Login |  Register



Welcome
เนื่องจาก เราต้องการสกรีนคนเข้าฟอรั่ม Fiction/doujin และ YaoiLand ขอไห้ทุกท่านที่จะสอบเข้า ไปทำข้อสอบได้ที่ Vongola Test


Post new topic Reply to topic  [ 190 posts ]  Go to page Previous  1, 2, 3, 4, 5, 6, 7 ... 13  Next
Author Message
 Post subject:
PostPosted: 12 Mar 2008, 15:35 
User avatar
Joined: 26 Feb 2008, 13:17
Posts: 450
Location: แหล่งทูน่าชุม
โอ้วววววววววววววววว ก๊าซซซซซซซ พ่นไฟ!!!!!!!!

ถึงจะบอกว่ามันเป็นฟิคโศกแต่อ่านแล้วรู้สึกดีมากกกกกกกก

ท่านฮิบาริที่มีทั้งด้านที่โตกว่าวัยและด้านที่เหมือนเด็กยังไม่โตดูเข้ากันอย่างลงตัว น่ารักมากๆๆๆๆ

อ่านตอนเเรกซือม่อง ข้าพเจ้าแทบลมใส่ พออ่านๆไป เจอซือคุงภาคดาร์ก โอ้วววว หรือว่าจะเป็นรักในรอยแค้น
อ่านต่อ นี่คือหนูซือหลังจากถูกกระสุนไฮเปอร์ยิงจนพรุนใช่ม๊ายยยยยยยยย

น่ารักแต่ก็แฝงมาดราชินี เอิ้กๆๆ

ส่วนมุคุโร่ น่ารักฮ่ะ หล่อ ดูดี มีชาติ ตระกูล ฉลาดล้ำลึก
แหมก็ท่านฮิเขาออกแนว หล่อโหด เรื่องอื่นล่ะเก่ง พอเป็นเรื่องหนูซือ อารมณ์จะไปก่อนเหตุผล

ชอบๆๆๆๆๆ

ปล.ชอบยามาโมโตะ เอิ้กๆๆ (เอ๋อโดยกำเนิด555+)

_________________
ความรัก ความหวัง ความฝัน ตราบใดที่ยังมีสิ่งเหล่านี้เราก็ยังมีชีวิตอยู่
Image
ผู้สนับสนุน 6927 อย่างเป็นทางการ!!!!!!


Profile  Offline
 
 Post subject:
PostPosted: 12 Mar 2008, 16:01 
User avatar
Joined: 19 Jan 2008, 11:07
Posts: 821
Location: ที่ทำการสมาพันธ์รักคนเลว...
โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
ในที่สุดพี่นุกก็จั่วหัว 1827 ไว้แล้วววว


สึนะสุดยอดเลย........เข้มแข็งดีจริงๆ
ส่วนคุณฮินี่ อารมณ์ร้อนจริงๆเลยง่ะ

แต่

โฮกสัปปะรดที่ซู้ดดดดดดดดดดดดดดดดดด เป็นพี่ชายที่แสนดีจริงจรี๊งงงงงงงงงงงงงงงงงงง



รออ่านอยู่นะคะ ^ ^

_________________
[align=center]

Image

Destiny is not the matter of Chance,but the matter of Choice.

Image

[/align]


Profile  Offline
 
 Post subject:
PostPosted: 12 Mar 2008, 16:34 
User avatar
Joined: 12 Oct 2007, 17:09
Posts: 284
Location: Namimori Litter City
อ๊ากกกกก ไม่สือคุงเป็นงี้ไปด๊ายยยย

ใจเย็นไว้ฮิบะคุง อย่าเพิ่งใจร้อนกับน้องมากนักน่ะ

มุคุงนี่เป็นพี่ชายที่แสนดีกับน้องมากเลยน่ะงับ

-*- ปล่อยให้น้องไปกับคนอารมณ์เดือดไปได้

เอาเถอะ เอาใจช่วยซือคุง

_________________
I don't have anymore.
I don't have you love me.
'Cause...I realize,it impossible.
>.....1827 FC.....<


Profile  Offline
 
 Post subject:
PostPosted: 12 Mar 2008, 16:34 
User avatar
Joined: 24 Sep 2007, 07:34
Posts: 2154
Location: ทุกแห่งหนในความฝันนี้
คนอารมณ์ร้อนในฟิคนี้ก็ดูมีเสน่ห์ไปอีกแบบว่าจะไม่หาเรื่องตามฟิคอีกแล้วสิน่า

เผลอมาอ่านจนได้ ติดตามต่อไปเจ้าม่ะฮะ ><b

_________________
ImageImageImageImageImage


Profile  Offline
 
 Post subject:
PostPosted: 12 Mar 2008, 17:43 
Joined: 25 Dec 2007, 20:07
Posts: 216
ในที่สุดก็เป็น 1827 ท่านฮิออกแนวพระเอกจำเลยรักนิดๆนะเนี่ย

เรื่องนี้ป๋ามุเป็นพี่ชายที่แสนดีแฮะ น่ารักกกกกกกก

รอลุ้นว่าคู่นี้จะเป็นอย่างไรต่อไป แล้วหนูซือจะชอบท่านฮิเมื่อไหร่

รอติดตามตอนต่อไปอยู่นะคะ >.<


Profile  Offline
 
 Post subject:
PostPosted: 12 Mar 2008, 18:41 
Joined: 13 Oct 2007, 16:06
Posts: 154
อ่านไปๆแล้วอยากร้องเพลง"พี่ชายที่แสนดี"ให้คุณมุ

อะไรจะเป็นคนดีขนาดน้านนนนนนนนนนนนน=[]= เปลี่ยนอิมเมจไปเลยอ้ะ!!

ส่วนคุณฮิก็สมเป็นคุณฮิสุดๆ ทำอะไรตามใจคือคุณฮิแท้ - -+



รออ่านตอนต่อไปอยู่นะค้า~


Profile  Offline
 
 Post subject:
PostPosted: 12 Mar 2008, 20:47 
User avatar
Joined: 16 Sep 2007, 21:49
Posts: 442
Location: vongola famiglia
เย้\\^o^//.........ดีใจท่านนุ๊กมาอัพฟิคนี้ที่รอคอยแล้ว....ชอบมากเลยฟิคนี้ (จั่วหัวว่าเป็น 1827 แล้วด้วย หุหุ :P )

สรุปว่าไล่ออกไปจริงๆสินะ.........ทำม้ายทำไมอ้ะ??.....ท่านฮินี่ก็นะ :evil: ......สึนะไม่ผิดนะโว้ย.....ผิดรึไงที่เกิดหน้าตายังกะผู้หญิง(?)

แต่จะว่าไปท่านฮิบาริของท่านนุ๊กและข้าน้อยดูจะห่วง+หึงสึนะได้ใจแม่ยกอย่างข้าน้อยดีจริงๆ วะฮะฮ่าๆๆๆๆๆ (หึหึ 8) ตอนหน้าของหึงแบบแรงๆหน่อยก็จะดีนะก๊ะ :lol: <<<<คำพูดมันส่อเว้ยเฮ้ย!!!!)

เป็นกำลังใจให้ท่านนุ๊กแต่งฟิคนี้แล้งเอามาลงไวๆ....เพราะมันสนุกมั่กๆๆๆค่ะ ('o^)b .....อารมณ์มันค้างน่ะค่ะ แหะๆ

_________________
Image

Image << ช่วยจิ้มหน่อยนะคะ ขอบคุณมาก^^


Profile  Offline
 
 Post subject:
PostPosted: 13 Mar 2008, 16:02 
User avatar
Joined: 15 Nov 2007, 03:02
Posts: 580
Location: ทุกที่ที่มีซือคุง~
Nook – ตอนนี้รับจ็อบแจกน้ำตาล 555555 เอ้าหวานกันถ้วนหน้า หวานกันให้เป็นเบาหวานตายกันไปข้าง แล้วอย่าหวานจนลืมล่ะ เดี๋ยวเจอตอนโศกเข้าจะช็อคเอา คราวนี้ไม่มีบริการส่งโรงพยาบาลนะคะ คิก ๆ

ขอบคุณสำหรับกำลังใจและการติดตามนะค้า >3< รักทุกคนเลยค่า~

Image

Image

เครดิต...น่าจะ Aarinfantasy นะคะ ฮา~



[align=right]==============================[/align]



[AuFic] Without Your love ตอนที่ 4

Pairing : 1827

Genre : Drama / Romance

Rating : PG (มันไม่ถึง 13 แต่ก็ไม่ใช่ G ฮา...)

Warning : มันคือฟิคโศกสุดหูรูด....อยากอ่านหวาน ๆ น่ารัก ๆ มีให้อ่าน แต่กรุณาอย่าหวังมากกับฟิคนี้ เหอ ๆ







[align=center]อ่อนแอ....เพราะความรัก
เข้มแข็ง....เพราะความรัก
[/align]

ร่างบางสั่นเทาอยู่ภายใต้อ้อมอกอันแข็งแกร่ง จิตใจที่บอบช้ำกำลังถูกแขวนอยู่บนทางสองทาง ทางเลือกที่จะสามารถเยียวยาจิตใจ หรือทางเลือกที่สามารถจะทำลายจิตใจให้แหลกสลายจนเหมือนตายทั้งเป็น

[align=center]รุนแรง....เพราะความรัก
อ่อนโยน....เพราะความรัก
[/align]

วงแขนนั้นรัดตรึงแน่นขึ้น แน่นจนทำเอาความอบอุ่นที่แผ่ซ่านกลับกลายเป็นความร้อนดั่งเปลวเพลิง เสียงหัวใจสองดวงเต้นถี่สอดประสาน

[align=center]ท้อถอย....เพราะความรัก
ต่อสู้....เพราะความรัก
[/align]

เสียงที่เปล่งออกจากปากร่างที่กำลังสั่นเทาทั้งให้กำลังใจและแสนตัดพ้อในเวลาเดียวกัน แต่กระนั้นคนฟังก็ยังไม่แสดงอารมณ์หรือความรู้สึกใด ๆ ออกมา ได้แต่โอบกอดอยู่แบบนั้น

[align=center]หวาดกลัว....เพราะความรัก
กล้าหาญ....เพราะความรัก
[/align]

ยิ่งเวลาล่วงเลยผ่านมานานเท่าไหร่ มันก็ยิ่งรู้สึกเหมือนกับว่าความหวังเล็ก ๆ นั้นกำลังริบหรี่ลงทุกที ๆ จนอาจเหลือเพียงแต่ควันไฟที่เกิดจากการมอดไหม้

[align=center]ภายใต้สายฝนที่ซัดสาด เทกระหน่ำอย่างไม่ลืมหูลืมตา[/align]







ฮิบาริออกแรงกดทับจนร่างของสึนะไม่มีโอกาสแม้แต่จะขยับกายให้พ้นจากโซฟาในแนวราบ ดวงตากลมโตแหงนมองด้วยความวาวโรจน์ แค่นเคืองความเอาแต่ใจและไม่ฟังอะไรเลยของอีกฝ่าย ทว่าสิ่งที่ได้รับกลับมา มีเพียงสายตาสีเข้มคมที่อยู่ในอารมณ์เดียวกันเท่านั้น

“ ปล่อยผมนะครับคุณฮิบาริ!! ”

แม้จะออกแรงหรือส่งเสียงร้องห้ามเท่าไหร่ก็ไม่เป็นผล ชายหนุ่มยังคงโกรธเสียจนหน้ามืดตามัว จนเขาเองยังไม่แน่ใจเลยว่าจะมีอะไรมาหยุดความเป็นไปนี้ได้หรือไม่

ริมฝีปากได้รูปก้มลงกดประทับยังเรียวปากบาง ออกแรงหนักเสียจนสึนะรับรู้ได้ถึงรสเลือดจากรอยแตกที่ไหนสักแห่งของปากตน เจ็บแสบ...ในขณะเดียวกันก็รู้สึกถึงความหวานที่ปะปนมากับความขมขื่น

ฮิบาริละริมฝีปากของตนออกอย่างเสียงดาย เมื่อรับรู้ว่าร่างด้านใต้นั้นเริ่มหอบหายใจผิดปกติ สึนะพยายามมองสบตาอีกครั้ง ความตกใจ แปลกประหลาด และตื่นกลัวเริ่มเกิดขึ้นในดวงแก้วสีน้ำตาลสวย

ว่ากันว่าหากได้ลองย่างกรายเข้ามาในวิถีกามอารมณ์แล้ว มนุษย์ผู้เดินดินหลายคนก็ยากนักที่จะหักหาญหรือทอดถอนตนออกจากบ่วงเหวแห่งความพิศวาสนี้ อีกฝ่ายก็เช่นกัน....นัยน์ตาสีรัตติกาลขุ่นมัวจนแยกไม่ออกถึงสิ่งที่ผิดและสิ่งที่ถูก

มือใหญ่เริ่มคืบคลานเข้าสัมผัสผิวหนังเนียนลื่นมือที่อยู่ภายใต้เสื้อเชิ้ตตัวใหญ่ สึนะสะดุ้งสุดตัว พยายามที่จะรวบรวมกำลังอีกครั้ง

เขาหลับตา สูดหายใจเข้าเต็มปอด “ คุณรักผมหรือเปล่าครับคุณฮิบาริ? ”

เพียงเท่านั้นมือที่กำลังเริ่มทำหน้าที่ก็หยุดชะงักลง ใบหน้าคมซึ่งกำลังสูดดมความหอมหวานแหงนขึ้นปะทะกับดวงตาของผู้พูด คำถาม....ที่ราวกับเป็นใบมีดกรีดลึกซ้ำลงไปในแผลของจิตใจ

[align=center]“ คุณรักผมหรือเปล่าครับ? ”[/align]

“ ถ้าไม่ได้รักผมก็อย่าทำแบบนี้เลยครับ เพราะสุดท้ายแล้วตัวคุณเองนั่นแหละที่จะเป็นฝ่ายเสียใจ ”

[align=center]“ ถ้าไม่ได้รักก็บอกผมมาตรง ๆ เถอะครับ อย่าให้ความหวังกับผมอีกเลย ”[/align]

“ คุณเองนั่นแหละที่จะต้องรู้สึกผิดไปชั่วชีวิต ”

[align=center]“ เพราะถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป ผมคงไม่อาจเลิกรักคุณได้ ผมคงไม่อาจทำใจให้ไม่รักคุณได้อีก ”[/align]

ฮิบาริละจากการกระทำทุกอย่าง ดวงตาสีนิลกาลเบิกค้าง พลางค่อย ๆ ทรุดตัวลงนั่งยังปลายโซฟา มือแกร่งเลื่อนขึ้นกุมหน้าผาก ใบหน้าที่เคยได้แต่เมียงมองด้านบนบัดนี้กลับหุบลงต่ำ จ้องพื้นปูนกระเบื้องเงาวับที่สะท้อนความเป็นตนเอง

สึนะลุกขึ้นนั่ง สวมใส่เสื้อผ้าที่หลุดลุ่ยให้เข้ารูปตามเดิม โดยไม่แม้แต่จะสำรวจร่างกาย เขาลุกขึ้นมองอีกฝ่ายที่ยังคงจมปลักกับห้วงความคิด แล้วก้าวเดินตรงไปยังประตูทางออก

“ ราตรีสวัสดิครับ คุณฮิบาริ ” เขากล่าวทิ้งท้ายก่อนจะจบลงด้วยเสียงบานประตูที่ปิดลงเบา ๆ

ไม่นานนักเสียงเดิมสุดท้ายที่เพิ่งได้ยินก็ดังอีกครั้ง ดวงตาที่สลดลงเหลือบมอง ปราดหนึ่งที่ผู้มาเยือนเห็นถึงความหวังเล็ก ๆ ในดวงตาคมคู่นั้น “ เหลวไม่เป็นท่าสินะ? ”

มุคุโร่ที่ในตอนแรกตั้งใจจะกลับบ้านก็เปลี่ยนเป้าหมาย ด้วยความเป็นห่วงกังวลที่คลาคล่ำอยู่ในจิตใจ แล้วก็จริงดังที่คิด อารมณ์ของฮิบาริยังคงไม่เปลี่ยนไป ไม่อาจควบคุมได้ดังแต่ก่อน

“ ฉันมันเลวมากเลยสินะ? ” น้ำเสียงที่เงียบงำอยู่นานเอ่ยด้วยความสั่นไหว

ดวงตาสองสีเปรยมอง เดินมานั่งลงข้าง ๆ พร้อมยกมือขึ้นโอบหัวไหล่ญาติผู้น้อง ฮิบาริเองก็ไม่ได้ขัดขืน หากแต่ยังเอนศีรษะพิงตอบรับกับคำปลอบโยนที่ออกมาจากทางร่างกายและการกระทำนั่น

ไม่ว่าเมื่อไหร่ คนที่ปลอบเขาก็มีเพียงมุคุโร่เสมอ
สายสัมพันธ์ที่แม้ไม่ใช่พี่น้อง แต่แน่นแฟ้นยิ่งกว่า


“ น้องรัก นายไม่ใช่คนเลวหรอกนะ เพียงแต่นายยังไม่สามารถควบคุมอารมณ์ได้เท่านั้น ”

“ นายคิดดูถึงเหตุผลของการกระทำดี ๆ แล้วนายจะเข้าใจว่าไม่มีใครเรียกสิ่งนั้นหรือกล่าวหาว่าสิ่งนั้นเลวร้าย ”

มุคุโร่แย้มยิ้มก่อนหัวเราะออกมาเบา ๆ นึกถึงตอนเล็ก ๆ ที่เขามักจะคอยปลอบฮิบาริเมื่ออีกฝ่ายโดนดุด่าว่ากล่าวกลับมาเสมอ มันบ่อยครั้ง....บ่อยครั้งจนอาการขัดขืนที่อยากจะปฏิเสธเริ่มเคยชิน

คนฟังนิ่งอยู่พักก่อนถอนหายใจ ซึ่งมุคุโร่หวังว่ามันจะเป็นเสียงถอดถอนเพื่อเริ่มต้นใหม่ ไม่ใช่เสียงถอดถอนเพื่อเวียนวนกลับสู่จุดสีดำเดิม ๆ ซ้ำ ๆ อยู่แบบนั้น

“ กลับกันเถอะ... ” ฮิบาริลุกขึ้นเดินไปหยิบเสื้อคลุมของตน มุคุโร่มองตามร่างนั้นด้วยความหวังที่แฝงอยู่ในจิตใจ

ขอให้นายคิดได้โดยเร็ว....เพื่อจะได้ไม่เสียใจซ้ำอีกครั้งหนึ่ง

สุดท้ายฮิบาริก็กลับมาเหมือนเดิมทุกอย่าง วันหนึ่งเอาแต่หมกมุ่นอยู่ในออฟฟิส หมกมุ่นอยู่กับเอกสารกองโตที่ไม่มีทีท่าว่าจะหมดลงตรงหน้า มุคุโร่เองก็เป็นห่วงแต่ไม่มีเวลาคอยดูแล เพราะต้องรับเรื่องกิจการภายนอกที่มีเข้ามาไม่ขาดระยะ

วันนี้ก็เป็นอีกวันที่ฮิบาริทำงานจนลืมเวลา ชายหนุ่มจุดบุหรี่ยี่ห้อเดิมขึ้นสูบ มองออกไปด้านนอก ไกลสุดสายตาเพื่อพักผ่อน สำหรับเขา....แบบนี้คงจะดีที่สุดแล้ว เอาทุกอย่างไปใส่ใจกับงาน จะได้ไม่มีช่องว่างไปให้คิดถึงเรื่องอื่น

เสียงเคาะประตูเบา ๆ ไม่ได้เรียกให้ผู้อยู่ภายในหันมอง “ นายกลับไปก่อนเถอะคุซาคาเบะ ฉันขอเคลียร์งานต่ออีกสักพัก ”

“ เป็นแบบที่คุณมุคุโร่บอกจริง ๆ สินะครับ ” เสียงหวานแสนคุ้นเคยดังขึ้นพอประมาณ ส่งให้คนได้ยินรีบหันหน้ากลับมามอง

“ นาย....? ”

ดวงตาสีดำเบิกกว้าง ก่อนจะหรี่ลงเป็นปรกติ “ มาที่นี่ได้ยังไง? ”

สึนะถอนหายใจ “ ปกติคนธรรมดาอย่างผมไม่มีสิทธิย่างเท้าเข้ามาที่นี่หรอกครับ แต่พอดีผมเจอคุณมุคุโร่โดยบังเอิญเมื่อวาน แล้วเขาก็บอกว่าคุณเป็นบ้าไปแล้ว ”

ฮิบาริยิ้มเยาะตนเองในใจเมื่อได้ยิน ความหวังที่ส่องประกายลาง ๆ เลือนหายจนหมดสิ้น ที่มานี่ก็เพราะมุคุโร่สินะ.... “ งั้นหรือ...ขอบคุณนายมากแล้วกันที่อุตส่าห์แวะมา ”

เมื่อเห็นว่าน้ำเสียงเย็นเรียบดูตัดพ้อเสียเหลือเกินก็อดขบขันไม่ได้ หากอีกฝ่ายไม่ได้ใส่สูทแล้วนั่งอยู่หลังเอกสารกองโต เขาคงคิดว่าอีกฝ่ายเป็นแค่เด็กเล็ก ๆ ที่กำลังงอนเพราะอดของเล่นหรืออะไรสักอย่างเป็นแน่

“ ผมไม่ได้เป็นคนใจดีมากมายที่จะมาเพราะคนอื่นขอร้องนะครับ... ”

ฮิบาริสะดุดกับคำพูด พยายามไม่คิดเข้าข้างตัวเองอีก สึนะเห็นดังนั้นก็เดินตรงเข้ามาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้า ห่างกันเพียงแค่โต๊ะทำงานหนึ่งตัวกั้นเท่านั้น “ แต่ผมมาเพราะเป็นห่วงคุณ ” เขายิ้ม

ฮิบาริเบิกตากว้างอย่างตกใจอีกครั้ง เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายหัวเราะก็พยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติ เขากระแอมกระไอเล็กน้อย “ งั้นก็ขอบคุณแล้วกันที่เป็นห่วง ”

เสียงหวานหัวเราะคิกคัก “ คุณทานอะไรรึยังครับ? ”

“ ทานแล้วเมื่อเช้า ” ชายหนุ่มพยายามหันไปสนใจงานที่อยู่บนโต๊ะแทน

“ เมื่อเช้า!!! ” สึนะตะโกนออกมาด้วยความตกใจ

ร่างบางยืนกอดอกแน่น สอดส่ายสายตามองซ้ายมองขวาจนฮิบาริที่ไม่เคยถูกมองใกล้ ๆ รู้สึกอึดอัด ไม่นานก็ถือวิสาสะเดินตรงดิ่งเข้าสัมผัสหน้าผาก สัมผัสพวงแก้ม ใบหน้า แทบจะทุกส่วนทั่วร่าง

“ ไม่ได้ไม่สบาย แสดงว่าคุณบ้าไปแล้วจริง ๆ ”

คนฟังนิ่งอึ้ง ไม่รู้จะต่อว่าหรือหัวเราะในความบ้านั่นดี “ นายก็อย่าไปเชื่อหมอนั่นมากนักสิ ”

ดวงตากลมโตฉายแววประหลาดวูบหนึ่ง ก่อนจะลงมือเก็บข้าวของทุกอย่างบนโต๊ะทำงานฮิบาริ รวบเอาเอกสารน้อยใหญ่กองเล็กกองโตให้เข้าที่เข้าทาง ซ้ำยังกดสายตรงต่อไปคุซาคาเบะเลขาคนสนิทของฮิบาริ “ คุซาคาเบะซังครับ จากนี้ไปคุณฮิบาริจะเลิกเร็วกว่าทุกวันนะครับ ” สึนะเน้นเสียง

ฮิบาริแทบจะทำบุหรี่ที่คาบไว้ร่วงจากปาก “ อะไรของนาย?? ”

สึนะคว้าเอาเสื้อสูทตัวหนาไว้ในอ้อมแขน แล้วดึงมืออีกฝ่ายให้ลุกขึ้นเดินตาม “ คุณฮิบาริชอบไข่ม้วนไหมครับ? ”

“ กินได้ ”

“ แล้วปลาย่างล่ะครับ? ”

“ ได้... ”

“ อ่าแล้ว.... ”

“ ฉันกินได้ทุกอย่างนั่นแหละ ”

“ ดีเลยครับ งั้นแต่นี้ต่อไปผมจะทำให้คุณทานเอง ” สึนะยิ้มกว้าง หันมามองอีกฝ่ายด้วยใบหน้าอ่อนโยน ทำให้ฮิบาริอดนึกถึงคนไกลตัวไม่ได้

ทันทีที่คนทั้งคู่เดินออกไปจากบริเวณนั้น เลขาผู้ซื่อสัตย์ก็กดโทรศัพท์สายตรงไปยังมุคุโร่ที่รอฟังผลอยู่ทันที ซึ่งแน่นอนว่าคำพูดที่ได้ฟังเรียกเอารอยยิ้มและเสียงหัวเราะน้อย ๆ ของผู้เป็นพี่ชายได้อย่างมาก อีกทั้งยังเรียกความประหลาดใจเกินห้ามในตัวของสึนะขึ้นมาด้วย

“ เป็นคนที่แปลกดีนะ... ” เขากล่าวเบา ๆ กับตนเอง

ไม่รู้ทำไมเขาถึงยอมตามมาได้ ฮิบาริคิดไม่ตกจริง ๆ “ ไหนนายว่าอยู่บ้านญาติไง? ”

ดวงตาสีดำมองไปยังหอพักระดับกลางที่ตั้งเด่นตระหง่านอยู่เบื้องหน้า ไล่สายตาจากชั้นล่างสุดไปจนถึงบนสุด ซึ่งน่าจะสูงราว ๆ สิบชั้นได้ สภาพก็ถือว่าอยู่ในระดับพอใช้ แต่สำหรับคนทั่วไปคงคิดว่าที่นี่อยู่ในระดับดีเป็นแน่

“ มาสิครับ ห้องผมอยู่ชั้น 3 นี่เอง ” สึนะนำขึ้นไปตามบันได ระหว่างทางพบกับเหล่าผู้พักอาศัยที่ส่งเสียงทักทายขึ้นมาอย่างเป็นมิตร

ภายในเป็นห้องขนาดพอประมาณ เหมาะสำหรับการจะอยู่คนเดียว พื้นที่ถูกแบ่งเป็นสามส่วนใหญ่ ๆ คือห้องน้ำ ห้องนั่งเล่น และห้องนอนอีกหนึ่งห้อง โดยทางฝั่งห้องนั่งเล่นมีครัวเล็ก ๆ อยู่

“ ตามสบายนะครับ ” เสียงหวานเอ่ยก่อนขอตัวไปเปลี่ยนเสื้อผ้า

ทันทีที่สึนะออกมาจากห้องนอน คำถามเดิมก็ดังขึ้นอีกครั้ง “ ไม่ได้อยู่บ้านญาติหรือไง? ”

“ ผมโกหกน่ะครับ ความจริงผมออกมาอยู่คนเดียว เลยจำเป็นต้องใช้เงินมาก ” คนถูกถามหัวเราะแห้ง ๆ ตอบ

ฮิบารินิ่งคิด จะว่าไปแล้วเขาแทบไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับตัวของสึนะคนนี้ ที่มาที่ไป ญาติสนิทมิตรสหาย พ่อแม่ เหตุผลที่มาอยู่ที่นี่ อะไรต่อมิอะไรรอบกายไม่เคยได้รับรู้สักนิด อยากที่จะรู้....อยากที่จะรู้ให้มากกว่านี้ แต่ก็ไม่กล้า....ไม่กล้าที่จะถาม

เพราะกลัวจะผูกพัน กลัวจะไม่อาจถอนตัวจากสิ่งที่เรียกว่า ‘ความรัก’ ได้

ฮิบาริมองท่าทางแสนชำนาญในการทำกับข้าวนั่น ดูสนุกไปกับรอยยิ้มที่เปื้อนบนใบหน้า ไม่นานกลิ่นของอาหารมื้อที่สองของวันของเขาก็ส่งลอยหอมกรุ่น เรียกเอาน้ำย่อยในกระเพราะที่ตายด้านอยู่นานให้เริ่มทำงานอีกครั้ง

สึนะวางอาหารสำหรับสองคนลงบนโต๊ะทานข้าวเล็ก ๆ “ คุณไม่ชอบอาหารที่ปรุงตามโรงแรมสินะครับ ”

คำถามนั้นเล่นเอาฮิบาริถึงกับอึ้งอีกครั้ง อีกฝ่ายเข้าใจแบบนั้นสินะ....ถึงได้อาสาทำกับข้าวให้เขาทานแบบนี้ “ คิดอะไรโง่ ๆ จริงนายน่ะ ”

“ อ้าว.... ” สึนะหัวเราะแก้เขินเมื่อรู้ว่าความคิดของตนดูจะผิดไปจากความจริงเอามาก ๆ

“ รีบทานเถอะครับเดี๋ยวจะเย็นเสียหมด ” เสียงหวานรีบเปลี่ยนประเด็น ฮิบาริหัวเราะเบา ๆ

เพียงคำแรกที่รสอาหารสัมผัสลิ้น เขาก็รู้สึกได้ถึงความทรงจำเก่า ๆ ที่เคยได้ทานอาหารแบบนี้ จะว่าไปก็รู้สึกคุ้นอยู่แล้ว ยิ่งได้รับก็ยิ่งคุ้นไปใหญ่ อาหารชุดนี้....รสชาติแบบนี้ เขาเคยทาน....เคยทานมาก่อน

แทบเรียกเอาน้ำตาที่คิดว่าแห้งเหือดไปแล้วให้ไหลกลับมาอีกครั้ง ฮิบาริก้มหน้าลงจนทำเอาสึนะซึ่งรอลุ้นอยู่เกิดความเป็นห่วง ดวงหน้าหวานฉายแววความเป็นกังวล “ ถ้าไม่อร่อยก็บอกนะครับ อย่าฝืน... ”

ฮิบาริส่ายศีรษะ “ ไม่หรอก อร่อยมาก.. ”

เรียกเอารอยยิ้มเฉิดฉายให้เปล่งประกายจากใบหน้างาม สึนะแย้มยิ้มกว้างอย่างยินดี ความกังวลเมื่อครู่จางหายไปหมด “ เล่นเอาผมตกใจหมด ” เขาเอ่ยกลั้วหัวเราะ



[align=center]จะผิดไหม?....หากคนที่เต็มไปด้วยตราบาปอย่างเขาจะมีความรักขึ้นมาอีกสักครั้ง?




=================TBC===============[/align]

_________________
Image

>>Blog Exteen<<
>>Happy Famiglia<<


Profile  Offline
 
 Post subject:
PostPosted: 13 Mar 2008, 16:57 
User avatar
Joined: 22 Jan 2008, 23:03
Posts: 320
Location: ที่ไหนก็ได้ที่มีฮิคุง อ๊างงง~~ (>//<)
[align=center]จะผิดไหม?....หากคนที่เต็มไปด้วยตราบาปอย่างเขาจะมีความรักขึ้นมาอีกสักครั้ง?[/align]

ไม่ผิด...ไม่ผิดหรอกค่าฮิบาริซามะ (T[]T)

เชียร์ให้หวานกับหนูทูน่านะเจ้าค้า ชดเชยที่ทำทูน่าคนเก่าตาย(มั้ง?) เอ็นดูกันมากๆเน่อ ว่าแต่...(เหลือบกลับไปมองฟิคตอนแรกๆ)หนูทูน่านี่มาทำอะไรหว่า? คงไม่ได้มาแก้แค้นอะไรหรอกนา

ยังไงก็ตาม...ปูเสื่อนอนรอตอนต่อกันต่อปายยยยย

_________________
Image


Profile  Offline
 
 Post subject:
PostPosted: 13 Mar 2008, 17:16 
User avatar
Joined: 26 Feb 2008, 13:17
Posts: 450
Location: แหล่งทูน่าชุม
ไม่ผิดหรอกท่านฮิเพราะเป็นทูน่าเหมือนกัน(เกี่ยว)

แล้วท่านฮิตกลงไปทำอะไรไว้กับทูน่าเบอร์1 เนี่ย

ชักสงสัยตงิดๆว่าทูน่ามาแก้แค้นท่านฮิรึป่าว...แบบทำให้รักแล้วหักอกทิ้ง

ยังไงก็ตามท่านฮิสู้ๆน่อ อดีตเป็นบทเรียนเพื่อไม่ให้ผิดพลาดซ้ำอีกเน่อท่านฮิ
ยั้งคิดหน่อย

_________________
ความรัก ความหวัง ความฝัน ตราบใดที่ยังมีสิ่งเหล่านี้เราก็ยังมีชีวิตอยู่
Image
ผู้สนับสนุน 6927 อย่างเป็นทางการ!!!!!!


Profile  Offline
 
 Post subject:
PostPosted: 13 Mar 2008, 17:46 
User avatar
Joined: 12 Oct 2007, 17:09
Posts: 284
Location: Namimori Litter City
โอ้ ซือคุงนี่เป็นยอมเหมือนเรื่องอื่นเลยน่ะค่ะ

555+ ซือคุงต้องเล่นตัวบ้างดิเจ้ เดี๋ยวเสียภาพพจน์เคะราชินีหมด 555+

รู้สึกว่าเรื่องนี้จิ้นเอง โดยที่เนื้อเรื่องไม่มีมาเกี่ยวข้อง งืมๆๆ

ดีเหมือน เปลี่ยนความรู้สึกไปอีกแบบ สาธุ ทูน่าโอนอ่อนเร็วๆด้วยเถอะ

// อย่าถือถาคนหื่นจัดๆคนนึงเลยน่ะงับ -*- - -b -*-

_________________
I don't have anymore.
I don't have you love me.
'Cause...I realize,it impossible.
>.....1827 FC.....<


Profile  Offline
 
 Post subject:
PostPosted: 13 Mar 2008, 18:55 
User avatar
Joined: 24 Sep 2007, 07:34
Posts: 2154
Location: ทุกแห่งหนในความฝันนี้
เชียร์ให้หนูทูน่าใจอ่อนโดยไว

ปล.แอบชอบรูปประกอบเจ้ามะฮะ

1827 น่ารักมากมาย

_________________
ImageImageImageImageImage


Profile  Offline
 
 Post subject:
PostPosted: 13 Mar 2008, 23:28 
Joined: 25 Dec 2007, 20:07
Posts: 216
ซือคุงงงงงง น่ารักมากมาย ทำกับข้าวก็เก่ง

สมกับจะเป็นแม่ศรีเรือนที่ดีของท่านฮิ >///<

จะรออ่านตอนต่อไปนะคะ >.<


Profile  Offline
 
 Post subject:
PostPosted: 13 Mar 2008, 23:54 
Joined: 19 Dec 2007, 09:11
Posts: 799
จะผิดไหม?....หากคนที่เต็มไปด้วยตราบาปอย่างเขาจะมีความรักขึ้นมาอีกสักครั้ง?

ไม่ผิดหรอกค่ะ ที่จะมีความรักใหม่ขึ้นมาอีกครั้ง ^^ .......

.....แต่ .....หวังว่าสึนะคนนี้คงไม่มีจุดประสงค์ที่ไม่ดี หรือมาแก้แค้นท่านฮิหรอกนะ
(light : ถ้าเป็นงั้น -- ไม่ต้องรักกันจะดีกว่า)
(dark : อ้าวๆๆ เอ้ย ทำไมพูดงั้นเล่า!! -o-*)
(light : ก็ ถ้าท่านฮิต้องเสียใจก็ไม่เอานะ่สิ --)
(dark : --""" สรุปว่าใครเป็นจิตด้านมืดกับจิตด้านดีกันแน่เนี่ย )

ปล. มุคุโร่ ต้องเข้ามามีส่วนร่วมแน่ๆๆ ใช่มั๊ยคะ ^^ (ชอบภาพทั้งสองมากๆ เลยค่ะ โดยเฉพาะภาพแรก hu hu)

______________________________________________


Profile  Offline
 
 Post subject:
PostPosted: 14 Mar 2008, 01:41 
User avatar
Joined: 16 Sep 2007, 21:49
Posts: 442
Location: vongola famiglia
อ่านฟิคนี้แล้วมีความสุขมากๆค่ะท่านนุ๊ก...แถมอัพเร็วซะ... ถูกใจข้าน้อยมากๆเลยค่ะ^^

มุคุโร่ของท่านนุ๊กเป็นพี่ชายในฝันของข้าน้อยเลย...กรี๊ดดดดดดดดดดดด...เค้าอยากได้

ถ้าไม่มีมุคุโร่นี่...ฮิบาริคงแย่นะเนี่ย...ขอชมว่าเล่นบทพ่อสื่อได้ดีมาก วะฮะฮ่าๆๆๆๆๆ ปลื้มค่ะ..มันปลื้มมมม

และกรี๊ดมากที่สึนะบอกว่า “ แต่ผมมาเพราะเป็นห่วงคุณ ” <<<<ให้มันได้อย่างงี้สิ สึนะ :wink:

“ ดีเลยครับ งั้นแต่นี้ต่อไปผมจะทำให้คุณทานเอง ” สึนะยิ้มกว้าง หันมามองอีกฝ่ายด้วยใบหน้าอ่อนโยน ทำให้ฮิบาริอดนึกถึงคนไกลตัวไม่ได้
:shock: ไอ้ที่สึนะพูดนั่นมัน...มัน...มันบ่งบอกเลยนะว่าสึนะจะทำอาหารให้ฮิบาริทานตลอดไป~...ยังกับหน้าที่ศรีภรรยาที่ดีแน่ะ วะฮะฮ่าๆๆๆๆๆ
(ท่านนุ๊ก : โห~...คิดไปไกลเชียวนะเอ็ง )

แต่ยังมีอีกหลายเรื่องที่ดูๆแล้วสึนะของพวกเรา(?)ดูยังไม่น่าไว้ใจ....ก็สึนะมาเพื่อแก้แค้นนี่นา..ชิมิ???
ไม่ใช่ว่า...มาหลอกให้รัก....แล้วก็จากไป...อะไรอย่างงี้หรอกใช่ม้าย??...แบบนั้นคงน่าสงสารท่านฮิแย่เลย :cry:

ปล.ชอบภาพของท่านนุ๊กมาก...สวยดี...แล้วก็เป็นกำลังใจให้ในการแต่งฟิคนี้ หุหุ

_________________
Image

Image << ช่วยจิ้มหน่อยนะคะ ขอบคุณมาก^^


Profile  Offline
 
Display posts from previous:  Sort by  
Post new topic Reply to topic  [ 190 posts ]  Go to page Previous  1, 2, 3, 4, 5, 6, 7 ... 13  Next


Who is online

Users browsing this forum: kurina and 1 guest

Panel

Top You cannot post new topics in this forum
You cannot reply to topics in this forum
You cannot edit your posts in this forum
You cannot delete your posts in this forum
You cannot post attachments in this forum
Search for:
Jump to: