•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

....เฮ้อ......

ปล่าวค่ะปล่าวที่ถอนใจไม่ใช่เกิดความเบื่อหรืออะไรในความหมายไม่ดีหรอกนะคะ แต่ถอนใจ ด้วยความโล่งอกว่าฟิกนี้จะไม่มีทางเป็น 1869 หรือ 6918 อย่างแน่นอน

ไม่ใช่ไม่ชอบคู่นี้นะคะ เพราะคู่นี้เหมาะกันมาก..มากจนเค้ากลัวไปเลย อะไรจะเหมาะเหม็งเหมือนเจอมวยคู่เอกขนาดนั้น อย่างที่เคยบอกไปแล้วว่าที่ไม่ค่อยได้ตามกรี๊ดคู่นี้เท่าไหร่เพราะความเหมาะเหม็งจนน่ากลัวนี่ล่ะ ก็ถ้าท่านทั้งสองจับคู่กันเองแล้ว แล้วน้องทูน่าเค้าจะไปอยู่ไหนล้า!!!!! ฉะนั้นตอนแรกอ่านแล้วเห็นว่าน้องทูน่าเราจากไปแล้วก็อดเสียวแว๊บไม่ได้ว่าไม่ใช่เจ้าสองตัวนี้หันมาเลิฟกันเองอีกเหมือนที่เคยเป็นมานะเฟร้ย แต่เมื่อได้ยินคำประกาศของท่าน derick แล้วค่อยโล่งอกหน่อย

.....(เจอเหล่าแม่ยก1869/6918มองเขม็ง)...คะ...คือว่า.. ใจเย็นๆก่อนค่ะพี่น้อง เค้าไม่ได้ไม่ชอบคู่นี้น้า ฟิกหลายๆเรื่องที่เป็นคู่นี้เค้าก็ตามอ่านน้า แต่...เค้าแค่อยากเห็นคู่นี้ที่รักกันในแนวอื่นๆบ้างอ๊ะ ฉะนั้น ตอนที่ท่าน derick ให้ทั้งสองคนรักกันเสมือนเป็นพี่น้องนั้นสุดแสนจะดีใจ ในที่สุดฉันก็ได้เห็นฟิกที่สองคนนี้มันรักกันแบบชาวบ้านชาวช่องเขาเป็นกันสักที ไม่ต้องมีฉากเรทจับกด(แต่อ่านทุกครั้ง นั้งติดจอ เลือดไหลเป็นน้ำตก และก็ยังอ่านต่อไป พร้อมกับภาวนาให้มันหื่นขึ้นเรื่อยๆ) ไม่ต้องมาเชือดเฉีอนแข่งมารยา(แต่ยามใดที่ได้อ่านสุดแสนจะชอบใจ ก็สองคนนี้ไม่เชือดเฉือนกันแล้วจะไปมันส์อะไร)และไม่ต้องมี SM ระดับน้องๆป๋าแซนมาให้เห็นในทุกช่วงที่มีเรท(แต่มันเป็นอาหารตา บำรุงหัวใจ บำรุงวิญญาณ SM อ่า....ไม่SM ก็กดป๋ามุไม่หนุกอะดิ๊ โฮ่ๆๆๆๆ)......(เหลือบมองไอ้ที่เขียนในวงเล็บแต่ละช่วง)....สรุปแล้วเอ็งชอบรึไม่ชอบเฟร้ย!!!!!

แหะๆ น่าๆ แต่ที่ถูกใจสุดๆ..คือ...เมื่อสองท่านผู้มีความงามระดับเทพยังต้องยอมยกธงขาวนี้ไม่ได้คู่กันเอง...ก็แสดงว่า.....น้องทูน่าเราต้องได้คู่กับคนใดคนหนึ่งสิน้า!!!! ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆ (....-_-;....นี่คงเจตนาที่แท้จริงของเอ็งสินะ).....ช่ายยยยย!!!...*แว๊ก!!!*(และก็โดนเหล่าแม่ยก 1869/6918ยำสลัดก่อนจะเตะโดดออกไปในทันใด ข้อหาพูดจาชวนถูกยำ)..กรี๊ดๆๆ อภัยให้เค้าด้วยยยยยยย!!!

....เถลไถลไปนาน กลับมาเข้าเรื่องดีว่าเนอะ....เปิดเรื่องมา...อ่า...ขอสารภาพตามตรง...งงอ๊ะ...สรุปแล้วบุคคลที่ออกมาช่วงแรกนั้นใครหนอ แต่ช่วงสองทีรีบอร์นออกมานั้น คนที่คุยกะรีบอร์นนั้นก็น่าจะเป็นน้องทูน่านินา(แต่น่าจะเป็นช่วงที่โตแล้วอะนะ)...แล้วน้องทูน่าจะไปฆ่าใครลูก...อย่าบอกนะว่าพวกนั้นน่ะคือพวกป๋าน้า!!!...เดี๋ยวๆ ก่อนที่จะสงสัยเรื่องนั้น มาร่วมด้วยช่วยกันสงสัยดีกว่าว่าในเมื่อน้องทูน่ายังคงอยู่ตรงนี้ แล้วคนที่ได้จากไปในตอนที่แล้วมันไม่ใช่น้องทูน่าเหรอ เอ๊ะๆๆ?????(แล้วก็ทำหน้าจำไมต่อไป)

....กรี๊ด!!!!! ความรักและห่วงใยแบบพี่น้อง ใสสุดๆ น่ารักสุดๆ อบอุ่นสุดๆ หวานสุดๆ กรี๊ด!!!!!! ไม่น่าเชื่อว่าจะมีวันนี้ด้วยยยยย!!!!...อ๊ายยยย!!! รู้ใจมากเลยรึค้าฮิบะขรา งั้นสนใจจะอัพสถานะจากญาติสนิทเป็นแบบอื่นมั้ยค้า ฮุๆๆๆ(...ไหนเมื่อกี้บอกเองว่าชอบที่ทั้งคู่เลิฟแบบใสๆแบบนี้ไง)...แหมๆๆก็ขอแค่นิดหน่อยน่า ก็คุณฮิพูดส่อเองนิ ฮุๆๆๆๆ(...-_-;;ส่อตรงไหนเนี่ย)

...ฮ่าๆๆๆ และแล้วคุณฮิก็ต้องยอมจำนน สมกะเป็นป๋าเค้าจริงๆไม่ว่าจะในคาแร็กเตอร์ไหน สิ่งที่ท่านยังคงดำรงไว้ก็คือความเจ้าเล่ห์และความสร้างความอึดอัดปนสยองขวัญให้กับคนที่เป็นเป้าของท่านได้เสมอเลย สุดยอดค่าป๋า =^0^=

...อ่า...กลับมาถึงบ้าน...แต่บรรยากาศกลับตึงเครียดแฮะ ท่าทางฮิบะไม่ค่อยอยากไปหาแม่ตัวเองเลยน้อ แต่คนอย่างฮิบะอาจไม่ชอบความยุ่งยากอย่างที่เคยเป็นมาก็ได้...แต่...ดูๆแล้วมันน่าจะมีอะไรมากกว่านั้นน้า.....เฮ้!!? ยัยป้า!!ฉันไม่สนว่าหล่อนจะเป็นแม่ฮิบะน่ะ แต่ป๋าเค้าอุตส่าห์ทักทายหัดมีมารยาทหน่อยย่ะ ไม่ใช่ทำเป็นไม่เห็นเสมือนป๋าเค้าไม่มีตัวตนแบบนั้นย่ะ....อ้อ...เหตุนี้นั่นเอง...แล้วไงมันความผิดป๋ารึไง มาพาลแบบนี้เดี๊ยะมีเฮ...อือหึ..สรุปแล้วก็เพราะตัวยัยป้านี่เองสินะ...ชริ พูดไปก็เท่านั้นย่ะ คุณฮิเค้าไม่หูเบาเชื่อหรอกนะ....เฮ้อ...รู้แล้วว่าทำไมคุณฮิถึงไม่อยากไปพบน่ะ ป๋าเค้าก็ใจเย็นจริงๆเน้อ เป็นเค้าล่ะก็งิ้วออกโรงไปแล้ว ชริๆๆ

..ฮ๊ายยยย!!!ป๋ามุพูดถึงชื่อน้องทูน่า..รึว่า..รึว่า..ที่แท้ป๋าก็แอบรักน้องทูน่าใช่ม้า!!!!(หายใจหายคอเป็นแต่เรื่องนี้ล่ะ)...อืม..คุณฮิกลับมาแล้ว พร้อมความคิดที่ดูอบอุ่นและเศร้าสร้อย(อบอุ่นเพราะฮิบะเองก็มีคนที่ตัวเองรักและห่วงใยเสมือนครอบครัวอันเป็นที่รักแต่ที่เศร้าก็คือ ความรักแบบครอบครัวนั้นไม่ได้มีแม่ของตนเข้ามาเกี่ยวข้องเลย)....น่าน...ป๋าพูดแบบอ่านใจได้อีกแล้ว ....กรี๊ดๆๆๆๆ ป๋าพูดคำคมทิ้งท้ายด้วยอ๊า!!! ชอบอ๊ะๆ คำนี้อ๊ะๆ>> “ ความรักไม่มีวันสิ้นสุดหรอกนะ ” ....กรี๊ดค่ากรี๊ด กรี๊ดมันลูกเดียว ป๋าขา ป๋างวดนี้มามาดเท่แถมแบกคำคมมากองโตเลยนะค้า!!! ^0^ b!! ...อ๊ะ..คุณฮิเสมือนโดนแทงใจดำอย่างแรง...และแล้วคุณฮิก็พกคำคมบาดใจของป๋ามุไปพักผ่อน..อืม..อ่านมาถึงตรงนี้(แหงล่ะก็มันจบแค่นี้นิ)ก็มานั่งคิดว่าบางทีฮิบะน่าจะเลิฟกะน้องทูน่าน้า เพราะถึงป๋าจะดูเจ็บปวดแต่กลับฮิบะมันเหมือนกับว่าการตายของน้องทูน่าเสมือนเป็นการควักหัวใจของตัวเองไปด้วยเลยอ๊ะ สงสารคุณฮิมากเลยฮ๊ะ

...ไม่เป็นไร จะคู่ไหนนั้นเดี๋ยวเราก็ได้รู้กัน...แต่ตอนนี้.....ขอบอกว่า...สุดยอดค่า!!!!! จะรอตอนต่อไปนะค้า!!!!

เศร้า..........เศร้า เศร้า เศร้า เศร้า เศร้า.........ไม่อาจหาคำใดมาบรรยายได้อีกแล้วววววว TT TT
(แล้วทำไมเอ็งถึงอ่านไปอมยิ้มไปด้วยความสะใจอย่างนั้นล่ะริสเอ๊ยยยยยย - -*)

มุคุกะฮิบะมาเป็นพี่น้องแล้วน่ารักดีแฮะ(โดยเฉพาะที่ฮิบะคิดว่าท่าทางมุคุ"น่ากลัว" 55555+)



สึนะตายไปแล้ววววววว(เพิ่งจะพูดถึงหรอยะ - -*) อ่านไปอ่านมา แอบคิดว่าคนที่สึนะแค้นคือสองศรีพี่น้อง เลยฆ่าตัวตายแกล้วให้สองคนนั้นทรมานเล่น = =""(ไปเอาความคิดนี่มาจากไหนเนี่ยยยยยยยย~)


สารภาพว่าอ่านตอน1.1แล้วงงนิดๆอ่ะค่าพี่นุก สมองอินังริสมันฟั่นเฟือนหนัก

จะรอ(ทั้งน้ำตา)ต่อไปนะคะ มันเศร้าศร้าววววววววววววววววววววว

ป๋ามุ พี่น้อง??????

=[]=!!!

แนวนี้ชุนชอบบบบบบบบบ><สครีมดังไปเลยยยยยยยยยยยย>O<

เอาอีกกกกกกกกกกกกกกกก ทั่นนุกเอาอีกกกกกกกกกกก
++++++++++++++++++++
ทุกคนกล่าวหาว่ากาเป็นสิ่งอัปมงคลเพียงเพราะมันมีขนสีดำ.......แต่กระนั้นมันก็มีเลือดสีแดง

อุ๊ก!! ท่านฮิบะ กับท่านมุคุ เป็นพี่น้องกัน O_O

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกก ทำไมพอมันเป็นพี่น้องกับแบบนี้แล้วมันดูน่ารักกว่าปกติฟระ >////<

ท่านมุคุ...ดูจะอ่อนโยนลงเยอะเลยแฮะ แล้วความสามารถในการอ่านใจคนอื่นพอเอามาใช้กับท่านฮิบะแล้ว...มันก็ดาถูกไปซะทุกทางจน...น่ากลัวอย่างที่ท่านฮิบะคิดนั่นล่ะ -- --"

ท่านฮิบะ...โฮะๆ พอมีพี่ชายอย่างท่านมุคุโร่มาคุบปุ๊บ!! ดูอ่อนลงไปเยอะเลยนะเนี่ย ^^

ว่าแต่...สึนะคนที่ออกมาในตอนนี้น่ ใช่คนเดียวกับที่นอนในโลงตอนแรกรึเปล่าคะเนี่ย~~ หรือว่า!! จะเป็นฝาแฝดที่ได้เคยได้เห็นหน้ากันมาก่อน >////<

แต่ถ้าเราเดานะ ตอนที่ 1.1 นี่ ต้องเป็นเหตุการณ์ก่อนตอนแรกใช่มั้ยคะ ท่านนุกคงไม่ใจร้ายขนาดว่าให้หนูซือตายแล้ว ท่านฮิบะพึ่งมาสำนึกผิดหรอกนะ -- --"

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกก ตอนนี้เขียนกลอนไม่ได้ง่า~~~ แง้~~~ หาประเด็นหลักๆในตอนไม่เจอ เพราะทุกอย่างมันยังดำสนิทอยู่เลย หาแสงที่ฉายเข้าสมองให้มันประมวลผลออกมาเป็นกลอนไม่เจออ่า T^T

nook - มันก็ยังสั้นอีกเช่นเดิม สั้นไปจนกว่าจะขึ้นตอนที่ 2 อ่ะค่ะ เหมือนกับว่ามันเป็นเหตุการณ์เป็นช่วง ๆ ที่จะเข้าสู่เรื่องที่แท้จริง ซึ่งอยู่ต่อหลังจากการเจอกันของสึนะที่เหมือนสึนะโยชิอย่างกับแกะกับฮิบาริค่ะ คาดว่าตอนหน้าก็คงจะจบตอนแรกแล้วล่ะ

ขอบคุณสำหรับกำลังใจและการติดตามค่า ><


[align=center]==================================[/align]


[AuFic] Without Your love ตอนที่ 1.2

Pairing : ??

Genre : Angst

Rating : G (ค่อย ๆ เป็นค่อย ๆ ไป)

Warning : สุดยอดความระทม!!! ตอนแรกอยากจะแต่งฮา ๆ แต่ไป ๆ มา ๆ กลับมาโศกอีกแล้ววววววว โศกมันตลอดงาน เหอ ๆ แต่ไม่ต้องห่วง มันต้องมีตอนดี ๆ บ้างแหละ เอิ๊ก ๆ



[align=center]พรหมลิขิต....โชคชะตา
ใครเป็นคนกำหนดความหมายของคำสองคำนี้
ใครเป็นคนกำหนดว่ามันต้องเกี่ยวเนื่องกับความรัก
และใครเป็นคนกำหนดว่ามันต้องเกี่ยวข้องกับการจากลา[/align]



ดวงตาสองสีแปลกประหลาดเหม่อมองออกไปยังด้านนอก ผ่านบานกระจกที่ขุ่นมัวด้วยฟิล์มกรองแสงจนเป็นสีเหลือบดำ การจราจรติดขัดไม่คล่องตัว ผู้คนเดินสวนกันไปมาในสภาวะเร่งด่วน ภาพที่เห็นจนชินตา แต่มันก็ไม่ได้สร้างข้อกังขาหรือความเบื่อหน่ายในการดำเนินชีวิตให้กับคนอย่างเขา

ท่ามกลางความวุ่นวายนั่น ดวงตาของเขาพลันเห็นลักษณะบางอย่างที่แสนคุ้นเคยจนติดตา ภาพที่ได้เห็นในความทรงจำลอยวนเวียนตอกย้ำจนมิอาจหยุดความต้องการของร่างกายได้ สองขาก้าวลงจากรถยนต์คันหรู โสตประสาทรับเสียงปิดป้องคำเอ่ยเรียกของคนรอบกาย

มันถูกบังคับให้มุ่งไปยังเป้าหมายเพียงเท่านั้น ด้วยความสูงซึ่งได้เปรียบในการมองเห็น ทำให้มุคุโร่สามารถควานหาร่างที่ถูกกลืนอยู่ในคลื่นฝูงชนได้ไม่ยาก

ทันทีที่พบ เขาถือวิสาสะจับข้อมือที่กำลังจะไกลออกไปนั่นไว้แน่น “ เดี๋ยวครับ! ”

วินาทีนั้นที่ทำให้คนอย่างมุคุโร่เชื่อคำว่า พรหมลิขิตและโชคชะตา....

ดวงตากลมโตสีน้ำตาลสุกใสเช่นเดียวกับเส้นผมอ่อนนุ่ม ผิวขาวระเรื่อราวผิวของเด็กอ่อน กลีบปากเรียวบางได้รูป โครงหน้าที่ไม่ว่ามองมุมไหนเสมือนภาพในความทรงจำ หากจะแตกต่างก็เพียงปอยผมซึ่งดูเหมือนจะยาวเรี่ยมากกว่า

“ มีอะไรหรือครับ? ” อีกฝ่ายเอ่ยถาม แม้แต่เสียง....

“ ขอโทษครับ เพียงแต่คุณคล้ายคนที่ผมรู้จักมาก ” มุคุโร่ยังคงทำเหมือนไม่เชื่อสายตาตนเอง

อีกฝ่ายนิ่งพักใหญ่ก่อนแย้มยิ้ม “ งั้นหรือครับ... ”

เป็นครั้งแรกที่คนเจ้าความคิดอย่างเขาถึงกับทำอะไรไม่ถูก แม้แต่จะนึกคำแก้ต่างให้ตนเองยังทำแทบไม่ได้ เสียงหัวใจในอกเต้นระรัว ยิ่งรอยยิ้มนั้น.....มันยิ่งทำให้เขาถึงกับนิ่งงัน

“ เอ่อ....ช่วยปล่อยผมก่อนได้ไหมครับ ” มุคุโร่สะดุ้ง ลืมไปเสียสนิทว่าตอนนี้เขากำลังทำอะไรอยู่

ร่างสูงกว่าค้อมศีรษะ “ ขอโทษครับ ถ้าไม่เป็นการรบกวน ช่วยอยู่คุยกับผมสักพักได้ไหม? ”

มุคุโร่รู้ว่ามันช่างฟังดูแสนโง่เง่า ไม่มีใครที่ยอมไปไหนกับคนแปลกหน้าหรอก ยิ่งไปจับเนื้อต้องตัวเขาอย่างถือโอกาสยิ่งทำให้อีกฝ่ายเกรงกลัวเข้าไปใหญ่ แต่ตอนนี้....เวลานี้ เขาคิดได้เพียงเท่านั้นจริง ๆ

“ คนที่หน้าเหมือนผม....คงจะมีความสำคัญกับคุณมากสินะครับ? ”

มุคุโร่ยิ้มอย่างอ่อนโยน “ ครับ....สำคัญที่สุด ”

เด็กหนุ่มนิ่งคิด “ ครับ....ตกลง ”

ชายหนุ่มไม่รู้ว่าเพราะอะไรอีกฝ่ายถึงได้ยอมตกลงมากับเขาทั้ง ๆ ที่เขาได้ล่วงเกินไปแบบนั้น จะว่าเป็นวัยรุ่นที่เจนโลกหรือก็ไม่น่าใช่ หรือว่าเพราะสงสารเขา แต่สุดท้ายไม่ว่าด้วยเหตุผลอะไร มุคุโร่ก็ยินดีกับคำตอบรับนั่นเป็นที่สุด

เขาโทรศัพท์ไปบอกคนขับรถซึ่งคาดว่าป่านนี้คงตามหาตัวเขาให้วุ่น ก่อนจะเชื้อเชิญให้เด็กหนุ่มที่เหมือนกับคนสำคัญราวพิมพ์เดียวกันนี้ไปยังร้านอาหารบริเวณนั้น ซึ่งเขาคิดว่ามันเหมาะสม สำหรับคนที่เพิ่งเจอกัน จะพบปะกันในที่สาธารณะ อย่างน้อยมันก็สร้างความสบายใจให้อีกฝ่ายได้

“ ผมโรคุโด มุคุโร่ครับ เรียกว่ามุคุโร่ก็ได้ ขอโทษที่ทำให้ตกใจนะ ” มุคุโร่ส่งแก้วโกโก้ร้อนที่อีกฝ่ายสั่งให้

มือเล็กรับไว้พลางผงกศีรษะขอบคุณ “ ผมสึนะครับ คนสนิทของมักเรียกผมว่า ซือคุง ครับ ”

เป็นอีกครั้งที่ทำให้มุคุโร่ต้องเบิกตากว้าง ตกใจกับสิ่งที่ได้ยิน ไม่เพียงใบหน้าที่เหมือนกันเท่านั้น แม้แต่ชื่อ....สึนะกับสึนะโยชิ “ แม้แต่ชื่อยังคล้ายกันเลยนะครับ ”

ระหว่างที่คุยกันมุคุโร่ก็เริ่มสังเกตเห็นความแตกต่างบางอย่าง สึนะคนนี้ไม่เหมือนกับสึนะที่เขารู้จักเท่าใดนัก เห็นได้ชัดคงเป็นเรื่องนิสัย ดูสึนะคนนี้จะดูเป็นผู้ใหญ่และมีประสบการณ์มากมายที่ยากจะคาดเดา ดูเหมือนเด็กที่โตกว่าวัย

“ แล้วสึนะคุงเรียนอยู่หรือครับ? ” เสียงทุ้มเอ่ยถาม

“ ครับ....พอดีผมเพิ่งย้ายมาได้ไม่นาน มาอยู่กับญาติที่นี่น่ะครับ ”

“ แสดงว่าไม่ได้อยู่ญี่ปุ่น? ”

เด็กหนุ่มยิ้ม “ ครับ...ผมเพิ่งย้ายมาจากอิตาลี พอดีทางครอบครัวผมมีปัญหาเลยจำต้องมาขอพักพิงกับญาติทางนี้ชั่วคราวน่ะครับ ”

มุคุโร่ลอบคิดในใจ หากญาติคนที่สึนะว่าเป็นญาติคนที่เขาคิดไว้ก็คงจะดี อย่างน้อยมันก็ทำให้ความหวังของเขากลับมาอีกครั้ง ความหวังที่อยากจะทำอะไรสักอย่าง “ ว่าแต่ญาติของสึนะคุงนี่? ”

“ ทำไมหรือครับ? ” สึนะถามกลับ พลางก้มลงมองนาฬิกา “ แย่แล้วครับ ผมคงต้องขอตัวก่อน พวกญาติ ๆ คงเป็นห่วงแล้ว ” เขาลุกขึ้นยืน

“ ยังไงให้ผมไปส่งไหมครับ? ” ร่างสูงลุกขึ้นยืนตาม

อีกฝ่ายยิ้ม “ ไม่เป็นไรครับ อยู่ไม่ไกลจากนี้เท่าไหร่ ขอบคุณมากนะครับสำหรับโกโก้ ” เขาค้อมศีรษะก่อนจะรีบเดินออกไป

มุคุโร่นั่งลงอีกครั้ง อย่างน้อยแม้ไม่ได้ดังเป้า แต่เขาก็ถือว่าได้พบกับความหวังที่ปรากฏขึ้นมาอีกครั้ง แม้จะไม่อาจคาดเดาได้ถึงเรื่องราวในอนาคต แต่กระนั้น.....การตั้งเป้าไว้มันก็ไม่ได้เป็นเรื่องเลวร้ายหรือเสียดาย

อย่างน้อยก็คงไม่เลวร้ายไปกว่าที่เป็นอยู่

หลังจากการพูดคุยกับเด็กหนุ่มปริศนาผู้เต็มไปด้วยความลับต่าง ๆ ที่มุคุโร่คิดว่าตนเองต้องหาทางรู้ให้ได้ เขาก็ตรงกลับมายังบ้านทันที ไม่ได้แวะเวียนไปหาฮิบาริดังเช่นทุกครั้ง ซึ่งก็ถือว่าโชคดีที่คำเตือนของเขายังเป็นผล ฮิบาริเริ่มลดอาการบ้างานลง กลับบ้านได้ทุกวันเหมือนเดิม แม้จะช้าไปบ้างในบางวัน

“ ยิ้มอะไรของนาย? ” ร่างในชุดยูกาตะสีเข้มเดินออกมาด้านนอก มองไปยังลูกพี่ลูกน้องของตน

“ ยิ้มเพราะมีความสุขผิดหรือไง? ” มุคุโร่หัวเราะเบา ๆ

ฮิบาริทรุดกายลงนั่งลงข้าง ๆ ดวงตาสีดำแหงนมองไปยังเบื้องบน “ ฉันก็เห็นนายมีความสุขกับทุกเรื่อง แต่ไม่เคยเห็นยิ้มแบบนี้สักที ”

ดวงตาสองสีหันมองคนพูดอย่างแปลกใจ คนที่เย็นชาราวน้ำแข็ง ดวงตาและท่าทางอันแสนนิ่งงันเฉยเมยเนี่ยนะ มาหัดเป็นคนช่างสังเกตเรื่องของคนอื่นตั้งแต่เมื่อใดกัน

“ แปลก....จะดีใจหรือเสียใจดีที่นายพูดแบบนั้นใส่ ”

คนถูกหยอกกลับหันมอง สายตากินเลือดกินเนื้อนั่นเล่นเอาคนแกล้งหยุดหัวเราะแทบทันที “ ไม่เอาน่า....แหย่เล่นนิดหน่อยเองเคียวยะคุง ”

“ นายยังไม่ได้บอกฉันเลยว่ายิ้มอะไร ”

มุคุโร่นิ่ง เป็นอีกครั้งที่เขาแหงนหน้ามองท้องฟ้า ดวงตาสองสีสะท้อนเงาของพระจันทร์ในดวงตา ท้องฟ้าสีดำทมิฬที่ถูกปกป้องด้วยเมฆก้อนใหญ่และสายหมอกอันเลือนราง

“ นายเชื่อเรื่องพรหมลิขิตกับโชคชะตาไหม? ”

“ จู่ ๆ ทำไมถามแบบนั้น? ”

เจ้าของเส้นผมสีน้ำเงินเข้มยาวหัวเราะร่วน “ เพราะเจอมากับตัวน่ะสิ ”

สิ่งที่ได้ยินทำเอาคนฟังเบิกตากว้าง ท่าทางนิ่งงันเริ่มไม่อยู่สุข ไม่ใช่เขาคิดว่ามุคุโร่เป็นคนต่อต้านไม่เชื่อเรื่องพวกนี้หรอกนะ แต่เขาคิดว่าคนที่ยึดติดกับตนเองและหลักฐานที่สัมผัสได้ด้วยตนเองอย่างมุคุโร่นะหรือ....จะปักใจเชื่ออะไรแบบนั้นได้ง่าย ๆ

พอเห็นอีกฝ่ายทำท่าประหลาดใจก็เอ่ยหยอก “ อยากเจอบ้างไหมล่ะ? ”

ฮิบาริหันหน้าหนีพลางเปล่องเสียงในลำคอ “ หึ....ไม่ล่ะ ”

“ แย่จังนะ....แต่เอาเถอะ ยังไงสักวันนายก็ต้องได้เจอ ” มุคุโร่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ เป็นรอยยิ้มที่ทำให้คนอย่างเขาต้องยอมถอยจริง ๆ

“ ถ้ามันมีจริงล่ะก็นะ ” เขาลุกเดินหนีกลับห้องไปเสียแบบนั้น เล่นเอาคนนั่งอยู่ถึงกับมองตาค้าง

“ มีสิ....มีแน่นอน ” มุคุโร่หัวเราะพลางแหงนหน้ามองด้านบนอีกครั้ง

“ ใช่ไหม?....สึนะโยชิคุง... ”






[align=center]====================TBC==================[/align]

ตอนแรกเศร้านึกว่าซือคุง อ๊ะ ไม่สิ ต้องเรียกว่าสึนะโยชิตายไปแล้ว แล้วเหตุการณ์ที่ดำเนินต่อมาจะเป็นเรื่องราวในอดีต อ่านตอนที่สองยังงงๆ นั่นคือสึนะโยชิแน่ๆ?? หมายความว่ายังไม่ตาย?? หรือว่าที่นอนอยู่ในโลงดอกไม้นั่นคือการแกล้งตาย??? แล้วสึนะโยชิคุงที่เล่นกระต่ายนั่นมีความแค้นกับใคร?

พออ่านตอนที่สามของนุ๊กถึงเพิ่งถึงบ้างอ้อ~ คนที่หน้าเหมือน อีกคนที่อาจใช่แล้วเต็มไปด้วยปริศนาอะไรหลายๆอย่าง ทำไมถึงเหมือน? มาเพื่อแก้แค้นใคร? สึนะคนนี้มีความเกี่ยวข้องอะไรกับสึนะโยชิที่ตายไป? ความรักระหว่างฮิบาริ สึนะโยชิและมุคุโร่นั่น สามเศร้า??? ทำไม่ท่านฮิถึงต้องบอกขอโทษ???

โห...ป๋าสะหนิดอื้อเลยนะนุ๊กที่รัก เพราะงั้นอัพยาวๆหน่อยสิจ้าาาาาาาาาาาาาาา T.T อ่านสั้นๆแล้วมันเจ็บกระดองใจ แพ้ความต้องการของตัวเองอยู่เรื่อย แง้~ T^T ว่าแต่นึกถึงภาพที่นุ๊กวาดว่ามีซือคุงสองคนนั่นขึ้นมาได้ เออแฮะ~ โหหหหหห ปริศนาไขกระจ่างอย่างหนึ่งแล้ววววว

ปล.ได้แต่หวังว่าเรื่อนี้งจะไม่เป็นรักในรอยแค้นนะเออ~
ปปล.รอติดตามอย่าใจจดใจจ่อ ปิดเทอมด้วยกันทั้งคู่แล้วนี่นา~ (อันที่จริงต้องบอกว่าจบแล้ว อิอิ)

กรี๊ดดดด

หนูซืออออออออ >O<

ลุกมาจากโลงแล้วหรอหรือว่าเป็นแฝดกันแน่!!

สงสารท่านมุกะท่านฮิจับใจ TOT

รอตอนต่อปายย~

ใช่สึนะหรือเปล่าเนี่ย? (แต่ในใจแอบหวังว่าเป็นซือคุง)

โผล่มาให้ป๋ามุหวั่นไหว แล้วท่านฮิจะทำไงดี

รอตอนต่อไปอยู่ค๊า^^

สรุปว่าหนูซือที่ออกมา ในตอนที่ 2 กับ 3 นี่เป็นคนละคนกับตอนแรกสินะ

อืม~~ ปริศนากระจ่างออมาแล้ว 1 อย่าง แต่ที่แน่ๆ....

สึนะคนนี้ เป็นอะไรกับคนแรกกันแน่คร้า~~~~~~~~ >[]<

แล้วยังมีปริศนาอีกเป็นบานตะไท ทั้งเรื่องที่ หนูซือคนใหม่มาแก้แค้น จะแก้แค้นให้กับใคร แล้วญาติที่หนูซือคนใหม่บอกนี่...คงไม่ใช่บ้านซาวาดะหรอกนะ -- --"

อ๊ากกกกกกกกกกกก ปริศนายิงมีอยู่อีกบรึ้ม!! เลยนี่หว่า >////<

ท่านมุกเจ้าคร้า~~~~~~~~ รีบๆมาเฉลยเร็วน้า~~~~~~ >[]<

ป.ล. แค่ลองงเดาโครงเรื่องดูเล่นๆนะคะ

โครงเรื่องมันน่าจะเป็นว่า หนูซือที่นอนอยู่ในโลงดอกไม้ตอนแรก อาจจะประสบอุบัติเหตุบางอย่าง พร้อมกับที่ท่านฮิบะปฏิเสธความรักของหนูซือ เลยอาจทำให้ช้ำใจตาย (เกี่ยวกันมั้ยเนี่ย -- --") แล้วหลังจากงานศพนั้น ก็ผ่านมาซักช่วงใหญ่ๆ หนูซืออีกคนที่อยู่ที่อิตาลี่ ก็มาที่ญุ่ปุ่นเพื่อจะล้างแค้นให้กับหนูซือคนแรก ที่อาจจะเป็นฝาแฝดที่ไม่เคยได้พบหน้ากัน แต่หนูซือที่อยู่ที่อิตาลีรู้ดีว่าตัวเองมีน้องชาย (สมมุคิว่าคนที่อยู่ที่อิตาลี่เป็นพี่ชายนะ ^^) เลยจะมาแก้แค้นให้กับน้องที่ตายไปแล้ว และเข้าใจว่าคนที่ทำให้น้องชายตายคือท่านฮิบะ แล้วก็จะเกิดเรื่องราวมากมายหลังจากนั้น

แฮะๆ ไม่รู้ว่าจะใช่รึเปล่านะ แต่เท่าที่ดูๆ ถ้าโครงเรื่องเป็นแบบที่เราบอกมาจริง มันก็เหมือนกันรักในรอยแค้นเลยนะเนี่ย -- --"

เอาเป็นว่า ยังไงท่านมุกก็รีบมาเฉลยปริศนาเร็วๆแล้วกันนะคะ ^^

อ่า......พอเก็ทแล้วละค่ะพี่นุก
ศพ เอ่อ ผู้ตาย(ยังกะคดีฆาตกรรมเลยวุ้ย - -*) คือ สึนะโยชิ
ผู้รอดชีวิต คือ สึนะ

คนละคนกันสินะ บางที สึนะกับสึนะโยชิอาจจะเป็นฝาแฝดที่พลัดพรากกันไปตั้งแต่ยังเพิ่งเกิดในโรงพยาบาล แล้วสึนะก็ออกมาตามหาแฝดที่หายสาปสูญซึ่งก็คือสึนะโยชิ = =!!!/ทุบมือ(ริสบ้าไปแร้ว อย่าใส่ใจๆ)


ว่าแต่.....สึนะเป็นผู้ใหญ่มากกว่าสึนะโยชิแฮะ อืมๆ งั้นพอมีลุ้นโหมดราชินีมั้ยคะ? *-*


/นอนรอตอนต่อไป อิฮรั้ง~

......ต้องสารภาพก่อนเลยว่าเค้าเห็นฟิกนี้อัพแล้วในตอนแรก แต่ทว่า ในขณะที่ตั้งเป้าว่าจะเม้นท์สักหน่อยก็เล็งเห็นว่าขณะนี้เป็นเวลาตีสี่กว่าๆใกล้จะตีสี่ครึ่งเต็มแก่แล้ว ไม่มีใครเคียงข้าง(เพราะหลับกันไปทั้งบ้านนานแล้ว)คนในบอร์ดก็จากหายไปหมดแล้ว(แน่ล่ะใครจะบ้ามาแหกตาตื่นไม่ยอมหลับนอนแบบเจ้ากัน)แม้แต่เสียงหมาหอนก็จากไปแล้ว(คือหอนจนเลิกหอนนั่นล่ะคาดว่าก็คงจะหลบไปหลับนอนเช่นกัน)จะมีก็เพียงแค่เสียงเหล่านกน้อยที่เริ่มส่งเสียงเจือแจ้วแว่วๆมาแต่ไกล(ฟังแล้วอยากจะเอาหนังสติ๊กไปส่องเป็นยิ่งนัก ให้ตายเถอะไม่ทราบว่าจะออกมาร้องทำไมเนี่ย แค่นี้ก็เซ็งเป็ดจะแย่แล้วว่ายังไม่ได้หลับนอนอย่างชาวบ้านชาวช่องเขานี่ยังจะมาร้องเป็นการตอกย้ำอีกรึ แถมนอกจากฟิกนี้ยังมีฟิก adhere to sky ค้างไว้อีกอัน เมื่อเหลือบดูเวลาแล้ว จะเม้นท์ก็ได้หรอก แต่ถ้าอย่างงั้นก็คงไม่ต้องนอนกันล่ะ(ต้องตื่นไปธุระกับมัมตอนแปดโมงครึ่ง)ระหว่างลังเลใจ ก็มานั่งนึกว่า ถ้าเม้นท์ๆไปซะก็ดีแต่มันอาจจะไม่ค่อยสลวยเท่าไหร่(เขียนตอนง่วงๆท่าทางมีแววจะเละมากกว่าจะรุ่ง)ฉะนั้น ก็เลยตัดสินใจนอนเอาแรงแล้วมาเม้นท์วันนี้แทนดีกว่าอะคะ ฉะนั้น หลังจากเล่าเรื่องไร้สาระไปแล้ว งั้นมาลุยกันดีกว่าเนอะ

...เปิดเรื่องมาโดยป๋ามุเป็นผู้เปิดฉาก...เพื่อมาพบว่า....ป๋าเค้า...จะได้เจอกับ....น้องทูน่าเวอร์ชั่นเท่ค่า!!!!! อา.....ดูท่าจะเป็นน้องทูน่าจากตอนที่แล้วแน่ๆ อย่างงี้แสดงว่าสึนะคนนี้กะสึนะในตอนแรกนั้นเป็นคนละคนแน่ๆ แล้วทำไมสองคนนี้ถึงเหมือนกันยังกะแกะแบบนี้ล่ะ รึว่าจริงๆแล้วสองคนนี้เป็นฝาแฝดกัน แต่คนนึงไปอยู่กะรีบอร์นส่วนอีกคนอยู่กับพวกคุณแม่รึเปล่าหนอ ....เอาเถอะๆ เรื่องนั้นเอาไว้ก่อน มาดูกันดีกว่าว่าป๋าเราเมื่อมาเจอกะน้องทูน่าอีกคนจะทำยังไงหนอ...เอ่อ...ชวนกันตรงๆดื้อๆอย่างงั้นเลยรึค้าป๋า...โอ้...น้องทูน่าเราก็ยอมมาซะด้วย..อืม...ที่มาเนี่ยเพราะเห็นแกที่ป๋ามุพูดถึงคนสำคัญที่ว่ารึว่ามีอะไรแอบแฝงอะป่าวหนอ...คือ..ไม่ใช่ไม่ไว้ใจน้องทูน่านะ แต่เค้ารู้สึกว่าน้องทูน่าคนนี้...ก็คือสึนะภาคตอนโตของต้นฉบับนั่นล่ะ แล้วการที่เจ้าตัวจะตัดสินใจทำอะไรสักอย่าง ก็คงไม่ใช่เพราะว่าแค่เห็นใจป๋ามุหรือหลงเสน่ห์ป๋าเค้าหรอกนะ(แต่อยากให้เป็นอย่างหลังจังน้า)...แต่ป๋ามุเค้าจะหลงรักสึนะคนนี้รึเปล่าน้อ...อืมๆ...เอาไว้ก่อน...มาตามดูทั้งคู่ไปเดท(?)กันดีกว่า....โอ้...ดูสิ..ขนาดชื่อยังคล้ายกันขนาดนั้น...อืม..แต่เมื่อป๋าแนะชื่อแล้วซือคุงยังคงเฉยๆก็แสดงว่าเป้าหมายที่จะมาล้างแค้นคงไม่ใช่ป๋าใช่มะๆ หรือซือคุงทำเป็นเนียนไปเฉยๆอย่างงั้นนะ....จากนั้นป๋ามุเราก็เริ่มสืบประวัติของน้องซือคุงไปเรื่อยๆ แม้ว่าจะได้อะไรไม่ได่มากนัก แต่ก็มีแนวโน้มไปในทางที่ดีอย่างที่ว่า บางทีญาติที่ว่าอาจจะเป็นพวกนานะก็ได้นา

หลังเสร็จงานการเป็นนักสืบสมัครเล่น(ชั่วคราว)ป๋ามุก็กลับบ้านอย่างร่าเริงแจ่มใส และมาเจอคุณฮิที่เชื่อฟังคำเตือน(?)ของลูกพี่ลูกน้องของตนด้วยการกลับมาบ้านโดยไม่มุอยู่แต่กับงานเช่นเคย(แต่ว่าอะนะ ใครเล่าจะไม่ทำตาม ก็เล่นเจอสายตาเช่นนั้นของป๋า แม้แต่คุณฮิก็คงจำต้องยอมล่ะค้า)....ฮ่าๆๆๆ ช่ายๆ มีความสุขเพราะได้เจอซือคุงที่เหมือนสึนะเป๊ะๆแบบนั้น แล้วป๋าจะยอมบอกฮิบะมั้ยน้า...ฮ่าๆๆ น่านไงล่ะป๋า ทำคุณฮิไว้ซะเยอะ โดนตอกกลับมาบ้างเป็นไงล่ะ แต่ก็นะคนอย่างป๋าก็ไม่มีวันยอมง่ายๆก็ต้องปะทะคารมกลับไป และสุดท้ายเจ้าตัวก็ต้องยอมให้ฮิบะตนได้อะนะ ...น่าน...คุณฮิอยากรู้...ป๋าบอกไปเลยๆ หรือป๋าจะเก็บซือคุงไว้คนเดียวอ๊ะ....โอ้...เปลี่ยนประเด็นไปเลย ...อืม..นั่นสิ...พรหมลิขิตรึ...แต่พรหมลิขิตอันนี้ไม่รู้ส่าจะเป็นเรื่องดีรึเรื่องร้ายกันแน่น้า ขอภาวนาให้ทั้งสองคนอย่าเจอเรื่องเจ็บปวดมากไปกว่านี้เลยนะ

....อืม...จบแล้วอ๊ะ...สั้นๆแต่ได้ใจความ...อ่านมาจนจบไม่รู้ว่าเค้าคิดไปเองรึเปล่านะ แต่เค้ารู้สึกเหมือนกับว่าความรู้สึกที่ป๋ามุมีให้กับสึนะ(ไม่ใช่ซือคุงน้า)เป็นคนละความรู้สึกที่ฮิบะมีให้กับสึนะ เป็นคนสำคัญเช่นกัน แต่คนละความหมาย ฉะนั้นพอป๋ามาเจอซือคุงก็เลยยิ่งรู้สึกมากขึ้นว่าเหมือนกับว่าป๋าดีใจที่ได้เจอคนสำคัญที่ได้จากไป แต่ไม่ใช่คนรักอ๊ะ...อืม...ไม่รู้สินะ แต่เค้าว่าอย่าน้อยที่ป๋ามุยังไม่ได้บอกเรื่องนี้กับฮิบะก็อาจจะเป็นเพราะยังต้องการสืบเรื่องต่างๆให้แน่ใจซะก่อน...และ..อยากให้คุณฮิได้เจอกับคำว่าพรหมลิขิตด้วยตัวเองมากกว่าล่ะมั้ง คาดว่าถ้าป๋ารวบรวมข้อมูลจนมั่นใจว่าซือคุงอยู่ที่ไหนแล้วนั้น ก็อาจจะวางแผนให้คุณฮิได้มีโอกาสเจอกับซือคุงตัวต่อตัวแน่ๆเลย...อืม...จะว่าไปแล้วความรู้สึกที่มีให้ป๋ามุในฟิกนี้เหมือนป่าจะเป็นกามเทพรึพ่อสื่อของคุณฮิเลยอ๊ะ...ฮ่าๆๆๆ ก็เดามั่วๆอะนะคะ เอาเถอะ รอเฉลยในเรื่องดีกว่าน้อ ฉะนั้น.....จะรออ่านตอนต่อไปนะค้า

โอ้ววววว....เอาล่ะเหวย....ฟิคต้อนรับปิดเทอม...อีกผลงานที่น่าติดตามของท่านนุ๊ก...ม่ายผิดหวังอีกแล้วครับท่าน
ฟิคดีภาษาสวย..จะโศกจะเศร้าแค่ไหน..บอกแล้วว่า..ข้าน้อยชอบหมด...โฮะๆๆๆ(ของเค้าดีจริง!!!!!)
สรุปแล้วที่ตายไม่ใช่"สึนะ"....แต่คือ"สึนะโยชิ"....อืม ลึกซึ้งๆ....ข้าน้อยขอเดาหน่อยนะคะว่าเป็นญาติกับสึนะชัวร์เลย(55+ว่าเข้าไปนั่น )
ดีแล้วค่ะที่ให้ฮิบารกับมุคุโร่เป็นพี่น้องกันถึงจะไม่แท้ก็เถอะ....ฮู้ย..ถูกใจ
แอบเชียร์ฮิบาริคู่สึนะสำหรับฟิคนี้...ส่วนมุคุโร่นายน่ะต้องเป็นพ่อสื่อไปซะ ...วะฮะฮ่าๆๆๆ...(เปรี้ยง////โดนท่านนุ๊กเสยคาง)
....เอาจริงๆ..คู่ไหนก็ได้จ้า...ข้าน้อยรับได้หมด
ติดตามๆ..โอ๊ย...อยากอ่านต่อ..ฟิคจบอารมณ์ไม่จบ..อ๊ากกกกก...อยากอ่านสุดหูรูด
พยายามเข้านะคะ..กับผลงานชิ้นนี้เป็นกำลังใจให้....ว่าแต่จะยาวมั้ย(ยาวเต๊อะ..เพี้ยง..เค้าชอบน่ะ )

เริมต้นมาก็โศกซะแล้ว (แต่ไม่เป็นไรค่ะ ฟิกแบบนี้ชอบบบบบบบบบบบบบบบบบ XD)
อ่านเรื่องนี้แล้วรู้สึกคุณฮิบาริอ่อนโยนมากกกก(กับมุคุโร่) ปกติเจอหน้ากัน ฟัดกันซะแล้ว(ฮ่า)
แต่รู้สึกน่ารักกกกกก โฮ๋ววว หลงคุณฮิบาริ น่ารักกกกกกกก

รออ่านต่อนะค้า

อา...ยังทันนะ ยังทัน กลัวเมนต์ตอนนี้ไม่ทันจังค่ะ พอจะเข้าใจแล้ว

สรุปว่าสึนะคนนี้เป็นคนละคนกับสึนะโยชิคุง แต่สึนะคงจะมีความสัมพันธ์บางอย่างกับสึนะโยชิคนนั้น

ก็เลยจะตามมาแก้แค้น สงสัยว่าคนที่อาจมีปัญหาด้วยน่าจะเป้นคุณฮิ แต่ก็ไม่กล้าฟันธง เพราะปริศนาท่าจะเยอะ

ส่วนป่ามุ จะมาเอี่ยวด้วยกันแบบไหนล่ะนี่ น่าสนใจจริงๆค่ะ

ปล. ซือคุงมาดเท่ของเราเป็นตัวเอก ชอบจังค่ะ

[AuFic] Without Your love ตอนที่ 2

Pairing : ??

Genre : Angst

Rating : G (ค่อย ๆ เป็นค่อย ๆ ไป)

Warning : สุดยอดความระทม!!! ตอนแรกอยากจะแต่งฮา ๆ แต่ไป ๆ มา ๆ กลับมาโศกอีกแล้ววววววว โศกมันตลอดงาน เหอ ๆ แต่ไม่ต้องห่วง มันต้องมีตอนดี ๆ บ้างแหละ เอิ๊ก ๆ



[align=center]ความแตกต่างระหว่างสีดำกับขาวคืออะไร?
“ คงเป็น...ความรู้สึกมั้งครับ สีขาวดูโล่งสบาย แต่สีดำดูอึดอัดคับแคบ ”
แล้วความแตกต่างระหว่างตอนกลางวันกับตอนกลางคืนล่ะ?
“ สว่างและมืดหม่น ”
ความแตกต่างระหว่างอดีตกับอนาคต?
“ ทำไม่ได้และทำได้ ”
ความรักและความเกลียดล่ะ...เธอคิดว่ามันแตกต่างกันยังไง?
“ การแสดงออกไงครับ...ทั้งสองอย่างมีพื้นฐานเดียวกัน แต่แตกต่างกันตรงการแสดงออก ”

สีขาวกับสีดำ ตัวแทนของท้องฟ้าสดใสในยามกลางวัน หม่นหมองในยามกลางคืน
อดีตกับอนาคต ตัวแทนของสิ่งที่ไม่มีวันแก้ไขได้อีกต่อไป กับสิ่งที่สามารถสร้างให้เกิดขึ้นได้

รักมากเท่าผืนฟ้าที่กว้างใหญ่.....แต่เกลียดมากมายกว่าทุกสิ่งในโลกใบนี้
รักมาก....เกลียดมาก[/align]





แม้ธุรกิจกว่าหนึ่งในสามส่วนของย่านท่องเที่ยวในยามค่ำคืนแห่งนี้เป็นของเขา แต่ฮิบาริก็ไม่เคยคิดจะย่างกรายเข้ามาแม้แต่ปลายนิ้ว เบื่อความวุ่นวาย เบื่อภาพของความงี่เง่าที่ไม่น่ามอง เบื่อพวกที่ดีแต่ทำตัวสร้างความเดือดร้อนให้แก่คนรอบข้างไปวัน ๆ

หากไม่เพราะวันนี้มีกิจจำเป็นถึงขนาดมุคุโร่เอ่ยปากเองล่ะก็นะ “ รีบ ๆ ทำธุระให้เสร็จ ๆ เถอะ ”

คนฟังหัวเราะเบา ๆ ยกมือตบบ่าลูกพี่ลูกน้องผู้นี้อย่างอดรนทนไม่ได้ “ เอาน่า ๆ ไม่นานหรอก ”

ระหว่างที่ทั้งคู่กำลังเดินเข้าไปในร้านหรู หนึ่งในเครือกิจการสถานบันเทิงระดับที่มีเพียงแค่กลุ่มไฮโซและนักการเมืองใช้บริการนั่นเอง สายตาสองสีแปลกประหลาดคู่เดิมก็เหลือบไปเห็นอะไรบางอย่าง

“ เดี๋ยวนะ ” มุคุโร่เอ่ยบอก สายตายังจ้องไปทิศทางที่ตนสงสัย

“ อะไรของนาย? ” ไม่ทันจะตอบคำถามอีกฝ่ายก็ออกเดินไปเสียแล้ว ฮิบาริได้แต่มองตามอย่างปลงตก

สองขาก้าวไปยังด้านในของร้าน ตรงไปยังห้องผู้จัดการร้านซึ่งมีหน้าที่ดูแลในส่วนของพนักงานทั้งหมด มุคุโร่เคาะประตูสองสามครั้งก่อนเปิดเข้าไป และสิ่งที่พบก็ไม่ผิดไปจากที่คิดจริง ๆ

“ ท่านโรคุโด ไม่ทราบว่าท่านมาต้องขออภัยจริง ๆ นะครับ ” ชายหนุ่มเจ้าของเส้นผมสีดำสั้น ใบหน้ามีริ้วรอยของการต่อสู้ประดับ ผู้เป็นคนดูแลลุกขึ้นต้อนรับ

เมื่อได้ยินชื่อคุ้นหู เด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลยาวที่นั่งหันหลังอยู่จึงหันกลับมามอง รอยยิ้มบาง ๆ แต้มบนใบหน้างาม เขาลุกขึ้นโค้งให้ผู้สูงวัยกว่าตามมารยาท “ สวัสดีครับคุณมุคุโร่ ไม่พบกันนานเลยนะครับ ”

ผู้จัดการร้านมองทั้งสองสลับกันพลางทำหน้างงงวย “ ท่านโรคุโดรู้จักเด็กคนนี้หรือครับ? ”

“ ใช่ครับ....ว่าแต่ว่า....? ”

“ พอดีผมมาสมัครงานน่ะครับ มีเพื่อนแนะนำมา ” สึนะตอบ รอยยิ้มยังคงไม่จางหาย

ฮิบาริเมื่อเห็นว่าทางมุคุโร่หายไปนานผิดปกติจึงตามไปดู เขาไม่ค่อยมั่นใจนักว่าห้องที่ตนยืนอยู่จะเป็นห้องที่อีกฝ่ายหายเข้าไปหรือเปล่า แต่เมื่อมองรอบ ๆ ก็คิดว่าไม่น่าจะเป็นสถานที่อื่นไปได้ เขาจึงตัดสินใจเปิดประตูเข้าไป

“ ทำอะไรของนายอยู่? ” เสียงทุ้มเย็นที่เจือด้วยความไม่สบอารมณ์ดังขึ้นถาม

มุคุโร่หันมอง “ มาพอดี นี่ฮิบาริ เคียวยะ เจ้าของที่นี่แล้วก็ลูกพี่ลูกน้องของฉันเอง ส่วนนี่สึนะคุง ”

เด็กหนุ่มลุกขึ้นยืนพลางค้อมศีรษะให้ “ สวัสดีครับคุณฮิบาริ ยินดีที่ได้รู้จักครับ ”

ดวงตาสีดำสนิทตอนนี้กำลังเบิกค้าง แววตาสะท้อนภาพคนเพียงคนเดียว เส้นผมสีน้ำตาล นัยน์ตาสีน้ำตาลกลมโต รอยยิ้มบางที่แสดงออกมาด้วยความเป็นมิตร เหมือน....ถ้าหากบอกเขาว่าคือ คน ๆ เดียวกันเขาก็คงเชื่อ

“ เคียวยะ.... ” มุคุโร่กระซิบเรียกสติอีกฝ่ายให้กลับคืนมา

“ อะ....อืม สวัสดี ” ฮิบาริเอ่ย เป็นครั้งแรกที่เห็นท่าทางประหม่าแบบนี้

ดวงตาสองสีเหลือบมองผู้จัดการที่ยืนอยู่ข้าง ๆ “ ลันเชีย...ผมฝากบอกแขกของเราทีว่ากรุณารอสักครู่ ต้อนรับให้ดีด้วยนะครับ ”

“ ครับ...ทราบแล้ว ” ลันเชียกล่าวรับคำก่อนจะขอตัวไปทำหน้าที่ของตน

บรรยากาศในห้องดูเงียบลงถนัดตา ฮิบาริเอาแต่จ้องมองใบหน้าของสึนะ คนถูกมองเองก็เอาแต่ยิ้มรับโดยแฝงท่าทางงุนงงสงสัยไว้ ส่วนมุคุโร่ดูเหมือนจะจงใจสงบปากสงบคำผิดวิสัย

เพราะเขาอยากรู้ว่าคนอย่างฮิบาริ พอพบกับสิ่งที่เรียกว่า พรหมลิขิต เหมือนอย่างที่เขาบอกแล้ว จะพูดว่าอะไร...

“ ฉันจะไปคุยก่อน นายจะอยู่นี่ก็อยู่ไป ” คำพูดแรกออกมาจากปากเจ้าชายน้ำแข็ง ซึ่งดูจะไม่ผิดไปกับที่มุคุโร่คาดไว้นัก

จงใจเปลี่ยนเรื่องสินะ...

คนฟังไม่ตอบ หากแต่หันไปหาร่างบางที่นั่งอยู่แทน “ จริงสิ...สึนะคุงจะทำงานที่นี่งั้นหรือ? ”

“ ครับ ” สึนะยิ้มตอบ “ ผมไม่อยากรบกวนเงินของคุณป้าน่ะครับ แค่ให้ที่อาศัยก็เป็นบุญคุณมากแล้ว ”

นั่นทำให้คนที่กำลังตัดสินใจจากไปชะงักการเคลื่อนไหว แต่ยังคงไม่หันกลับมามอง ซึ่งนั่นทำให้มุคุโร่ที่แกล้งหว่านเมล็ดไว้ถึงกับหัวเราะในใจ “ แต่งานที่นี่มันอันตรายนะ พวกลูกค้าใช่จะปกติกันทุกคนเสียเมื่อไหร่? ” ดวงตาสองสีเหล่มองญาติตน

“ ไม่ปกติ? ” คนฟังย้ำถาม

“ ก็นะ....ผมเคยได้รับรายงานบ่อย ๆ เรื่องที่ลูกค้าลวนลามพนักงาน ผมอยากให้เธอคิดดูดี ๆ ”

สึนะหน้าสลดลง “ แต่ผมไม่มีทางเลือกครับ กลางวันผมก็ต้องเรียน คงหางานทำลำบาก ”

ฮิบาริเมื่อแลเห็นสายตาที่ทำท่าจะหัวเราะก็ตัดสินใจกลับมานั่งลงที่เก่า ส่งเสียงกระแอมกระไอเล็กน้อยเพื่อบ่งบอกให้ญาติตนรู้ว่า ครั้งนี้เป็นฝ่ายชนะ.... “ นายเรียนตั้งแต่กี่โมงถึงกี่โมง? ”

สึนะดูจะแปลกใจกับเสียงที่ได้ยิน เพราะสีหน้าประหลาด ๆ นั่นแสดงออกมาจนมุคุโร่หัวเราะเสียงดัง “ เอ่อ...ขอโทษครับ ” ร่างบางก้มหน้างุด เมื่อรู้ว่าตนเป็นเหตุให้ฮิบาริต้องโดนหัวเราะใส่

“ ฮะ....ไม่เป็นไร ๆ ” พูดไปหัวเราะไป ไม่สนใจสายตาคมที่มองมาอย่างอาฆาตเลยสักนิด

“ นายยังไม่ตอบคำถามฉัน ” ฮิบาริย้ำ

“ ตั้งแต่ 9 โมงเช้าถึงราว ๆ 5 โมงเย็นครับ ถ้าไม่ติดอะไรพิเศษ ” สึนะตอบ

มุคุโร่ที่เพิ่งจะหยุดอาการได้ถามต่อ “ งั้นก็ต้องทำงานช่วงมืดอย่างเดียวสินะ ”

ฮิบาริที่ได้ฟังคำตอบก็นิ่งคิด ดวงตาสีดำสนิทเป็นประกายเล็กน้อยเมื่อกระทบกับแสงไฟภายใน สึนะมองอากัปกริยานั้นเช่นเดียวกับมุคุโร่ ไม่นานนักผู้ใช้ความคิดก็เอ่ยขึ้น “ ก็ทำสิ ยังไงเราก็ขาดคนอยู่ ”

ดวงตาสองสีจ้องมองร่างที่ลุกยืนขึ้นอีกครั้ง “ แน่ใจ? ”

“ นายก็ไปได้แล้ว แขกรอนานมันเสียมารยาท ” เขาไม่ตอบรับแต่กลับเดินนำไป

“ ถ้ามีอะไรก็บอกลันเชียได้ เขาไว้ใจได้ ” มุคุโร่ยิ้ม “ ผมคงต้องไปก่อน แล้วเจอกันครับ ”

สึนะลุกขึ้นค้อมศีรษะส่ง ก่อนจะยิ้มให้เช่นทุกครั้ง ไม่นานลันเชียก็เดินเข้ามาเพื่อคุยเรื่องเกี่ยวกับเอกสรสมัครงานและหน้าที่ต่าง ๆ ที่สึนะจะต้องเรียนรู้เพื่อปฏิบัติในระหว่างอยู่ที่นี่

ไม่นานนักฮิบาริกับมุคุโร่ก็คุยเรื่องธุรกิจเสร็จ แต่นั่นก็เป็นเวลาล่วงเลยมาได้พักใหญ่ ซึ่งเมื่อถามจากลันเชียก็พบว่าสึนะกลับไปแล้ว อีกทั้งยังฝากขอบคุณเขาและฮิบาริอีกด้วย

“ นี่สินะพรหมลิขิตที่นายเจอ... ” เสียงทุ้มกล่าว ดวงตาสีนิลมองไปยังทิวทัศน์ยามค่ำคืนภายนอก

มุคุโร่ยิ้มอย่างอารมณ์ดี “ แล้วนายว่าใช่หรือเปล่าล่ะ? ”

ฮิบาริเงียบไม่ตอบ “ ใช่หรือเปล่าไม่รู้....แต่ที่รู้ ๆ มันคงเป็นอะไรสักอย่างที่ทำให้ท่านชายเคียวยะถึงกับออกปากจะมาประจำอยู่ที่นี่ในช่วงค่ำหลังจากเสร็จงานจากบริษัทใหญ่ ”

และนั่นเป็นอีกครั้งที่ทำให้มุคุโร่ระเบิดเสียงหัวเราะ....

“ ฉันก็แค่อยากลองมาทำงานตรงนี้บ้าง นายเองก็มาด้วยไม่ใช่หรือไง? ”

ญาติผู้พี่ผิวปากเบา ๆ “ ไม่กลัวคุณน้าว่าหรือไง? ”

ใบหน้าคมเคร่งเครียดขึ้นทันตา ทำเอามุคุโร่รู้สึกได้ว่าตนถามผิดคำถามเข้าให้แล้ว แต่กระนั้นก็หนีไม่พ้นที่จะต้องรับรู้อยู่ดี ใคร ๆ ก็ทราบกันทั่วว่าคุณนายของบ้านฮิบารินั้นหวงลูกชายมากแค่ไหน ขนาดผู้หญิงแค่เข้ามาพัวพันเพียงเล็กน้อยก็เตลิดหนีด้วยความกลัวไปเสียหมด

“ แล้วทำไมฉันต้องกลัว ” คำตอบที่เรียกให้ดวงตาสองสีเบิกกว้าง

“ นายนี่มัน...... ” มุคุโร่ส่งเสียงในลำคอ ก่อนที่บทสนทนาทั้งหมดจะจบพร้อมรถยนต์ที่จอดสนิท

สึนะเริ่มทำงานเป็นวันแรก ดูเขาจะตั้งอกตั้งใจในการทำงานอย่างมาก และน่าแปลกที่จู่ ๆ ฮิบาริก็นึกถึงเด็กชายตัวเล็ก ๆ แสนซุ่มซ่าม ที่เอาแต่ร้องไห้และเกาะชายเสื้อตามเขากับมุคุโร่

เรียกรอยยิ้มอ่อนโยนที่หาได้ยากให้ปรากฏ

“ ถ้าซุ่มซ่ามกว่านี้คงเหมือนสึนะโยชิคุงมากเลยนะ ” มุคุโร่ที่กลับเข้ามาในห้องทำงานเอ่ย

เขารู้ว่าการพูดไปแบบนั้นมันอาจตอกย้ำแผลในใจให้กับฮิบาริ แต่เขาก็รู้ดีอีกว่าไม่มีใครสามารถหนีความจริงไปได้พ้น ไม่วันนี้ พรุ่งนี้....ก็คงเป็นสักวันหนึ่งที่ฮิบาริต้องเผชิญหน้า เจ็บปวดแทบขาดใจ ทุรนทุรายเจียนตาย แต่ก็ต้องเจอ....ต้องเจอเข้าสักวัน

การหนีความจริง....มันก็เหมือนกับการวิ่งหนีเงาของตนเอง

จู่ ๆ ฮิบาริที่เอาแต่ก้มหน้าก้มตาทำงานก็ลุกพรวดขึ้น ตรงไปยังประตูแล้วลงด้านล่าง มุคุโร่ได้แต่ลุกขึ้นยืนแล้วมองตาม “ คราวนี้อะไรอีกล่ะ? ”

ภาพที่มุคุโร่เห็นผ่านบานกระจกที่ทำขึ้นพิเศษเพื่อมองไปยังคลับด้านล่างก็คือ ภาพของเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่กำลังยืนท้าวสะเอวกำถาดเสิร์ฟอาหาร กับร่างของชายสูงวัยที่เปียกปอนไปด้วยบรั่นดีชั้นเลิศ ดวงตากลมโตเป็นประกายไร้ความหวั่นเกรงใด ๆ

“ ให้ตาย ใครจะคิดว่านายมีสายตารอบด้านเป็นสัปปะรดแบบนี้กัน ” มุคุโร่หัวเราะ อยากจะลงไป แต่เมื่อฮิบาริไปเองแล้วคงไม่มีอะไรต้องห่วง.....ใครว่าเล่า

เขานึกถึงเหตุการณ์ในวัยเด็ก ที่สึนะโดนรุมรังแก ฮิบาริพอเห็นก็กระโดดใส่ซัดอีกฝ่ายห้าหกคนเสียหมอบราบ เพราะงั้น....หากญาติผู้น้องเก็บอารมณ์ไม่อยู่ล่ะก็ จากคลับได้กลายเป็นโรงฆ่าสัตว์แน่ ๆ นึกแล้วก็ให้ห่วง ต้องรีบตามลงไปในที่สุด

“ ผมจำได้ว่าคลับของเรารับเฉพาะแขกพิเศษที่รู้จักมารยาททางสังคม ” เสียงทุ้มเอ่ยเย็น ดวงตาคมจ้องไปยังแขกที่ว่า

ชายผู้นั้นรีบลุกขึ้นยืน ชี้ไปทางสึนะที่ยืนนิ่งด้วยความหัวเสีย “ มารยาททางสัมคมน่ะมันคนของคุณมากกว่า ดูสิ!!อยู่ดี ๆ ก็เอาบรั่นดีมาราดหัวลูกค้าแบบนี้ใช้ได้ที่ไหน!!! ”

มือใหญ่ ๆ ยกขึ้นง้างสูง จงใจจะสั่งสอนคนที่ทำตนเสียหน้า แต่จู่ ๆ มือของใครบางคนก็มาคว้าไว้ พร้อม ๆ กับฮิบาริที่เคลื่อนตัวไปขวางหน้าสึนะ

“ ลงไม้ลงมือแบบนี้เห็นท่าจะไม่ดีนะครับ ” มุคุโร่ที่หยุดการกระทำนั้นไว้แย้มยิ้ม เขาออกแรงบีบข้อมืออวบนั่น เหมือนจงใจจะย้ำคำพูดที่ตนพูด

“ มันเกิดอะไรขึ้น? ” ฮิบาริหันถามเหล่าพนักงานและผู้เห็นเหตุการณ์โดยรอบ

สึนะมองตามสายตานั้น แต่ดูเหมือนว่าจะไม่มีใครกล้าแสดงตัวออกมาเล่าเหตุการณ์นั่นเสียเท่าไหร่ นอกจากชายหนุ่มอายุรุ่นราวคราวเดียวกับสึนะคนหนึ่งที่โพล่งออกมา “ แขกคนนั้นแอบจับก้นของสึนะคุงครับ ” แต่ดูเหมือนจะใช้คำไม่ค่อยถูกเท่าไหร่

“ ยามาโมโตะ! ไม่ต้องบอกแบบนั้นก็ได้!! ” ใบหน้าหวานแดงระเรื่อ แอบต่อว่าเพื่อนร่วมงานตน

อีกฝ่ายหัวเราะ ลูบผมสีดำสั้นของตนไปมา “ อ้าวเหรอ ฮะ ๆ ”

“ แบบนี้เองหรือ.....ลันเชีย!! ” มุคุโร่ส่งเสียงเรียกหัวหน้าพนักงาน โดยไม่แม้จะฟังคำแก้ตัวใด ๆ จากแขกเจ้าอารมณ์คนนั้น

“ ยึดบัตร แล้วประกาศป้าย บุคคลต้องห้าม ไว้ด้วยนะ ” เขาแย้มยิ้มเย็น ย้ำคำบุคคลต้องห้ามหนัก

เสียงโวยวายดังลั่นขึ้นอย่างเอาเป็นเอาตาย คำกล่าวด่าสาดเสียเทเสียดังจนไม่นึกว่าจะออกมาจากชายผู้ที่ได้เป็นถึงนักการเมืองมีชื่อ จอมลวนลามถูกลากออกไปด้านนอกด้วยการ์ดตัวใหญ่ที่ยืนคุมความเรียบร้อยอยู่โดยรอบ

“ ต้องขออภัยด้วยนะครับสำหรับคืนนี้ ถ้ายังไงเราจะเปิดหลุยส์เพื่อเป็นการขอโทษแขกทุกท่านก็แล้วกันนะครับ ” มุคุโร่เอ่ยถึงบรั่นดีราคาเป็นแสนเยน พลางพยักหน้าให้เหล่าบริกรทำหน้าที่ของตนต่อ

สึนะหันมองเพื่อนผู้ช่วยเหลือที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ตน “ ขอบคุณนะยามาโมโตะ ”

“ ไม่เป็นไร ๆ ก็เพื่อนกันนี่ ” อีกฝ่ายโอบไหล่บาง เขย่าไปมาพลางหัวเราะ

สึนะหันมาทางฮิบาริและมุคุโร่ ก่อนโค้งขอขมาอย่างจริงใจ เขาไม่คิดเลยว่าจะต้องมาเจอเรื่องร้าย ๆ เร็วถึงเพียงนี้ นี่ขนาดทำงานไปได้ยังไม่ถึงอาทิตย์ แล้วถ้านานกว่านี้ล่ะ....ต่อจากนี้ไปล่ะ??

“ ขอโทษนะครับ ผมทำให้ยุ่งยากจริง ๆ ”

มุคุโร่แย้มยิ้ม “ ไม่เป็นไร เรื่องแค่นี้น่ะธรรมดา ผมถึงบอกไงว่าต้องระวังตัว ”

ดวงตาสีน้ำตาลกลมโตแหงนมองคนพูด ก่อนจะเปลี่ยนเป้าหมายไปยังคนข้าง ๆ ที่เอาแต่ยืนเงียบ ฮิบาริเห็นดังนั้นก็ยังไม่ทำอะไร ยังคงอยู่เฉย ๆ จนสึนะเริ่มเกร็งไปทั้งตัว

“ นายไม่ต้องทำงานที่นี่อีก ”

สิ่งที่ได้ยินทำเอามคุโร่และสึนะเอ่ยออกมาพร้อมกัน “ ว่าอะไรนะครับ?? ”

“ ฉันบอกว่านายไม่ต้องมาทำงานที่นี่อีก ”




[align=center]ความดีร้อยครั้งไม่เท่าความผิดหนึ่งครั้ง
คนเรามองคนที่อะไร?....ความดีอย่างงั้นหรือ?
แล้วถ้ามองคนที่ความดี...ทำไมความผิดครั้งเดียวจึงกลายเป็นตราบาปที่ยากจะแก้ไขแบบนี้ล่ะ...




================TBC=================[/align]