•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

โอ้วววววววววววววววว ก๊าซซซซซซซ พ่นไฟ!!!!!!!!

ถึงจะบอกว่ามันเป็นฟิคโศกแต่อ่านแล้วรู้สึกดีมากกกกกกกก

ท่านฮิบาริที่มีทั้งด้านที่โตกว่าวัยและด้านที่เหมือนเด็กยังไม่โตดูเข้ากันอย่างลงตัว น่ารักมากๆๆๆๆ

อ่านตอนเเรกซือม่อง ข้าพเจ้าแทบลมใส่ พออ่านๆไป เจอซือคุงภาคดาร์ก โอ้วววว หรือว่าจะเป็นรักในรอยแค้น
อ่านต่อ นี่คือหนูซือหลังจากถูกกระสุนไฮเปอร์ยิงจนพรุนใช่ม๊ายยยยยยยยย

น่ารักแต่ก็แฝงมาดราชินี เอิ้กๆๆ

ส่วนมุคุโร่ น่ารักฮ่ะ หล่อ ดูดี มีชาติ ตระกูล ฉลาดล้ำลึก
แหมก็ท่านฮิเขาออกแนว หล่อโหด เรื่องอื่นล่ะเก่ง พอเป็นเรื่องหนูซือ อารมณ์จะไปก่อนเหตุผล

ชอบๆๆๆๆๆ

ปล.ชอบยามาโมโตะ เอิ้กๆๆ (เอ๋อโดยกำเนิด555+)

โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
ในที่สุดพี่นุกก็จั่วหัว 1827 ไว้แล้วววว


สึนะสุดยอดเลย........เข้มแข็งดีจริงๆ
ส่วนคุณฮินี่ อารมณ์ร้อนจริงๆเลยง่ะ

แต่

โฮกสัปปะรดที่ซู้ดดดดดดดดดดดดดดดดดด เป็นพี่ชายที่แสนดีจริงจรี๊งงงงงงงงงงงงงงงงงงง



รออ่านอยู่นะคะ ^ ^

อ๊ากกกกก ไม่สือคุงเป็นงี้ไปด๊ายยยย

ใจเย็นไว้ฮิบะคุง อย่าเพิ่งใจร้อนกับน้องมากนักน่ะ

มุคุงนี่เป็นพี่ชายที่แสนดีกับน้องมากเลยน่ะงับ

-*- ปล่อยให้น้องไปกับคนอารมณ์เดือดไปได้

เอาเถอะ เอาใจช่วยซือคุง

ในที่สุดก็เป็น 1827 ท่านฮิออกแนวพระเอกจำเลยรักนิดๆนะเนี่ย

เรื่องนี้ป๋ามุเป็นพี่ชายที่แสนดีแฮะ น่ารักกกกกกกก

รอลุ้นว่าคู่นี้จะเป็นอย่างไรต่อไป แล้วหนูซือจะชอบท่านฮิเมื่อไหร่

รอติดตามตอนต่อไปอยู่นะคะ >.<

อ่านไปๆแล้วอยากร้องเพลง"พี่ชายที่แสนดี"ให้คุณมุ

อะไรจะเป็นคนดีขนาดน้านนนนนนนนนนนนน=[]= เปลี่ยนอิมเมจไปเลยอ้ะ!!

ส่วนคุณฮิก็สมเป็นคุณฮิสุดๆ ทำอะไรตามใจคือคุณฮิแท้ - -+



รออ่านตอนต่อไปอยู่นะค้า~

เย้\\^o^//.........ดีใจท่านนุ๊กมาอัพฟิคนี้ที่รอคอยแล้ว....ชอบมากเลยฟิคนี้ (จั่วหัวว่าเป็น 1827 แล้วด้วย หุหุ )

สรุปว่าไล่ออกไปจริงๆสินะ.........ทำม้ายทำไมอ้ะ??.....ท่านฮินี่ก็นะ ......สึนะไม่ผิดนะโว้ย.....ผิดรึไงที่เกิดหน้าตายังกะผู้หญิง(?)

แต่จะว่าไปท่านฮิบาริของท่านนุ๊กและข้าน้อยดูจะห่วง+หึงสึนะได้ใจแม่ยกอย่างข้าน้อยดีจริงๆ วะฮะฮ่าๆๆๆๆๆ (หึหึ ตอนหน้าของหึงแบบแรงๆหน่อยก็จะดีนะก๊ะ <<<<คำพูดมันส่อเว้ยเฮ้ย!!!!)

เป็นกำลังใจให้ท่านนุ๊กแต่งฟิคนี้แล้งเอามาลงไวๆ....เพราะมันสนุกมั่กๆๆๆค่ะ ('o^)b .....อารมณ์มันค้างน่ะค่ะ แหะๆ

Nook – ตอนนี้รับจ็อบแจกน้ำตาล 555555 เอ้าหวานกันถ้วนหน้า หวานกันให้เป็นเบาหวานตายกันไปข้าง แล้วอย่าหวานจนลืมล่ะ เดี๋ยวเจอตอนโศกเข้าจะช็อคเอา คราวนี้ไม่มีบริการส่งโรงพยาบาลนะคะ คิก ๆ

ขอบคุณสำหรับกำลังใจและการติดตามนะค้า >3< รักทุกคนเลยค่า~





เครดิต...น่าจะ Aarinfantasy นะคะ ฮา~



[align=right]==============================[/align]



[AuFic] Without Your love ตอนที่ 4

Pairing : 1827

Genre : Drama / Romance

Rating : PG (มันไม่ถึง 13 แต่ก็ไม่ใช่ G ฮา...)

Warning : มันคือฟิคโศกสุดหูรูด....อยากอ่านหวาน ๆ น่ารัก ๆ มีให้อ่าน แต่กรุณาอย่าหวังมากกับฟิคนี้ เหอ ๆ






[align=center]อ่อนแอ....เพราะความรัก
เข้มแข็ง....เพราะความรัก[/align]

ร่างบางสั่นเทาอยู่ภายใต้อ้อมอกอันแข็งแกร่ง จิตใจที่บอบช้ำกำลังถูกแขวนอยู่บนทางสองทาง ทางเลือกที่จะสามารถเยียวยาจิตใจ หรือทางเลือกที่สามารถจะทำลายจิตใจให้แหลกสลายจนเหมือนตายทั้งเป็น

[align=center]รุนแรง....เพราะความรัก
อ่อนโยน....เพราะความรัก[/align]

วงแขนนั้นรัดตรึงแน่นขึ้น แน่นจนทำเอาความอบอุ่นที่แผ่ซ่านกลับกลายเป็นความร้อนดั่งเปลวเพลิง เสียงหัวใจสองดวงเต้นถี่สอดประสาน

[align=center]ท้อถอย....เพราะความรัก
ต่อสู้....เพราะความรัก[/align]

เสียงที่เปล่งออกจากปากร่างที่กำลังสั่นเทาทั้งให้กำลังใจและแสนตัดพ้อในเวลาเดียวกัน แต่กระนั้นคนฟังก็ยังไม่แสดงอารมณ์หรือความรู้สึกใด ๆ ออกมา ได้แต่โอบกอดอยู่แบบนั้น

[align=center]หวาดกลัว....เพราะความรัก
กล้าหาญ....เพราะความรัก[/align]

ยิ่งเวลาล่วงเลยผ่านมานานเท่าไหร่ มันก็ยิ่งรู้สึกเหมือนกับว่าความหวังเล็ก ๆ นั้นกำลังริบหรี่ลงทุกที ๆ จนอาจเหลือเพียงแต่ควันไฟที่เกิดจากการมอดไหม้

[align=center]ภายใต้สายฝนที่ซัดสาด เทกระหน่ำอย่างไม่ลืมหูลืมตา[/align]







ฮิบาริออกแรงกดทับจนร่างของสึนะไม่มีโอกาสแม้แต่จะขยับกายให้พ้นจากโซฟาในแนวราบ ดวงตากลมโตแหงนมองด้วยความวาวโรจน์ แค่นเคืองความเอาแต่ใจและไม่ฟังอะไรเลยของอีกฝ่าย ทว่าสิ่งที่ได้รับกลับมา มีเพียงสายตาสีเข้มคมที่อยู่ในอารมณ์เดียวกันเท่านั้น

“ ปล่อยผมนะครับคุณฮิบาริ!! ”

แม้จะออกแรงหรือส่งเสียงร้องห้ามเท่าไหร่ก็ไม่เป็นผล ชายหนุ่มยังคงโกรธเสียจนหน้ามืดตามัว จนเขาเองยังไม่แน่ใจเลยว่าจะมีอะไรมาหยุดความเป็นไปนี้ได้หรือไม่

ริมฝีปากได้รูปก้มลงกดประทับยังเรียวปากบาง ออกแรงหนักเสียจนสึนะรับรู้ได้ถึงรสเลือดจากรอยแตกที่ไหนสักแห่งของปากตน เจ็บแสบ...ในขณะเดียวกันก็รู้สึกถึงความหวานที่ปะปนมากับความขมขื่น

ฮิบาริละริมฝีปากของตนออกอย่างเสียงดาย เมื่อรับรู้ว่าร่างด้านใต้นั้นเริ่มหอบหายใจผิดปกติ สึนะพยายามมองสบตาอีกครั้ง ความตกใจ แปลกประหลาด และตื่นกลัวเริ่มเกิดขึ้นในดวงแก้วสีน้ำตาลสวย

ว่ากันว่าหากได้ลองย่างกรายเข้ามาในวิถีกามอารมณ์แล้ว มนุษย์ผู้เดินดินหลายคนก็ยากนักที่จะหักหาญหรือทอดถอนตนออกจากบ่วงเหวแห่งความพิศวาสนี้ อีกฝ่ายก็เช่นกัน....นัยน์ตาสีรัตติกาลขุ่นมัวจนแยกไม่ออกถึงสิ่งที่ผิดและสิ่งที่ถูก

มือใหญ่เริ่มคืบคลานเข้าสัมผัสผิวหนังเนียนลื่นมือที่อยู่ภายใต้เสื้อเชิ้ตตัวใหญ่ สึนะสะดุ้งสุดตัว พยายามที่จะรวบรวมกำลังอีกครั้ง

เขาหลับตา สูดหายใจเข้าเต็มปอด “ คุณรักผมหรือเปล่าครับคุณฮิบาริ? ”

เพียงเท่านั้นมือที่กำลังเริ่มทำหน้าที่ก็หยุดชะงักลง ใบหน้าคมซึ่งกำลังสูดดมความหอมหวานแหงนขึ้นปะทะกับดวงตาของผู้พูด คำถาม....ที่ราวกับเป็นใบมีดกรีดลึกซ้ำลงไปในแผลของจิตใจ

[align=center]“ คุณรักผมหรือเปล่าครับ? ”[/align]

“ ถ้าไม่ได้รักผมก็อย่าทำแบบนี้เลยครับ เพราะสุดท้ายแล้วตัวคุณเองนั่นแหละที่จะเป็นฝ่ายเสียใจ ”

[align=center]“ ถ้าไม่ได้รักก็บอกผมมาตรง ๆ เถอะครับ อย่าให้ความหวังกับผมอีกเลย ”[/align]

“ คุณเองนั่นแหละที่จะต้องรู้สึกผิดไปชั่วชีวิต ”

[align=center]“ เพราะถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป ผมคงไม่อาจเลิกรักคุณได้ ผมคงไม่อาจทำใจให้ไม่รักคุณได้อีก ”[/align]

ฮิบาริละจากการกระทำทุกอย่าง ดวงตาสีนิลกาลเบิกค้าง พลางค่อย ๆ ทรุดตัวลงนั่งยังปลายโซฟา มือแกร่งเลื่อนขึ้นกุมหน้าผาก ใบหน้าที่เคยได้แต่เมียงมองด้านบนบัดนี้กลับหุบลงต่ำ จ้องพื้นปูนกระเบื้องเงาวับที่สะท้อนความเป็นตนเอง

สึนะลุกขึ้นนั่ง สวมใส่เสื้อผ้าที่หลุดลุ่ยให้เข้ารูปตามเดิม โดยไม่แม้แต่จะสำรวจร่างกาย เขาลุกขึ้นมองอีกฝ่ายที่ยังคงจมปลักกับห้วงความคิด แล้วก้าวเดินตรงไปยังประตูทางออก

“ ราตรีสวัสดิครับ คุณฮิบาริ ” เขากล่าวทิ้งท้ายก่อนจะจบลงด้วยเสียงบานประตูที่ปิดลงเบา ๆ

ไม่นานนักเสียงเดิมสุดท้ายที่เพิ่งได้ยินก็ดังอีกครั้ง ดวงตาที่สลดลงเหลือบมอง ปราดหนึ่งที่ผู้มาเยือนเห็นถึงความหวังเล็ก ๆ ในดวงตาคมคู่นั้น “ เหลวไม่เป็นท่าสินะ? ”

มุคุโร่ที่ในตอนแรกตั้งใจจะกลับบ้านก็เปลี่ยนเป้าหมาย ด้วยความเป็นห่วงกังวลที่คลาคล่ำอยู่ในจิตใจ แล้วก็จริงดังที่คิด อารมณ์ของฮิบาริยังคงไม่เปลี่ยนไป ไม่อาจควบคุมได้ดังแต่ก่อน

“ ฉันมันเลวมากเลยสินะ? ” น้ำเสียงที่เงียบงำอยู่นานเอ่ยด้วยความสั่นไหว

ดวงตาสองสีเปรยมอง เดินมานั่งลงข้าง ๆ พร้อมยกมือขึ้นโอบหัวไหล่ญาติผู้น้อง ฮิบาริเองก็ไม่ได้ขัดขืน หากแต่ยังเอนศีรษะพิงตอบรับกับคำปลอบโยนที่ออกมาจากทางร่างกายและการกระทำนั่น

ไม่ว่าเมื่อไหร่ คนที่ปลอบเขาก็มีเพียงมุคุโร่เสมอ
สายสัมพันธ์ที่แม้ไม่ใช่พี่น้อง แต่แน่นแฟ้นยิ่งกว่า

“ น้องรัก นายไม่ใช่คนเลวหรอกนะ เพียงแต่นายยังไม่สามารถควบคุมอารมณ์ได้เท่านั้น ”

“ นายคิดดูถึงเหตุผลของการกระทำดี ๆ แล้วนายจะเข้าใจว่าไม่มีใครเรียกสิ่งนั้นหรือกล่าวหาว่าสิ่งนั้นเลวร้าย ”

มุคุโร่แย้มยิ้มก่อนหัวเราะออกมาเบา ๆ นึกถึงตอนเล็ก ๆ ที่เขามักจะคอยปลอบฮิบาริเมื่ออีกฝ่ายโดนดุด่าว่ากล่าวกลับมาเสมอ มันบ่อยครั้ง....บ่อยครั้งจนอาการขัดขืนที่อยากจะปฏิเสธเริ่มเคยชิน

คนฟังนิ่งอยู่พักก่อนถอนหายใจ ซึ่งมุคุโร่หวังว่ามันจะเป็นเสียงถอดถอนเพื่อเริ่มต้นใหม่ ไม่ใช่เสียงถอดถอนเพื่อเวียนวนกลับสู่จุดสีดำเดิม ๆ ซ้ำ ๆ อยู่แบบนั้น

“ กลับกันเถอะ... ” ฮิบาริลุกขึ้นเดินไปหยิบเสื้อคลุมของตน มุคุโร่มองตามร่างนั้นด้วยความหวังที่แฝงอยู่ในจิตใจ

ขอให้นายคิดได้โดยเร็ว....เพื่อจะได้ไม่เสียใจซ้ำอีกครั้งหนึ่ง

สุดท้ายฮิบาริก็กลับมาเหมือนเดิมทุกอย่าง วันหนึ่งเอาแต่หมกมุ่นอยู่ในออฟฟิส หมกมุ่นอยู่กับเอกสารกองโตที่ไม่มีทีท่าว่าจะหมดลงตรงหน้า มุคุโร่เองก็เป็นห่วงแต่ไม่มีเวลาคอยดูแล เพราะต้องรับเรื่องกิจการภายนอกที่มีเข้ามาไม่ขาดระยะ

วันนี้ก็เป็นอีกวันที่ฮิบาริทำงานจนลืมเวลา ชายหนุ่มจุดบุหรี่ยี่ห้อเดิมขึ้นสูบ มองออกไปด้านนอก ไกลสุดสายตาเพื่อพักผ่อน สำหรับเขา....แบบนี้คงจะดีที่สุดแล้ว เอาทุกอย่างไปใส่ใจกับงาน จะได้ไม่มีช่องว่างไปให้คิดถึงเรื่องอื่น

เสียงเคาะประตูเบา ๆ ไม่ได้เรียกให้ผู้อยู่ภายในหันมอง “ นายกลับไปก่อนเถอะคุซาคาเบะ ฉันขอเคลียร์งานต่ออีกสักพัก ”

“ เป็นแบบที่คุณมุคุโร่บอกจริง ๆ สินะครับ ” เสียงหวานแสนคุ้นเคยดังขึ้นพอประมาณ ส่งให้คนได้ยินรีบหันหน้ากลับมามอง

“ นาย....? ”

ดวงตาสีดำเบิกกว้าง ก่อนจะหรี่ลงเป็นปรกติ “ มาที่นี่ได้ยังไง? ”

สึนะถอนหายใจ “ ปกติคนธรรมดาอย่างผมไม่มีสิทธิย่างเท้าเข้ามาที่นี่หรอกครับ แต่พอดีผมเจอคุณมุคุโร่โดยบังเอิญเมื่อวาน แล้วเขาก็บอกว่าคุณเป็นบ้าไปแล้ว ”

ฮิบาริยิ้มเยาะตนเองในใจเมื่อได้ยิน ความหวังที่ส่องประกายลาง ๆ เลือนหายจนหมดสิ้น ที่มานี่ก็เพราะมุคุโร่สินะ.... “ งั้นหรือ...ขอบคุณนายมากแล้วกันที่อุตส่าห์แวะมา ”

เมื่อเห็นว่าน้ำเสียงเย็นเรียบดูตัดพ้อเสียเหลือเกินก็อดขบขันไม่ได้ หากอีกฝ่ายไม่ได้ใส่สูทแล้วนั่งอยู่หลังเอกสารกองโต เขาคงคิดว่าอีกฝ่ายเป็นแค่เด็กเล็ก ๆ ที่กำลังงอนเพราะอดของเล่นหรืออะไรสักอย่างเป็นแน่

“ ผมไม่ได้เป็นคนใจดีมากมายที่จะมาเพราะคนอื่นขอร้องนะครับ... ”

ฮิบาริสะดุดกับคำพูด พยายามไม่คิดเข้าข้างตัวเองอีก สึนะเห็นดังนั้นก็เดินตรงเข้ามาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้า ห่างกันเพียงแค่โต๊ะทำงานหนึ่งตัวกั้นเท่านั้น “ แต่ผมมาเพราะเป็นห่วงคุณ ” เขายิ้ม

ฮิบาริเบิกตากว้างอย่างตกใจอีกครั้ง เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายหัวเราะก็พยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติ เขากระแอมกระไอเล็กน้อย “ งั้นก็ขอบคุณแล้วกันที่เป็นห่วง ”

เสียงหวานหัวเราะคิกคัก “ คุณทานอะไรรึยังครับ? ”

“ ทานแล้วเมื่อเช้า ” ชายหนุ่มพยายามหันไปสนใจงานที่อยู่บนโต๊ะแทน

“ เมื่อเช้า!!! ” สึนะตะโกนออกมาด้วยความตกใจ

ร่างบางยืนกอดอกแน่น สอดส่ายสายตามองซ้ายมองขวาจนฮิบาริที่ไม่เคยถูกมองใกล้ ๆ รู้สึกอึดอัด ไม่นานก็ถือวิสาสะเดินตรงดิ่งเข้าสัมผัสหน้าผาก สัมผัสพวงแก้ม ใบหน้า แทบจะทุกส่วนทั่วร่าง

“ ไม่ได้ไม่สบาย แสดงว่าคุณบ้าไปแล้วจริง ๆ ”

คนฟังนิ่งอึ้ง ไม่รู้จะต่อว่าหรือหัวเราะในความบ้านั่นดี “ นายก็อย่าไปเชื่อหมอนั่นมากนักสิ ”

ดวงตากลมโตฉายแววประหลาดวูบหนึ่ง ก่อนจะลงมือเก็บข้าวของทุกอย่างบนโต๊ะทำงานฮิบาริ รวบเอาเอกสารน้อยใหญ่กองเล็กกองโตให้เข้าที่เข้าทาง ซ้ำยังกดสายตรงต่อไปคุซาคาเบะเลขาคนสนิทของฮิบาริ “ คุซาคาเบะซังครับ จากนี้ไปคุณฮิบาริจะเลิกเร็วกว่าทุกวันนะครับ ” สึนะเน้นเสียง

ฮิบาริแทบจะทำบุหรี่ที่คาบไว้ร่วงจากปาก “ อะไรของนาย?? ”

สึนะคว้าเอาเสื้อสูทตัวหนาไว้ในอ้อมแขน แล้วดึงมืออีกฝ่ายให้ลุกขึ้นเดินตาม “ คุณฮิบาริชอบไข่ม้วนไหมครับ? ”

“ กินได้ ”

“ แล้วปลาย่างล่ะครับ? ”

“ ได้... ”

“ อ่าแล้ว.... ”

“ ฉันกินได้ทุกอย่างนั่นแหละ ”

“ ดีเลยครับ งั้นแต่นี้ต่อไปผมจะทำให้คุณทานเอง ” สึนะยิ้มกว้าง หันมามองอีกฝ่ายด้วยใบหน้าอ่อนโยน ทำให้ฮิบาริอดนึกถึงคนไกลตัวไม่ได้

ทันทีที่คนทั้งคู่เดินออกไปจากบริเวณนั้น เลขาผู้ซื่อสัตย์ก็กดโทรศัพท์สายตรงไปยังมุคุโร่ที่รอฟังผลอยู่ทันที ซึ่งแน่นอนว่าคำพูดที่ได้ฟังเรียกเอารอยยิ้มและเสียงหัวเราะน้อย ๆ ของผู้เป็นพี่ชายได้อย่างมาก อีกทั้งยังเรียกความประหลาดใจเกินห้ามในตัวของสึนะขึ้นมาด้วย

“ เป็นคนที่แปลกดีนะ... ” เขากล่าวเบา ๆ กับตนเอง

ไม่รู้ทำไมเขาถึงยอมตามมาได้ ฮิบาริคิดไม่ตกจริง ๆ “ ไหนนายว่าอยู่บ้านญาติไง? ”

ดวงตาสีดำมองไปยังหอพักระดับกลางที่ตั้งเด่นตระหง่านอยู่เบื้องหน้า ไล่สายตาจากชั้นล่างสุดไปจนถึงบนสุด ซึ่งน่าจะสูงราว ๆ สิบชั้นได้ สภาพก็ถือว่าอยู่ในระดับพอใช้ แต่สำหรับคนทั่วไปคงคิดว่าที่นี่อยู่ในระดับดีเป็นแน่

“ มาสิครับ ห้องผมอยู่ชั้น 3 นี่เอง ” สึนะนำขึ้นไปตามบันได ระหว่างทางพบกับเหล่าผู้พักอาศัยที่ส่งเสียงทักทายขึ้นมาอย่างเป็นมิตร

ภายในเป็นห้องขนาดพอประมาณ เหมาะสำหรับการจะอยู่คนเดียว พื้นที่ถูกแบ่งเป็นสามส่วนใหญ่ ๆ คือห้องน้ำ ห้องนั่งเล่น และห้องนอนอีกหนึ่งห้อง โดยทางฝั่งห้องนั่งเล่นมีครัวเล็ก ๆ อยู่

“ ตามสบายนะครับ ” เสียงหวานเอ่ยก่อนขอตัวไปเปลี่ยนเสื้อผ้า

ทันทีที่สึนะออกมาจากห้องนอน คำถามเดิมก็ดังขึ้นอีกครั้ง “ ไม่ได้อยู่บ้านญาติหรือไง? ”

“ ผมโกหกน่ะครับ ความจริงผมออกมาอยู่คนเดียว เลยจำเป็นต้องใช้เงินมาก ” คนถูกถามหัวเราะแห้ง ๆ ตอบ

ฮิบารินิ่งคิด จะว่าไปแล้วเขาแทบไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับตัวของสึนะคนนี้ ที่มาที่ไป ญาติสนิทมิตรสหาย พ่อแม่ เหตุผลที่มาอยู่ที่นี่ อะไรต่อมิอะไรรอบกายไม่เคยได้รับรู้สักนิด อยากที่จะรู้....อยากที่จะรู้ให้มากกว่านี้ แต่ก็ไม่กล้า....ไม่กล้าที่จะถาม

เพราะกลัวจะผูกพัน กลัวจะไม่อาจถอนตัวจากสิ่งที่เรียกว่า ‘ความรัก’ ได้

ฮิบาริมองท่าทางแสนชำนาญในการทำกับข้าวนั่น ดูสนุกไปกับรอยยิ้มที่เปื้อนบนใบหน้า ไม่นานกลิ่นของอาหารมื้อที่สองของวันของเขาก็ส่งลอยหอมกรุ่น เรียกเอาน้ำย่อยในกระเพราะที่ตายด้านอยู่นานให้เริ่มทำงานอีกครั้ง

สึนะวางอาหารสำหรับสองคนลงบนโต๊ะทานข้าวเล็ก ๆ “ คุณไม่ชอบอาหารที่ปรุงตามโรงแรมสินะครับ ”

คำถามนั้นเล่นเอาฮิบาริถึงกับอึ้งอีกครั้ง อีกฝ่ายเข้าใจแบบนั้นสินะ....ถึงได้อาสาทำกับข้าวให้เขาทานแบบนี้ “ คิดอะไรโง่ ๆ จริงนายน่ะ ”

“ อ้าว.... ” สึนะหัวเราะแก้เขินเมื่อรู้ว่าความคิดของตนดูจะผิดไปจากความจริงเอามาก ๆ

“ รีบทานเถอะครับเดี๋ยวจะเย็นเสียหมด ” เสียงหวานรีบเปลี่ยนประเด็น ฮิบาริหัวเราะเบา ๆ

เพียงคำแรกที่รสอาหารสัมผัสลิ้น เขาก็รู้สึกได้ถึงความทรงจำเก่า ๆ ที่เคยได้ทานอาหารแบบนี้ จะว่าไปก็รู้สึกคุ้นอยู่แล้ว ยิ่งได้รับก็ยิ่งคุ้นไปใหญ่ อาหารชุดนี้....รสชาติแบบนี้ เขาเคยทาน....เคยทานมาก่อน

แทบเรียกเอาน้ำตาที่คิดว่าแห้งเหือดไปแล้วให้ไหลกลับมาอีกครั้ง ฮิบาริก้มหน้าลงจนทำเอาสึนะซึ่งรอลุ้นอยู่เกิดความเป็นห่วง ดวงหน้าหวานฉายแววความเป็นกังวล “ ถ้าไม่อร่อยก็บอกนะครับ อย่าฝืน... ”

ฮิบาริส่ายศีรษะ “ ไม่หรอก อร่อยมาก.. ”

เรียกเอารอยยิ้มเฉิดฉายให้เปล่งประกายจากใบหน้างาม สึนะแย้มยิ้มกว้างอย่างยินดี ความกังวลเมื่อครู่จางหายไปหมด “ เล่นเอาผมตกใจหมด ” เขาเอ่ยกลั้วหัวเราะ



[align=center]จะผิดไหม?....หากคนที่เต็มไปด้วยตราบาปอย่างเขาจะมีความรักขึ้นมาอีกสักครั้ง?




=================TBC===============[/align]

[align=center]จะผิดไหม?....หากคนที่เต็มไปด้วยตราบาปอย่างเขาจะมีความรักขึ้นมาอีกสักครั้ง?[/align]

ไม่ผิด...ไม่ผิดหรอกค่าฮิบาริซามะ (T[]T)

เชียร์ให้หวานกับหนูทูน่านะเจ้าค้า ชดเชยที่ทำทูน่าคนเก่าตาย(มั้ง?) เอ็นดูกันมากๆเน่อ ว่าแต่...(เหลือบกลับไปมองฟิคตอนแรกๆ)หนูทูน่านี่มาทำอะไรหว่า? คงไม่ได้มาแก้แค้นอะไรหรอกนา

ยังไงก็ตาม...ปูเสื่อนอนรอตอนต่อกันต่อปายยยยย

ไม่ผิดหรอกท่านฮิเพราะเป็นทูน่าเหมือนกัน(เกี่ยว)

แล้วท่านฮิตกลงไปทำอะไรไว้กับทูน่าเบอร์1 เนี่ย

ชักสงสัยตงิดๆว่าทูน่ามาแก้แค้นท่านฮิรึป่าว...แบบทำให้รักแล้วหักอกทิ้ง

ยังไงก็ตามท่านฮิสู้ๆน่อ อดีตเป็นบทเรียนเพื่อไม่ให้ผิดพลาดซ้ำอีกเน่อท่านฮิ
ยั้งคิดหน่อย

โอ้ ซือคุงนี่เป็นยอมเหมือนเรื่องอื่นเลยน่ะค่ะ

555+ ซือคุงต้องเล่นตัวบ้างดิเจ้ เดี๋ยวเสียภาพพจน์เคะราชินีหมด 555+

รู้สึกว่าเรื่องนี้จิ้นเอง โดยที่เนื้อเรื่องไม่มีมาเกี่ยวข้อง งืมๆๆ

ดีเหมือน เปลี่ยนความรู้สึกไปอีกแบบ สาธุ ทูน่าโอนอ่อนเร็วๆด้วยเถอะ

// อย่าถือถาคนหื่นจัดๆคนนึงเลยน่ะงับ -*- - -b -*-

ซือคุงงงงงง น่ารักมากมาย ทำกับข้าวก็เก่ง

สมกับจะเป็นแม่ศรีเรือนที่ดีของท่านฮิ >///<

จะรออ่านตอนต่อไปนะคะ >.<

จะผิดไหม?....หากคนที่เต็มไปด้วยตราบาปอย่างเขาจะมีความรักขึ้นมาอีกสักครั้ง?

ไม่ผิดหรอกค่ะ ที่จะมีความรักใหม่ขึ้นมาอีกครั้ง ^^ .......

.....แต่ .....หวังว่าสึนะคนนี้คงไม่มีจุดประสงค์ที่ไม่ดี หรือมาแก้แค้นท่านฮิหรอกนะ
(light : ถ้าเป็นงั้น -- ไม่ต้องรักกันจะดีกว่า)
(dark : อ้าวๆๆ เอ้ย ทำไมพูดงั้นเล่า!! -o-*)
(light : ก็ ถ้าท่านฮิต้องเสียใจก็ไม่เอานะ่สิ --)
(dark : --""" สรุปว่าใครเป็นจิตด้านมืดกับจิตด้านดีกันแน่เนี่ย )

ปล. มุคุโร่ ต้องเข้ามามีส่วนร่วมแน่ๆๆ ใช่มั๊ยคะ ^^ (ชอบภาพทั้งสองมากๆ เลยค่ะ โดยเฉพาะภาพแรก hu hu)

______________________________________________

อ่านฟิคนี้แล้วมีความสุขมากๆค่ะท่านนุ๊ก...แถมอัพเร็วซะ... ถูกใจข้าน้อยมากๆเลยค่ะ^^

มุคุโร่ของท่านนุ๊กเป็นพี่ชายในฝันของข้าน้อยเลย...กรี๊ดดดดดดดดดดดด...เค้าอยากได้

ถ้าไม่มีมุคุโร่นี่...ฮิบาริคงแย่นะเนี่ย...ขอชมว่าเล่นบทพ่อสื่อได้ดีมาก วะฮะฮ่าๆๆๆๆๆ ปลื้มค่ะ..มันปลื้มมมม

และกรี๊ดมากที่สึนะบอกว่า “ แต่ผมมาเพราะเป็นห่วงคุณ ” <<<<ให้มันได้อย่างงี้สิ สึนะ

“ ดีเลยครับ งั้นแต่นี้ต่อไปผมจะทำให้คุณทานเอง ” สึนะยิ้มกว้าง หันมามองอีกฝ่ายด้วยใบหน้าอ่อนโยน ทำให้ฮิบาริอดนึกถึงคนไกลตัวไม่ได้
ไอ้ที่สึนะพูดนั่นมัน...มัน...มันบ่งบอกเลยนะว่าสึนะจะทำอาหารให้ฮิบาริทานตลอดไป~...ยังกับหน้าที่ศรีภรรยาที่ดีแน่ะ วะฮะฮ่าๆๆๆๆๆ
(ท่านนุ๊ก : โห~...คิดไปไกลเชียวนะเอ็ง )

แต่ยังมีอีกหลายเรื่องที่ดูๆแล้วสึนะของพวกเรา(?)ดูยังไม่น่าไว้ใจ....ก็สึนะมาเพื่อแก้แค้นนี่นา..ชิมิ???
ไม่ใช่ว่า...มาหลอกให้รัก....แล้วก็จากไป...อะไรอย่างงี้หรอกใช่ม้าย??...แบบนั้นคงน่าสงสารท่านฮิแย่เลย

ปล.ชอบภาพของท่านนุ๊กมาก...สวยดี...แล้วก็เป็นกำลังใจให้ในการแต่งฟิคนี้ หุหุ