Title- When Tsuna IS Seme!?
Author - chomexchome
Rating - PG13 /Romantic/Drama/Comedy
Pairing - Tsuna x ????
Warnings - อ่าา...ใครไม่ชอบก็อย่าอ่านเลยน่อ เดี๋ยวมันจะทำให้แสยง(หัวเราะ)
Summary – เรื่องราวของ 6 ปีต่อมา
ตอนที่ 2 วายุ
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น รุ่นที่สิบแห่งวองโกเล่เลยเดินเข้าไปรับ
“ฮัลโหล”
“โย่ว! สึนะ” เสียงคุ้นเคยที่ได้ยินมาเป็นเวลานาน เรียกรอยยิ้มจางๆให้ปรากฏบนใบหน้าขรึมเพราะโหมดไฮเปอร์
“นายเองเหรอ ยามาโมโตะ” สึนะนั่งลงกับเก้าอี้สนทนาต่อ “แข่งเบสบอลเป็นยังไงบ้าง?”
“ระดับนี้แล้วชนะฉลุยสิ คราวนี้ฉันทำโฮมรันได้ตั้ง 4 ครั้งแน่ะ!” น้ำเสียงเริงร่าสบายๆอย่างเคยทำให้สึนะรู้สึกสบายใจ
“งั้นหรือ....ยังเก่งเหมือนเดิมจริงๆ”
น้ำเสียงดูขรึมๆของเพื่อนรักที่ตายแทนกันได้ที่ยินได้ ทำให้ยามาโมโตะชะงัก
“...สึนะ นายไม่เป็นไรใช่มั้ย?” ความรู้สึกไวจริงๆ...ยามาโมโตะ...
“แค่มีเรื่องยุ่งๆเกิดขึ้นนิดหน่อยน่ะ”
“เรื่องยุ่ง??”
“เรื่องงานน่ะ ไม่มีอะไรหรอก” อย่าทำให้ยามาโมโตะที่กำลังจะต้องแข่งอยู่ไม่สบายใจดีกว่า
แต่การโกหกไปเช่นนั้น มีหรือที่ยามาโมโตะ ทาเคชิ ผู้พิทักษ์แห่งพิรุณที่อยู่เคียงข้างสึนะมาตั้งแต่เด็กๆจะไม่รู้ ร่างสูงหลุบตาลงต่ำ ตอนนี้ตัวเองมาแข่งเบสบอลอยู่ที่ฮอกไกโด ส่วนสึนะและโกคุเดระอยู่ที่นามิโมริ ซึ่งเป็นฐานทัพใหญ่ของวองโกเล่ในญี่ปุ่น ถ้าตัวเองกลับไปหาสึนะ ก็ต้องละทิ้งการแข่งขันเบสบอล ซึ่งในฐานะนักเบสบอลอาชีพแล้วเป็นเรื่องที่ไม่สมควรทำอย่างยิ่ง ไม่แน่อาจถูกตัดสิทธิ์ลงแข่งตลอดฤดูกาลก็เป็นได้ แต่ว่า....
“ยามาโมโตะ คว้าแชมป์นักทำโฮมรันมาให้ได้ล่ะ” เสียงขรึมๆของสึนะดังขึ้นเรียกสติคืนจากร่างสูง
“เอ๊ะ?”
“ก็นายเป็นบัตเตอร์ไม่ใช่หรือ? คว้าตำแหน่งผู้เล่นที่ทำโฮมรันสูงสุดมาฝากฉันเวลาเจอกันคราวหน้าด้วยนะ”
สึนะในโหมดไฮเปอร์ ทั้งขรึม ทั้งฉลาดเฉลียวเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว เขาเองก็รู้เหมือนกันว่ายามาโมโตะเพื่อนรักกำลังคิดอะไรอยู่ และเพื่อไม่ให้ยามาโมโตะทำเช่นนั้น เพื่อไม่ให้ยามาโมโตะต้องทำลายความฝันของตัวเองอย่างนั้น สึนะถึงได้ตั้งเงื่อนไขให้ยามาโมโตะรับปากขึ้นมา ก็เพราะสึนะรู้ดีว่า
ยามาโมโตะไม่เคยผิดสัญญากับเขาแม้เพียงสักครั้ง
“สึนะ...นาย...”
“ยามาโมโตะซะอย่าง ทำได้อยู่แล้วใช่มั้ย?” เสียงขรึมของร่างเล็กที่ได้ยินผ่านทางสายโทรศัพท์ ทำให้ยามาโมโตะรู้สึกแปลกๆ มันทั้งเป็นห่วง ทั้งว้าวุ่น แต่ว่า....เมื่อนายขอมา....นายขอมาแบบนั้น....
แล้วคนไม่เคยปฏิเสธคำขอ และไม่เคยผิดสัญญาก็เอ่ยตอบกลับไปอย่างไม่คิดมาก
“อา....ทำได้สิ” ร่างสูงเอ่ยขึ้นเสียงเบา ก่อนหัวเราะคลอไปตามอย่างอารมณ์ดี “แล้วเวลากลับไปหาจะเอาแชมป์ทำโฮมรันไปฝากนะ!”
“อืม” นี่สิ...ถึงจะสมเป็นยามาโมโตะ....ผู้พิทักษ์แห่งวรุณ...เพื่อนรักของฉัน... “ดูแลตัวเองดีๆล่ะยามาโมโตะ ไว้ค่อยเจอกัน”
“สึนะ เดี๋ยว” เสียงที่รั้งเอาไว้ ทำให้สึนะชะงักการวางสาย
“อะไรหรือ?”
ยามาโมโตะเหงื่อตก รู้สึกกังวลอย่างบอกไม่ถูก ใช่ สึนะยังคงเป็นสึนะ ความรู้สึกเป็นห่วงเขาที่ถ่ายทอดผ่านคำพูดนั่นมันก็ยังเป็นเช่นเดิม แต่ว่า....มันมีอะไรบางอย่าง อะไรบางอย่างที่แปลกไป
“สึนะ....นาย...กำลังต่อสู้อยู่เหรอ?”
“เอ๋??”
เมื่อรู้สึกตัวว่ากำลังพูดอะไรที่มันแหม่งๆ ยามาโมโตะก็หัวเราะแก้เขิน
“ฮะ ฮะ นี่ฉันพูดอะไรออกไปเนี่ย นายจะไปกำลังต่อสู้อยู่ได้ไงล่ะเนอะ! ก็ฉันโทรไปหานายที่ที่ทำงานของนายนี่นา ฮะ ฮะ”
สึนะเหงื่อตกขึ้นมาทันที อย่างที่รีบอร์นเคยพูดไว้ ยามาโมโตะมีสัญชาตญาณนักฆ่าโดยกำเนิดจริงๆ รู้อะไรบางอย่างที่คนอื่นเขาไม่สามารถรู้สึกได้ ดังนั้นจึงไม่แปลกเลยที่ยามาโมโตะพูดอะไรอย่างนั้นออกมา ก็เพราะว่าสึนะจะเข้าสู่โหมดไฮเปอร์อย่างที่เป็นอยู่นี่ก็เฉพาะเวลาต่อสู้เท่านั้น เพราะงั้น...ยามาโมโตะที่ไม่แน่ใจว่าสึนะอยู่ในโหมดไฮเปอร์ถึงได้เกริ่นนำอะไรแปลกๆออกมาแบบนั้น (งงมะ...อย่างงเลย (หัวเราะ))
ถ้าขืนคุยต่อคงมิวายหลุด....
“นั่นสินะ” ไฮเปอร์แกล้งขรึม “ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ขอให้โชคดีนะ ยามาโมโตะ”
“อื้ม! ดูแลตัวเองดีๆนะสึนะ ไว้เจอกัน”
“ไว้เจอกัน .....ยามาโมโตะ.....”
สิ้นสุดบทสนาระหว่างกันเพียงแค่นั้น ทว่า เสียงเรียกชื่อของตนที่หลุดออกมาจากปากสึนะในตอนท้ายสุด แทบทำให้ยามาโมโตะหยุดหายใจ ร่างสูงเอามือปิดปากตนเอง....มันต้องมีอะไรแน่ๆ....ให้ตายสิ สึนะนาย....
นายไม่เคยเสียงหล่อขนาดนี้มาก่อนนี่นา!?! (ที่แกเอามาคิดมันเรื่องนี้เรอะ!? : คนแต่ง)
“เฮ้อ~ เกือบไปแล้วมั้ยล่ะ” สึนะเอนหลังพิงพนัก ถึงยามาโมโตะจะยังคงเป็นผู้พิทักษ์แห่งวรุณประจำกายเขาก็ตาม แต่ยามาโมโตะก็ยังมีความฝันของตัวเอง ซึ่งสึนะไม่มีทางที่จะพรากสิ่งนั้นจากยามาโมโตะด้วยคำว่า มาเฟีย เด็ดขาด ดังนั้น ยามาโมโตะจึงทำหน้าที่เป็นมือซ้ายของเขา แล้วยังคงทำความฝันในการเป็นนักเบสบอลที่เก่งที่สุดของตัวเองควบคู่ไปด้วย
....ต่อให้นภามีอำนาจสักเท่าไหร่ แต่ก็ไม่เคยต้องการกักให้สายฝนอันชุ่มช่ำอยู่กับนภาแต่เพียงอย่างเดียว....
ว่าแต่...ไอ้โหมดไฮเปอร์นี่ทำให้เขาขรึมขึ้นมากจริงๆแฮะ ถ้าอยู่ในโหมดปกติคงไม่สามารถโกหกและเลี่ยงประเด็นได้เนียนอย่างนั้นแน่
สึนะเหลือบมองนาฬิกา เมื่อพบว่ายังเหลือเวลาอีกราวชั่วโมงก่อนจะต้องออกไปรับประทานอาหารกลางวันกับหัวหน้าสาขาย่อยที่ 15 ตามที่โกคุเดระแจ้งกำหนดการมาเมื่อเช้า ก็เลยตัดสินใจทำงานที่กองท่วมหัวบนโต๊ะต่อ
“หึ...โหมดไฮเปอร์มีประโยชน์จริงๆก็คราวนี้ล่ะนะ” ร่างเล็กยกมุมปากขึ้นอย่างพึงพอใจ รู้สึกราวกับว่าความรับผิดชอบกับความขยันพุ่งขึ้นอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน แต่ทว่า....
ปัง!!!!
“บอสครับ!!!!”
สึนะเหงื่อตก แม้สีหน้าจะไม่เปลี่ยนก็ตาม แต่ความรู้สึกว่าอะไรบางอย่างที่มันยุ่งยากกำลังจะเกิดขึ้นอีกครั้ง และมันก็มิวายไม่พ้นผู้เป็นมือขวาของเขาที่เป็นคนนำมาให้อีกนั่นแล~
“โกคุเดระคุง มีอะไรเหรอ?” ร่างสูงก้าวฉับๆ มาหยุดอยู่ตรงหน้า ก่อนก้มหัวลง พูดขอร้องเสียงดัง
“ได้โปรดยกเลิกตารางทำงานของวันนี้ทั้งหมดเพื่อเข้ารับการตรวจรักษาด้วยเถอะครับ!!!”
สึนะในโหมดไฮเปอร์นิ่งเงียบ
ให้ยกเลิกตารางทำงานทั้งหมด....งั้นเรอะ?
ทั้งๆที่...กำลังขยันอย่างนี้.....ทั้งๆที่กำลังขยันอย่างนี้......
..ปึ้ด.. ราวกับมีอะไรสักอย่างหลุดออกจากห้วงสติ สึนะลุกยืน แล้วก้าวเดินไปหาโกคุเดระที่ยังไม่ยอมเงยหน้าขึ้น
“เงยหน้าขึ้น โกคุเดระคุง” น้ำเสียงขรึมๆของร่างเล็ก เล่นเอาร่างสูงสะดุ้งเฮือก แต่ทว่าด้วยความป็นห่วงในตัวอีกฝ่ายอย่างมากเลยขัดขืน
“ไม่ครับ! จนกว่าบอสจะยอมเข้ารับการตรวจรักษาอาการไฮเปอร์นี่ ไม่ว่ายังไง ถ้าบอสไม่ตกลง ผมก็จะไม่ยอมเงยหน้าขึ้นเด็ดขาดครับ!!!”
“เอางั้นหรือ...?”
ไอ้คนดื้อที่ไม่ยอมเอะใจกับน้ำเสียงของอีกฝ่ายและสถานการณ์ตอนนี้สักที ก็ยังตอบรับอย่างหนักแน่น
“ครับ!!!!!”
“ให้ตายสิ....นายนี่มัน...” ตึง...!! โกคุเดระตกตะลึง นี่เขา....ถูกรุ่นที่สิบผลักล้มลงกับพื้นอย่างงั้นเหรอ ร่างสูงเบิกตากว้างอย่างตกใจ ยิ่งเมื่อมองขึ้นไปแล้วเห็นดวงตากลมโตสีทองทรงอำนาจกำลังจ้องมองเขาอยู่อย่างไม่วางตาก็ยิ่งหายใจติดขัด
สึนะยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย “นายนี่มัน....ดื้อชะมัด ......โกคุเดระคุง”
เฮือก!? ความรู้สึกบางอย่างพลันเกิดขึ้น ดวงตานั่น ใบหน้านั่น ยิ่งเห็นในโหมดใกล้ๆแบบนี้ยิ่งทำให้โกคุเดระใจเต้นระทึก คนๆนี้คือคนที่เขาเชื่อใจ ไว้ใจ เคารพนับถือ....เป็นคนเพียงคนเดียวในโลกที่เขาต้องการจะปกป้องและมอบทุกสิ่งทุกอย่างให้...เป็นคนเพียงคนเดียวที่เห็นค่าของเขา....มองเขาเป็นคนแรก....ปกป้องเขา....เป็นคนแรก....
ไม่กล้า....ไม่อาจเอื้อม....ไม่ได้ แตะต้องไม่ได้นะโว้ย โกคุเดระ!!!!
ร่างสูงคำรามลั่นเตือนตัวเองในใจ ก่อนรีบพลิกตัวหนี ทว่า มือเล็กที่ไม่รู้ไปเอาเรี่ยวแรงมาจากไหนกลับตรึงเขาไว้ซะอยู่หมัด
“บ่ะ...บอส....” น้ำเสียงของมือขวาสั่นเครือ พยายามสงบสติอารมณ์ให้มากที่สุด อย่าเขวไปกับลมหายใจร้อนๆกับหน้าน่ารักๆนั่นเซ่!
สึนะไฮเปอร์ยิ้มกริ่ม ...ชักรู้สึกเข้าใจบรรดาเพื่อนๆที่เคยแกล้งเขาในโหมดปกติขึ้นมาซะแล้วสิ... (ม่ายแกอย่าดาร์กไซด์ไปมากกว่านี้เลย โอ้ว : คนแต่ง)
“นายอยากให้ฉันยกเลิกตารางงานทั้งหมด ทั้งๆที่ฉันกำลังอยู่ในอารมณ์ขยันแบบนี้...” ซาวาดะ สึนะโยชิก้มหน้าลงกระซิบข้างหูร่างสูงที่โดนตัวเองจับกดอยู่ “....นาย....จะเอาอะไรมาแลกล่ะ....?” สิ้นคำต่อรอง ลิ้นเล็กๆก็ตวัดผ่านหูของร่างสูงอย่างแผ่วเบา
อึ๊!? โกคุเดระเม้มปากตัวเองเต็มที่ อะไรน่ะ!? เมื่อกี้รุ่นที่สิบทำอะไรน่ะ!?! โกคุเดระมึนไปหมดแล้ว ทั้งกลิ่นหอมของอีกฝ่าย ทั้งเสียงหล่อๆขรึมๆที่ไม่ค่อยจะได้ยินนี่อีก แล้วนี่มันอะไรกัน!!!!? มือ... O_O มือข้างหนึ่งของรุ่นที่สิบกำลัง....กำลังไล้ใบหน้าของเขาอยู่ >///<!!!?
“โกคุเดระคุง โฟกัสหน่อย” สึนะเอ่ยเสียงขรึม ภายใต้ใบหน้าไร้อารมณ์นั่นกำลังรู้สึกสนุกแปลกๆ
“ค่ะ...ครับ” โกคุเดระไม่กล้าแม้กระทั่งสบตา เพราะรู้ตัวดีว่าหากเผลอแม้เพียงครั้งเดียว นัยน์ตาสีทองนั่นต้องดึงดูดเขาลงไปเสียจนไม่มีสติแน่ๆ
“ไม่อยากให้ฉันทำงาน แล้ว....นายจะเอาอะไรมาแลกกับความขยันที่เกิดขึ้นนี่ดีล่ะ?”
“เอ่อ....” ร่างสูงอ้ำอึ้ง ให้ตายสิ อะไรดีล่ะวะ นึกให้ออกสิโว้ย ยังไงแกก็ต้องพารุ่นที่สิบไปตรวจรักษาหาทางแก้ไขให้ได้ ไม่งั้นล่ะก็.....ถ้าไม่งั้นล่ะก็....
พลันเสียงคำเตือนของรีบอร์นก็ดังขึ้นในหัว
‘ถ้าไม่รีบหาทางแก้ละก็ คงได้ฌาปนกิจสงเคราะห์แกเป็นคนต่อไปแน่ สึนะ’
ตาย....รุ่นที่สิบจะต้องตาย.... เพียงแค่นั้นสายตาของโกคุเดระก็ไม่อาจมองเห็นอะไรได้อีกต่อไป มันมีแต่เพียงสีดำ...มันมีแต่เพียงความโดดเดี่ยว ...โลกทั้งโลก...มีแต่ความอ้างว้าง....
“โกคุเดระคุง!”
พลันที่ได้ยินเสียงเรียกสติของตนจากคนที่สำคัญที่สุดในชีวิตดังขึ้น โกคุเดระก็จ้องมองสึนะ ...รุ่นที่สิบ...
สึนะเห็นอีกฝ่ายเริ่มมีสติขึ้นมา ก็ยิ้มกว้าง
“เป็นอะไรไป? โกคุเดระคุง?” ถ้าไม่มีคนๆนี้....ถ้าคนๆนี้ไม่ได้อยู่ในโลกนี้....
ไม่เอา....!ไม่เอานะ....!!
ร่างสูงกอดคอร่างเล็กไว้แน่นราวกับกลัวว่าร่างเล็กจะอันตรธานหายไป ใบหน้าหล่อเหลาซบลงตรงไหล่ของสึนะ หางตาปรากฎน้ำตาอุ่นๆคลอเต็มหน่วย
“....ชีวิตของผม...แลกกับ...ชีวิตของผม...ครับ!” โกคุเดระกัดฟันกรอด ความคิดเลวร้ายต่างๆนานา ชีวิตที่มีแต่ความอ้างว้างโดดเดี่ยว และต้องเสียผู้เป็นที่รักที่สุดอย่าง คุณแม่ ไปปรากฏในห้วงคำนึงไม่ขาดสาย
...แค่คนๆนี้เท่านั้นที่เขา....!
ซาวาดะ สึนะโยชิตกใจ นี่เขาแกล้งโกคุเดระเกินไปหรือนี่ เห็นร่างอันสั่นเทาของอีกฝ่าย สึนะก็ถอนหายใจกับความงี่เง่าของตัวเอง มือเล็กโอบหลัง พลางลูบหัวโกคุเดระแผ่วเบา
“บ้าน่า โกคุเดระคุง ฉันแค่ล้อเล่น อย่าคิดมากสิ” ได้ยินแบบนั้น โกคุเดระก็เด้งผึงออกมา เร่งถาม
“ถ้าอย่างงั้นบอสจะไปตรวจรักษาใช่มั้ยครับ!?”
“ไม่” สีหน้าของผู้พิทักษ์แห่งวายุที่ปรากฏเปลี่ยนไปเปลี่ยนมาราวกับพายุสมชื่อ ทำให้สึนะในโหมดไฮเปอร์ต้องกลั้นหัวเราะ “อย่าเพิ่งทำหน้าอย่างนั้นสิ ฉันก็แค่บอกว่าไม่ ถ้านายไม่ยอมตามที่ฉันขอร้องเรื่องหนึ่ง”
“ครับ?” โกคุเดระที่ตอนนี้หูลู่เต็มทีเงยหน้ามองสึนะ รอฟังคำขอนั้น และรอปฏิบัติตามคำสั่งอย่างใจจดใจจ่อ
“นายต้องเลิกเรียกฉันว่าบอสซะที แล้วเรียกฉันว่า รุ่นที่สิบ เหมือนเดิม”
“ค่ะ....ครับ???”
“ทำไมล่ะ? ทำไม่ได้หรือ?”
“ด่ะ...ได้สิครับ บอส เอ๊ย......รุ่น.....รุ่นที่สิบ....”
ณ เวลานั้น โกคุเดระ ฮายาโตะราวกับได้เห็นภาพที่งดงามที่สุดในชีวิต เปลวไฟบนศีรษะของบอสแห่งวองโกเล่เบื้องหน้าในโหมดไฮเปอร์ ราวกับจะช่วยส่องสว่างให้กับรอยยิ้มของเขาที่ปรากฏ
ณ เวลานั้น....ร่างสูงได้ถูกตรึงหัวใจ....
“เรียกแบบนั้นตลอดไปล่ะ” สึนะลุกขึ้นยืน แล้วฉุดให้โกคุเดระยืนขึ้นตาม “เพราะสำหรับฉันแล้ว.... คนที่เรียกฉันด้วยความรู้สึกแบบนั้นในโลก....มีนายเพียงคนเดียวเท่านั้น”
ประตูห้องทำงานถูกเปิดออก พร้อมๆกับหัวหน้ารุ่นที่สิบแห่งวองโกเล่ และมือขวาของเขาได้ก้าวเดินออกไป รอยยิ้มกว้างของผู้พิทักษ์วายุแห่งวองโกเล่ปรากฏเห็นชัดจนแสงสว่างและเงาไม่อาจปกปิด
.....ยามนั้นวายุได้สาบานกับตนเองเป็นครั้งที่ร้อยที่พัน....ว่าจักขอปกป้องและอยู่เคียงข้างนภาผู้แข็งแกร่งนี้ตลอดไป....!!
“เอ๋??? ซาวาดะก็ไม่เห็นมีอะไรแปลกไปนี่น่า??” เสียงๆหนึ่งดังขึ้น หลังจากพบว่าร่างของสึนะและโกคุเดระก้าวเดินออกมาจากห้อง เขาเกาหัวแกรกๆก่อนนึกถึงคำขอร้องของยามาโมโตะที่โทรมาหาตนเองเมื่อ 15 นาทีก่อนว่าให้ช่วยมาดูสึนะให้ที
นายดูร้อนรนมากเลยล่ะนะ เอาเถอะ ในเมื่อนายขอร้องมาขนาดนั้น แล้วซาวาดะเองก็เป็นเพื่อนคนสำคัญของฉันด้วย แบบนี้วันนี้ก็ต้อง...
“ติดตาม...สุดหูรูดไปเลย!”
TBC..
ก๊าก ฮ่า 555+ ไม่ต้องแปลกใจนะคะว่าทำไมมาอัพเร็วจัง
คือว่า อัพไว้ก่อนเพราะจะหายหน้าไปประมาณ 4 วันได้เพื่อไปทำการสอบบบบ!!! โอ้ววว เด็กมหาลัยนี่มัน...ปีสี่แร้วอ่ะนะ...กั่กๆ ขอบคุณที่เข้ามาอ่านกันเน้อ เม้นต์แรก 4 คนนี่เอาใจเราไปเรยยยยย >////<
ปล.เรื่องนี้ยาวพอสมควรน่อ กะไล่ไปเรื่อยๆเรย แต่ลำดับใครมาก่อนมาหลังติดตามกันเอาเองด้วยการเข้ามาอ่านละกันน่อ อิอิ
ขอบคุงที่เข้ามาอ่านกันนะจร้าาาา ^3^
Board index
