•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

/หมุนตัว!!!!! โรลๆๆๆๆๆๆ กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

โอ้พระเจ้านุ๊กที่รักกกกกก มันยอดมากกกกกกก โอ๊ยยยยย อ่านตอนนี้แล้วความเครียดหลายๆตอนมันหายไปเลยอ้ะ~!! >w< ชอบจังเลยอ่ะนุ๊ก ท่านฮิน่าร้ากกกก น่ารัก ขำที่มุคุคิดแซวนั่นมากกกก หูตาสับปะรด เออแฮะ จริงด้วย!!! มุคุยังไม่เห็นเลย แต่ท่านฮิกลับเห็นซะงั้นอ่ะ! มองอยู่ตลอดละซี่~~ >///<

ชอบท่อนเปิดตอนนี้มากกกกก เปรียบเทียบระหว่างสองสิ่งได้จ๊าบดีจริงๆ โดนใจอย่างแรง!! >_<b แต่ขออย่างเดียว...นุ๊กอย่าให้คนที่ซือคุงคนนี้แค้นเป็นท่านฮิแล้วก็มุคุเลยนะ T^T จะแค้นสึนะโยชิที่ตายไปก็ได้ แต่อย่าแค้นสองคนนี่เรย~ หรือไม่ก็กลัวจริงๆเลยว่าจะไปแค้นใครที่เกี่ยวข้องกับสองคนนี้ โฮวววว.....

ปล.ขำยามะจริงๆ พูดแบบนั้นถูกแค่ไหนฉันก็อายแทนซือคุงว่ะ =///=;;;

ปปล.คิดถึงนุ๊กๆๆๆ นั่งรอตอนต่อไปอยู่นะ อิอิ >3</

กรำ บอร์ดมันรวน เลยโผล่มาสามสี่เม้นต์ ซอรี่จ้ะ

อ่ะ...นี่ก็ด้วย อย่าใส่ใจโชเลยนะ บ้า!!! โชมันบ้า!!! (ไม่กล้าด่าระบบบอร์ดเด๋วโดนแบน TvT)

ร้องกรี๊ดแหกปาก....ที่พิมพ์ไว้หายเกลี้ยง ไม่ได้ก๊อปไว้ด้วย เออๆ พิมพ์ใหม่ก็ได้

วันนี้เนทฉันเป็นอะไรนี่

เอาล่ะ....ตอนนี้ก็ยังรู้สึกว่าท่านนุ๊คดำเนินเรื่องไปโดยมีป๋ามุกับคุณฮิเดินเรื่อง เลยยังไม่ค่อยรู้อะไร

ที่เกี่ยวกับซือคุงคนนี้นัก อะไรคือเจตนา ส่วนไหนคือพรหมลิขิต ส่วนไหนคือแผนการ นายคิดอะไรอยู่ ซือคุง

บางที่ ( บางทีนะ ) เรื่องในตอนที่แล้วอาจเป็นพรหมลิขิต แต่การได้พบคุณฮิ อาจไม่ใช่

ทำไมอ่านแล้วช่างรู้สึกว่าซือคุงคนนี้เจ้าเล่ห์ลึกๆ นายวางหมากอะไรไว้ ซับซ้อนแค่ไหน ระวังคมดาบย้อนเข้าหาตัวนะ

ไม่เชื่อว่าซือคุงคนนี้เป็นอย่างปากว่าหรอก ( อย่ามาหลอกซะให้ยากเลยซือคุง )

แต่ตัวละครหลักได้พบกันหมดแล้ว เรื่องราวคงจะเดินไปเร็วขึ้น ( และยาวขึ้นใช่มั้ยคะ ) ร้องเพลงรอค่ะ

ปล. ขอปรบมือให้ตัวประกอบกิติมศักดิ์ คุณลันเชียและยามะที่รักค่ะ

ปะติดปะต่อจากอินโทร สึนะคนนี้แค้นฮิบะกับมุคุ เพราะเรื่องที่สึนะโยชิตายรึเปล่า
ประกอบกับครอบครัวของฮิบะมุคุ แม่ฮิบะน่าจะร้าย หรือว่ากีดกันความรัก =[]=! ฮิบะก็เลยไม่รับรักสึนะโยชิ แล้วทูน่าก็เลยฆ่าตัวตายด้วยความเข้าใจผิด สึนะอีกคนที่ไม่รู้ติ้นลึกก็เลยมาล้างแค้น รึเปล่า ฮา... (นึกถึงว่ามาหลอกให้รัก แล้วเชือดรึเปล่าหว่า)

เดาโยงใยไปเรื่อย เก็บชิ้นส่วนมาต่อกันเรื่อยๆ =w=" รออ่านต่อไปค่า คุณฮิคงไม่ใจร้ายไล่ทูน่าออกจากร้านหรอกมั้ง =[]=" อาจจะชวนไปทำงานที่อื่น... (หวังว่า แง้ว)

เจอตอนนี้เข้าไป...อิจฉาสึนะยังไงไม่รู้แฮะ....ได้อยู่ใกล้ฮิบาริกับมุคุโร่ที่แบบว่าว่าเท่+น่ารักทั้งคู่เลยอ้ะ..กรี๊ดดดดดดดดดดดดด

แล้วฮิบาริของเรื่องนี้...ก็เป็นมาดคุณชายที่ถูกใจแม่ยกอย่างข้าน้อยมากๆเลยด้วยสิ....ชอบจัง....ส่วนยามาโมโตะก็โชว์ความซื่อออกมาให้เห็น..แหมพูดไปได้เนาะ..คนเพียบเลย(อายแทนเลยว่ะ)

มือใหญ่ ๆ ยกขึ้นง้างสูง จงใจจะสั่งสอนคนที่ทำตนเสียหน้า แต่จู่ ๆ มือของใครบางคนก็มาคว้าไว้ พร้อม ๆ กับฮิบาริที่เคลื่อนตัวไปขวางหน้าสึนะ <<<<<ปกป้องสึนะกันใหญ่เลยว้อยยยย...อิจฉา

“ ฉันบอกว่านายไม่ต้องมาทำงานที่นี่อีก ” <<<<<หมายความว่า..."ไปทำงานเป็นเลขาฯส่วนตัวที่บริษัทใหญ่แทน" ฮ่าๆๆๆ ว่าไปโน่น..จะเป็นไปได้ไงล่ะ..สึนะต้องทำงานเฉพาะตอนกลางคืนเท่านั้นนี่นะ....แล้วถ้าไล่ออกจริงๆล่ะก็...สึนะจะไปทำงานที่ไหนล่ะ..อยากอ่านต่ออ้ะท่านนุ๊ก...อืม...ฟิคนี้น่าติดตามมาก...อยากอ่านต่อไวๆด้วย...

ว่าแต่สึนะมาญี่ปุ่นเพื่อแก้แค้น...แล้วแก้แค้นให้สึนะโยชิงั้นเหรอ...แล้วแก้แค้นใครล่ะ...คงไม่ใช่ฮิบาริกะมุคุโร่หรอกน้า...แนวเรื่องประมาณว่าแรงรักแรงแค้นเลยนะนั่นน่ะ

เอาล่ะ ฟิกโศกทรมานใจของเค้า มาแล้ว เอาล่ะงั้นอย่ารอช้า มาบริหารหัวใจให้บีบคั้นเล่นกันดีกว่าเนอะ

....อ้อ นี่คงเป็นธุรกิจส่วนที่ฮิบะได้มาจากคุณพ่อสินะ แหมๆ งานแบบนี้เค้าว่าป๋าจะเหมาะกว่าน้า แต่เอาเถอะ ขืนให้ป๋าไปหมดเดี๋ยวยัยป้านั่นจะมาแหกอกป๋าเค้าเข้าให้ แค่นี้แม่คุณยังแทบจะกินเลือดกินเนื้อป๋าเค้าทั้งเป็นอยู่แล้วนินะ ...อ๋อ...ป๋าขอให้มา เอ...ป๋าให้มาทำไมน้า มีอะไรแอบแฝงรึเปล่าคะป๋าขา ...หืม...ป๋าเห็นอะไร...อ้าว..ไปไม่บอก(บอกแล้วแต่บอกสั้นๆไง)...เอาเถอะคุณฮิ ป๋าก็งี้ล่ะ ก็พอๆกะคุณฮินั่นล่ะเนอะ ฮุๆๆๆ(และก็หลบทอนฟาทันแบบฉิวเฉียด).....โอ้โห....โลกใบนี้มันกลมจริงๆนะเนี่ยตะเอง แสดงว่าป๋าก็ไม่ได้คาดคิดเหมือนกันใช่ม้าว่าจะเจอซือคุงที่นี่อ๊ะ...โลกมันกลมจริงๆหรือว่าเป็นเหตุจงใจน้า...เอ...แต่ท่าทางซือคุงก็ไม่ได้ทำท่าเหมือนจะรู้ว่าที่นี่เป็นที่ๆของพวกป๋านินา....เพื่อนแนะนำมา...เพื่อนที่ไหนเนี่ย แนะนำมาทำงานที่แบบนี้อะนะ ...น่านๆ คุณฮิเราเริ่มสงสัยแล้ว...และแล้ว.....ฮัดช่า!!! เจอซือคุงเข้าให้แล้วเน้อ!!! ฮุๆ ขนาดเป็นคุณฮินะเนี่ย ยังอดอึ้งไม่ได้เลย ฮุๆๆ ปฏิกิริยาแบบนี้หาได้ยากจริงๆน้า (ว่าแต่ลันเซียนายได้บทเป็นผู้จัดการที่นี่รึ...เหมาะมากๆ)

...และแล้วก็กลับมาสู่บรรยากาศหนักอึ้ง...โถๆน้องทูน่าที่น่าสงสารและน่ารัก แม้จะงงแต่ก็ยังคงยิ้มต่อไป อะไรจะน่ารักปานนี้เนี่ย(นี่ถ้าส่งประกวดคงชนะเลิศชัวร์ ยิ้มได้ทุกช่วงเวลาจริงๆลูก) ....โห...คุณฮิ...หนีพรหมลิขิคไม่ดีนะคะ....แหมๆ ป่าขา ป๋านี่เจ้าใจ้กลยุทธยับยั้งไม่ให้คุณฮิได้มีโอกาสชิ่งหนีเลยนะคะเนี่ย ร้ายจริงๆค่ะ....อืม...คุณป้ารึ....อาจจะเป็นพวกนานะก็ได้เนอะ มีโอกาสมากขึ้นนะเนี่ย น่าคิดๆ ....โห...หย่อนเบ็ดชิ้นที่สอง....ฮ่าๆๆๆๆๆๆ ติดกับเต็มๆจนได้คุณฮิ!!! ในที่สุดคุณฮิก็แพ้ป๋าเค้าจนได้ ฮ่าๆๆๆๆ .....โอย!!! ขำครับขำ จู่ๆก็ถามโป้งมาเลย เค้าก็งงสิค้า แล้วจะไม่ให้ป๋าเขาขำก๊ากได้ไงล่ะ ฉะนั้นไม่ใช่ความผิดของ ซือคุงน้า อย่าไปคิดมากเลย ....เหอๆๆ อนุมัติรึค้า แหมๆ ถึงจะเป็นห่วงแต่จะปล่อย(ว่าที่)ไปโดยไม่ช่วยก็กระไรสินะ โฮ่ๆๆๆ รึว่าก็แค่อยากให้ทำงานในที่ของตนเองกันแน่นะ ฮุๆๆๆๆ

แหมๆ น่าเสียดายที่ไม่ได้เจอซือคุงเน้อ..แต่แล้ว...เชื่อในพรหมลิขิตรึยังล่ะ ฮิบะ ฮุๆๆๆ ...นั่นสิเนอะ ก็ไม่รู้ว่าใครกันที่กล่าวตอนต้นเรื่องว่าไม่อยากจะเยียบย่างมาที่นี่เลยสักกะติ๊ดน่ะเนอะป๋าเนอะ ฮุๆๆๆ....อ้าวป๋า บรรยากาศกำลังดีๆอย่าไปพูดถึงยัยป้านั่นสิป๋าเสียมู้ดหมด ไปหาซื้อยากนะป๋ามู้ดมันแพง ....อืม..เค้าว่าที่สาวๆเผ่นหายจะเป็นเพราะท่านฮิไล่เองด้วยอับป่าวอ๊ะ คงไม่ใช่แค่ยัยป้านั่นหรอก ก็ใจคุณฮิมีแต่น้องทูน่านิเน้อ ฮุๆๆๆๆ...อา...อ่านตรงนี้แล้วเค้ารู้สึกว่าเค้าชอบสึนะมากกว่าจัง แบบว่าพอมานั่งนึกภาพน้องทูน่าในเวอร์ชั่นสุดแสนซุ่มซามเอาแต่ร้องไห้ตามเกาะเสื้อของพวกป๋าเนี่ยมัน...น่าร้ากกกกกกกกกกกกก!!!!...อ้าว...ติดนิสัยป๋ามาเหมือนกันรึเนี่ย สมกะเป็นเครือญาติเดียวกัน จู่ๆก็ลุกไปเฉยเลยเนี่ยนะ ...ใช่ๆป๋าอย่าวางใจคุณฮิ ไม่งั้นเฮียจะได้มีเสียงกรีดร้องเป็นเสียงประกอบฉากพร้อมสีและกลิ่นคาวเลือดเป็นโชว์หลักของคลับในวันนี้แน่ .....แหมๆ ท่าทางนายจะไปทำอะไรน้องทูน่ามากกว่าล่ะม้าง ...น่านไง...อ่า...ยามะ...นายช่างเป็นคนดีและซื่อตรงตามเคยเลยนะเนี่ย ไม่ต้องอายหรอกน้องทูน่า เพราะน้องทูน่างามเกินไปก็งี้ล่ะ แต่ป๋าขานู๋ว่าโดนแค่แบบนั้นมันน้อยเกินไปนะค้า ขอเป็นตัดมือหมอนั่นไปเลยดีกว่าค่า ฮุๆๆๆๆ โทษฐานมาแตะน้องทูน่าของท่านฮิและท่านมุโดยไม่ได้รับอนุญาต ....นั่นสิ ก็น้องทูน่าเสน่ห์แรงนินา นี่ทำงานไม่ทันไรก็โดนซะแล้วเน้อ ท่านฮิจะไม่พูด....เฮ้ย...อะไรนะเฮีย...ดะ...เดี๋ยวเฮีย!? นี่คำพูดแรกที่เฮียพูดออกมาก็ไล่น้องทูน่าออกเลยเร๊อะ เฮียจะโหดเกินไปแล้ว!! ไม่ใช่ความผิดน้องทูน่าสักหน่อยน้า!!! …ไม่สิๆ อย่างคุณฮิอาจจะไล่ไม่ให้ทำที่นี่แต่ให้ไปทำอย่างอื่นที่ดีกว่านี้ก็ได้...รึเปล่าหนอ...ไม่เป็นไรๆ เค้าจะตามดูตอนหน้าเน้อ จะได้รู้ว่าคุณฮิคิดอะไรกันแน่ถึงพูดแบบนั้นออกไป

จะรอตอนต่อไปอย่างใจจดใจจ่อนะค้า

อ๊ากกกกกกกกกกกกก ตอนใหม่~~~~~~~~~~~~~ >[]<

กริ๊ดดดดดดดดด หนูซือทำหน้าที่บริกร~~~~~~ >////<

แล้วก็...แล้วก็!!~

ยาม๊า~~~~~~~~~~~~~~~ นายจะพูดตรงขนาดนั้นไปทำไมฟร้า~~~~~~~~~~~~ >////<

กริ๊ดดดดดดดดๆๆๆๆ ท่านฮิบะลงมาเคลีย์เรื่องเองเลยเนอะ ^^ แต่...ที่ว่าหนูซือไม่ต้องมาทำงานแล้วน่ะ มันหมายความว่ายังไงกันย้า~~~~~~~~~~ >////< เอ๊ะ!! หรือว่า จะให้ไปทำงานที่บ้านเป้นการส่วนตัว ^^

กริ๊ดดดดดดดดดดดดด อยากอ่านต่อเจ้าคร่า~~~~ เอามาลงต่อเร็วๆน้า~~~~~~~ >[]<

Nook – เอาละเหวย....ตอนแรกทำท่าจะต้องดองต่อ แต่เขียนไปเขียนมา แม่งมันเว้ยเฮ้ย 5555 เริ่มมันขึ้นเรื่อย ๆ ร้ายขึ้นเรื่อย ๆ เรทขึ้นเรื่อย ๆ (??) และแน่นอน เศร้าขึ้นเรื่อย ๆ สำหรับคู่ออกมาตายตัวเป็นแล้ว หลังจากคิดฉากจบแน่นอนเป็นที่เรียบร้อย ส่วนป๋ามุนั้นรออ่านภาคต่อเอาเองนะคะ อิอิ ไม่โศกแน่นอนชัวร์!!

โฮกกกกกกกกกกกกกกกก ปริศนาจะเริ่มกระจ่างเรื่อย ๆ อ่านไปจะรู้อะไรขึ้นมาเอง เดา ๆ กันเรื่อย ๆ ดู ต้องมีถูกบ้างล่ะน่า!!





ขออภัยจำเครดิตไม่ได้ก๊า


[align=center]=================================[/align]


[AuFic] Without Your love ตอนที่ 3

Pairing : 1827

Genre : Angst

Rating : G (ค่อย ๆ เป็นค่อย ๆ ไป)

Warning : มันคือฟิคโศกสุดหูรูด....อยากอ่านหวาน ๆ น่ารัก ๆ มีให้อ่าน แต่กรุณาอย่าหวังมากกับฟิคนี้ เหอ ๆ







[align=center] “ เหมือนกับบ่อโคลนนั่นแหละ หากลองได้ตกลงไปแล้ว มันก็ยากที่จะขึ้นมาได้ ”

ให้พยายามตะเกียกตะกายหรือฉุดรั้งมากแค่ไหน...
สุดท้ายก็ต้องจมลงสู่ความมืดมิดอยู่ดี...[/align]


ร่างหนึ่งเอนหลังพิงพนักเก้าอี้นวม ทอดกายยาวเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง บานกระจกสีชาที่สะท้อนทัศนียภาพ ความดำมืดหม่นหมองของท้องฟ้าบ่งบอกห้วงเวลาปัจจุบัน หากผ่านแผ่นบางใสนี่ออกไป...จะรับรู้ได้ถึงหนาวเย็นหรือร้อนอ้าวสักเพียงใดกันนะ

ควันบุหรี่ที่ถูกจุดขึ้นเป็นมวนที่หกติดต่อกันลอยอบอวนภายใน มันส่งกลิ่นหอมของวัตถุราคาแพงที่ใช้เป็นส่วนประกอบ เปลวไฟน้อย ๆ ต้นมวนริบหรี่ระยับ ค่อย ๆ กลืนกินเนื้อที่สีขาวจนเกิดเป็นขี้บุหรี่สีหมอกยาวซึ่งกำลังจะร่วงหล่นสู่พื้นแทน

“ คิดดีแล้วหรือไง? ” มุคุโร่ที่ยืนพิงประตูเอ่ยทัก ตั้งแต่ออกไปจัดการธุระสำคัญจนกลับมาถึงร่วมชั่วโมง ฮิบาริก็ยังคงนั่งท่าเดิมไม่ขยับไปไหน

บุหรี่ในมือถูกขยี้ลงบนภาชนะรองรับ “ เรื่องอะไร? ”

รู้แต่แสร้งถาม....หรือว่าไม่ทราบจริง ๆ กันแน่

สองขายาวเคลื่อนเข้ามาใกล้ ก่อนนั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามกัน ดวงตาสองสีแปลกประหลาดจ้องมองใบหน้าของญาติผู้น้องนิ่ง อยากยิ้ม....หรือร้องไห้กันแน่ “ นายรู้ดีอยู่แก่ใจไม่ใช่หรือไง? ”

ดวงตาสีดำสนิทเงยมอง เกลียดนัก เกลียดคำถามที่รู้อยู่แก่ใจแต่ไม่ต้องการตอบเช่นนี้จริง ๆ แต่ก็ยังคงปฏิเสธที่จะเอื้อนเอ่ยอะไร ซึ่งดูเหมือนอีกฝ่ายจะรู้ดีถึงนิสัยนั้นจึงไม่ได้พยายามบีบคั้นหรือเร่งรัดอะไร ได้แต่รอคอยเวลาที่กำลังไหลไปอย่างไม่มีวันกลับ

“ นายไม่คิดบ้างหรือไงว่าการทำแบบนี้จะเป็นเรื่องร้ายมากกว่าเรื่องดี ”

“ ทำไม? ” เสียงทุ้มเรียบถามกลับ

มุคุโร่หัวเราะในลำคอ “ หึ...นายคิดว่าสึนะคุงจะไม่ไปทำงานที่อื่นแทนหรือไง เขาจำเป็นต้องใช้เงิน หากที่นี่อยู่ไม่ได้.... ”

มันเรียกให้ดวงตาคมเรียวสะท้อนแววความเป็นห่วง ฮิบาริเบิกตามองมุคุโร่เสมือนพยายามถามย้ำถึงสิ่งที่ตนได้ยิน บางครั้งเขาก็อาจคิดในด้านเดียวมากเกินไป มากเกินไปจนไม่ทันคิดถึงอะไรรอบกาย

เป็นเช่นนี้มาตลอด....เพราะเหตุนี้ถึงต้องพบแต่ความสูญเสีย

“ น่าเสียดายที่เราไม่มีที่อยู่ที่ติดต่อได้ หรือแม้กระทั่งเบอร์โทรศัพท์.... ”

คนฟังรู้สึกสงสัยเป็นอย่างมาก “ ไม่มีได้ยังไงกัน? ”

“ ถ้ามีก็แปลก...วันแรกก็เล่นไล่ไปเสียแล้ว เรื่องข้อมูลที่ตกลงกันได้ว่าจะได้หลังทดลองงานหนึ่งวันก็เลยหายไปด้วย... ” นั่นมันทำให้ฮิบาริรู้สึกโมโหกับกฎบ้า ๆ ที่ว่าจะไม่รับข้อมูลของพนักงานจนกว่าจะผ่านการทดลองให้เห็นก่อนจริง ๆ!!

แต่กระนั้นชายหนุ่มก็ยังพยายามสงวนท่าทีไว้ “ แล้วที่นายว่าจะไปสืบดูล่ะ? ”

“ รู้แค่ว่าไม่ใช่ญาติกันแน่นอน สึนะคุงใช้นามสกุลอื่น ”

ฮิบารินิ่งคิด “ อาจเป็นญาติห่าง ๆ กันก็ได้ ”

มุคุโร่ส่ายศีรษะไปมาเบา ๆ “ ฉันโทรไปถามคุณน้ามาแล้ว พวกเขาไม่มีญาติหรือคนรู้จักที่ไหนแน่นอน ”

เป็นไปได้อย่างไรกัน คนที่หน้าตาเหมือนกันได้ขนาดนั้นกลับไม่มีความเกี่ยวข้องกันทางสายเลือดเลยแม้แต่น้อย ซ้ำยังไม่แม้นแต่จะเคยพบหน้ากันสักครั้ง โลกนี้มันจะบ้ากันไปใหญ่แล้วหรือยังไง???

“ ฉันว่าตอนนี้สิ่งที่เราควรทำคือตามหาสึนะคุงก่อน เรื่องอื่นเอาไว้ทีหลัง ” อีกฝ่ายเสนอความคิด ซึ่งนั่นก็เป็นสิ่งที่ฮิบาริเห็นด้วยเป็นอย่างยิ่ง

เวลาล่วงเลยมานานกว่าสามวัน ไม่มีทีท่าว่าจะพบคนที่กำลังค้นหาอยู่แม้แต่น้อย ขนาดว่ามุคุโร่สั่งให้คนของเขาไปดักรอบริเวณมหาลัยที่ยามาโมโตะเคยถามสึนะมาก็ยังไม่พบตัว ยิ่งสร้างความวิตกกังวลให้คนทั้งคู่เป็นการใหญ่

“ จะเกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า? ” ฮิบาริถาม ท่าทางเงียบขรึมที่เคยสร้างไม่สามารถปกปิดความร้อนรนในจิตใจได้

“ ใจเย็น ๆ ฉันคิดว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นหรอก สึนะคุงเขาเป็นคนฉลาด ตอนนี้นายควรเตรียมตัวให้พร้อมเพื่อเจรจาเรื่องธุรกิจจะดีกว่า ” มุคุโร่รู้ว่าพวกเขาต้องทำอะไร ฉะนั้นเวลาไหนสมควร เวลาไหนไม่สมควร เขาก็ยิ่งรู้ดี

ร่างสูงในชุดสีดำทรุดตัวลงนั่งอย่างเหนื่อยอ่อน ถอนหายใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า คิดไปแล้วอยากจะกลายเป็นคนธรรมดาเสียเหลือเกิน คนธรรมดาที่ไม่ต้องรับภาระ ไม่ต้องมีพันธะผูกพันใด ๆ มากมายอย่างที่เป็นอยู่ในตอนนี้

อยากมีเวลา....เวลาที่สามารถทำในสิ่งที่ใจคิดได้

มุคุโร่เห็นแบบนั้นก็เข้าใจ เขาเองก็ใช่ว่าไม่อยากให้สิ่งที่ฮิบาริต้องการ แต่เขาไม่ได้มีอำนาจขนาดที่ว่าจะทำทุกอย่างได้แทนทายาทตัวจริง ไม่มีปากเสียงหรือฐานที่จะไปต่อกรกับแม่ของฮิบาริได้

หน้าที่เขามีเพียงดูแล....ดูแลฮิบาริให้เดินไปในทางที่ควรจะเป็น

ฮิบาริและมุคุโร่ออกมาพบกับแขกที่นัดไว้ด้านนอก ซึ่งอยู่ในย่านร้านค้าบริเวณใกล้เคียงกัน ที่นี่เป็นคลับที่มีทำเลเหมาะสม เรียกได้ว่าเป็นพื้นที่ที่ไปมาสะดวก กว้างขวางเห็นได้ชัด ไม่ได้เป็นจุดเด่นแต่ก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าธุรกิจเดียวกันอื่น ๆ

น่าที่จะลงทุน ชายหนุ่มไตร่ตรองเห็นผลกำไรมหาศาลที่จะได้รับตามมันสมองของนักธุรกิจระดับสูงที่เชี่ยวชาญเส้นทางนี้เป็นเวลานาน “ ใช้ได้ไหม? ” เสียงเย็นเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม

ฮิบาริมองโดยรอบ “ ก็ดี...สมกับเป็นการมองจากสายตาของนาย ”

มุคุโร่หัวเราะร่วน คำพูดเมื่อครู่สำหรับคนอื่นอาจเป็นแค่การพูดแบบขอไปที แต่สำหรับเขาที่รู้จักกับฮิบาริมานานนั้น มันคือคำชม คำชมที่เรียกว่าหาได้ยากยิ่งจากคนผู้นี้

การพูดคุยเป็นไปอย่างราบรื่น เนื่องด้วยวงเงินที่มุคุโร่วางไว้ในการต่อรองค่อนข้างสูง เรียกได้ว่าสูงมากสำหรับย่านร้านค้าบริเวณนี้เลยก็ว่าได้ แต่กระนั้นมันก็อาจดูน้อยไปอยู่ดีสำหรับตระกูลมหาเศรษฐีผู้ครอบครองธุรกิจรายใหญ่ในญี่ปุ่น

ระหว่างที่เดินออกจากร้าน มุคุโร่ก็เผอิญมองเห็นสึนะซึ่งกำลังเดินอยู่กับผู้ชายสูงวัยคนหนึ่ง แต่ด้วยความมืดทำให้ไม่แน่ใจนัก เขาจึงหันไปสะกิดบอกให้ฮิบาริหันไปมองเพื่อย้ำความแน่ใจ ยังไม่ทันไรคนข้างกายเขาก็รีบวิ่งไปเสียแล้ว

“ หวังว่าคงจะไม่มีใครตายนะ ” เสียงเรียบเย็นพึมพำ

มุคุโร่วิ่งตามไปติด ๆ สร้างความตกใจให้กับเจ้าของร้านที่เดินตามออกมาส่งเป็นอย่างมาก “ ขอโทษนะครับ พวกผมคงต้องขอตัวก่อน แล้วไว้พบกันครับ ” ชายหนุ่มหันมาเอ่ยตามมารยาท

ทันทีที่ฮิบาริวิ่งไปถึง เขาก็ฉุดรั้งข้อมือของสึนะเข้าหาตนเอง ร่างบางซึ่งไม่ได้ตั้งตัวถึงขนาดเซถลามาตามแรงดึงที่รุนแรงนั่น กระแทกเข้ากับแผ่นอกแกร่ง สร้างความตกใจให้ดวงตาสีน้ำตาลกลมโตเป็นอย่างมาก

“ คะ...คุณฮิบาริ?? ” เสียงหวานร้องขึ้น

ดูเหมือนว่าคนถูกเรียกจะไม่ได้สนใจฟังเสียเท่าไหร่ เพราะดวงตาสีดำเข้มรัตติกาลกำลังมองไปยังชายสูงวัยเบื้องหน้าราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ทำเอาอีกฝ่ายซึ่งทำท่าอ้าปากพูดหุบปากลงสนิทด้วยความหวาดกลัว

“ ไปให้พ้น... ” ฮิบาริกัดฟัน แสดงท่าทีพร้อมในการต่อสู้

มุคุโร่ที่วิ่งตามมาเห็นท่าไม่ดีจึงออกตัว “ ขอโทษนะครับ พอดีน้องชายของผมคงไปทำอะไรไม่รู้คิดไว้ ”

ชายสูงวัยกระแอมไอ พยายามเรียกท่าทางของตนคืนมา “ เรากำลังตกลงอะไรกันนิดหน่อย ท่าทางน้องคุณจะร้อนเงินมากนะ ”

“ แย่จริง ๆ เด็กคนนี้ ต้องขอโทษด้วยนะครับ แต่ไม่ว่าเขาตกลงอะไรไว้ ก็อย่าไปถือสาเลยนะครับ ” ดวงตาสองสีจ้องมองเข้ม แววแห่งความใจดีเมื่อครู่เลือนหาย

คู่สนทนารับรู้ได้ถึงภัยที่อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลตน จึงรีบตอบรับอย่างรวดเร็ว “ อะ....อืม ที่หลังก็ระวังหน่อยล่ะ ”

สึนะพยายามจะรั้งผู้ที่เดินหนีไปไว้แต่ก็ไม่สำเร็จ ร่างกายหรือแม้แต่ปากของเขาก็ถูกพันธนาการไว้ด้วยมือแกร่ง ฮิบาริจับเขาแน่น ผิวขาวนวลเกิดรอยแดงเป็นจ้ำ มุคุโร่เห็นดังนั้นก็รีบเตือนสติของญาติผู้น้องตนด้วยความเป็นห่วง

“ เคียวยะ.... ” เขาเปล่งเสียง

ทว่าดูเหมือนฮิบาริจะโกรธมากกว่าครั้งไหน ๆ เขากึ่งฉุดกึ่งลากร่างบางกว่าไปโดยไม่สนใจสายตาของมุคุโร่เลยสักนิด “ นายกลับไปก่อน ฉันมีเรื่องต้องคุยกับหมอนี่ ”

“ เดี๋ยวครับ!! คุณฮิบาริ!!! ”

ชายหนุ่มส่งสัญญาณเรียกคนขับรถที่อยู่ฝั่งตรงข้ามให้มารับ เขาออกแรงผลักสึนะเข้าไปด้านใน ดูเหมือนว่าสึนะเองก็จะพยายามพูดเพื่อแก้ต่างให้กับตนเองหลายต่อหลายครั้ง แต่ก็ไม่เป็นผลสำเร็จสักครั้งเดียว

มุคุโร่ไม่รู้จะทำอย่างไร เป็นห่วงก็เป็นห่วง แต่สุดท้ายก็ได้แต่ยืนมองและปล่อยให้เป็นไปตามทางที่มันสมควรจะเป็น สึนะต้องได้รับการตักเตือนบ้างในสิ่งที่ทำ และฮิบาริเองก็ควรจะต้องได้รับคำพูดที่เตือนสติบ้าง

เขาเชื่อมั่นว่าสึนะคนนี้จะต้องยืนหยัดทำในสิ่งที่ตนเองคิดได้
และนั่นก็จะเป็นผลดีกับฮิบาริ ชายหนุ่มสมควรจะรับรู้อะไรที่นอกเหนือจากมุมมองของตน

“ โชคดีนะ... ” เขาเอ่ยเบา ก่อนจะก้าวขึ้นรถอีกคันที่รอรับอยู่ไป

เมื่อมาถึงสำนักงานบนชั้นสองของผับสึนะก็เอาแต่นั่งเงียบ ฮิบาริก็ดูหงุดหงิดอย่างมาก เขาพยายามเก็บอารมณ์เพื่อรอฟังคำอธิบายจากอีกฝ่าย พลางนึกสงสัยตนเอง ทำไมเขาต้องโมโหขนาดนี้ ทำไมคนที่มีเหตุผลและใจเย็นอย่างเขาถึงทำแบบนั้นลงไปได้??

“ ทำไมถึงทำอย่างนั้น? ” ความเงียบที่มีมาเนิ่นนานถูกทำลายลงด้วยอารมณ์ของฮิบาริ

แต่กระนั้นก็ยังไม่อาจทำลายทิฐิที่เกิดขึ้นของอีกฝ่ายลงได้ “ ผมทำอะไร? ”

“ ทำอะไร....นายถามได้ว่าทำอะไร!! ” เขาตะโกนก้องห้องทำงานขนาดพอประมาณ ซึ่งตอนนี้มีเพียงไฟดวงเล็ก ๆ บริเวณโต๊ะทำงานเท่านั้นที่ยังคงเปล่งแสงอยู่

“ แล้วผมทำอะไรล่ะ? ” ดวงตาสีน้ำตาลแหงนมองอีกฝ่าย ไม่มีความหวาดกลัวหรือหวั่นเกรงใด ๆ เลยแม้แต่น้อย

ต่าง.....ต่างกันเหลือเกิน...
แต่ก็เหมือน....เหมือนจนแทบแยกไม่ออก...
ทั้งต่าง....และเหมือนกันในบางอย่าง...

ฮิบาริหยิบมวนบุหรี่ในซองขึ้นสูบ พยายามหาที่ระบายความหัวเสีย “ นายไปกับไอ้ลุงนั่น...ร้อนเงินมากหรือไง? ”

“ คุณกำลังดูถูกผม.... ” เสียงหวานถูกกดต่ำ

บรรยากาศภายในดูมืดหม่นลงอย่างเห็นได้ชัด มันทำเอาไม่อยากจะเชื่อเลยว่าข้างล่างจะเป็นสถานเริงรมย์ที่เปิดเพลงครึกโครมและมีแสงไฟสว่าง มันทำให้ไม่อยากเชื่อเลยว่ามีผู้คนมากมายที่อยู่ภายใต้ตัวของพวกเขาทั้งสองคน

“ แล้วนายจะให้ฉันเชื่ออะไรถ้าไม่ใช่สายตาของฉัน ” ฮิบาริเดินไปยืนอยู่เบื้องหน้าสึนะ

วูบหนึ่งที่เขาเห็นแววตาตัดพ้อจากอีกฝ่าย ได้ยินเสียงพร่ำบอกต่อว่าที่แนบมากับอากาศภายใน มันตอกย้ำความเป็นไปของอดีตให้แล่นริ้วมาสะท้อนภาพของปัจจุบัน....ปัจจุบันที่เขากำลังเป็น

[align=center]“ เชื่อผม....เพียงแค่นั้นเท่านั้นที่ผมอยากจะบอกกับคุณ ”[/align]

เสียงหวานที่ดังคลอเสียงสะอื้นถูกย้อนขึ้นราวกับเทปที่กลอกลับไปมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ภาพของร่างเล็กที่กำลังสั่นไหว ใบหน้าหวานเปื้อนไปด้วยหยาดน้ำตา ดูอ่อนแอหากแต่เข้มแข็ง ดูพ่ายแพ้หากแต่ยังทระนงหยัดยืน

“ คุณเชื่อในสายตาของคุณ คุณไม่ฟังคำที่ผมเคยพูดพร่ำมาตลอดทางเลยแม้แต่น้อย ”

สึนะเว้นจังหวะ “ ฉะนั้นผมก็ไม่มีอะไรที่จะพูดกับคุณอีก เชิญเข้าใจตามที่คุณเห็นเถอะครับ ”

ร่างบางลุกขึ้นยืนสบตากับดวงตาสีนิลเข้ม ไม่หวั่นไหว ไม่เกรงกลัวอะไรทั้งสิ้น ไม่มีแม้กระทั่งเสียงสะอื้น ไม่มีแม้กระทั่งหยาดน้ำตา ไม่มีแม้กระทั่งแววแห่งความโศกเศร้าเสียใจ

หากอีกฝ่ายร้องไห้เพียงนิด หรือโอดครวญเพียงเล็กน้อย เขาคงคิดว่าเป็นคน ๆ เดียวกันไม่ผิดเพี้ยน

“ ผมขอตัวนะครับ ” สึนะโค้งให้ก่อนหันหลังเดินตรงไปยังบานประตูที่ปิดสนิท

แต่ยังไม่ทันจะก้าวข้ามผ่านเขตของโซฟาชุดใหญ่ เขาก็ต้องถูกฉุดด้วยแรงอันมหาศาลของฮิบาริอีกครั้ง ทำเอาร่างทั้งร่างหงายหลังล้มลงไปนอนยังโซฟาตัวเดิมที่เพิ่งจะลุกขึ้นยืนได้ไม่นานจนเกิดเสียงดัง

“ เรายังคุยไม่จบ...นายจะไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น!! ”




[align=center]หากกลัวการที่จะอภัย ก็อย่าสร้างความผิด
หากกลัวที่จะกระทำ ก็อย่าสร้างความหวัง
หากกลัวที่จะพ่ายแพ้ ก้อย่าสร้างความหวาดกลัว
หากกลัวที่จะสูญเสีย ก็อย่าสร้างสิ่งสำคัญ

เช่นนั้น....มนุษย์คงไม่มีทั้งความดี ความชั่ว และความรัก....




=====================TBC=================[/align]

คุณเคียววววววววว..อย่ารุนแรงกันนักสิคร้าบบบบบบบบ...โธ่~~ เดี้ยวเหยื่อ(?)ก้หนีหมด...

ไม่ไหวเลยน๊าคุณเคียวเนี่ย...จะทำเบาๆหน่อยก็ไม่ๆได้ รุนแรงกันจัง ระวัง สึนะงอนไม่มาทำงานหรอกน๊า

คุณมุก็น่าร๊ากเชียว เป็นพี่ชายที่แสนดี...ครึๆๆๆๆ ขอหยิกแก้มซะทีเหอะ ฮึ้ยยย~~~หมั่นเขี้ยว

มาต่แวไวนะคร้าบบบบ

โฮรกกกก ป๋าขา คุณฮิ~*0*

1827 ใกล้แล้วรึคะ...(สถานการณ์มันส่อละ..)

มี 6927 อยู่ด้วย อรั๊งๆ>//////<

รออ่านต่อนะค้า~~

คุณเคียวเคอะ..กรุณาถนอมซือคุงเค้านิดนึงนะค่ะ

แหมดูซิดุซือคุงของเดี้ยนซะน่าตกใจเลย

ถึงแม้เดี้ยนเชียร์1827อยู่ แต่ก็ยังแอบเชียร์6927อยู่ด้วยนะเคอะ (เอ๊ะ!อินี้ 2 ใจ)



ยังไงก็แล้วแต่มาต่อไวๆนะค๊า^^







+++

อ้างงงงงงง ซาหนุกมากมายเจ้าค่ะ

ท่านฮิเจ้าค่ะ ไมรุนแรงกะทูน่าอย่างนั้นล่ะเจ้าค้ะ ฮึ่มๆๆๆ

ท่านมุคุพี่ชายที่แสนดีเจงๆเลย 555 ชอบ

รออ่านตอนต่อไปน้ะเจ้าค้ะ อิอิ

อ่านแล้วรู้สึกสึกสับสนในทรวง...ตกลงคนที่อยู่ในโลงของบทนำคนนั้นคือสึนะโยชิคุงใช่มั๊ยคะท่าน?

แล้วสึนะที่มาญี่ปุ่นก็เพื่อแก้แค้นให้กับสึนะโยชิคนนั้น? เพราะสึนะโยชิตายไปเพราะคุณฮิกะป๋ามุ? แล้วสองหน่อนั่นทำอะไรไว้ละเนี่ย? ปริศนาค้างคาจริงๆเจ้าค่ะ =w=

คุณฮิกะป๋ามุเป็นพี่น้องกัน...? กร๊ากกกกกกก ขออนุญาตนั่งขำนิดนึงค่ะท่านนุ๊ก ปกติสองคนนี่รักปานจะฆ่ากันให้ตาย แต่พอมาเป็นพี่เป็นน้องอย่างนี้อดขำมิได้ แถมรักกันดีซะด้วยสิ XD

ตอนนี้พักเรื่องปริศนาชวนคิดไว้ก่อน เพราะซือคุงคนนี้น่าร้ากกกกกกก! >//////< แต่คุมิรู้สึกว่าสึนะโยชิคนนั้นน่าจะมีอะไรๆกับคุณฮิบาริมากกว่าป๋ามุแฮะ...แถมคุณฮิ ออกอาการยิ่งกว่าสัปปะรดอีกนะคุมิว่า

สายตาเป็นสัปปะรด? กรั่กๆๆ ยิ่งกว่าป๋ามุ! แอบมองอยู่ตลอดเวลาเลยสินะคะคุณฮิบาริ~ แต่ยามาโมจจัง...อะไรจะเถรตรงขนาด อ้อมๆบ้างก็ได้พ่อหนุ่มเล่นประกาศซะ =w= ไม่อายก็ต้องอายละงานนี้

ฉันบอกว่านายไม่ต้องมาทำงานที่นี่อีก

คุณฮิคะเป็นห่วงก็บอกมาตรงๆเลยก็ได้นะ ไม่ต้องทำเป็นพูดกลบเกลื่อนหรอก...รึเพราะนิสัยอย่างนี้กันนะสึนะโยชิคุงถึงได้ไปนอนเล่นในโลง TTwTT

ตอนซือคุงออกมากะลุงตัวประกอบนั่น...พิษรักแรงหึงออกฤทธิ์แล้วสินะเคอะคุณฮิ!! >////////< ป๋ามุดูเปิดทางให้สองคนนี้มากเลยค่ะ แต่ว่า...ในอดีตคุณฮิทำอะไรไว้คะเนี่ย??? แบบว่าซือคุงคนนั้นทำอะไรไว้แล้วคุณฮิไม่เชื่อเหรอคะ? ถึงได้...?

แต่ซือคุงคนนี้เด็ดเดี่ยวมาก เข้มแข็งสุดๆ =w=b ที่ว่าเหมือนแต่ก็แตกต่างน่าจะหมายถึงตรงนี้รึเปล่าเอ่ย?

เริ่มมองเห็นฉากกรี๊ดกร๊าดหลั่นล้า(?) เอาละเหวย~ คุณฮิกดทูน่าแล้วววววว~ งานนี้จะเสียเลือดหรือไม่ รอติดตามตอนต่อนะเจ้าคะ!

ปล.ท่านนุ๊กแปะแต่ละรูปเอาเอาละลาย อ๊ายยยยยยย คลิ๊กขวาแล้วบรรจงเซฟ ณ ทันใด 555 ขอบคุณนะคะ~

สึนะจะได้แก้ตัวรึเปล่านี่ บรรยากาศแบบว่าจะโดนปล้ำก่อนจะได้อธิบายแฮะ

ล็อคคู่ลงตัวแล้ว แสดงว่า ป๋ามุอกหักแหงๆสินะคะ แต่ลักษณะป๋าในฟิคนี้ เหมือนพระรองหนังเกาหลีจริงๆนะ แสนดี จนผิดหวัง = ="

การเคลื่อนไหวแต่ละอย่างของสึนะคนนี้ เหมือนพยายามสะท้อนภาพเหตุการณ์เก่าๆที่คุณฮิเคยเจอ อย่างกับวางแผนมาเลยง่ะ