Login |  Register



Welcome
เนื่องจาก เราต้องการสกรีนคนเข้าฟอรั่ม Fiction/doujin และ YaoiLand ขอไห้ทุกท่านที่จะสอบเข้า ไปทำข้อสอบได้ที่ Vongola Test


Post new topic Reply to topic  [ 190 posts ]  Go to page Previous  1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8 ... 13  Next
Author Message
 Post subject:
PostPosted: 14 Mar 2008, 15:44 
User avatar
Joined: 19 Feb 2008, 20:14
Posts: 416
Location: นครแห่งความ Y ไร้ขอบเขต
โฮกกกกกกกกก!!!~

แหมป๋ามุเป็นห่วงเป็นใยน้องจังเลยนะ อยากมีพี่แบบนี้มั่งอ่ะ

คุณเคียว..ไม่ผิดหรอกที่จะมีความรักอีกครั้งน่ะ

ก็ซือคุงเค้าออกจะแสนดี ขนาดนั้นนี่




++++

_________________
Image

รู้หรือเปล่า?

โลกทั้งใบนี้มีไว้ต้อนให้นายจนมุมเท่านั้น...ซาวาดะ สึนะโยชิ


Profile  Offline
 
 Post subject:
PostPosted: 15 Mar 2008, 17:28 
User avatar
Joined: 11 Nov 2007, 11:12
Posts: 806
Location: ที่ๆมีปลาเคะและม้าเคะนั่นแหละ
ก้มกรายงามๆด้วยใบหน้าหวาดผวา


เอ่อ...ผมมีเรื่องจะสารภาพ.......


คือว่าฟิคท่าน ผมอ่านมานานแล้วครับ แต่เวลาจะเม้นท์ตอนที่หนึ่ง(ผมใช้เน็ตที่ร้านฮะ ต้องก็อปแล้วไปอ่านที่หอพัก) ก็มีตอนที่สองลงอีก เอ่อ ไอ้คูก็ต้องก็อปไปอ่านอีกที

แล้วพอจะเม้นท์ตอนที่สอง ตอนที่สามก็มาละ =[]=

ไม่ได้เม้นท์ซ๊ากกกที เป็นเพราะท่านขยันแต่งนะฮะ TT^TT เรื่องเม้นท์ช้าข้าน้อยผิดไปแล้ว

และประวัติศาสตร์ก็ซ้ำรอย แต่สุดท้ายนี่ก็หวังจะไม่ซ้ำรอยอีก ซิกๆๆๆ


นอกทะเลละ ฮ่ะๆๆ มาเม้นท์ดีกว่า


ฟิคนี้ อ่านตอนที่1แล้วเศร้าม๊ากกมากกกกก อ่านไปอ่านมา เอ...หรือจริงๆแล้วทูน่าแกล้งตายเพื่อพิสูจน์ความรักกันหนอ

คุณมุเป็นพี่ชายที่ดีมากฮะ ชอบพี่ชายแบบนี้ แต่คุณฮิคงไม่ปลื้ม ฮ่ะๆๆๆ

ตอนต่อมา โฮกกกก ได้เจอแล้ว มาดราชินีขึ้นมากเลยทูน่า เล่นเอาคุณมุและคุณฮิอึ้ง เลยเชื่อซะว่าคนละคน ฮ่ะๆๆ


โฮกกกก ตอนที่คุณฮิขโมยจุ๊บทูน่า ทำม้ายยทำไมถึงได้สงสารทั้งคู่ มันรันโท้ดดด รันทด ต่างฝ่ายต่างก็สับสนในตัวเอง

กำลังลุ้นว่าทูน่าจะได้ใครไปครอบครอง ฮ่ะๆๆๆ

//ก้มงามๆ


ผมติดตามฟิคท่านหลายเรื่องนะฮะ ถ้าบางเรื่องเม้นท์ช้าเกินไปก็ขออภัยครับ เสียดายที่หอพักผมไม่ให้ติดเน็ต เซ็งครับT^T

_________________
Image
Image
Image

รอยยิ้มของนายคือแสงสว่าง สุกสกาวพร่างพราวในความมืด


Profile  Offline
 
 Post subject:
PostPosted: 15 Mar 2008, 18:21 
User avatar
Joined: 15 Sep 2007, 23:22
Posts: 839
Location: DARK WORLD
ในที่สุดก็มีเวลาแวบเข้าบอร์ด แม้ชีวิตจะยังบัดซบเหมือนเดิมก็เถอะ เหอะๆ

แต่ขอฟันธงเลยว่า ต่อให้นุ๊คจังแต่งให้หวานกว่านี้อีกร้อยเท่า ข้าน้อยก็ไม่เชื่อใจซือคุงหรอก ด้วยเหตุผลร้อยแปดที่เคยเอ่ย

ตอนที่สามที่คุณฮิรุกซือคุง ชอบที่ซือคุงถามว่ารักผมหรือเปล่า เกิดปฏิกิริยาภาพทับซ้อนสินะ ดูท่ากับซือคุงคนนั้นความสัมพันธ์

ก็คงซับซ้อนไม่เบาทีเดียว ส่วนซือคุงคนนี้ แม้ว่าตอนล่าสุดนุ๊คจังจะพยายามสร้างภาพเต็มที่ แต่ก็ไม่วางใจหรอก

รู้สึกเลยว่านายมาเพื่อทำลายสินะ

ทั้งนี้ทั้งนั้นจะรอตอนที่นุ๊คจังเล่าเรื่องโดยใช้ซือคุงเล่าบ้างนะ กำลังคิดว่า ท่าทางเจ้าตัวจะตกบ่วงตนเองจนปีนไม่ขึ้น

เอาล่ะไปอ่าน Adhere ต่อดีกว่า :D

_________________
นี่คือการรวมพลเฉพาะกิจเพื่อกอบกู้ความวาย

Image

The Sin Sister(s)


Profile  Offline
 
 Post subject:
PostPosted: 15 Mar 2008, 21:35 
User avatar
Joined: 15 Sep 2007, 20:56
Posts: 485
Location: สมาคม Yaoi แห่งชาติ (มีด้วย?)
เอิ๊กกกกก

กลืนน้ำลายค่ะ

เรื่องนี้ชุนอ่านแล้วรุ้สึกถึงอะไรบ้างอย่างในฟิค สึนะดูเหมือนจะเป็นสึนะที่...อืม...บอกไม่ถูกแฮะ!!

ต้องรอว่าสิ่งที่ชุนคิดจะเป็นจริงหรือเปล่า >_</ แอบอ่านมานานค่ะ เม้นเฉพาะตอนแรกๆ ขออภัย มาเม้นตอนนี้เพราะอดทนไม่ไหว รู้สึกว่าสึนะมันทะแม่งๆ อย่างไงไม่รู้

และยิ่งฮิบะ รู้สึกว่าฮิบะเป็นคนที่ไม่ได้เรื่องเอาซะเลย! มองสึนะเป็นสึนะโยชิไปได้อย่างไง>_</ ต้องมองสึนะที่เป็นสึนะสิ*O*

ทั่นนู๊กจ๋า เอา 1827 ออก แล้วเอา 6927 แปะดีกว่านะ>_</

me*ใจคอจะติดสินบนเรอะ!
++++++++++++++++
ทุกคนกล่าวหาว่ากาเป็นสิ่งอัปมงคลเพียงเพราะมันมีขนสีดำ.......แต่กระนั้นมันก็มีเลือดสีแดง
Image


Profile  Offline
 
 Post subject:
PostPosted: 16 Mar 2008, 02:05 
User avatar
Joined: 08 Oct 2007, 21:14
Posts: 798
น้องเล็กที่รัก อ่านแล้วซือคุงคนนี้ก็ไม่น่าจะมีพิษมีภัยอะไรนี่นา....แต่....มันไม่ใช่จริงๆเหรอ? ซือคุงคนนี้เข้มแข็งแตกต่างจากสึนะโยชิที่ตายไปจริงๆ คนละด้าน คนละขั้วกันไปเลย ทั้งความคิดแล้วก็การตัดสินใจพูดว่าอย่าดูถูก คำถามหยุดการกระทำของฮิบาริอีกต่างหาก(บ้าจริงๆ!!!! ขอพี่รองยลเรทหน่อยได้มั้ยน้องรัก~~!! >[]<// โผล่มาแบบให้ใจระทึกแล้วจากไปนี่มัน....อ๊ากกกกกกกก)

หึหึ ถ้าเรื่องนี้นุ๊กแสดงเรื่องเหนือธรรมชาติให้เห็นหน่อยก็จะเดาไปโน่นได้เลยนะเนี่ย อย่างพวกดอปเปลแกงเกอร์อะไรเทือกนี้ ก็ดูเซ่~!!! ขนาดอาหารยังรู้ว่าฮิบาริชอบแบบไหน~!? คำพูดช่วงเวลาอารมณ์นั่นยังคล้ายกันอีก~~!!!? อ๊ากกกกกกกกก

อย่าบอกนะว่าการล้างแค้นที่ว่านั่นน่ะ เป็นล้างแค้นเพราะแสนรัก~~!!? (หัวเราะ) เดาไปก็ผิดอยู่ดี เลิกๆ กรั่กๆ :lol: :lol: รอน้องเล็กที่น่ารักที่สุดคนนี้มาอัพต่อไป จุ๊บๆ >3<

_________________
Image

=THE PRINCE OF ABE TENNIS=
[แม้กระทั่งเรียวมะยังต้องหลบ!!!!]


Profile  Offline
 
 Post subject:
PostPosted: 16 Mar 2008, 06:19 
User avatar
Joined: 22 Jan 2008, 06:39
Posts: 350
Location: ใต้เตียงสัปปะรด
ซือคุงน่าร๊ากกกกกก ~~~~~~



จะรออ่านต่อนะ่ค่ะ


Profile  Offline
 
 Post subject:
PostPosted: 16 Mar 2008, 12:33 
User avatar
Joined: 19 Jan 2008, 11:07
Posts: 821
Location: ที่ทำการสมาพันธ์รักคนเลว...
จะผิดไหม?....หากคนที่เต็มไปด้วยตราบาปอย่างเขาจะมีความรักขึ้นมาอีกสักครั้ง?

ไม่ผิดหรอกค่ะท่าน แต่จะมีเคืองหากไม่มีกด 555+

ว่าแต่ชักสงสัยแล้วสิ ว่าสึนะคนนี้เป็นร่างโคลนของอีกคนป่าวเนี่ย? เหมือนกันเกินไปแล้วเฟร่ยยย =[]=!!!!
หรือว่ามันจะเป็นฝาแฝดที่พลัดหลงกันไปแต่เด็กจริงๆ = ="" แล้วออกมาอยู่คนเดียวแบบนี้ โดนฉุดไปจะทำไงเนี่ย
กับข้าวฝีมือทูน่า.........อยากกินอ้ะ พี่นุก><!!!!!



รอตอนต่อไปอยู่ค่า

_________________
[align=center]

Image

Destiny is not the matter of Chance,but the matter of Choice.

Image

[/align]


Profile  Offline
 
 Post subject:
PostPosted: 16 Mar 2008, 13:57 
User avatar
Joined: 17 Sep 2007, 00:09
Posts: 720
Location: --ViOlEtWoRlD--
คุณรักผมหรือเปล่าครับคุณฮิบาริ?

ตรงนี้...อ่านแล้วฉากเรทที่นั่งลุ้นนั่งจิ้นถึงกับสะดุดเลยค่ะ คุณฮิบาริเคยทำอย่างนี้กับสึนะโยชิมาก่อนแหงๆ แต่ว่าทำไปเพราะแรงกิเลสปราศจากรักสินะคุณฮิ? เลยมานั่งเสียใจทีหลังเนี่ยยยยย TT[]TT

มุคุโร่นี่สมควรได้รับรางวัลพี่ชายยอดเยี่ยมประจำปีมากค่ะ หุหุ ห่วงน้องดีจัง~

ซือคุงนี่...จงใจใช่มั๊ยเนี่ยลูกกกกก? ที่ว่าเป็นห่วงนี่จริงใจหรือเล่นละครนะเนี่ย? อ่านคำเตือนท่านนุ๊กแล้วมันหวานมิออก เพราะรู้สึกมันจะมีโศกตามหลังชอบกล TTATT

เหมือนจะหลอกให้รักแล้วสลัดทิ้งยังไงไม่รู้แฮะ แต่คุมิว่าดีไม่ดีซือคุงอนาคตอาจจะรักคุณฮิเข้าก็ได้ แต่เป็นรักในรอยแค้นนี่จิ =w=

อืมมมมมมม เอาเป็นว่านั่งรอตอนต่อไปละกันค่ะท่านนุ๊ก~ ตอนนี้เดาไปเรื่อยอาจจะไม่ถูกก็ได้ 555

_________________
Image


Profile  Offline
 
 Post subject:
PostPosted: 16 Mar 2008, 15:26 
User avatar
Joined: 07 Jan 2008, 08:27
Posts: 433
Location: ห้องใต้หลังคาบ้านฮิบาริ
ป๋ามุเวอร์ชั่นแสนดี
คุณท่านเวอร์ชั่นขมขื่น
ซือคุงเวอร์ชั่นเท่ห์และลึกลับ

อ๊างงงงงง >///<


Profile  Offline
 
 Post subject:
PostPosted: 18 Mar 2008, 22:55 
User avatar
Joined: 15 Nov 2007, 03:02
Posts: 580
Location: ทุกที่ที่มีซือคุง~
Nook – มาแบบโศกอีกแล้ว....ถ้าจะบอกว่าส่วนหนึ่งในฟิคตอนนี้เป็นเรื่องจริงที่เกิดขึ้นกับนุ๊กเองจะเชื่อกันไหมนะ ฮา....แต่งไปน้ำตาพาลจะไหล เฮ้อ....ฟิคนี้สร้างมาเพื่อสะท้อนปัญหาชีวิตตัวเองรึเปล่าเนี่ยเรา

ขออภัยที่ตอนนี้ค่อนข้างสั้น...อารมณ์เศร้าไปกับฟิคเลยแต่งไม่ออก กร๊ากกก

555...ท่านคิคุวะแอบมาทวงฟิคราวรู้ทันว่ากำลังต่ออยู่ ยังไงก็ขอบคุณมากนะคะที่คอยติดตาม ><

รักคนอ่านทุกคนเลยค่า >3<

Image

Image

By Chidori


[align=center]==================================[/align]


[AuFic] Without Your love ตอนที่ 5

Pairing : 1827

Genre : Angst / Drama / Romance

Rating : G

Warning : มันคือฟิคโศกสุดหูรูด....อยากอ่านหวาน ๆ น่ารัก ๆ มีให้อ่าน แต่กรุณาอย่าหวังมากกับฟิคนี้ เหอ ๆ







[align=center]กระจก...หากส่องแล้วจะปรากฏเงา
สะท้อนความเป็นไปทุกสิ่งของผู้ส่อง
แต่ก็แค่ภายนอกเท่านั้น
เพราะไม่มีอะไรสะท้อนความเป็นตัวตนของเราได้ดีไปกว่าตัวของเราเอง[/align]






หลังจากนั้นฮิบาริก็กลายมาเป็นแขกประจำที่ห้องพักของสึนะ ทุกวันช่วงราว ๆ สามทุ่มเขาจะต้องกลับมารอทำกับข้าว โดยบางวันจะมีมุคุโร่มาร่วมด้วย ซึ่งทั้งสองพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า รสชาติอาหารที่สึนะทำช่างเหมือนกับใครคนหนึ่งเหลือเกิน

ดวงตาสีดำมองการทำอาหารอย่างคล่องแคล่ว รอยยิ้มบาง ๆ แต้มบนใบหน้างดงามในขณะกำลังทำ แสดงให้เห็นว่าทุกวิธี...ทุกขั้นตอน อีกฝ่ายได้ใส่ใจและความสุขลงไปในอาหารทุกจาน

“ แล้วงานพิเศษของนาย? ” เสียงทุ้มถาม ความจริงเขาอยากจะถามมานานแล้ว แต่ทุกครั้งที่พบกับบรรยากาศเก่า ๆ แสนคุ้นเคยมันก็ทำให้รู้สึกปลดวางจนลืมเรื่องต่าง ๆ ไปเสียสิ้น

สึนะไม่ได้หันมองมายังคู่สนทนา มือยังคงง่วนอยู่กับการปรุงอาหาร “ ก็...ผมขอทำตั้งแต่ 5 โมงถึง 2 ทุ่มน่ะครับ ที่เหลือก็มีพวกรุ่นพี่ที่ร้านช่วยดูแล เขาก็ไม่ได้ว่าอะไร ”

“ ตกลงทำงานร้านคอนวิเนียนจริง ๆ สินะ ”

“ ครับ ” เด็กหนุ่มตอบรับพลางนำอาหารมาเสิร์ฟที่โต๊ะ ฮิบาริที่ทำท่าจะลุกขึ้นช่วยก็ถูกห้าม

“ ไม่เป็นไรครับ ผมบอกแล้วนี่ว่าจะอาสาทำทุกอย่างเอง ” สึนะยิ้ม

[align=center]“ ไม่เป็นไรครับ ให้ผมทำเถอะ....การได้ทำเพื่อคุณฮิบารินับว่าเป็นความสุขของผม ”[/align]

ถ้านายยังอยู่....นายคงจะพูดแบบนี้สินะ?

ดวงตาคมสะท้อนประกายแห่งความอ่อนแอ สึนะลอบมองเห็นในหลายต่อหลายครั้ง เหมือนกับว่าการมีตัวตนอยู่ของเขาจะทำให้ฮิบาริสะเทือนใจอะไรบางอย่าง เขาอาจเป็นคมมีดที่เข้าไปทิ่มแทงรอยแผลเดิมให้เจ็บช้ำ แต่กระนั้น....กระนั้นก็ยังคง...

สึนะนั่งมองฮิบาริทานอาหาร ซึ่งดูเหมือนอีกฝ่ายก็จะชินเสียแล้ว สมกับเป็นคนทำ ที่จะอยากรู้และชอบดูปฏิกิริยาตอบรับของคนทนว่าพึงพอใจแค่ไหน

แต่แล้วจู่ ๆ ดวงตาสีน้ำตาลกลมโตก็รื้นด้วยหยาดน้ำใส “ ขะ...ขอตัวสักครู่นะครับ ” ร่างบางลุกพรวดขึ้นวิ่งตรงไปยังห้องน้ำ

แม้จะทำเหมือนไม่สนใจ....แต่ฮิบาริเห็นทุกอย่าง

ชายหนุ่มเดินตามไปอย่างรวดเร็ว มือแกร่งบิดลูกบิดประตูห้องน้ำที่ล็อคอยู่อย่างรุนแรง แทบจะพังมันเพื่อเข้าไปดูคนด้านในให้ได้เสียเดี๋ยวนั้น “ นายเป็นอะไรไป?? เปิดประตูหน่อยสิ ”

ยังคงไม่มีเสียงตอบรับจากภายใน ได้ยินเพียงแค่เสียงสะอื้นเบา ๆ “ ไม่มีอะไรครับ....คุณฮิบาริทานเถอะ เดี๋ยวผมขอเข้าห้องน้ำสักครู่ ”

หงุดหงิด...หงุดหงิดเป็นที่สุด คนอย่างฮิบาริ เคียวยะอยากจะได้อะไรก็ต้องได้ ไม่ว่าจะพูดหรือสั่งอะไรทุกคนก็ต้องทำตาม กับคน ๆ นี้ ทั้ง ๆ ที่อึดอัดและแสนขัดใจ แต่ทำไมถึงต้องยอม ยอมเสียทุกอย่าง ไม่แม้แต่จะโวยวายหรือเดินหนีจากไปอย่างทุกครั้ง

นาย....ทำอะไรกับจิตใจของฉัน

“ ถ้านายไม่ออกมา ฉันจะพังเข้าไป ” เสียงทุ้มขู่จริง ทำเอาสึนะรีบออกมาจากห้องน้ำด้วยท่าทีลุกลี้ลุกลน มือเล็กพยายามปาดคราบน้ำตาไม่ให้เห็น

“ อย่าสิครับ...ผมยิ่งไม่มีเงินอยู่ ค่าซ่อมมันแพงนะ ” เสียงหวานพูดติดตลก

ฮิบารินิ่งมอง มือแกร่งค่อย ๆ ยกขึ้นลูบใต้ดวงตาบวมช้ำอย่างอ่อนโยน ใบหน้าคมหล่อเหลาเจือด้วยความเศร้าสลด คิ้วเรียวดกดำขมวดม้วนแทบเป็นปม “ นาย...ร้องไห้ทำไม? ”

ช่องว่างที่เว้นไว้เริ่มถูกย่นระยะ
ให้แคบลงด้วยความสัมพันธ์ที่ถูกถักทอ


สึนะส่ายศีรษะไปมาอย่างรวดเร็วจนปอยผมยาวพลิ้วไหว ใบหน้าหวานเจือรอยยิ้มอ่อนโยน ดวงตากลมมองกลับ มันสื่อถึงความหมายมากมายที่ฮิบาริเองก็ยากที่จะเข้าใจ “ ผมไม่เป็นไรครับ ”

“ อย่าโกหก ”

เสียงทุ้มเอ่ยเพียงแค่นั้นก็ทำเอาคนฟังถึงกับสะดุ้งเฮือก แต่เพราะเข้าใจว่าที่ฮิบาริเค้นถามนั่นด้วยความเป็นห่วง สึนะรู้สึกดีใจมากกว่าที่จะหวาดกลัว พอคิดแบบนั้นก็หลุดเสียงหัวเราะน้อย ๆ ออกมา ทำเอาคนรอฟังคำตอบถึงกับยืนนิ่งด้วยความงงงวย

“ หัวเราะอะไร? ” เหมือนคนถามจะไม่พอใจ สึนะจึงรีบแก้ตัวเป็นพัลวัน

“ เปล่าครับ ผมดีใจต่างหาก ”

“ ดีใจ? ”

“ ดีใจที่คุณเป็นห่วงผม ” สึนะจับมือแกร่งนั่นเบา ๆ ก่อนจะพาเดินกลับมายังโต๊ะทานข้าว “ ทานกันเถอะครับ เดี๋ยวจะเย็นเสียหมด ”

ทว่าฮิบาริก็ยังคงนั่งอยู่เฉย ๆ มองสึนะนิ่งตาไม่กระพริบ ร่างบางกว่าถอนหายใจยาว ยอมแพ้ให้กับความหัวแข็งและดื้อดึงของคน ๆ นี้เสียเหลือเกิน “ ผมแค่นึกถึงคนรักเก่าน่ะครับ ”

[align=center]หน้าอก....เจ็บแปลบ[/align]

“ เขาชอบทานอาหารในวันนี้มาก และเขาก็เป็นคนที่เหมือนคุณมาก ๆ ด้วย ชอบตีสีหน้ายักษ์ ทำท่าทางขรึม ๆ ” เสียงหวานหัวเราะเบา ๆ หัวเราะ....ทั้งน้ำตา

[align=center]หัวใจ....กระตุกวาบ[/align]

“ แล้วเขาไปไหนเสียแล้วล่ะ? ”

[align=center]น้ำเสียง....สั่นไหว[/align]

“ เสียแล้วครับ....หลังจากที่ผมบอกเลิกเขาได้ไม่กี่ชั่วโมง ” สีหน้าแย้มยิ้มสลดลงถนัดตา ฮิบาริรับรู้ว่าเขาไปสะกิดปมที่ถูกฝังไว้ของอีกฝ่ายให้นูนขึ้นมาอีกครั้ง

[align=center]ไม่ใช่....แค่ปมเพียงปมเดียว[/align]

สึนะเห็นท่าทางสำนึกผิดก็เปรยยิ้มบาง ๆ ออกมา ไม่ต้องให้ฮิบาริพูด เขายกมือขึ้นห้ามริมฝีปากได้รูปไว้ “ ให้ผมได้พูดเถอะครับ ”

ให้ผมได้พูดกับคุณ....ให้ผมได้บอกกับคุณ

นี่อาจเป็นครั้งแรกที่สึนะยอมเปิดเผยความในใจกับคนอื่นที่ไม่ใช่คนสนิทตน เขารู้สึกผูกพันกับฮิบาริเดินกว่าจะคาดคิด ในทุกครั้งที่พยายามจะไม่มองหน้า ดวงตาของเขาก็เอาแต่ฉายภาพนั้นซ้ำเดิม ในทุกครั้งที่พยายามจะไม่ให้ได้ยินเสียง โสตประสาทของเขาก็ก้องอยู่แต่เพียงชื่อนี้

[align=center]ฮิบาริ เคียวยะ[/align]

จากการต่อต้านที่ไม่อาจทานทน กลับกลายเป็นการยอมรับโดยละม่อม ยอมเปิดใจรับความสัมพันธ์ที่อาจย้อนมาทำร้ายตนเองอย่างแสนสาหัสอีกครั้ง ยอมทรมานดีกว่าจะต้องมานั่งทนทุกข์กับการปิดกั้นจิตใจตนเอง

“ ผมรักเขามาก....รักมากกว่าอะไรทั้งหมด แต่อย่างว่าล่ะครับ ต่อให้รักมากแค่ไหน หากเข้ากันไม่ได้ สุดท้ายมันก็ไม่พ้นจุดจบแบบเดิม ๆ ”

[align=center]เลิกรา.....การนำมาซึ่งความเสียใจ[/align]

ชายหนุ่มนั่งฟังเรื่องราวที่ค่อย ๆ ไหลออกมาจากปากอีกฝ่ายนิ่ง ดวงตาเป็นประกายสดใสด้านชาลงเรื่อย ๆ จนคล้ายกับตุ๊กตาที่ตั้งไว้ ไม่มีชีวิต....ไม่มีจิตใจ หม่นหมอง และจมลงสู่เบื้องลึกของจิตใต้สำนึกที่ไม่มีวันผุดขึ้นมาได้อีก

“ คงเพราะผม....เด็กเกินไปล่ะมั้งครับ ” สึนะหัวเราะ เสียงหัวเราะอันแสนเศร้า

ฮิบาริไม่เข้าใจ ไม่ว่ามองมุมไหนสึนะก็ดูจะเป็นผู้ใหญ่ทั้งสิ้น ทำให้คิดต่อไปว่า อีกฝ่ายหรือตัวของสึนะกันแน่ที่เป็นจุดหักเหทำให้ทั้งคู่ต้องเลิกกันจนเกิดเรื่องน่าเศร้าเช่นนี้...

[align=center]เรื่องน่าเศร้า....การฆ่าคนตายทั้ง ๆ ที่ไม่ได้มีความผิดอะไรแม้แต่น้อย[/align]

“ ฉันเข้าใจนาย ” เสียงทุ้มเอ่ยเบา ทำเอาคนฟังถึงกับนิ่งอึ้ง

[align=center]บ่วงติดตัวแน่นหนา....ไม่ว่าเมื่อไหร่ก็ไม่อาจหนีพ้น[/align]

บรรยากาศภายในห้องดูเงียบลงถนัดตา ท้องฟ้าที่มืดมิดภายนอกส่งผลมาถึงภายใน ความวังเวง หนาวเหน็บจับขั้วหัวใจ แม้นิสัยจะแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว แม้ความคิดจะดูเหมือนอยู่คนละเส้นทาง แต่กระนั้น....กระนั้นกลับมีความทุกข์และความเจ็บช้ำเดียวกัน

คนละสาเหตุ....หากแต่ผลกลับเหมือนกันจนน่ากลัว

ไม่ว่าจะผ่านมากี่วัน ไม่ว่าจะผ่านมากี่เดือน ไม่ว่าจะผ่านมากี่ปีกี่ฤดูกาล ความผิดที่เกิดขึ้นจากความไม่ตั้งใจก็ไม่ได้ลดน้อยหรือถดถอยลงเลยสักเพียงนิด มีแต่จิตใจและสภาพอันน่าทุเรศเสียมากกว่าที่กลับเพิ่มขึ้น ๆ ตามกาลเวลา

[align=center]คนอื่นให้อภัย....แต่ไม่อาจให้อภัยตนเอง

แล้วแบบนี้น่ะหรือ....จะกล้าเอื้อมมือไปคว้าความรักครั้งใหม่[/align]


สุดท้ายแล้วกับข้าววันนั้นก็เย็นลงจนไม่น่าทาน สึนะเอ่ยขอโทษที่ทำให้บรรยากาศวันนี้ต้องเสียไป ซึ่งฮิบาริเองก็ไม่ได้ต่อว่าต่อขานใด ๆ กลับเป็นห่วงด้วยซ้ำ เป็นห่วงจนไม่อยากจากไปไหน อยากคอยเฝ้าดูใกล้ ๆ

ห่วงหรือกลัว....กลัวจะสูญเสียไปอีกครั้ง

ฮิบารินั่งอยู่ด้านนอกห้อง นัยน์ตาสีรัตติกาลแหงนมองท้องฟ้าด้านบน คืนนี้ช่างมิดมิด ไร้แสงดาวและดวงจันทร์ ช่างเป็นธรรมชาติที่ตอกย้ำความน่าสมเพชของคนได้ดีเสียเหลือเกิน อยากจะกล่าวโทษ....แต่จะโทษใครล่ะ? อยากจะต่อว่า....แต่จะต่อว่าใครกัน?

มุคุโร่เมื่อเห็นว่าวันนี้น้องชายกลับมาด้วยท่าทางไม่สู้ดีก็รู้สึกเป็นห่วง เขาหย่อนกายลงนั่งข้าง ๆ แหงนมองท้องฟ้าในทิศทางเดียวกัน “ เป็นอะไร? ไม่ราบรื่นหรือยังไงกัน? ”

“ เปล่า..... ” ฮิบาริตอบเรียบ ๆ น้ำเสียงไร้ชีวิตชีวาอย่างที่สุด

ดวงตาสองสีเหลือบมองใบหน้าของญาติผู้น้อง ยากที่จะคาดเดา...แต่ก็ไม่ยากเกินไปสำหรับคนที่ผ่านอะไรมาหลาย ๆ อย่าง รู้อะไรมาหลาย ๆ เรื่องไม่แพ้กัน “ ไปสะกิดแผลของใครเข้ารึไง? ”

ชายหนุ่มสะดุ้ง เห็นแบบนั้นมุคุโร่ก็แทบไม่อยากจะถามต่อ “ ไม่ต้องเล่าก็ได้นะ ”

“ ฉันไม่เคยปิดบังอะไรนาย.... ” เสียงทุ้มเอ่ย มุคุโร่แย้มยิ้มกว้าง

“ งั้นเล่ามาสิ... ”

ฮิบาริเล่าเรื่องราวในวันนี้ทั้งหมดให้มุคุโร่ฟังอย่างละเอียด ไม่เว้นแม้กระทั่งเรื่องคนรักของสึนะที่จากไปเพราะการฆ่าตัวตาย โดยที่มีเด็กหนุ่มเป็นต้นเหตุดังกล่าว ซึ่งตรงนี้มุคุโร่ไม่เห็นด้วย และแอบตกใจในความเหมือนกันทางด้านอดีตของความรักอย่างประหลาด

“ นายฟังไว้เคียวยะ....ความตายของคนเรา เกิดจากตัวของเขา ไม่ใช่ใครอื่น.... ”

มุคุโร่เว้นช่วง “ หากเขาคิดแบบนั้น ด้วยเรื่องราวที่ผ่านมานี้ เขาก็คิดถูกแล้วที่จะจากไปเสียก่อน เพราะหากต่อไป อนาคตข้างหน้าเจอเรื่องหนักหนากว่านี้ เขาจะทนได้อย่างงั้นหรือ? ”

มือแกร่งตบบ่ากว้างสองสามครั้ง คล้ายจะปลอบประโลมในเรื่องราวที่รู้อยู่แก่ใจกันดี “ สึนะคุงไม่ใช่คนผิด และนายก็ไม่ใช่คนผิดด้วย ”

ฮิบารินิ่งเงียบ มองใบหน้าของพี่ชายผู้แสนดีคนนี้ มุคุโร่หัวเราะเบา ๆ มือข้างเดิมยกขึ้นขยี้เส้นผมสีดำด้วยความเอ็นดู คนถูกกระทำเริ่มแข็งขืนโวยวาย “ ทำอะไรของนายกัน! ”

“ อย่าคิดมากเคียวยะ อดีตที่ผ่านมาก็ให้มันผ่านไป สิ่งที่นายควรคำนึงถึงคือปัจจุบันและอนาคตมากกว่าไม่ใช่หรือ?”

มุคุโร่ทิ้งท้ายไว้แค่นั้นก่อนเดินกลับเข้าห้องพักไป ดวงตาสีดำแหงนหน้ามองท้องฟ้าอีกครั้ง เขาเบิกตากว้างเมื่อเห็นว่าเมฆก้อนใหญ่ที่บดบังแสงจันทร์อยู่ได้ค่อย ๆ เคลื่อนตัวออกไป เหลือเพียงแต่ท้องฟ้าโปร่ง ภายใต้แสงระยับของดวงดาวเท่านั้น

“ หากฉันเปิดใจ.... ”

แล้วนายจะยินดีเข้ามารึเปล่า?

“ หากฉันคือฉัน.... ”

แล้วนายจะยินดีรักหรือเปล่า?

“ อดีตของฉัน.... ”

หากนายรับรู้....จะยอมรับมันได้ไหม?

ฮิบาริมองท้องฟ้าอีกครั้ง ก่อนจะลุกขึ้นกลับเข้าห้องนอนของตนเอง เขายังมีสิ่งที่ต้องคิด และต้องทำอีกมากมาย ในคืนนี้ ในพรุ่งนี้ และในวันต่อ ๆ ไปจวบจนชีวิตของเขาจะมลายหาย เหลือเพียงเศษฝุ่นผงที่ลอยละล่องไปทั่วผืนแผ่นดินแห่งนี้




[align=center]ความรัก
ไม่ใช่ทั้งความทุกข์และความสุข
ความรัก
ไม่ใช่ทั้งความลวงหลอกและความตั้งมั่น
ความรัก
คือสิ่งที่เรียกว่า....เข้าใจและไม่เข้าใจ....




================TBC.================[/align]

_________________
Image

>>Blog Exteen<<
>>Happy Famiglia<<


Profile  Offline
 
 Post subject:
PostPosted: 18 Mar 2008, 23:15 
User avatar
Joined: 15 Sep 2007, 23:22
Posts: 839
Location: DARK WORLD
น้องเล็กที่รัก พี่ใหญ่เชื่อว่าอารมณ์น้องเล็กคงจะเศร้ามากๆ ความจริงที่เกิดขึ้นบางครั้งมันก็เจ็บเอามากๆนะ เมื่ออ่านแล้วก้ได้อารมณ์นั้นจริงๆ มันเศร้า และอินเอาได้ง่ายๆ

ชีวิตก็แบบนี้ล่ะน้องเล็กมีดีมีร้าย ปะปนกันไป เราเลือกเองเสมอไปไม่ได้หรอก ความจริงที่เกิดกับตัวเราก็จะเป็นอีกประสบการณ์ที่หลอมตัวเราให้เข้มแข็งขึ้น ไม่ว่าด้านชีวิต การงาน หรือความรัก ขออภัยที่พูดจาเครีดนะจ๊ะ ไม่ได้เป็นผู้ใหญ่พอที่จะรู้เรื่องทั้งหมดหรอก แต่ก็ขอพูดจากประสบการณ์ละกันเน่อ

อา....มาเมนต์ฟิคดีกว่าเนอะ

สึนะหลวมตัวไปแล้วสินะ นี่นายยอมให้คุณฮิเข้ามาแล้วสินะ เฮ้อ ท่าทางว่าวิบากกรรมนี้จะยาวนานนัก ฉากประทับใจคือคุณฺกับป๋ามุคุยกันค่ะ มุมมองชีวิตของป๋ามุออกจะโหดร้าย แต่มันก็เป้นเรื่องจริง หัวใจแม้จะแตกสลาย แต่ก็ต้องหยัดยืนสินะ หากเท่านั้นยังทนไม่ได้ จะรับความเจ็บปวดต่อจากนี้ไปทั้งชีวิตได้ยังไงกัน

โอ๊ะ แพลมความคิดของซือคุงคนนี้ออกมานิดนึงแล้วแฮะ ดูท่านายจะก็ไม่ได้ร้ายจนเกินไปนักสินะ

ปล. พี่ใหญ่อ่านชมรมแล้ว เดี๋ยวจะเตรียมต่อจ้ะ ไม่แน่อาจพรุ่งนี้หรือมะรืนนี้นะจ๊ะ

_________________
นี่คือการรวมพลเฉพาะกิจเพื่อกอบกู้ความวาย

Image

The Sin Sister(s)


Profile  Offline
 
 Post subject:
PostPosted: 18 Mar 2008, 23:16 
User avatar
Joined: 24 Sep 2007, 07:34
Posts: 2155
Location: ทุกแห่งหนในความฝันนี้
[align=center]นาย....ทำอะไรกับจิตใจของฉัน

“ ถ้านายไม่ออกมา ฉันจะพังเข้าไป ” เสียงทุ้มขู่จริง ทำเอาสึนะรีบออกมาจากห้องน้ำด้วยท่าทีลุกลี้ลุกลน มือเล็กพยายามปาดคราบน้ำตาไม่ให้เห็น

“ อย่าสิครับ...ผมยิ่งไม่มีเงินอยู่ ค่าซ่อมมันแพงนะ ” เสียงหวานพูดติดตลก
[/align]


[align=center]พลักมุติดกำแพง

ต่อยยามะทะลุประตู

ถีบเรียวเฮออกไปนอกกาแล็กซี่

อุ้มโกคุไปทิ้งน้ำ

(จบเม้นต์โปรดเก็บศพคิวะด้วยนะเคอะ ตายแน๋ๆ)

อร้ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

มันสุดยอดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

ทนไม่ไหวแล้วเหวยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

1827 จงเจริญ!!!!!!!!!!!

ท่านเขียนคู่นี้ได้กระแทกใจที่สุดแล้ว

อั้ง อั้ง

ซือจ๋า

จะรอท่านมาต่อตลอดไปเจ้ามะฮะ
[/align]

_________________
ImageImageImageImageImage


Profile  Offline
 
 Post subject:
PostPosted: 18 Mar 2008, 23:31 
User avatar
Joined: 26 Feb 2008, 13:17
Posts: 450
Location: แหล่งทูน่าชุม
......

ตกลงสึนะก็มีอดีตเหมือนท่านฮิเหรอ
ตกลงไม่ได้มาแก้เเค้นใช่มิ

อยากรู้อ่ะว่าท่านฮิทำอะไรสึนะโยชิอ่ะ ทำไมสึนะโยชิถึงตาย

แล้วในตอนเเรกคนที่พูดกับรีบอร์นว่าจะแก้แค้นไม่ใช่สึนะคนนี้เหรอ

งง ฉับฉนอยากรู้

รออ่านตอนต่อไป...

_________________
ความรัก ความหวัง ความฝัน ตราบใดที่ยังมีสิ่งเหล่านี้เราก็ยังมีชีวิตอยู่
Image
ผู้สนับสนุน 6927 อย่างเป็นทางการ!!!!!!


Profile  Offline
 
 Post subject:
PostPosted: 18 Mar 2008, 23:43 
User avatar
Joined: 04 Jan 2008, 13:36
Posts: 937
Location: ส่วนหนึ่งของจักรวาลสโตกเกอร์
T [ ] T

มันเศร้า... แต่ว่าลึกๆในใจยังแอบระแวงสึนะคนนี้อยู่ จากตอนต้นเรื่องทำให้คิดหนัก เหมือนจงใจมากรีดฝังรากลึกแผลเป็นของท่านฮิอย่างบอกไม่ถูก

ชอบฉากมุคุขยี้หัวท่านฮิ ความรู้สึกแบบ พี่น้องในฝัน!!!! (หันมองความจริงในเนื้อเรื่องจริง... หันหน้าหนี แล้วปิดหนังสือ)

ทำไมเป็นคนแบบนี้นะเรา =[]=!! ระแวงนางเอก (?) อย่างบอกไม่ถูก!!

_________________
ตอนนี้ฟิคยาวส่วนใหญ่ ย้ายไปลงที่อีกบอร์ดแล้วนะคะ =w=" http://worldstale.freeforums.org/

風が生まれ雲は流れ
君の下へ君の傍へ
翼になり愛は届く
The answer is blowing in the wind


Image
หล่อเลว すき!! (。・ω・)ノ゙    

Image


Profile  Offline
 
 Post subject:
PostPosted: 19 Mar 2008, 03:15 
Joined: 17 Mar 2008, 00:47
Posts: 144
อ่านแล้วจะเป็นลมค่ะ ชอบมากกกก T___T
ดูเป็นปรัชญาดีจัง บีบหัวใจได้อีก T T ฮิบะเศร้า ซือคุงก้เศร้าได้อีก

ต้องมีความลับอะไรซ่อนอยู่ในเรื่องอีกแน่เลย โฮกกกกก T T~~
สองคนนี้เล่นเหมือนกันจนน่ากลัวขนาดนี้ โฮฮฮฮฮฮ
กลัวตอนจบร้องไห้น้ำตาท่วมบ้านค่ะ ไม่ใช่อะไร 555555

มุคุโร่ อย่ารักซือคุงอีกคนนะพี่ ไม่งั้นได้โศกx2เข้าไปอีก โฮ!! อย่างนั้นเศร้าไป อ๊าก!!
ชอบมุคุโร่ พี่ชายที่แสนดี TwT อย่าได้เป็นพี่สนิทคิดไม่ซื่อเชียว 55555

รอตอนต่อไปค่ะ เขียนเก่งมากๆเลย กรี๊ดกร๊าดอย่างแรง


Profile  Offline
 
Display posts from previous:  Sort by  
Post new topic Reply to topic  [ 190 posts ]  Go to page Previous  1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8 ... 13  Next


Who is online

Users browsing this forum: MybodyKiss and 0 guests

Panel

Top You cannot post new topics in this forum
You cannot reply to topics in this forum
You cannot edit your posts in this forum
You cannot delete your posts in this forum
You cannot post attachments in this forum
Search for:
Jump to: