•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

อ๊าก ผู้หญิงในห้องสึนะ ทำมันโหด แบบนี้ สงสารทูน่า

หลังจากนั่งแทะป๊อปคอร์นรอมานาน...ในที่สุดโชจังก็มาต่อซะที!

/โบกธง1827FC~ >//////<

แต่เหล่าสาวๆในห้องนี่ช่างเลือกสรรดีแท้...ที่จริงเป็นแม่ยก8059ยกห้องเลยสินะ? แต่บทนี่มัน =w= สานฝันต่อในโคชิเอ็ง...กร๊ากกกกกกกกกกกก XD นึกไม่ออกจริงๆค่ะว่าละครเรื่องนี้มันแนวไหนกันแน่~ (แต่มันมีรั่วด้วยใช่มั๊ยนี่?)

ยามาโมโตะ...นายต้องลิงโลดกับบทอยู่แหงแซะ! ฉากNCกับโกคุนายคงไม่ปล่อยให้หลุดมืออยู่แล้ว

ซือคุงพากย์เป็นนางเอก (เอก...เอก...เอก~) กร๊าซซซซซซ นึกถึงดราม่าซีดีและอนิเมวายๆทั้งหลายแหล่ >///////< ขอฉากNCให้ลูกชายได้พากย์ด้วยเถิ้ดดดดดดดด!! เสียงทูน่าน่ารักออก เสะๆๆๆ (เริ่มจิ้นอะไรไปไกล~) ว่าแต่เสียงพระเอกนี่...ไม่ใช่คุณฮิสินะคะ? ORZ

นั่งรอตอนต่อไปพร้อมฉงนไปกับไวรัสA (มันคืออันหยังน่อโชจัง!?) แล้วทำไมคุณฮิถึงต้องป่นทูน่า? กินแบบเป็นก้อนๆอร่อยกว่าเป็นผงนะคะคุณฮิ! << ไม่ใช่แล้วเว้ยเฮ้ย! =[]=

ในที่สุดท่านโชก็มาแล้ว!!!! โอ้ย...นึกว่าท่านจะลืมฟิกเรื่องนี้แล้วซะอีก!!!

ไม่มีใครลืมท่านโชได้หรอก!!!....เชอะ~ เขียนฟิกดีๆให้อ่านแล้วหายไปนานแบบนี้...คุริไม่ลืม!!!

.
....
........
.............
................... =_='' ล้อเล่นนะคะ อย่างอนนะตัวเอง >///< รักษาสุขภาพด้วยนะรักษาตัวแต่เนิ่นๆจะได้ไม่เป็นหนัก


ส่วนฟิกของท่านยังสุดยอดจริงๆ อยากรู้จริงว่ายัยหัวหน้าห้อง...เธอเป็นใครกันเนี่ย..ช่างเขาหัวจิตหัวใจของสาว Y จริงๆ
แต่ให้นู๋ซือคุงพากษ์เป็นนางเอกเนี่ย...มันจะเป็นยังไงเนี่ย
ท่านฮิบะ...T[]T!!! อย่าเพิ่งป่นทูน่านะ ไม่งั้นนายเอกต้องเปลี่ยนน่ะเซ่!!!


รอตอนต่อไปอย่างใจจดใจจ่อค่า~~~~

เอ....ไอ้ไวรัส A เนี่ย...มันคืออะไรกัน

=A=;;;;

แอบแปลกใจมาตั้งแต่ต้นเรื่องแล้ว

ฮิบาริมันหายไปหนายยยยยยยยยย

ได้ข่าวว่าเป็นพะเอกกกกกกกกกกก

ออกมามีบทหน่อยยยยยยยยยย ฮิ้ววววววววววว>A<;;;;

8059????

1827???

69G?? (อันนี้เนียนมา)

ปล.พี่โชค่ะ....ชุนว่า เปลี่ยนหัวข้อNC-15 เป้น NC-18 เถิด จะเกิดผล=.,=b
+++++++++
[align=center]

"นี่คือการรวมพลเฉพาะกิจเพื่อกอบกู้ความวาย"


>>Happy Famiglia<<
[/align]

ท่านโชมาอัพแล้ว เย้~~~~~~~~~~~~


รู้สึกว่าบทละครของโกคุกับยามะจะตรงกับตัวเองไปหน่อยรึเปล่าเนี้ย

มันชักจาไม่เหมือนเล่นละครแล้วน้า(แต่ก็ปลื้มนะเออ 8059^__^)

ฮามากกับเจ้หัวหน้าห้องจริงๆ เธอช่างเฉียบขาดได้ใจ สมเป็นสาววายเหลือเกิน

บทละครช่างน่าติดตามอยากไปดูกะเขาบ้างอะ
จาเอากล้องไปถ่าย


ว่าแต่สึนะพากย์เป็นโกคุงั้นหรอ ส่วนคนพากย์บทพระเอกของยามะยังหาไม่ได้ นี้คงไม่ใช่ท่านฮิหรอกนะ

ถ้าเป็นท่านฮิละก็ เราขอคารวะในความสามรถของสตรีดุอย่างพวกเธอๆ


รอต่อค่า

/โยนครกลงจากภูเขา แล้วรีบมาเม้นท์
บทนี้สร้างความฮา
และบอกว่าจิตวิญญาณแห่งสาววาย ใครม่อยากตายก็ห้ามหือ
>< สุดท้ายทูน่าก้โดนหางเลข
แต่ แค่นั้นหรือ??? คุณหัวหน้าสาววายมีแผนไรอยุ่หรือไร???
หรือเซ้นท์ของผู้หญิงมันบอกว่า จงใช้ทูน่าเถิดจะเกิดผล???

อะโชซัง! มาแล้ว มาแล้ว มาแล้ววว~ (กรุณาออกเสียงให้เหมือนรายการเจ้าขุน-ปี๊บ-)


ฮ๊างงงงงงงง ในที่สุดการรอคอยอันยาวนานก็สิ้นสุดลง
ปลื้มมมมมมมมมมมมจริงๆฮ่ะ ดิฉันเป็นปลื้มมมมมมมมมมมมม มุกโชซังยังคงขำแบบอันลิมิเต็ดเหมือนเดิม อ่านไปหัวเราะไป 555555


รอตอนต่อไปอยู่นะคะ มาต่อไวๆน้า~

สึนะผู้น่าสงสาร =x=

ฤาผู้หญิงจะครองนามิโมริ? (ไม่ช่ายล่ะ~)

Story: White day story: Clumsy & the Beast
Rating: NC-15
Pairing: Hibari x Tsuna
Warning:

ภาคแรกจ้า [font=Comic Sans MS]~Bloody Valentine with my cloud~[/font]

ออดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด(อีกแล้ว)
มาอ่านกันหน่อยเด็กดีทั้งหลาย

ตอนนี้อารมณ์คนแต่งดาร์ค เพราะเหตุใดก็ไม่อาจทราบได้ (สงสัยเป็นเพราะปวดเข่า =A= ) ดังนั้นตอนนี้เลยออกมาเป็นความ xxx เอ่อ..ตอนนี้ไม่มีเรทเหมือนเดิมน่อ~ =.=

ปล.อ่านจบแล้วอยากจูบหรือถีบคนแต่ง กรุณาบอกมากันด้วย~











[align=center]คู่รักที่เพิ่งคบหากันน่ะ
ความจริงแล้วต้องมองโลกเป็นสีชมพูสินะ?
เข้าทำนองที่ว่า
ยามแรกรักน้ำต้มผักก็ว่าหวาน
ไม่ต้องเติมน้ำตาลก็ไม่ขม



แต่ว่า



ทำไมกันนะ
ความหวานที่ว่า





มันมักจะหมดไปเร็วก่อนที่เราจะทันได้เก็บมันเอาไว้ทุกที





...ทำไมกันนะ...






...ผมถึงต้องเป็นฝ่ายเดียวเท่านั้นที่ไล่ตามคุณ...[/align]



















[font=Comic Sans MS][align=center]=Chapter 2 ย่อยสลายฉากที่ 2=
อสูรร้ายเอาแต่ใจกับนายง่อยขี้แหย(?)[/align][/font]



















จากภาคแรกทุกคนก็คงได้รับรู้กันแล้วว่า อสูรร้ายกับนายหงอง่อยของพวกเรานั้นเป็นอะไรกัน แต่เคยได้ยินคำกล่าวนี้บ้างไหม? “ไม่เคยมีใครเปลี่ยนใครได้” แม้จะเป็นคนสำคัญของกันและกันเพียงใด



หากคนที่จะเปลี่ยนได้ก็มีแต่ตัวของเขาเองเท่านั้น



“แฮ่ก แฮ่ก” ร่างเล็กหอบหายใจเพราะเร่งออกวิ่งมาตลอดทาง หัวฟูผงกขึ้นมองไปยังอาคารเรียนเบื้องหน้า “....ถึงจนได้” สึนะพึมพำเสร็จก็คลี่ยิ้มกว้าง สูดลมหายใจลึกๆเพื่อให้หายหอบ จากนั้นก็ก้าวเดินเข้าไปยังเขตโรงเรียนมัธยมปลายนามิโมริ โรงเรียนที่เพิ่งลาจากมาเมื่อไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้...


มันเริ่มตั้งแต่เมื่อไหร่นะ? การที่เขาต้องแกล้งกลับบ้านพร้อมกับพวกโกคุเดระและยามาโมโตะ จากนั้นก็ต้องรีบวิ่งกลับมายังโรงเรียนแบบนี้


จริงสิ....มันคงเริ่มขึ้นเมื่อหนึ่งเดือนก่อนหน้านี้....ไม่สิ...ยังไม่ถึงหนึ่งเดือนดี....


จะครบหนึ่งเดือนในอีก 5 วันข้างหน้าต่างหาก
วันที่ 14 มีนาคม...


“วันสถาปนาโรงเรียนตรงกับวันไวท์เดย์พอดีเลยแฮะ” ร่างเล็กงึมงำพลางทรุดตัวลงนั่งตรงบันไดเข้าอาคาร นัยน์ตากลมๆเหม่อมองไปยังท้องฟ้าที่เริ่มออกเป็นสีส้ม




วิ่งไปวิ่งกลับอย่างงี้จะครบเดือนแล้ว.....




เพราะเป็นความสัมพันธ์ที่บอกใครไม่ได้ เพราะเป็นความรักในรูปแบบพิลึกสุดๆ ทำให้สึนะต้องทำตัวประหลาดแบบนี้ อีกอย่าง...เขาเองก็ไม่เคยคิดเคยฝันมาก่อนเหมือนกันว่ามันจะเริ่มต้นขึ้นได้


นอกจากวันที่เป็นจุดเริ่มต้นของการทำตัวประหลาด จะเป็นเพียงวันวาเลนไทน์วันเดียวเท่านั้นแล้ว ฮิบาริ เคียวยะ รุ่นพี่สุดโหดคู่กรณีของเขาก็ไม่เคยบอกสักครั้งว่าชอบ หรือขอคบกับเขาเลยแม้แต่คำเดียว...


ถ้าเกิดบังเอิญเดินเจอกันในตัวโรงเรียนก็แค่ทักทายเหมือนที่เคยเป็นมา จากนั้นร่างสูงสง่าก็จะเดินไปทำภารกิจของตัวเองต่อ หรือไม่ถ้าอารมณ์ไม่ดีพวกเขาก็จะกลายเป็นเหยื่อทอนฟาของพี่ท่านเหมือนที่แล้วๆมา




ทุกอย่างช่างเป็นปกติ
เหมือนการสัมผัสกันและกันอย่างใกล้ชิดในวันวาเลนไทน์วันนั้นไม่เคยเกิดขึ้น
และเขากับฮิบาริก็เป็นเพียงแค่คนรู้จักธรรมดา




สายลมยามเย็นที่ปะทะผิวกายทำให้รู้สึกดี ร่างเล็กนั่งเท้าคางมองไปยังพวกชมรมที่วิ่งฝึกซ้อมกันที่สนามหญ้า ความเครียดที่เกิดจากเหตุการณ์บังคับขืนใจพากษ์เมื่อยามบ่ายหายไป


คงเพราะเป็นคนแบบนี้กระมัง ซาวาดะ สึนะโยชิถึงได้ไม่เคยน้อยใจ และไม่เคยเก็บการกระทำของฮิบาริมาคิดมากแต่อย่างใด เพราะทุกครั้ง ทุกครั้ง...สึนะจะคิดเสมอว่า คุณฮิบาริก็เป็นอย่างนี้ และเข้าใจดี...






[align=center]ว่าไม่มีใครสามารถเปลี่ยนคนหัวแข็งสุดๆอย่างเมฆาจอมเอาแต่ใจคนนี้ได้



ที่สำคัญ...



นี่คือฮิบาริ เคียวยะ



แม้เป็นรุ่นพี่สุดโหดและน่ากลัวแค่ไหน
หากก็เป็นคนเพียงคนเดียวที่ทำให้หัวใจของเขาอ่อนยวบและเจ็บปวดได้ในเวลาเดียวกัน



เพราะแบบนี้แหละเขาถึงได้....[/align]





ร่างเล็กหัวเราะแกนๆกับตัวเอง เมื่อก่อน...ก่อนที่ความรู้สึกแบบนี้จะงอกเงย เจอหน้าพี่แกทีไรเป็นต้องซีดและภาวนาไม่อยากจะเจออีก แต่มาคราวนี้...จะบอกว่าไอ้เขาอธิษฐานเอาไว้บ่อยๆนั่นมันสัมฤทธิ์ผลขึ้นมาแล้วหรือไงกัน?




[align=center]เพราะไม่ค่อยได้เห็นเท่าที่อยากเห็น

เพราะไม่ค่อยคุยเท่าที่อยากคุย

เพราะแทบไม่ได้พบกันเลย



สึนะถึงต้องตัดสินใจวิ่งไปวิ่งมาแบบนี้ [/align]




อย่างน้อยๆตอนเย็นเขาก็รู้ดีว่าร่างสูงของรุ่นพี่จอมโหดคนนี้ต้องอยู่โรงเรียนเป็นแน่แท้ เข้าทำนองที่ว่า “หัวหน้าต้องเข้าสนามก่อนและออกทีหลัง” นึกแล้วร่างเล็กก็อดรู้สึกทึ่งในความรักโรงเรียนของพี่ท่านไม่ได้ แถมยังชุดกักคุเอ็นสีดำนั่นอีกล่ะ...ทำไมต้องใส่เอาไว้ตลอดเวลาด้วยนะ? ถ้าใส่หน้าหนาวก็พออุ่นหรอก แต่ถ้าเข้าหน้าร้อนล่ะ? จะไม่ร้อนบ้างเหรอ?


“ไฟโตะ! ไฟโตะ!” เสียงตะโกนของเหล่านักกีฬาชมรมดังแว่วมา การวิ่งรอบสนามที่ผ่านไปอีกรอบทำให้สึนะมองตาม





[align=center]คิดให้ตายยังไง....คนตอบคำถามนั้นได้ก็ไม่ได้อยู่ตรงหน้าอยู่ดีแฮะ =v=;;





ก็แค่อยากเห็นหน้า...เท่านั้นแหละน้า~





เพราะงั้นถึงได้มานั่งคอยแบบนี้ทุกวัน

เพราะรู้ว่าเขาคนนั้นจะต้องเดินตรวจโรงเรียนตอนเย็นเสมอ

เพราะรู้ดีว่าเขาคนนั้นน่ะจะต้อง...














ตึก[/align]














“..............ถึงประตูโรงเรียนจะยังไม่ปิดก็จริง” เสียงทุ้มนุ่มที่ดังทักขึ้นเบื้องหลัง ทำให้คนนั่งรอสะดุ้ง “ทำไมนายยังไม่กลับบ้านอีก?”


สึนะเหงื่อตกเล็กน้อย ก่อนค่อยหันไปหาเจ้าของเสียงอย่างเกรงๆ
“ก็....กำลังรอคุณอยู่น่ะครับ” คนตัวเล็กยิ้มแห้งๆ พลางเกาหัวแกรก หากสิ่งที่ได้รับตอบกลับมากลายเป็นความเงียบของคนทัก นัยน์ตากลมโตเลยเหลือบขึ้นมองอีกฝ่ายด้วยความหวั่นๆ “เอ่อ...คุณ....”


โดยไม่ทันได้ตั้งตัว เจ้านกขนปุยสีเหลืองก็บินเข้ามาแปะให้เต็มหน้า สึนะรู้สึกปวดจมูกทันที หากในขณะที่กำลังจะโวยวายต่อว่าเจ้านกบินเป๋นั่น


“มาได้แล้ว”


เสียงทุ้มเอ่ยเพียงเท่านั้น ร่างเล็กก็คลี่ยิ้ม
“ครับ!” สึนะจัดการคว้ากระเป๋านักเรียนที่เผลอเอาติดมาด้วย พลางผุดลุกขึ้นเดินตามรุ่นพี่จอมโหดคนนั้นเข้าไปในตัวอาคาร ด้านเจ้านกลูกไก่ก็บินมาแหมะลงบนรังจำลองสีน้ำตาลฟูฟ่องเหมือนเคย



วันนี้ก็เป็นอีกวันที่ฮิเบิร์ดไม่ต้องบินให้เมื่อยตุ้ม



สึนะมองตามแผ่นหลังกว้างของคนที่เดินนำหน้าตน หัวใจเต้นเป็นจังหวะไม่สม่ำเสมอ ทั้งเจ็บปวดและอ่อนไหวไปพร้อมกัน หากสิ่งที่แน่ชัดที่สุดคือ ความดีใจ



เพราะแม้จะต้องมานั่งคอยแบบนี้ทุกวัน แต่ก็รู้ดีว่า .....เขาจะได้เจอเจ้าของแผ่นหลังกว้างคนนี้อย่างแน่นอน......










[align=center]ผมน่ะ

แค่นี้ก็ดีใจมากๆแล้วล่ะครับ

คุณฮิบาริ





แต่ทำไม












=v=?











รู้สึกเหมือนว่าตัวเองกำลังลืมอะไรสักอย่างไปเลยหว่า?


(เออสิ)[/align]








เป็นที่แน่นอนว่ากว่านายง่อยของพวกเราจะนึกออกว่าลืมอะไรไป ก็เป็นเวลาที่มันต้องเผชิญหน้ากับคนที่โหดที่สุดในโลกตามลำพังสองต่อสองในห้องทำงานของพี่ท่านเสียแล้ว สึนะที่เพิ่งคุยกับฮิบาริไปได้แค่สองสามประโยคกำลังนิ่งอึ้งกับบทละครแห่งความวาย เอ๊ย หายนะที่ดันพกติดกระเป๋ามาด้วย




[align=center]ลืมไปจากหัว!![/align]




กรูว่าแล้วว่าต้องลืมอะไรไปสักอย่าง!! ทูน่าที่ยอมรับ short term memory ของตนเริ่มหน้าซีด เหงื่อตกครีบพลั่กๆ เมื่อสำเหนียกได้ว่าวันนี้ตนกำลังเข้าไปพัวพันกับเหตุการณ์ลดแหลกแจกทอนฟา(หากไม่สำเร็จ)เข้าอย่างเต็มตัว แผนการของคณะปฏิวาย...ที่ลากชายหนุ่มผู้น่าสงสารทั้งหลายรวมถึงเขาให้ต้องเข้าร่วม! (ไม่งั้นโดนหักเป็นไส้ดินสอนะเออ~)




[align=center]ภาษาชาวบ้านเรียกว่า

คนรักหักเหลี่ยมโหด!!






T[]T






ม่ายยยยยยยยย ผมไม่ได้เต็มใจนะครับ!!![/align]






“เป็นอะไรไป?”







[align=center]เฮือก!![/align]






>>มีต่อล่า~

คนมีชนักติดหลังสะดุ้งสุดตัว เสียงสวรรค์ของเจ้าพ่อแห่งนามิโมริช่างทักจับผิดปลาเช่นเขาได้ถูกจังหวะจริงๆ!!! สรุปว่าไอ้ความรู้สึกหน่อมแน้มที่บรรยายมาตั้งแต่ต้นมันต้องมาจบลงแบบนี้เรอะ!? ไม่จริงใช่ม้ายยยยยยยย~~!!!!!?


“ค คือ...เอ่อ ไม่มีอะไรหรอกครับ” ตอบพลางรีบปิดกระเป๋าทันที! อย่าไปสนใจมัน!! อย่าไปมองดูมัน!!!


เจ้าของเนตรคมกริบหรี่ตาลง ยิ่งเห็นทีท่าลุกลี้ลุกลนที่ปิดไม่มิดนั่นก็ยิ่งสงสัย แต่ยังสงวนท่าทางไม่ถามอะไร


เห็นแบบนั้นสึนะที่เริ่มรู้ถึงสัญญาณอันตรายก็แสร้งยิ้ม ...ต้องเปลี่ยนเรื่อง!!!
“วันนี้...คุณฮิบาริงานเยอะหรือเปล่าครับ?” พลางถูมือเป็นแมลงวัน เอ่ยต่อ “มีอะไรให้ผมช่วยมั้ยครับ?”


คนถูกถามได้ยินแบบนั้นก็ถอนหายใจเล็กน้อย
“...เอาเหมือนเดิม” ชายหนุ่มตอบแค่นั้นแล้วก็ก้มหน้าก้มตาดูเอกสารต่อ



สึนะยิ้มกว้าง



‘เหมือนเดิม’ ที่ว่าคือชา.... คุณฮิบาริชอบดื่มชา เขาเองก็เพิ่งรู้ได้ไม่นานมานี้ ร่างเล็กลุกขึ้นเดินไปชงชาตามสูตรที่คุซาคาเบะบอกมา แม้จะดูเก้ๆกังๆเพราะทำไม่ค่อยเป็น แต่ดูเหมือนว่าฮิบาริจะไม่ได้ถืออะไรนัก เหตุผลก็คืออย่างน้อยๆรสชาติชาที่เขาทำก็ยังเป็นที่ถูกใจพี่ท่าน



ทุกอย่างต้องขอบคุณคุณคุซาคาเบะจริงๆ



ทูน่ากดน้ำร้อนพลางเริ่มรำลึกอดีตอีกครั้ง จำได้ว่าวันแรกที่เขาอยากลองของ อุตริไปทำเองแล้วดันกลายเป็นชารสชาติอาหารแมว ด้วยความที่ไม่รู้มาก่อนว่ามันกลายเป็นรสแบบนั้น ปลาหวังดีเช่นเขาจึงเต็มใจพรีเซนต์ชาแมวนั่นให้ร่างสูงจอมโหดดื่มแก้กระหาย ที่ไหนได้พอพ่อคุณท่านละเลียดไปได้กระจิบหนึ่ง ว่าที่บอสวองโกเล่เช่นเขากลับต้องเผ่นออกจากห้องแทบไม่ทันเพราะทอนฟาที่ชักออกมาลั่ลล้า.... บ่งบอกถึงผลแห่งชาได้เป็นอย่างดี TvT






[align=center]ฮิบาริก็ยังเป็นฮิบาริ

ไม่ถูกใจเป็นใช้ทอนฟาตบ

ไม่ว่าคนๆนั้นจะเป็นใครก็ตาม[/align]







[align=center]-*-[/align]






สึนะเหม่อมองน้ำร้อนที่ไหลจ๊อกลงใส่ถ้วย คิ้วผูกติดกันเป็นโบว์ มันชักเริ่มไม่เข้าใจตัวเองเลยว่าทำไมถึงได้มาชอบคนแบบนี้ได้~? หรือว่าเขาจะแอบ SM ? บ้าหรอก~ เขาอยู่ลัทธิแห่งความสงบและไร้ซึ่งการใช้กำลังนะ~




[align=center]ที่สำคัญ...ทำไมมือตูมันร้อนๆวะ?[/align]




สิ้นสุดความคิดเสียงร้องเจี้ยกก็ดังลั่นห้อง ฮิเบิร์ดที่กำลังจิกแคร็กเกอร์อยู่ตีปีกพั่บๆอย่างตกใจเสียงลิงร้อง ด้านเจ้าของห้องก็เงยหน้าขึ้นมองตัวต้นเสียงด้วยความแปลกใจ (เฮ้ย...ไหงแค่นั้นล่ะ!?)


สึนะที่ดิ้นแถกๆเพราะเผลอเหม่อจนโดนน้ำร้อนลวกปัดแก้วชาหล่นแตก เสียงเพล้งที่ดังขึ้นทำให้ทูน่าหน้าซีดอีกครั้งเมื่อนึกได้ว่านั่นคือถ้วยใบโปรดของเจ้าพ่อนามิโมริ ร่างเล็กที่ลืมเจ็บเพราะกลัวความเจ็บกว่าจากทอนฟาเร่งก้มลงเก็บเศษแก้วนั่นทันที ทว่าก่อนที่มือจะเอื้อมถึงเศษแก้วที่แตก


มือใหญ่ของใครอีกคนก็ตรงเข้ามาจับมือเล็กของเขาเอาไว้


“คุณฮิบา...”


“แผลแค่นี้ไกลหัวใจ” ร่างสูงว่า


ได้ยินแบบนั้นคนถูกน้ำร้อนลวกก็คันปากอยากเถียง อยากบอกว่ามาลองโดนเองบ้างเอามั้ยครับ? จะได้รู้ว่าหัวใจน่ะมันอยู่ที่ผิวหนัง!!! แสบ~~!!!!!!


แน่นอนว่าคำเถียงเจ็บๆคันๆนั่นไม่มีทางหลุดออกมาจากคนขี้แหยอย่างสึนะหรอก หนึ่งเป็นเพราะนิสัยห่วยแตกของเจ้าตัว และอีกอย่างก็คือ




ร่างสูงปากร้ายคนนั้นกำลังลากคนตัวเล็กเช่นเขาไปยังน้ำห้องที่อยู่ไม่ไกลนักจากห้องทำงาน




.
.
.
.
.
.
.
.




ซ่า.... เสียงน้ำดังระงม มือใหญ่จับมือเล็กของสึนะให้น้ำเย็นๆจากก๊อกไหลผ่าน คนบาดเจ็บได้รับความเย็นแบบนั้นก็ทำหน้าราวกับได้ขึ้นสวรรค์ ความแสบสันต์ที่เกิดจากน้ำร้อนลวกลดลงไปอย่างไม่น่าเชื่อ


“ซุ่มซ่าม” เสียงทุ้มที่บ่นอยู่ข้างหูเรียกสติของคนกำลังเมาน้ำก๊อกกลับมา


“ขอโทษครับ” คนถูกต่อว่าเอ่ยเสียงอ่อย


“เรื่องอะไร?”


“แก้วน่ะครับ” สึนะตอบ หัวฟูๆก้มตกลง “ผม.....ทำมันแตกจนได้”


“......นั่นสินะ” ร่างสูงตอบกลับเพียงแค่นั้นแล้วก็เงียบไป ทำให้คนที่กำลังถูกปฐมพยาบาลเบื้องต้นต้องหันหน้าไปมอง หากในขณะที่จะได้พูดอะไรต่อไปก็ต้องชะงักกับความหล่อระยะประชิด เจ้าของใบหน้าคมเย็นชาเห็นอาการพะงาบของร่างเล็กที่ตนโอบอยู่ก็ขมวดคิ้ว “….อะไร?”


คำถามที่ได้ยินทำให้สึนะต้องรีบหันหน้ากลับ เลือดสูบฉีดขึ้นใบหน้าอย่างห้ามไว้ไม่ไหว ลืมไปเลยว่าท่านี้มันหมิ่นเหม่ และที่สำคัญ....นี่เป็นครั้งแรกหลังจาก ‘ครั้งนั้น’ ที่เขากับฮิบาริได้ใกล้ชิดกันขนาดนี้.....


“ค แค่แสบน่ะครับ” เสียงเล็กเอ่ยอ้อมแอ้ม พยายามอย่างยิ่งที่จะไม่ให้คนด้านหลังรู้สึกตัวว่าตอนนี้หัวใจของตนเต้นเร็วขนาดไหน


“อดทนไว้ซะ” คนไม่รู้อะไรบ้างเลยตอบกลับ มือใหญ่ลดแรงจับมือเล็กนั้นลงอย่างช้าๆ “....แช่อีกสักพักค่อยกลับไปทำแผลที่ห้อง”


“ครับ” สึนะตอบรับ ซ่อนหน้าแดงๆไว้ด้วยการหันหลังและพยักหน้าถี่รัว เขารู้สึกดีใจและจั๊กจี้ไปพร้อมๆกัน คุณฮิบาริเป็นห่วงเขา...นี่คือสิ่งที่เกิดขึ้น....


นัยน์กลมโตมองไปยังมือใหญ่ที่จับแขนของตนอยู่ ครุ่นคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อช่วงบ่าย


....บางทีเขาควรจะบอกเรื่องในวันนี้กับคุณฮิบาริตรงๆหรือเปล่านะ....? แต่ว่าถ้าทำอย่างนั้นก็เหมือนกับการทรยศเพื่อนร่วมห้องน่ะสิ.... แต่ว่า....ก็ไม่อยากจะโกหกคุณฮิบาริ....


สึนะถอนหายใจออกมาอย่างไม่รู้สึกตัว





[align=center]ถ้าเป็นไปได้ขออย่าให้คุณฮิบาริถามอะไรจากเขาเลย....[/align]





คำภาวนาดังกล่าวดูเหมือนจะสัมฤทธิ์ผล เมื่อในขณะที่ทั้งคู่กลับมาทำแผลน้ำร้อนลวกในห้องทำงาน ฮิบาริเองก็ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา ชายหนุ่มแค่นั่งใช้ผ้าพันแผลพันแขนของสึนะไปอย่างนิ่งๆเช่นเคย


สึนะเองก็ไม่ได้พูดอะไร เพราะนอกจากจะกลัวว่าตัวเองอาจเผลอหลุดปากพูดอะไรไม่เข้าท่าออกไปแล้ว ร่างเล็กยังรู้ดีว่าคนตรงหน้าชอบความเงียบสงบแค่ไหน


อีกอย่าง....การอยู่เงียบๆกับฮิบาริแบบนี้เองก็ไม่ใช่เรื่องน่าอึดอัดเหมือนอย่างที่เคยคิดเอาไว้....เลยสักนิด....


นัยน์ตากลมโตมองมือของตนเองที่ถูกทำแผลเอาไว้อย่างดี พลางคลี่ยิ้ม
“ขอบคุณครับคุณฮิบาริ”


คำขอบคุณที่ได้ยินทำให้ร่างสูงมองร่างเล็กที่กำลังยิ้มหวานนิ่ง สายตาคมกริบไม่อาจบอกถึงความรู้สึกใดๆ ฮิบาริลุกขึ้นจากโซฟา แล้วในขณะที่กำลังเดินตรงไปนั่งทำงานที่กองสุมเต็มโต๊ะนั้นเอง


เขาก็เอ่ยขึ้น


“ไปบอกพวกนั้นด้วยล่ะว่าฉันพร้อมเสมอ”




.....................

...........................

.................................

......................................




“.....................................................เอ๋?” ห...หูฝาดไปเปล่าฟระ? “ค คุณฮิบาริว่าอะไรนะครับ?” หูฝา.....


ฉับพลันคนถามก็ต้องหน้าซีด เมื่อคนถูกถามหันมามองเขาพร้อมรอยยิ้มเย็นเยือกของผู้ล่าที่กำลังจะตะปบเหยื่อ!!




ด เดี๋ยวก่อนสิ....




“คุณฮิบา....”


ร่างสูงยืนพิงโต๊ะทำงาน สองมือกอดอก เนตรคมสีนิลจ้องมองไปยังสัตว์กินพืชที่นั่งอยู่บนโซฟาไม่วางตา
“หึ เรื่องที่พวกนายวางแผนกัน ฉันรู้หมดแล้ว” เอ่ยเฉลยพลางยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย “ไม่ต้องห่วง ฉันไม่ขัดขวางพวกนายแน่ แต่จำเอาไว้ว่าคนที่คิดฝ่าฝืนกฎของฉัน....” ฉับพลันเสียงทุ้มกลับกลายเป็นเหี้ยมเกรียม “.....ไม่ว่าจะเป็นผู้หญิงหรือผู้ชายก็ตาม ศพไม่สวยนักหรอกนะ!”








[align=center]*[]*llll








ไม่จริงน่า~~!!!!!!?[/align]







สึนะหน้าเหวอทันที









[align=center]แบบนี้รู้..

รู้หมดเลยนี่หว่า~~!!!

ได้ยังไงเนี่ยยยยยยย~~~!!!!?[/align]








หากก่อนที่ได้ถามพี่โหดเพื่อแก้ข้อสงสัย แววตาคมที่จ้องจิกตรงมาอย่างไม่ปิดบังนั่นก็ทำให้ผู้ส่งสาสน์จำเป็นชะงัก


“นายเองก็เหมือนกัน ซาวาดะ” รอยยิ้มเย็นปรากฏบนใบหน้าไร้อารมณ์ “คิดจะเป็นศัตรูกับฉัน ก็ทำให้ฉันสนุกหน่อยล่ะ”


อี๋!? คนถูกเหมารวมว่าเป็นศัตรูรู้สึกสยองขึ้นมาทันใด
“มันไม่ใช่อย่างนั้นนะครับคุณฮิบาริ!” สึนะเร่งพูด สองมือโบกไปมาเป็นการปฏิเสธเต็มที่ “ผมไม่ได้คิดจะเป็นศัตรูกับคุณ~!”



[align=center]แม้แต่กระจึ๋งเดียวก็ไม่คิด!!!


T[]T[/align]



หากคำอธิบายนั้นดูเหมือนจะไม่เข้าหูเจ้าของห้องเท่าไหร่นัก ฮิบาริยังคงจ้องมองไปยังร่างเล็กที่นั่งหน้าซีด แววตาคมกริบยิ่งทอประกายแห่งผู้ล่าที่พร้อมเสมอในการขย้ำสัตว์อ่อนแอ ...หึ...!
“ฉันไม่สนคำแก้ตัวของสัตว์กินพืชหรอกนะ” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นพร้อมการเหยียดยิ้ม “แม้เป็นนาย ก็อย่าคิดว่าฉันจะออมมือให้!”


ก็เพราะรู้แบบนั้นน่ะเซ่~~!!!!! คนถูกข่มขู่แทบอยากเอาหัวโขกเต้าหู้ให้ตายๆไปซะ!! ไม่อยากเจ็บตัวและไม่อยากให้เข้าใจผิดถึงได้อยากอธิบาย แต่พ่อเจ้าประคุณด้านหน้าก็ไม่ยอมฟังอะไรเลย คิดแต่จะแจกทอนฟาท่าเดียว!





[align=center]บ้าที่สุด~~~~[/align]





เมื่อคิดว่าถึงตนจะพยายามอธิบายต่อไปก็ไม่มีทางที่คนอย่างฮิบาริ เคียวยะจะยอมฟังเป็นแน่แท้ สึนะเลยถอนหายใจเฮือก
“ครับ ผมเข้าใจแล้ว” ร่างเล็กพูดเสียงอ่อย จำยอมต่อข้อกล่าวหาแม้จะยังไม่ได้แก้ตัวอะไรเลยสักนิดก็ตาม




[align=center]ทำไมมันต้องเป็นแบบนี้ด้วยว้า~

เขาไม่ได้เต็มใจรนหาทอนฟาซักหน่อย

เขาถูกบังคับต่างหากเล่า!



ทำไมต้องเป็นแบบนี้ด้วยฟระ~!?[/align]




แต่การบ่นอุบอิบข้างบนก็ดังเฉพาะในใจเท่านั้น เวลานี้เป็นเวลาที่มีค่าเพราะเขาสามารถพูดคุยกับคนที่ชอบได้ ร่างเล็กเลยรีบสะบัดอารมณ์เซ็งๆออก แล้วหันไปหาร่างสูงเพื่อจะพูดคุยเรื่องที่สร้างสรรค์บรรยากาศมากกว่านี้





ทว่าสิ่งที่เห็นกลับทำให้นัยน์ตากลมต้องเบิกค้าง





>>มีต่อล่า~

“ค คุณฮิบาริ....” สึนะเริ่มกระเถิบไปยังปลายโซฟาโดยอัตโนมัติ ถามต่อเสียงสั่น “ช ชักทอนฟาออกมาทำไมอ่ะครับ!?”


“นายคิดว่าทำไมล่ะ?” ร่างสูงตอบกลับฉับควัน มือใหญ่เริ่มควงทอนฟาข้างหนึ่งไปมา เสียงตัดอากาศดังฟิ้วๆที่ได้ยินทำให้คนหัวฟูยิ่งเหงื่อตก




[align=center]เดี๋ยวก่อนสิ!![/align]




“ผม...ไม่รู้อ่ะครับ” รู้สึกว่าครั้งนี้ซาวาดะ สึนะโยชิพอจะทำใจดีสู้เสือได้ ......จริงด้วย!! บางทีพี่ท่านคงแค่ชักออกมาเกาหลังเล่น!! (บ้าเร้อ....)


คำตอบที่ได้ยินทำให้เจ้าของท่อนเหล็กเกาหลังแสยะยิ้ม
“นายไม่รู้งั้นรึ ซาวาดะ?” ย่างสามขุมพร้อมรังสีแห่งการต่อสู้เข้มข้น “งั้นฉันจะเฉลยให้ฟัง!!”


ตูม!! เสียงเหล็กปะทะโซฟาดังลั่นห้อง สึนะที่กระโจนหนีได้ทันเวลามองภาพนุ่นทะลักเบื้องหน้าด้วยความตื่นตะลึง แต่เวลาอึ้งก็มีได้เพี้ยงเสี้ยวินาที ร่างเล็กต้องรีบกลิ้งหลบไปอีกข้างทันทีที่ร่างสูงจอมโหดโผล่มาฉับไว พร้อมตวัดทอนฟาใส่ฉับพลัน!





ฟิ้ว!!




“นี่มันเรื่องอะไรกันครับ!?” คนกำลังงงถามได้เท่านั้นก็ต้องเบี่ยงตัวหลบอีกครั้ง แม้จะยังโชคดีไม่โดนจังๆ หากความแสบร้อนที่ใบหน้าเพราะแรงส่งจากการฟาดอากาศทำให้สึนะเม้มปากแน่น



ร่างเล็กต้องถอนเท้าไปยืนตั้งหลักห่างไกลจากร่างสูงอย่างช่วยไม่ได้!



ฮิบาริเลียปากด้วยความสนุกสนาน
“ก็เห็นอยู่ไม่ใช่หรือไง?” เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยเฉลยพร้อมเหยียดยิ้ม “ฉันไม่ยอมให้ศัตรูเข้าใกล้หรอกนะ”


คำตอบนั้นทำให้คนฟังนิ่งอึ้ง สมองหยุดสั่งการไปชั่วขณะ แล้วดูเหมือนว่าฮิบาริจะสังเกตเห็นความชะงักงันนั้นได้ ชายหนุ่มจึงพุ่งตัวเข้าไปพร้อมฟาดอาวุธคู่ใจใส่สัตว์กินพืชตัวเล็กนั่นทันที!



ผัวะ!! เหล็กกล้าซัดใบหน้าของสึนะเข้าเต็มๆ ร่างเล็กปลิวไปปะทะกับผนังห้อง ร่างสูงสะบัดทอนฟาพลางขมวดคิ้วเล็กน้อย





[align=center]ทำไมไม่หลบ...?[/align]





หากคิดเพียงได้เท่านั้น ประธานคณะกรรมการรักษาระเบียบก็ต้องชะงักทันทีกับบรรยากาศคุกคาม เนตรคมจ้องมองไปยังร่างเล็กที่ยังยืนก้มหน้านิ่ง รอยยิ้มแห่งความรื่นรมย์ฉายชัดบนใบหน้าไร้อารมณ์ เมื่อรู้ได้ทันทีว่า





[align=center]คนตรงหน้ามันเริ่มคิดจะตอบโต้![/align]





พรึ่บ! เป็นอย่างที่ฮิบาริคาดเดา ฉับพลันแสงสีทองก็ปรากฏกลางหน้าผากของคนตัวเล็ก ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่สึนะกินยาดับเครื่องชนและใส่ถุงมือ แต่ว่าเวลานี้เขาก็อยู่ในโหมดไฮเปอร์เรียบร้อยแล้ว!


นัยน์ตาสีอำพันเลื่อนสบเจ้าของเนตรคมสีนิลอย่างเฉยชา
“ผมโมโหจริงๆแล้วนะครับ” เสียงเล็กเอ่ยขึ้นนิ่งๆ สองมือแม้จะยังไม่ได้จุดไฟดับเครื่องชนขึ้นมา แต่ทว่าออร่าความหงุดหงิดที่แผ่กระจายนั่นทำให้ร่างสูงยิ่งตื่นเต้น


“แล้วเป็นยังไงล่ะ?” ฮิบาริสวนกลับอย่างใจคิด ทอนฟาถูกยกขึ้นเตรียมพร้อมฟาดใส่เป้าหมาย







[align=center]แต่ยิ่งเห็นคนตรงหน้าเตรียมพร้อมตะลุยแบบนั้น....

สึนะก็ยิ่งโมโห






คนเอาแต่ใจ!![/align]







เมื่อขีดแห่งความอดทนสิ้นสุด เจ้าของเพลิงสีทองก็พุ่งฉับเข้าใส่อีกฝ่ายก่อนอย่างไม่พูดพร่ำทำเพลง ร่างสูงแสยะยิ้มเหี้ยมเกรียมตอบรับ ทอนฟาถูกตวัดขึ้นรับการโจมตี เปรี้ยง! หมัดปะทะเหล็กเสียงดังสะท้าน รุนแรงมากพอให้วัตถุรอบข้างทั้งสองปลิวกระจาย!


เส้นสีผมสีดำปลิวละใบหน้าคม หากมิอาจบดบังรอยยิ้มสนุกสนาน
“ทำไมไม่ใช้ไฟของถนัดของนายนั่นล่ะ?”


เจ้าของนัยน์ตาสีทองสบมองอีกฝ่ายอย่างเย็นชา ตอบกลับด้วยน้ำเสียงสงบเยือก
“ก็กลัวคุณจะไหม้น่ะครับ”






[align=center]หึ!![/align]





การสนทนาด้วยความรักจบลงเท่านั้น เสียงตุ้บตั้บจากการปะทะกันของคู่รักที่ต่างก็เลือดขึ้นหน้าดังตามติดเป็นคำรบสอง ข้าวของในห้องบ้างปลิวกระจาย บ้างหล่นแตก ดูเหมือนว่าสึนะพยายามที่จะทำลายห้องหรือผนังอาคารเรียน แต่ฮิบาริก็จะกันเอาไว้ได้ทุกครั้ง


เสียงเหล็กฟาดเนื้อ และเสียงเนื้อซัดใส่เหล็กดังก้องไม่หยุด ต่างฝ่ายต่างโดนอีกฝ่ายยำใส่ ร่างเล็กถุยเลือดในปากทิ้ง ทำให้พื้นห้องสกปรก จงใจอย่างยิ่งที่จะทำให้อีกฝ่ายโมโห





[align=center]ได้ผล [/align]





การที่เห็นเจ้าสัตว์กินพืชทำเช่นนั้น ไอ้คนรักโรงเรียนยิ่งชีพก็พุ่งปะทะใส่มันอย่างหงุดหงิด เหล็กเป็นดุ้นซัดใส่ท้องของร่างเล็ก พร้อมกับหมัดลุ่นๆที่สวนกลับใส่ใบหน้าคมเย็นชาอย่างไม่ยอมแพ้





[align=center]พลั่ก!![/align]




คราวนี้ฮิบาริคงไม่อาจโมโหได้อีกต่อไป เพราะเลือดของเขาก็เลอะพื้นโรงเรียนเหมือนกัน


ฉากเรทเลือดสาดยังดำเนินต่อเนื่อง เด็กๆที่เริ่มอ่านนิทานเรื่องนี้บางทีอาจสยองขวัญ ไม่น่าเชื่อว่าเวลาโฉมง่อยโกรธ จะรุนแรงได้ถึงเพียงนี้ ความหวาดกลัวในอสูรตัวร้ายหายไปจากใจ มีแต่ความหงุดหงิดจนอัดอั้นเท่านั้นที่แสดงออกชัดแจ้ง แต่ดูเหมือนว่าพื้นที่ลื่นเพราะน้ำจากเหตุการณ์แก้วแตกที่เพิ่งผ่านมา







[align=center]จะไม่ค่อยเป็นใจกับโฉมง่อยของพวกเราเท่าใดนัก[/align]






ตึง!! สึนะลื่นหงายหลังล้มลงกับพื้น ฮิบาริเลยสบโอกาสขึ้นคร่อมใช้ทอนฟากดคอ หยุดยั้งความบ้าคลั่งของอีกฝ่ายไว้ด้วยน้ำหนักตัวที่มากกว่า!


“หึ!”


กึ้ด! เจ้าของเหล็กกล้าเริ่มลงน้ำหนักมากกว่าเดิม นั่นยิ่งทำให้ร่างเล็กหายใจไม่สะดวก แต่กระนั้นใบหน้ายังคงสงบนิ่ง นัยน์ตาสีทองยังคงเฉยชาไร้อารมณ์ สบมองคนเอาแต่ใจด้านบนอย่างไม่ยี่หระ!


“มองแบบนั้น....” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นอย่างเย็นชา “คิดจะทำอะไรต่ออย่างนั้นหรือไง ซาวาดะ?”


ฮิบาริเลิกเรียกเจ้าคนตัวเล็กด้านล่างว่าสัตว์กินพืช ด้วยเพราะรังสีคุกคามที่ทำให้ตนตื่นเต้นและประกายสีทองแรงกล้าที่เห็นเบื้องหน้ายังไม่มีแววยอมแพ้แม้แต่นิด!


สึนะเงียบ ไม่ตอบอะไร และไม่ถอนสายตาหนี








[align=center]เกือบหนึ่งเดือนที่ผ่านมา


ทุกๆเย็น
เขาวิ่งไปบ้านแล้วรีบกลับมาโรงเรียนเสมอ


ทุกๆเย็น
บันไดทางเข้าตึกเรียนคือสถานที่ประจำของเขา






เพื่อรอ
ฮิบาริ






ไม่ได้เหนื่อยหน่ายเลย
ไม่ได้ท้อใจเลย





เพราะเขารู้ดีว่าเวลาที่ได้เห็นใบหน้าของคนๆนี้

มันเป็นช่วงเวลาที่เขามีความสุขและดีใจที่สุด





เพราะรู้ดีว่าช่วงเวลาแสนสั้นในวันหนึ่งๆที่ได้ใช้ร่วมกับเขาคนนี้

มันเป็นช่วงเวลาที่ดีและอบอุ่นจนบอกไม่ถูก







ผมน่ะ

ก็แค่[/align]








นอกจากความหงุดหงิดในความเอาแต่ใจตัวเองอย่างที่สุดของอีกฝ่าย มาจนตอนนี้สึนะโยชิถึงเพิ่งได้รู้ว่ามันยังมีอีกความรู้สึกหนึ่งที่ถูกซุกซ่อนเอาไว้ด้วยเช่นกัน






[align=center]ความรู้สึกที่เรียกว่า

น้อยใจ[/align]





ทันทีที่ที่ถูกกลืนกินด้วยความรู้สึกเช่นนั้น หยาดน้ำตาใสก็กลิ้งหล่นจากนัยน์ตาสีทอง ฮิบาริชะงักงัน เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยและพยายามจ้องมองดูใหม่ หากการร้องไห้เมื่อครู่ที่ตนเห็นก็ราวกับเป็นภาพลวงตา เมื่อประกายสีทองที่เขามองสบอยู่ยังคงเฉยชาไม่เปลี่ยนแปลง


“...นาย...”





[align=center]!?[/align]





ยังพูดไม่ทันเสร็จฮิบาริก็ต้องชักทอนฟาออก ถอนตัวจากการกดทับร่างเล็ก เมื่อพบว่าสึนะเริ่มจุดไฟดับเครื่องชนสีสวยขึ้นที่ถุงมือตรา X ทั้งสองข้าง


ร่างสูงยืนสงบนิ่งมองอีกฝ่ายยันตัวเองลุกขึ้น น่าแปลกที่ชายหนุ่มเริ่มไม่รู้สึกสนุกอย่างเคย จากนั้นสิ่งที่ทำให้คนจิตแข็งเช่นเขาต้องขมวดคิ้วอีกรอบก็คือไฟสีทองสว่างที่ค่อยดับมอดลง นัยน์ตานิ่งสงบเมื่อครู่กลายเป็นนัยน์ตากลมโตสีน้ำตาลอ่อน


นัยน์ตา...ที่ทำให้ร่างสูงคาดเดาอารมณ์ของร่างเล็กไม่ได้อีกต่อไป


ฮิบาริลดทอนฟาลงเล็กน้อย
“หมายความว่ายังไง?”


แทนการตอบคำคือการส่ายหัวช้าๆ สึนะเหลือบมองใบหน้าคมที่เป็นรอยแดงและช้ำจากการต่อยตีกับเขาเมื่อครู่ก็รู้สึกไม่ดี เสียงเล็กเลยเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มฝืดเฝือ
“ขอโทษนะครับที่ทำอะไรบ้าๆลงไป”


ร่างสูงยืนนิ่ง ใบหน้ายังเย็นชาไม่แสดงออกถึงความรู้สึกใดๆ เห็นเช่นนั้นสึนะก็ยิ้มเล็กน้อย และโค้งคำนับ
“วันนี้ผมขอตัวกลับก่อนนะครับ” ว่าเสร็จก็เดินผ่านร่างของฮิบาริไปยังประตูห้องทันที



หมับ... มือใหญ่รั้งแขนเล็กที่ตนเพิ่งปฐมพยาบาลไปให้อย่างแผ่วเบา แต่กระนั้นต่างฝ่ายก็ยังคงหันหลังให้กัน



“เป็นอะไรไป?” เสียงทุ้มนุ่มถามขึ้น และแม้ไม่หันไปมองอีกฝ่าย สายลมที่ปะทะแผ่นหลังของตนแผ่วเบาก็ทำให้รู้ว่าร่างเล็กคงส่ายหัวอยู่เช่นเดิม


“ไม่มีอะไรหรอกครับ” สึนะตอบกลับ รู้ดีเช่นกันว่าฮิบาริไม่พอใจเท่าใดนักกับคำตอบของตน เหตุเพราะแรงที่จับแขนเขาเริ่มเพิ่มขึ้น ร่างเล็กยิ้มเล็กน้อยกับตัวเอง “.....ผมรู้อยู่แล้วว่ามันต้องเป็นอย่างนี้....ก็แค่นั้นน่ะครับ....”


เสียงพูดแม้เบาราวกระซิบ หากฮิบาริได้ยินอย่างชัดเจน ชายหนุ่มหันไปมองอีกฝ่าย แต่กลับต้องนิ่งงันเมื่อพบว่าสึนะนั้นได้มองตนอยู่ก่อนแล้ว









[align=center]เคยได้ยินคำกล่าวนี้บ้างไหม?

“ไม่เคยมีใครเปลี่ยนใครได้”

แม้จะเป็นคนสำคัญของกันและกันเพียงใด







เพราะคนที่จะเปลี่ยนได้ก็มีแต่ตัวของตัวเองเท่านั้น







ไม่เคยต้องการเช่นกันให้คุณเปลี่ยนตัวเองเพื่อผม

เพราะผมรู้ว่า คุณที่เป็นคุณ

คือคนที่ทำให้หัวใจของผมหวั่นไหวได้มากขนาดนี้







....แต่บางครั้งการวิ่งไล่อยู่ฝ่ายเดียว....









[ฉันไม่ยอมให้ศัตรูเข้าใกล้หรอกนะ]









....มันก็ทำให้ผมรู้สึกเจ็บปวดจริงๆนะครับ....[/align]










สึนะยิ้มให้ร่างสูงอย่างแห้งแล้ง
“แต่บางทีการที่ผมอยากเห็นหน้าคุณบ้าง...” เสียงเล็กสั่นเล็กน้อย “นั่นน่ะ...มันก็เป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้ไม่ใช่เหรอครับ....”







[align=center]...เพราะว่าชอบ...[/align]






เพียงแค่นั้นฮิบาริก็รู้ว่าภาพร้องไห้ของร่างเล็กที่เห็นไม่ใช่ภาพลวงตาอย่างแน่นอน แต่กว่าจะได้พูดอะไรออกไป เสียงปิดประตูก็ดังขึ้นพร้อมกับเสียงฝีเท้าของสึนะที่เริ่มไกลออกไปจนเขาไม่สามารถได้ยินอีก


ร่างสูงระบายลมหายใจเฮือกใหญ่ จากนั้นก็สังเกตเห็นว่าคนที่เพิ่งออกไปลืมกระเป๋านักเรียนทิ้งเอาไว้ และเพราะการทะเลาะกันระหว่างเขาและคนตัวเล็กเมื่อครู่ก็ทำให้หนังสือในกระเป๋านั้นกระจัดกระจายออกมาเกือบหมด


ฮิบาริทรุดลงนั่งบนโซฟาที่ฉีกขาด พลางเหม่อมองหน้าปกหนังสือที่มีลายมือของสึนะนิ่ง แม้จะรู้สึกได้ถึงน้ำหนักแสนเบาของฮิเบิร์ดบนบ่าตน หากสมาธิของชายหนุ่มก็ยังคงจับจ้องไปยังหนังสือของคนตัวเล็กคนนั้นอยู่ดี





[align=center][ขอบคุณครับคุณฮิบาริ][/align]





ใบหน้าคมคายยังคงไม่แสดงออกซึ่งอารมณ์ใดๆ เนตรสีนิลเหลือบมองมือใหญ่ของตนที่เพิ่งสัมผัสกับท่อนแขนเล็กบางนิ่ง ...ความรู้สึกที่ยังคงค้างคา...








[align=center][แต่บางทีการที่ผมอยากเห็นหน้าคุณบ้าง...]

[นั่นน่ะ...มันก็เป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้ไม่ใช่เหรอครับ....][/align]








ฮิบาริกำหมัดแน่น แต่กระนั้น....ใบหน้าหล่อเหลาก็ยังคงเฉยชา....









“คนที่ไม่เข้าใจอะไรเลยน่ะ....เป็นนายต่างหาก ซาวาดะ”










[align=center]เพราะเป็นอสูรร้าย
เพราะโดดเดี่ยวเสมอมา




จึงไม่รู้จักถึงการแสดงออก
จึงได้สร้างรอยแผลให้อย่างไม่ตั้งใจ




แต่แท้ที่จริง
อสูรร้ายน่ะ
.
.
.
.
.
.
.
.
.










[font=Comic Sans MS]จบ Chapter 2[/font]









ช็อตหน้า

การแสดงละครเวที








เร็วๆนี้

“คุณจะต้องกรีดร้อง”










TBC[/align]

แอบเนียนปาดเมนท์แรกสำเร็จ 55555555

NC ดัก_ปี้ป_ !!!!!!!!!!!!!!!!!! โหยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย พี่รองอ้าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ไอ้เราก็นึกว่าจะได้อ่านฉากละเลียด 5555555 ที่ไหนได้ เป็นฉากละเลงไปเสียนี่

ตอนแรกก็น่ารักดีน้า~ ไป ๆ มา ๆ ไหงเศร้าอ่ะ สงสารซือ....สุดท้ายก็มาสงสารฮิด้วย!!! โฮกกกกกกกกกกกกกก ตอนต่อไปด่วนเลยนะพี่รองงงงงงงงงงงงงงงงง

อ้ามาแก้ที่แปะไว้แล้วนะค่ะ แบบประมาณว่ากะทวงถ้าตอนนี้ไมมีคุณพี่ท่านออกอ่ะ
ปรากฏว่าออกมาสมใจอยากเลยคราวนี้ แถมออกมาทีทำนายเอกเราเจ็บช้ำน้ำใจซะ
อย่างงี้มันน่าเชียร์ให้ออกมามั๊ยเนี่ยเป็นปลื้มมากเลยออกมาซะ แต่ตอนนี้ที่ไม่ยอม
สุดๆเลยก็คือฮิเบืร์ดไม่มีฉากออกเลยอ่ามีคุณพี่ท่านแต่ไม่มีฮิเบิร์ดได้ไงอ่าแงๆ...T-T
แต่ทำไมคุณพี่ท่านช่างเป็นอสูรที่แบบไม่เข้าใจจิตใจนายเอกเล้ยน่าสงสารหนูทูน่า
หนูทูน่าของป้าสู้อุตส่าห์ไปนั่งเฝ้านั่งรอเพื่อที่จะได้เจอคุณพี่ท่านแท้ๆแต่กลับแค่งาน
โรงเรียนคุณพี่ท่านกลับเห็นหนูทูน่าเป็นศัตรูอย่างงี้ได้ไงไม่ปลื้มๆๆ เห็นมั๊ยหนูทูน่า
น้อยเนื้อต่ำใจจนหนีไปแล้วอะ รีบๆๆไปตามง้อกลับมาเลยนะทางที่ดีเอาฮิเบิร์ดไปง้อ
จะดีมากๆๆเลยหล่ะ
ปล.รีบๆๆๆๆๆๆมาต่อนะค่ะพี่โชอยากอ่านมากๆๆเลยอ่ะค่ะ

อุต๊ายตายว้ายกรี๊ด ไอ่เรานึกว่าจะได้เห็นจากตบจูบจำเลยรัก ไหงกลายเป็นถล่มห้องคณะกรรมการนักเรียนกันเล๊า~~~@@@ 555+


ซือคุง เก่งมากค่ะ อัพเกรดเลเวลแล้วนะ รู้จักกินยาดับเครื่องเข้าโหมดราชินีสู้เขา (สุดสุดท้ายกะแพ้คึเก่าละว้า~)


ตอนจบค้างคาเกินพรรณา อรูสร้ายน่ะ....อะร๊ายยยยยยย ค้างงงมากก ข้องใจสุดหูรูด ดังนั้น ต่อด่วนนนนน~~~~