เรียนผู้อ่านที่น่ารักทุกท่าน

อันเนื่องมาจากภารกิจหลายๆอย่าง ไม่ว่าจะต้องเดินทางไปต่างจังหวัด หรือฟิคแสนรั่วที่ร่วมด้วยช่วยกันกับท่านรักและนุ๊กที่เลิฟ ผลที่ออกมาก็คือ

จบเห่

แต่งไม่ทัน โปรเจควันไวท์เดย์กลายเป็นหมัน คลอดไม่ไหว~ <(=v=;;;; ) ตอนแรกก็คิดว่าจะปั่นทัน อุตส่าห์เก็บหอมรอมฟิคในบอร์ดไม่ยอมเข้าไปอ่าน(แม้ใจจะเรียกร้อง เห็นอัพกันแต่ละเรื่องนี่น่าโฮกกกกกก >[]<// กร๊าซซซซ) มานั่งปั่นของตัวเอง แต่จนแล้วจนรอดก็เน่าไปอย่างที่ทุกท่านเห็นกัน ขออภัยด้วยจริงๆค่ะที่ผิดสัญญา แถมยัง HBD tanyong ไม่ทันอีกต่างหาก T^T อุตส่าห์เข้ามาเม้นต์ให้ แต่โชน้อยหาของขวัญเตรียมไว้ไม่ทัน ขอโทษจริงๆนะคะ

แม้อาจจะช้าไปบ้างเล็กน้อย แต่สัญญาก็คือสัญญา โปรเจ็ควันไวท์เดย์มาโผล่ในวันที่ 14 มีนาคมไม่ทันก็จริง เอาน่า~มาโผล่ย้อนหลังเสียฟีลไปหน่อยแต่ก็ทนๆอ่านกันไปนะคะ ^v^;;; แฮะ~ แฮะ~

นอกจากนี้(ที่สำคัญมากๆด้วย) 1827 เวอร์ชั่นของโชที่ทุกท่านจะได้อ่านต่อไป อยากบอกเหลือเกินว่ามันคล้ายกับเรื่อง In your memory ของท่านเฟิร์น (Rainb&f) กับเรื่อง My Doll, my love ของท่าน Micky เข้าโดยบังเอิญจริงๆ ตอนที่โชคิดพล็อตที่ว่าจะเขียนภาคต่อเอาไว้ ดันเป็นตอนที่ท่านเฟิร์นยังไม่ได้ลงประเด็นหลัก ท่าน Micky ยังไม่ได้โพสต์เรื่อง เวลาที่เข้าไปอ่านแล้วอยากบอกเลยว่าหน้าตาโชเป็นอย่างนี้


=[]=lll

จบ

จบกัน

จบข่าว


ดังนั้น เนื้อเรื่องที่ท่านผู้อ่านจะได้อ่านต่อไปนี้ ทุกท่านอาจเห็นว่านังฉ่อยนี่เอาสองเรื่องนี้มายำกัน T___T เง้อว.... อย่างไรก็ตาม เห็นแบบนั้นแล้วโชก็เลยพยายามปรับเปลี่ยนไม่ให้เหมือนอย่างเต็มที่แล้ว อาจจะมีแค่ธีมแค่จุดเดียวที่ค่อนข้างคล้ายไปหน่อย อา....ต้องขออภัยท่านเฟิร์นแล้วก็ท่าน Micky ด้วยจริงๆ (m_ _m) ถ้าทำให้รู้สึกไม่ดีก็บอกเลยนะคะ (T^T)> จะรีบลบเรื่องนี้ออกทันที แล้วไว้รอให้พล็อตมันผุดขึ้นมาอีกหน่อย โชจะมาแต่ง 1827 หลังจากภาค valentine ให้ได้อ่านกัน

แหะๆ ลืมบอกไปสำหรับผู้ที่ยังไม่เคยอ่านเรื่องรักระหว่าง 1827 ของโชนะงับ เรื่องนี้เป็นภาคต่อจากภาควันวาเลนไทน์ เพราะงั้นเพื่อความกระจ่างสำหรับท่านผู้อ่านที่น่ารักที่ยังไม่เคยอ่านมาก่อน โชน้อยเรียนเชิญไปอ่านภาคแรกก่อนนะคะ คลิกที่ชื่อเรื่องเลยค่ะ!


[font=Comic Sans MS]~Bloody Valentine with my cloud~[/font]


เอาล่ะ~! ในเมื่อชี้แจงไปเรียบร้อยกระบวนความแล้ว ก็มาพบกับเรื่องไม่สั้นระหว่างนายนภาหงอง่อยกับพี่โหดเมฆากันต่อเลยดีกว่า







[font=Comic Sans MS][align=center]=Prologue=[/align][/font]







กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ในอาณาจักรอันไกลโพ้น
มีเจ้าชายรูปงามหาใครเทียมพระองค์หนึ่งประทับอยู่ในปราสาทแสนสวย
....................หากเป็นที่น่าเศร้าใจยิ่งนัก....................
เมื่อวันหนึ่งพระองค์กลับถูกคำสาปจากแม่มดใจร้ายให้กลายเป็นอสูรอัปลักษณ์
แล้วด้วยรูปร่างอันน่าเกลียดน่ากลัวนั้นเอง



อสูรจึงต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวเสมอมา



แต่แล้วราวกับพรหมลิขิตนำพา
เมื่อวันหนึ่งอสูรร้ายตนนั้นได้พบพานกับหญิงงามแสนฉลาดนางหนึ่ง
เธอ....ผู้เป็นเจ้าของรอยยิ้มหวานซึ้ง และจิตใจอันประเสริฐ


นับตั้งแต่นั้น
ความเงียบเหงาอันชาชินที่อสูรร้ายอยู่ด้วยเสมอมา
..................ก็หายไป..................


...................แล้วเรื่องราวของรักแท้...................
ที่ก้าวข้ามผ่านมาด้วยความเข้าใจและยอมรับในตัวกันและกัน
ความรักที่ใช้แค่คำว่า “คู่ควร” ยังอาจไม่พอ
.................ก็เริ่มต้นขึ้น







“ซือคุง ตื่นได้แล้วนะลูก~~~!!”







ก็ว่าไปนั่น







“......ตะวันจะงาบหัวแล้วนะ ไม่ได้ยินที่คุณแม่เรียกรึไง?”







เพราะนิทานก็ยังเป็นนิทานอยู่วันยังค่ำ แถมหญิงงามที่ว่านั่น หล่อนจะมาแอ่นแอ๊นในฟิค boy’s love นี่ได้ยังไง แต่ว่าคนแต่งกำลังคึกคักเหมือนคนไข้เห็นคุณหมอน่ารัก



ดังนั้น....ถ้าจะมีนางเอกล่ะก็อย่างมากก็คง.....







“ฉันถามว่าไม่ได้ยินที่คุณแม่เรียกรึไง! เจ้าห่วยสึนะ!!”




ผัวะ!!!!




“จ๊ากก~~!!” หมอนเหมินกระจาย พร้อมไถลลงจากเตียงด้วยแรงส้งติง “ถ้าสมองฉันไหลออกมาเพราะแกเตะจะทำไงน่ะรีบอร์น~!?”






บอกได้แค่ว่า เป็นนางเอกที่ไร้ซึ่งความสวย
เป็นเจ้าห่วยที่ไร้ความฉลาด แถมยัง.....






“นั่นสิ ฉันเองก็อยากลองเตะคนจนสมองไหลเหมือนกัน” ว่าแล้วก็แกว่งเท้าไปมา “จะลองมั้ย?”


“อี๋~!!!!!”


“ตื่นไปโรงเรียนได้แล้วเฟ้ย”


“ร...รู้แล้ว~!!! (อย่าถือปืนมาขู่ด้วยเด้!!!)”






ขี้ขลาดขี้หงอสารพัดจะขี้ขึ้นสมอง~ แล้วก็ไม่กล้าสู้คนเป็นที่สุดล่ะนะ!
แต่ถ้านางเอกง่อยซะจนนิทานยังอายขนาดนี้แล้ว


......แล้วทางด้านอสูรร้ายหรือพระเอกผู้น่าสงสารล่ะ?








“หึ!!”




ผัวะ!!!
พล่อก!!!!!




“อั่กกกกก~~!!!!?” ร่างคนโชคร้ายลอยคว้างกลางอากาศพร้อมกระอักเลือดเป็นลิ่มรับอรุณ คนซัดควงทอนฟาสลัดเลือด แลบลิ้นเลียริมฝีปากอย่างสนุกสนาน






พระเอกเรา....ก็คงจะเป็นอสูรร้ายของแท้ที่ชื่นชอบเลือดและการต่อสู้เป็นชีวิต






“.....หือ?” เห็นร่างที่ซัดยังดิ้นกระตุกอยู่ก็ตรงเข้ากระทืบเท้าอัดซ้ำเต็มอก พลั่ก!!!! “อึดดีนี่”


“ด่ะ...เดี๋ย....!!!!” วิงวอนไม่ทันเสร็จ เสียงกรีดอากาศก็ดังขึ้น พร้อมรองเท้าหนังสีดำที่พุ่งมายังปลายคาง!




ผัวะ!!!!!






ไร้ซึ่งความปรานีในการขย้ำ







“.....ผู้บุกรุกเข้ามาในงานครบรอบ 20 ปีวันสถาปนาโรงเรียนเราวันนี้.....โดยไม่ได้ซื้อบัตรเข้างาน” รองประธานกรรมการรักษาระเบียบประจำมัธยมปลายนามิโมริที่ยืนอยู่ข้างเคียง พิจารณากองศพที่นอนซ้อนกันเป็นตับ แล้วเปิดเอกสารบัญชีดำ “...ช่วงเช้านี่....คุณเคียวจัดการไปทั้งสิ้น 13 คนแล้วครับ”


“....งั้นหรือ?”







สนุกสนานกับการทำยำมนุษย์
หวงถิ่นหวงที่ของตนเป็นที่สุด
และยิ่งไปกว่านั้น







หมับ.... ประธานกรรมการรักษาระเบียบนามฮิบาริ เคียวยะก้มลงเก็บเสื้อกักคุเอ็นสีดำของตนขึ้นมาสวมใส่อีกครั้ง ป้ายสีแดงที่คาดอยู่ตรงแขนเสื้อนั่นสะท้อนแสงอาทิตย์ยามเช้า ตัวอักษรที่ย้อนแสงบ่งบอกถึงฐานะอันร้ายกาจของเจ้าของ


“......หมายความว่า” รอยยิ้มเย็นชาพลันปรากฏบนใบหน้าคมคายเมื่อนึกเรื่องน่าสนุกออก “ยังมีพวกสัตว์กินพืชอีกเยอะให้ขย้ำสินะวันนี้”







...อสูรร้ายตนนี้คงมีรูปลักษณ์กระชากใจสาวอย่างบัดซบ
หนำซ้ำคงเต็มเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจในตัวเอง
และสุดท้าย....







เห็นร่างสูงของเจ้านายเดินจากไปอีกทางก็ให้แปลกใจ
“คุณเคียว?”


เสียงของลูกน้องคนสนิทที่เรียกถามด้านหลัง คนถูกเรียกก็เลยเอ่ยตอบ
“ฉันจะไปนอนบนดาดฟ้า” พลางยกมือปิดอาการหาวหวอด “มีอะไรค่อยไปเรียกแล้วกัน”








ก็คงเป็นอสูรรูปงามที่รักการนอนเป็นที่สุดล่ะมั้ง?


....นั่นสินะ....คิดแล้วก็ให้ปวดหัวกับนิทานเรื่องนี้จริงๆ ฝ่ายหนึ่งก็โหดซะจนเมินหน้าหนี อีกฝ่ายหนึ่งก็ดันห่วยเสียจนเกือบง่อย แล้วแบบนี้ความรักหวานแหววให้ใจสะออนมันจะเริ่มได้ไงกันล่ะหว่า?







แต่ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อล่ะน่า.....







พั่บ...พั่บ....นกตัวป้อมสีเหลืองบินโฉบลงมาเกาะยังไหล่กว้างของเจ้าของ ฮิบาริหยุดฝีเท้า เหลือบตามองดูมันเล็กน้อย พลางใช้นิ้วลูบหัวเจ้าปุยตัวนี้เล่น
“.....มาอ้อนแต่เช้าแบบนี้ จะเอาอะไรล่ะ?”


“ฮิบาริ ฮิบาริ” เจ้านกน้อยส่งเสียงเจื้อยแจ้ว


“หือ?” คนถูกนกเรียกเหยียดยิ้มเล็กน้อย “อาหารก็เพิ่งให้กินไปไม่ใช่หรือ?”


“มาแล้ว มาแล้ว”


......เพียงเท่านั้น นัยน์ตาสีนิลที่เย็นชาราวกับน้ำแข็งเสมอพลันทอประกายอ่อนโยน เสียงทุ้มเอ่ยตอบเจ้านกน้อยตัวป้อมอย่างนุ่มนวล
“งั้นหรือ.....” แล้วเจ้าขนฟูก็บินมายืนแหมะบนหลังมือใหญ่ที่ยกขึ้น “ถ้างั้นวันนี้.....ฉันก็ฝากเธอทำหน้าที่ด้วยอีกวันก็แล้วกัน”


ราวกับรับรู้และเข้าใจที่ฮิบาริบอก ฮิเบิร์ดโผบินออกจากฝ่ามือของชายหนุ่มไปอีกครั้ง เนตรคมจ้องมองเจ้านกตัวป้อมนั่นบินหายไปลับตา ครุ่นคิด



[align=center]....วันนี้....
.....ห้องหมอนั่นมีการแสดงละครเวทีด้วยสินะ.....[/align]










ปาฏิหาริย์น่ะ
มันมีจริงๆนะขอบอก!!
เรื่องอะไรน่ะเหรอ?









พึ่บ..... น้ำหนักของอะไรบางอย่างที่แหมะลงบนหัวฟูๆของตน ทำให้เจ้าเด็กปีหนึ่งที่เพิ่งมาถึงโรงเรียนเหลือบตาขึ้นมอง ...แต่....มันจะไปเห็นอะไรนอกจากผมตัวเองกันล่ะ!
“....อะไรหว่า...?” ก่อนที่เขาจะเริ่มงอกจากหัว เสียงสวรรค์ก็ดังขึ้นจากเบื้องบน


“งี่เง่า! งี่เง่า!”


“เ-------------อ๋!?” ซาวาดะ สึนะโยชิเงยหัวขึ้นมองอีกครั้งเมื่อจำเสียงเล็กๆที่ด่าตัวเองได้เป็นอย่างดี “ฮ ฮิเบิร์ด!? ที่แท้เป็นนายเองงั้นเหรอ!?”


“สัตว์กินพืช สัตว์กินพืช” เจ้านกลูกไก่ส่งเสียงเจื้อยแจ้ว ก่อนบินลงมาเกาะที่ไหล่เล็กแทน “สวัสดี~ สวัสดี~”


....เพียงเท่านั้น คนถูกเรียกว่าเป็นสัตว์สปีชี่เดียวกับเจ้านกป้อมนี่ก็หัวเราะร่า แล้วเมื่อคิดถึงว่าใครเป็นคนสอนให้เจ้านี่พูดแบบนี้ ใบหน้าหวานราวกับเด็กผู้หญิงก็ซับสีเลือดเล็กน้อย
“อรุณสวัสดิ์นะ ฮิเบิร์ด!” แล้วนิ้วเล็กก็ยกขึ้นแตะหัวขนฟูเบาๆ พึมพำอ้อมแอ้ม “.....แล้วก็....อรุณสวัสดิ์นะครับ...คุณฮิบาริ”





[align=center]....กึ้ย!!!! มดกัดคอ!!!
(,,>[]<,,)


แต่ถ้าวันนี้ฮิเบิร์ดมาแบบนี้...
หมายความว่าคุณฮิบาริน่ะ
.....ยังโกรธเขาไม่หายสินะ......




............................
................................
..............................
.........................
.................[/align]





“...........................อะไรกันเนี่ย........” คิดแล้วก็เริ่มหงอยแต่เช้า แต่แล้วเสียงแสนคุ้นก็ดังขึ้นจากทางด้านหลังให้ต้องหันไปมอง


“รุ่นที่สิบคร้าบบบบ~~!!”


“ไง สึนะ!” โบกมือทักเดินเข้ามาหา พร้อมของพะรุงพะรังเต็มหลัง


นั่นสิ.....ยังไงซะวันนี้ก็มีเรื่องให้ต้องทำอีกมากล่ะนะ!! แล้วรอยยิ้มก็ประดับเต็มใบหน้าอีกครั้ง
“อื้อ! อรุณสวัสดิ์โกคุเดระคุง! ยามาโมโตะ!”









นั่นล่ะนะ~ ปาฏิหาริย์จากมือคนแต่งและแรงเชียร์ของคนอ่าน ก็ได้ชักพาให้พระเอกรูปหล่อสุดโหดร้ายกับนางเอกสมประกอบแสนจะง๊อย~ง่อย~ของเราสมหวังแฮปปี้ได้ในที่สุด



แต่จะยังไงก็ตาม .......อะไรๆมันจะ ever after เหมือนในนิทานได้ยังไงกันล่ะ!!



ก็เรื่องนี้น่ะไม่ได้เกิดขึ้นในอาณาจักรอันไกลโพ้น! แต่มันกำลังจะเกิดขึ้นที่นี่ โรงเรียนมัธยมปลายนามิโมริแห่งนี้ เรื่องราววุ่นวายในวันไวท์เดย์ ที่ทุกคนจะต้องหน้ามืดกับงานโรงเรียนสุดป่วน และการแสดงละครเวทีแสนวาบหวิว~~!



เอ๋? อยากอ่านนิทานเรื่องนี้กันแล้วน่ะหรือ?



ถ้าอย่างนั้นอีกไม่นานเกินรอ คนแต่งขอจัดให้กับ....






[align=center][font=Comic Sans MS]“White Day Love Story: Clumsy and the Beast”[/font]






ก็บอกแล้วไง
ว่านางเอกเรื่องนี้ไม่สวย
แต่พระเอกน่ะ
โหดหายห่วง!!





[font=Comic Sans MS]TBC.[/font][/align]



//ตั้งป้อมอีกครั้ง พร้อมเอาท่านรักและนุ๊กเป็นเกราะกำบัง <<<<ลากที่รักมาโดนด้วยกานนนน~~~ (หัวเราะ) สั้นสินะคะ โชรู้...โชเข้าใจ แต่เพราะเหตุผลที่ได้บอกไว้เพราะงั้นก็เลยคิดว่าลงสั้นๆไว้ก่อนเป็นดีนะ แหะๆ เวลาลบแล้วได้ไม่สะเทือนขวัญผู้อ่านไงคะ ^v^ (แถวบ้านเรียกแถ) .....ง่า แต่ถ้าท่านเฟิร์นกับท่าน Micky อนุมัติให้ผ่านได้ รับรองว่าตอนที่ 1 อีกไม่นานเกินรอแน่นอนค่า~~!!!

ว่าแล้วก็รู้สึกเหมือนเห็นรองเท้าของท่านเฟิร์นกับระเบิดของท่าน Micky ปามา? ตาฝาด?? อ้าว....ที่แท้เป็นมีดน้องโค่กะคิลจังนี่หว่า~~!!!!!? ))))))/T[]T/

แล้วก็ท่าน tanyong คะถ้าเข้ามาอ่าน โชน้อยอยากบอกว่า “แฮปปี้เบิร์ดเดย์ค่ะ!” ขอให้มีความสุขคิดอะไรก็สมหวังนะคะ~! >v</ (ขอโทษอีกครั้งที่เตรียมของขวัญให้ไม่ทัน TvT> )

อุ...สุโก้ยยยยยยยยยยย (>[]<)

ท่าน chome บรรยายได้น่าติดตามมั่กๆ มิเสียแรงแอบแว่บเข้ามาดู แล้วก็ได้เจอฟิคคู่โปรดอีกจนได้ อ๊างงงง...ฮิเบิร์ดน่ารัก อยากหิ้วกลับบ้าน

อัพไวๆเน่อ ^^

งานโรงเรียน!!!=[]=

โอววว อสรูรูปงาม!!!!

แอ๊ก * * เป็นลม .ซบอกรู่นที่ 1 me*ทำไมต้อง 1827 ด้วยT_T/

พี่โชค่ะ ชุนติดสินบนไว้ปีหน้า 6927 *O*

me*ปีนี้ไม่ได้ปีหน้ายังมีหวัง=__=;; (ปีหน้า?)
+++++++++++++++
[align=center]

"นี่คือการรวมพลเฉพาะกิจเพื่อกอบกู้ความวาย"


>>Happy Famiglia<<
[/align]

ว้าวมีละครเวทีด้วย

ฮิเบิร์ดน่ารักมากค่ะติดเชื้อท่านฮิบะมาด้วย

จะติดตามอ่านต่อไปนะคะน่ารักมาก

ฮิเบิร์ดน่ารักกกกกกก เป็นสื่อกลางให้หนูซือกับท่านฮิ

ซือคุงทำอะไรให้ท่านฮิโกรธเนี่ย ท่านฮินี่ก็ขี้งอนเหมือนกันนะ

แล้วซือคุงจะเล่นละครเป็นนางเอกใช่ไหมเนี่ย

ท่านฮิจะมาดู แล้วก็เล่นงานพระเอกละครรึเปล่า

จะรอติดตามอ่านตอนต่อไปค่ะ >.<

>_________,<!! ผ่านค่ะ..ต้องผ่านอยู่แล้วสิก็เราอุสาตั้งตารอขนาดนี้
ในที่สุดก็มาให้ยลโฉมก็ซะทีฟิกรับวัน White Day อยากอ่านต่อจังเลย~>o<!

ฮีเบิร์ดน่ารักมากมายเลยคอยเป็นนกสื่อรักให้เจ้านายด้วย..หุหุ
บรรยายได้บรรเจิดมากเลยล่ะค่ะ น่าติดตามมากเลย..^^~
แต่ถ้าคลาย In your memory จะเศร้ามั้ยค่ะเนี่ย..ลุ้นๆ

จะรอตอนต่อไปน่ะจ๊ะ^^~

1827 FIGHTING!!!!!!!!!!!

คุณเคียวค่ะ...ตกลงคุณเคียวเลี้ยงฮิเบิร์ดไว้ใช้สื่อสารระหว่างตัวเองกะซือคุงรึไงว่ะคะ!! = [] = ปัดโธ๊ แล้วนี่....ซือคุงแสดงละครเวที...อย่าบอกนะว่าจะไป--ปี๊ปป--น้องเค้าต่อหน้าประชาชีทั้งโรงเรียนน่ะ!!!! กร๊ากกกกกกกกกก


เป็นนิทานที่น่าอ่านจริงๆให้ดิ้นตาย อ่านก่อนนอนคงหลับฝันดีน่าดูชม 55555


ต่อด่วนนนน~~~@@@@@@@@@@@

โอ๊ยยยยย รักท่านโช //คว้าตัวมาจูบบบบบบบบ

คิดไม่ถึงว่าท่านจะสนใจคำเม้นลอยๆของข้าน้อย =w=

ปลื้มท่านเพิ่มขึ้น 30% 5555+
ตอนแรกก็ปลื้มอยู่แล้วเพราะท่านแต่งฟิคได้สนุกมาก อ่านแล้วติด โฮะๆๆ

เรื่องนี้เกริ่นเรื่องซะน่าสนใจเลยแฮะ
ฮิเบิร์ดน่ารักกกกกกกกก >w<
ว่าแต่ฮิบะโกรธอะไรซือคุงหว่า?? -*-
แล้วที่เล่นละครนี่ทูน่าเล่นเป็นไรเนี่ยยยย นางเอกรึ 5555

อยากอ่านต่อไวๆ โฮกกกกกกกกกก

ปล.ขอบคุณมากๆนะครับที่แฮปปี้เบิร์ธเดย์ให้ ข้าน้อยไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลย อุ..กรี๊ดดด

รักนะ จุ๊บๆ

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกก!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

บรรยายได้น่าติดตามมากอะ


เจ้าชายจอมโหดกับนางเอกสุดเห่ยหรอ

อิอิ

รอต่อไปค่ะ!!!!!!!!!!!!!

พอดียังไม่ได้อ่านเรื่องของท่านเฟิร์นกับท่านมิคกี้ เลยไม่รู้ว่าเป็นไง
แต่โชจี้เค้าอยากอ่านต่ออ่ะ ถ้าได้รับการอนุมัติแล้วก็มาลงต่อนะ
มาเกริ่นนำแบบนี้มันกระชากอารมณ์ โฮก
อ่านไปแล้วคิดถึงบิวตี้แอนด์เดอะบีสต์


ไวท์เดย์ฉบับ 1827 ของโชจี้ยังไงก็อยากอ่าน!!



ปล.มันจะเกิดอะไรขึ้นระหว่างแสดงละครรึเปล่านี่
ปล.2.ไงก็จะรอ รีบมาต่อเถอะ
ปล.3.รักคุณฮิค่ะ (รักฮิเบิร์ดค่ะ) รักสึนะค่ะ และรัก 1827 ค่ะ >////<~

โฮกกกกกกกกกกกก!!!!!!!!!~ โดนใจอย่างแรง

พระเอกนายเอกต่างกันสุดขั้ว

สึนะนายไปทำอะไรให้ท่านฮิงอนน่ะ รีบตามไปง้อด่วนเลยนะ ขอบอก!!~

แถมงานนี้มีการแสดงละคร (แอบ)หวังว่านางเอกคงเป็นซือคุง หุหุหุ





ปล.มาต่อไวๆนะค๊า^////^

...อสูรร้ายตนนี้คงมีรูปลักษณ์กระชากใจสาวอย่างบัดซบ
หนำซ้ำคงเต็มเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจในตัวเอง
และสุดท้าย....

บรรยายสรรพคุณท่านฮิบาริได้เห็นภาพเลยจ้า กรี๊ดดดด!!!!!! >/////<

ท่านฮิบาริหล่อลากกกกกกก แต่โฉดได้ใจ 5555+

ส่วนสุดท้ายนั้น......

ก็คงเป็นอสูรรูปงามที่รักการนอนเป็นที่สุดล่ะมั้ง?

มันก็จริงอ่ะนะ -*- ถ้าไม่มีเหยื่อให้ "ขย้ำ" เฮียแกก็หลบไปนอนล่ะนะ -*-

เรื่องจริงไม่อิงนิยาย หรือนิทานพวกนั้น แบบนั้นตกยุคแล้ว เหอๆ

ต้องเรื่องที่ท่าน chome เขียนนี่หรอก เป็นของจริงชัวร์

เจ้าหญิงห่วยหาดีไม่ได้ เจ้าชายอสูรก็โหดบรรลัย -*- เข้ากันดีจริงๆ ฮี่ๆ

รอตอนต่อไปน้า >0< ภาษาน่าอ่านดีจริงๆ ชวนติดตามมากเลย

แล้วละครของห้องทูน่า จะออกมาในรูปไหนหว่า?

รีบมาอัพเน่อ อยากอ่านแย่แล้ว 1827 จงเจริญ!!!!!!

ฮิเบิร์ดน่าร้ากกกกกกกกกกกกกกก >///////////< (พระเอกนายเอกช่างหัว พวกนายมีแม่ยกเยอะแล้วนี่ยะ!!!)

ช่วงนี้เริ่มเอนโอนหา1827 ม่ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยย ขอ1869มาย้อมใจด่วนนนนนนนนนนนนนนนน


แต่ว่าฮิบะ แอบน่ารักนะนั่น(แต่สู้ฮิเบิร์ดไม่ได้!!) สึนะก็น่ากด(แต่ฮิบเรดน่าเลี้ยงก่า)

จะรอต่อไปค่า