิ้มบาง ๆ แต้มบนใบหน้างดงามในขณะกำลังทำ แสดงให้เห็นว่าทุกวิธี...ทุกขั้นตอน อีกฝ่ายได้ใส่ใจและความสุขลงไปในอาหารทุกจาน

“ แล้วงานพิเศษของนาย? ” เสียงทุ้มถาม ความจริงเขาอยากจะถามมานานแล้ว แต่ทุกครั้งที่พบกับบรรยากาศเก่า ๆ แสนคุ้นเคยมันก็ทำให้รู้สึกปลดวางจนลืมเรื่องต่าง ๆ ไปเสียสิ้น

สึนะไม่ได้หันมองมายังคู่สนทนา มือยังคงง่วนอยู่กับการปรุงอาหาร “ ก็...ผมขอทำตั้งแต่ 5 โมงถึง 2 ทุ่มน่ะครับ ที่เหลือก็มีพวกรุ่นพี่ที่ร้านช่วยดูแล เขาก็ไม่ได้ว่าอะไร ”

“ ตกลงทำงานร้านคอนวิเนียนจริง ๆ สินะ ”

“ ครับ ” เด็กหนุ่มตอบรับพลางนำอาหารมาเสิร์ฟที่โต๊ะ ฮิบาริที่ทำท่าจะลุกขึ้นช่วยก็ถูกห้าม

“ ไม่เป็นไรครับ ผมบอกแล้วนี่ว่าจะอาสาทำทุกอย่างเอง ” สึนะยิ้ม

[align=center]“ ไม่เป็นไรครับ ให้ผมทำเถอะ....การได้ทำเพื่อคุณฮิบารินับว่าเป็นความสุขของผม ”[/align]

ถ้านายยังอยู่....นายคงจะพูดแบบนี้สินะ?

ดวงตาคมสะท้อนประกายแห่งความอ่อนแอ สึนะลอบมองเห็นในหลายต่อหลายครั้ง เหมือนกับว่าการมีตัวตนอยู่ของเขาจะทำให้ฮิบาริสะเทือนใจอะไรบางอย่าง เขาอาจเป็นคมมีดที่เข้าไปทิ่มแทงรอยแผลเดิมให้เจ็บช้ำ แต่กระนั้น....กระนั้นก็ยังคง...

สึนะนั่งมองฮิบาริทานอาหาร ซึ่งดูเหมือนอีกฝ่ายก็จะชินเสียแล้ว สมกับเป็นคนทำ ที่จะอยากรู้และชอบดูปฏิกิริยาตอบรับของคนทนว่าพึงพอใจแค่ไหน

แต่แล้วจู่ ๆ ดวงตาสีน้ำตาลกลมโตก็รื้นด้วยหยาดน้ำใส “ ขะ...ขอตัวสักครู่นะครับ ” ร่างบางลุกพรวดขึ้นวิ่งตรงไปยังห้องน้ำ

แม้จะทำเหมือนไม่สนใจ....แต่ฮิบาริเห็นทุกอย่าง

ชายหนุ่มเดินตามไปอย่างรวดเร็ว มือแกร่งบิดลูกบิดประตูห้องน้ำที่ล็อคอยู่อย่างรุนแรง แทบจะพังมันเพื่อเข้าไปดูคนด้านในให้ได้เสียเดี๋ยวนั้น “ นายเป็นอะไรไป?? เปิดประตูหน่อยสิ ”

ยังคงไม่มีเสียงตอบรับจากภายใน ได้ยินเพียงแค่เสียงสะอื้นเบา ๆ “ ไม่มีอะไรครับ....คุณฮิบาริทานเถอะ เดี๋ยวผมขอเข้าห้องน้ำสักครู่ ”

หงุดหงิด...หงุดหงิดเป็นที่สุด คนอย่างฮิบาริ เคียวยะอยากจะได้อะไรก็ต้องได้ ไม่ว่าจะพูดหรือสั่งอะไรทุกคนก็ต้องทำตาม กับคน ๆ นี้ ทั้ง ๆ ที่อึดอัดและแสนขัดใจ แต่ทำไมถึงต้องยอม ยอมเสียทุกอย่าง ไม่แม้แต่จะโวยวายหรือเดินหนีจากไปอย่างทุกครั้ง

นาย....ทำอะไรกับจิตใจของฉัน

“ ถ้านายไม่ออกมา ฉันจะพังเข้าไป ” เสียงทุ้มขู่จริง ทำเอาสึนะรีบออกมาจากห้องน้ำด้วยท่าทีลุกลี้ลุกลน มือเล็กพยายามปาดคราบน้ำตาไม่ให้เห็น

“ อย่าสิครับ...ผมยิ่งไม่มีเงินอยู่ ค่าซ่อมมันแพงนะ ” เสียงหวานพูดติดตลก

ฮิบารินิ่งมอง มือแกร่งค่อย ๆ ยกขึ้นลูบใต้ดวงตาบวมช้ำอย่างอ่อนโยน ใบหน้าคมหล่อเหลาเจือด้วยความเศร้าสลด คิ้วเรียวดกดำขมวดม้วนแทบเป็นปม “ นาย...ร้องไห้ทำไม? ”

ช่องว่างที่เว้นไว้เริ่มถูกย่นระยะ
ให้แคบลงด้วยความสัมพันธ์ที่ถูกถักทอ

สึนะส่ายศีรษะไปมาอย่างรวดเร็วจนปอยผมยาวพลิ้วไหว ใบหน้าหวานเจือรอยยิ้มอ่อนโยน ดวงตากลมมองกลับ มันสื่อถึงความหมายมากมายที่ฮิบาริเองก็ยากที่จะเข้าใจ “ ผมไม่เป็นไรครับ ”

“ อย่าโกหก ”

เสียงทุ้มเอ่ยเพียงแค่นั้นก็ทำเอาคนฟังถึงกับสะดุ้งเฮือก แต่เพราะเข้าใจว่าที่ฮิบาริเค้นถามนั่นด้วยความเป็นห่วง สึนะรู้สึกดีใจมากกว่าที่จะหวาดกลัว พอคิดแบบนั้นก็หลุดเสียงหัวเราะน้อย ๆ ออกมา ทำเอาคนรอฟังคำตอบถึงกับยืนนิ่งด้วยความงงงวย

“ หัวเราะอะไร? ” เหมือนคนถามจะไม่พอใจ สึนะจึงรีบแก้ตัวเป็นพัลวัน

“ เปล่าครับ ผมดีใจต่างหาก ”

“ ดีใจ? ”

“ ดีใจที่คุณเป็นห่วงผม ” สึนะจับมือแกร่งนั่นเบา ๆ ก่อนจะพาเดินกลับมายังโต๊ะทานข้าว “ ทานกันเถอะครับ เดี๋ยวจะเย็นเสียหมด ”

ทว่าฮิบาริก็ยังคงนั่งอยู่เฉย ๆ มองสึนะนิ่งตาไม่กระพริบ ร่างบางกว่าถอนหายใจยาว ยอมแพ้ให้กับความหัวแข็งและดื้อดึงของคน ๆ นี้เสียเหลือเกิน “ ผมแค่นึกถึงคนรักเก่าน่ะครับ ”

[align=center]หน้าอก....เจ็บแปลบ[/align]

“ เขาชอบทานอาหารในวันนี้มาก และเขาก็เป็นคนที่เหมือนคุณมาก ๆ ด้วย ชอบตีสีหน้ายักษ์ ทำท่าทางขรึม ๆ ” เสียงหวานหัวเราะเบา ๆ หัวเราะ....ทั้งน้ำตา

[align=center]หัวใจ....กระตุกวาบ[/align]

“ แล้วเขาไปไหนเสียแล้วล่ะ? ”

[align=center]น้ำเสียง....สั่นไหว[/align]

“ เสียแล้วครับ....หลังจากที่ผมบอกเลิกเขาได้ไม่กี่ชั่วโมง ” สีหน้าแย้มยิ้มสลดลงถนัดตา ฮิบาริรับรู้ว่าเขาไปสะกิดปมที่ถูกฝังไว้ของอีกฝ่ายให้นูนขึ้นมาอีกครั้ง

[align=center]ไม่ใช่....แค่ปมเพียงปมเดียว[/align]

สึนะเห็นท่าทางสำนึกผิดก็เปรยยิ้มบาง ๆ ออกมา ไม่ต้องให้ฮิบาริพูด เขายกมือขึ้นห้ามริมฝีปากได้รูปไว้ “ ให้ผมได้พูดเถอะครับ ”

ให้ผมได้พูดกับคุณ....ให้ผมได้บอกกับคุณ

นี่อาจเป็นครั้งแรกที่สึนะยอมเปิดเผยความในใจกับคนอื่นที่ไม่ใช่คนสนิทตน เขารู้สึกผูกพันกับฮิบาริเดินกว่าจะคาดคิด ในทุกครั้งที่พยายามจะไม่มองหน้า ดวงตาของเขาก็เอาแต่ฉายภาพนั้นซ้ำเดิม ในทุกครั้งที่พยายามจะไม่ให้ได้ยินเสียง โสตประสาทของเขาก็ก้องอยู่แต่เพียงชื่อนี้

[align=center]ฮิบาริ เคียวยะ[/align]

จากการต่อต้านที่ไม่อาจทานทน กลับกลายเป็นการยอมรับโดยละม่อม ยอมเปิดใจรับความสัมพันธ์ที่อาจย้อนมาทำร้ายตนเองอย่างแสนสาหัสอีกครั้ง ยอมทรมานดีกว่าจะต้องมานั่งทนทุกข์กับการปิดกั้นจิตใจตนเอง

“ ผมรักเขามาก....รักมากกว่าอะไรทั้งหมด แต่อย่างว่าล่ะครับ ต่อให้รักมากแค่ไหน หากเข้ากันไม่ได้ สุดท้ายมันก็ไม่พ้นจุดจบแบบเดิม ๆ ”

[align=center]เลิกรา.....การนำมาซึ่งความเสียใจ[/align]

ชายหนุ่มนั่งฟังเรื่องราวที่ค่อย ๆ ไหลออกมาจากปากอีกฝ่ายนิ่ง ดวงตาเป็นประกายสดใสด้านชาลงเรื่อย ๆ จนคล้ายกับตุ๊กตาที่ตั้งไว้ ไม่มีชีวิต....ไม่มีจิตใจ หม่นหมอง และจมลงสู่เบื้องลึกของจิตใต้สำนึกที่ไม่มีวันผุดขึ้นมาได้อีก

“ คงเพราะผม....เด็กเกินไปล่ะมั้งครับ ” สึนะหัวเราะ เสียงหัวเราะอันแสนเศร้า

ฮิบาริไม่เข้าใจ ไม่ว่ามองมุมไหนสึนะก็ดูจะเป็นผู้ใหญ่ทั้งสิ้น ทำให้คิดต่อไปว่า อีกฝ่ายหรือตัวของสึนะกันแน่ที่เป็นจุดหักเหทำให้ทั้งคู่ต้องเลิกกันจนเกิดเรื่องน่าเศร้าเช่นนี้...

[align=center]เรื่องน่าเศร้า....การฆ่าคนตายทั้ง ๆ ที่ไม่ได้มีความผิดอะไรแม้แต่น้อย[/align]

“ ฉันเข้าใจนาย ” เสียงทุ้มเอ่ยเบา ทำเอาคนฟังถึงกับนิ่งอึ้ง

[align=center]บ่วงติดตัวแน่นหนา....ไม่ว่าเมื่อไหร่ก็ไม่อาจหนีพ้น[/align]

บรรยากาศภายในห้องดูเงียบลงถนัดตา ท้องฟ้าที่มืดมิดภายนอกส่งผลมาถึงภายใน ความวังเวง หนาวเหน็บจับขั้วหัวใจ แม้นิสัยจะแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว แม้ความคิดจะดูเหมือนอยู่คนละเส้นทาง แต่กระนั้น....กระนั้นกลับมีความทุกข์และความเจ็บช้ำเดียวกัน

คนละสาเหตุ....หากแต่ผลกลับเหมือนกันจนน่ากลัว

ไม่ว่าจะผ่านมากี่วัน ไม่ว่าจะผ่านมากี่เดือน ไม่ว่าจะผ่านมากี่ปีกี่ฤดูกาล ความผิดที่เกิดขึ้นจากความไม่ตั้งใจก็ไม่ได้ลดน้อยหรือถดถอยลงเลยสักเพียงนิด มีแต่จิตใจและสภาพอันน่าทุเรศเสียมากกว่าที่กลับเพิ่มขึ้น ๆ ตามกาลเวลา

[align=center]คนอื่นให้อภัย....แต่ไม่อาจให้อภัยตนเอง

แล้วแบบนี้น่ะหรือ....จะกล้าเอื้อมมือไปคว้าความรักครั้งใหม่[/align]

สุดท้ายแล้วกับข้าววันนั้นก็เย็นลงจนไม่น่าทาน สึนะเอ่ยขอโทษที่ทำให้บรรยากาศวันนี้ต้องเสียไป ซึ่งฮิบาริเองก็ไม่ได้ต่อว่าต่อขานใด ๆ กลับเป็นห่วงด้วยซ้ำ เป็นห่วงจนไม่อยากจากไปไหน อยากคอยเฝ้าดูใกล้ ๆ

ห่วงหรือกลัว....กลัวจะสูญเสียไปอีกครั้ง

ฮิบารินั่งอยู่ด้านนอกห้อง นัยน์ตาสีรัตติกาลแหงนมองท้องฟ้าด้านบน คืนนี้ช่างมิดมิด ไร้แสงดาวและดวงจันทร์ ช่างเป็นธรรมชาติที่ตอกย้ำความน่าสมเพชของคนได้ดีเสียเหลือเกิน อยากจะกล่าวโทษ....แต่จะโทษใครล่ะ? อยากจะต่อว่า....แต่จะต่อว่าใครกัน?

มุคุโร่เมื่อเห็นว่าวันนี้น้องชายกลับมาด้วยท่าทางไม่สู้ดีก็รู้สึกเป็นห่วง เขาหย่อนกายลงนั่งข้าง ๆ แหงนมองท้องฟ้าในทิศทางเดียวกัน “ เป็นอะไร? ไม่ราบรื่นหรือยังไงกัน? ”

“ เปล่า..... ” ฮิบาริตอบเรียบ ๆ น้ำเสียงไร้ชีวิตชีวาอย่างที่สุด

ดวงตาสองสีเหลือบมองใบหน้าของญาติผู้น้อง ยากที่จะคาดเดา...แต่ก็ไม่ยากเกินไปสำหรับคนที่ผ่านอะไรมาหลาย ๆ อย่าง รู้อะไรมาหลาย ๆ เรื่องไม่แพ้กัน “ ไปสะกิดแผลของใครเข้ารึไง? ”

ชายหนุ่มสะดุ้ง เห็นแบบนั้นมุคุโร่ก็แทบไม่อยากจะถามต่อ “ ไม่ต้องเล่าก็ได้นะ ”

“ ฉันไม่เคยปิดบังอะไรนาย.... ” เสียงทุ้มเอ่ย มุคุโร่แย้มยิ้มกว้าง

“ งั้นเล่ามาสิ... ”

ฮิบาริเล่าเรื่องราวในวันนี้ทั้งหมดให้มุคุโร่ฟังอย่างละเอียด ไม่เว้นแม้กระทั่งเรื่องคนรักของสึนะที่จากไปเพราะการฆ่าตัวตาย โดยที่มีเด็กหนุ่มเป็นต้นเหตุดังกล่าว ซึ่งตรงนี้มุคุโร่ไม่เห็นด้วย และแอบตกใจในความเหมือนกันทางด้านอดีตของความรักอย่างประหลาด

“ นายฟังไว้เคียวยะ....ความตายของคนเรา เกิดจากตัวของเขา ไม่ใช่ใครอื่น.... ”

มุคุโร่เว้นช่วง “ หากเขาคิดแบบนั้น ด้วยเรื่องราวที่ผ่านมานี้ เขาก็คิดถูกแล้วที่จะจากไปเสียก่อน เพราะหากต่อไป อนาคตข้างหน้าเจอเรื่องหนักหนากว่านี้ เขาจะทนได้อย่างงั้นหรือ? ”

มือแกร่งตบบ่ากว้างสองสามครั้ง คล้ายจะปลอบประโลมในเรื่องราวที่รู้อยู่แก่ใจกันดี “ สึนะคุงไม่ใช่คนผิด และนายก็ไม่ใช่คนผิดด้วย ”

ฮิบารินิ่งเงียบ มองใบหน้าของพี่ชายผู้แสนดีคนนี้ มุคุโร่หัวเราะเบา ๆ มือข้างเดิมยกขึ้นขยี้เส้นผมสีดำด้วยความเอ็นดู คนถูกกระทำเริ่มแข็งขืนโวยวาย “ ทำอะไรของนายกัน! ”

“ อย่าคิดมากเคียวยะ อดีตที่ผ่านมาก็ให้มันผ่านไป สิ่งที่นายควรคำนึงถึงคือปัจจุบันและอนาคตมากกว่าไม่ใช่หรือ?”

มุคุโร่ทิ้งท้ายไว้แค่นั้นก่อนเดินกลับเข้าห้องพักไป ดวงตาสีดำแหงนหน้ามองท้องฟ้าอีกครั้ง เขาเบิกตากว้างเมื่อเห็นว่าเมฆก้อนใหญ่ที่บดบังแสงจันทร์อยู่ได้ค่อย ๆ เคลื่อนตัวออกไป เหลือเพียงแต่ท้องฟ้าโปร่ง ภายใต้แสงระยับของดวงดาวเท่านั้น

“ หากฉันเปิดใจ.... ”

แล้วนายจะยินดีเข้ามารึเปล่า?

“ หากฉันคือฉัน.... ”

แล้วนายจะยินดีรักหรือเปล่า?

“ อดีตของฉัน.... ”

หากนายรับรู้....จะยอมรับมันได้ไหม?

ฮิบาริมองท้องฟ้าอีกครั้ง ก่อนจะลุกขึ้นกลับเข้าห้องนอนของตนเอง เขายังมีสิ่งที่ต้องคิด และต้องทำอีกมากมาย ในคืนนี้ ในพรุ่งนี้ และในวันต่อ ๆ ไปจวบจนชีวิตของเขาจะมลายหาย เหลือเพียงเศษฝุ่นผงที่ลอยละล่องไปทั่วผืนแผ่นดินแห่งนี้




[align=center]ความรัก
ไม่ใช่ทั้งความทุกข์และความสุข
ความรัก
ไม่ใช่ทั้งความลวงหลอกและความตั้งมั่น
ความรัก
คือสิ่งที่เรียกว่า....เข้าใจและไม่เข้าใจ....




================TBC.================[/align]

น้องเล็กที่รัก พี่ใหญ่เชื่อว่าอารมณ์น้องเล็กคงจะเศร้ามากๆ ความจริงที่เกิดขึ้นบางครั้งมันก็เจ็บเอามากๆนะ เมื่ออ่านแล้วก้ได้อารมณ์นั้นจริงๆ มันเศร้า และอินเอาได้ง่ายๆ

ชีวิตก็แบบนี้ล่ะน้องเล็กมีดีมีร้าย ปะปนกันไป เราเลือกเองเสมอไปไม่ได้หรอก ความจริงที่เกิดกับตัวเราก็จะเป็นอีกประสบการณ์ที่หลอมตัวเราให้เข้มแข็งขึ้น ไม่ว่าด้านชีวิต การงาน หรือความรัก ขออภัยที่พูดจาเครีดนะจ๊ะ ไม่ได้เป็นผู้ใหญ่พอที่จะรู้เรื่องทั้งหมดหรอก แต่ก็ขอพูดจากประสบการณ์ละกันเน่อ

อา....มาเมนต์ฟิคดีกว่าเนอะ

สึนะหลวมตัวไปแล้วสินะ นี่นายยอมให้คุณฮิเข้ามาแล้วสินะ เฮ้อ ท่าทางว่าวิบากกรรมนี้จะยาวนานนัก ฉากประทับใจคือคุณฺกับป๋ามุคุยกันค่ะ มุมมองชีวิตของป๋ามุออกจะโหดร้าย แต่มันก็เป้นเรื่องจริง หัวใจแม้จะแตกสลาย แต่ก็ต้องหยัดยืนสินะ หากเท่านั้นยังทนไม่ได้ จะรับความเจ็บปวดต่อจากนี้ไปทั้งชีวิตได้ยังไงกัน

โอ๊ะ แพลมความคิดของซือคุงคนนี้ออกมานิดนึงแล้วแฮะ ดูท่านายจะก็ไม่ได้ร้ายจนเกินไปนักสินะ

ปล. พี่ใหญ่อ่านชมรมแล้ว เดี๋ยวจะเตรียมต่อจ้ะ ไม่แน่อาจพรุ่งนี้หรือมะรืนนี้นะจ๊ะ

[align=center]นาย....ทำอะไรกับจิตใจของฉัน

“ ถ้านายไม่ออกมา ฉันจะพังเข้าไป ” เสียงทุ้มขู่จริง ทำเอาสึนะรีบออกมาจากห้องน้ำด้วยท่าทีลุกลี้ลุกลน มือเล็กพยายามปาดคราบน้ำตาไม่ให้เห็น

“ อย่าสิครับ...ผมยิ่งไม่มีเงินอยู่ ค่าซ่อมมันแพงนะ ” เสียงหวานพูดติดตลก [/align]


[align=center]พลักมุติดกำแพง

ต่อยยามะทะลุประตู

ถีบเรียวเฮออกไปนอกกาแล็กซี่

อุ้มโกคุไปทิ้งน้ำ

(จบเม้นต์โปรดเก็บศพคิวะด้วยนะเคอะ ตายแน๋ๆ)

อร้ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

มันสุดยอดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

ทนไม่ไหวแล้วเหวยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

1827 จงเจริญ!!!!!!!!!!!

ท่านเขียนคู่นี้ได้กระแทกใจที่สุดแล้ว

อั้ง อั้ง

ซือจ๋า

จะรอท่านมาต่อตลอดไปเจ้ามะฮะ [/align]

......

ตกลงสึนะก็มีอดีตเหมือนท่านฮิเหรอ
ตกลงไม่ได้มาแก้เเค้นใช่มิ

อยากรู้อ่ะว่าท่านฮิทำอะไรสึนะโยชิอ่ะ ทำไมสึนะโยชิถึงตาย

แล้วในตอนเเรกคนที่พูดกับรีบอร์นว่าจะแก้แค้นไม่ใช่สึนะคนนี้เหรอ

งง ฉับฉนอยากรู้

รออ่านตอนต่อไป...

T [ ] T

มันเศร้า... แต่ว่าลึกๆในใจยังแอบระแวงสึนะคนนี้อยู่ จากตอนต้นเรื่องทำให้คิดหนัก เหมือนจงใจมากรีดฝังรากลึกแผลเป็นของท่านฮิอย่างบอกไม่ถูก

ชอบฉากมุคุขยี้หัวท่านฮิ ความรู้สึกแบบ พี่น้องในฝัน!!!! (หันมองความจริงในเนื้อเรื่องจริง... หันหน้าหนี แล้วปิดหนังสือ)

ทำไมเป็นคนแบบนี้นะเรา =[]=!! ระแวงนางเอก (?) อย่างบอกไม่ถูก!!

อ่านแล้วจะเป็นลมค่ะ ชอบมากกกก T___T
ดูเป็นปรัชญาดีจัง บีบหัวใจได้อีก T T ฮิบะเศร้า ซือคุงก้เศร้าได้อีก

ต้องมีความลับอะไรซ่อนอยู่ในเรื่องอีกแน่เลย โฮกกกกก T T~~
สองคนนี้เล่นเหมือนกันจนน่ากลัวขนาดนี้ โฮฮฮฮฮฮ
กลัวตอนจบร้องไห้น้ำตาท่วมบ้านค่ะ ไม่ใช่อะไร 555555

มุคุโร่ อย่ารักซือคุงอีกคนนะพี่ ไม่งั้นได้โศกx2เข้าไปอีก โฮ!! อย่างนั้นเศร้าไป อ๊าก!!
ชอบมุคุโร่ พี่ชายที่แสนดี TwT อย่าได้เป็นพี่สนิทคิดไม่ซื่อเชียว 55555

รอตอนต่อไปค่ะ เขียนเก่งมากๆเลย กรี๊ดกร๊าดอย่างแรง