•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

Title- When Tsuna IS Seme!?
Author - chomexchome
Rating - PG13 //Drama/Romantic/Comedy
Pairing - Tsuna x ????
Warnings –เรื่องนี้สึนะเป็นเมะนา ใครไม่ชอบก็อย่าอ่านเลย เดี๋ยวจะทำให้แสยง (หัวเราะ) ที่สำคัญตอนนี้มันฮาช่วงแรกๆเท่านั้น ช่วงหลังๆนี่...เอ่อ...อย่าให้เราสปอยล์จะดีกว่า....
***เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ข้าพเจ้าจิ้นเอาเอง อ้างอิงจากเรื่องจริงของอาจารย์อามาโนะเล็กน้อย อย่าคิดมากล่ะ 555***
Summary – เรื่องราวของ 6 ปีต่อมา



ผมเองก็ไม่รู้ว่าตัวเองชอบเล่นเบสบอลมาตั้งแต่เมื่อไหร่
รู้แต่ว่ามันเป็นกีฬาที่ได้เล่นกับเพื่อนๆอย่างสนุกสนาน
มีเพื่อนตีลูก แล้วก็มีเพื่อนคนอื่นๆที่คอยช่วยกันรับลูกนั้นอย่างเอาเป็นเอาตาย
ทุกคนสามัคคีกัน ทุกคนยิ้มแย้ม ทุกคนมีความสุข
เพียงแค่นั้นคนบื้อๆอย่างผมก็รู้สึกมีความสุขตามไปด้วยแล้ว
แต่ช่วงเวลาที่ผมชอบมากที่สุดเวลาเล่นเบสบอลน่ะ


ก็คือ ช่วงเวลาที่ทุ่มพลังทั้งหมด...เพื่อตีลูกนั้นให้สูง....เสียดฟ้า....





ตอนที่ 7 When A Cool Boyz becomes The Mafia (Prologue)





นี่เป็นอีกครั้งหนึ่งที่ร่างสูงตัดสินใจใช้โทรศัพท์เพื่อโทรหาเพื่อนรักของเขา ถึงแม้จะเพิ่งวางสายต่อกันไปแค่ไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมาก็ตาม แต่วันนี้ไม่รู้เพราะอะไร คนไม่คิดมากหรือออกจะเรียกว่าบื้ออย่างยามาโมโตะ ทาเคชิถึงได้กระวนกระวายในอกนักก็ไม่รู้


เพราะเสียงของหมอนั่นแปลกๆ....ไม่รู้....ไม่รู้สิ....


ตรู๊ด...ตรู๊ด....ตรู๊ด......ร่างสูงนิ่งฟังอยู่เป็นนาน หากเสียงที่ไร้คนรับก็ยังดำเนินต่อไปเช่นนั้น บางทีการโทรเข้าโทรศัพท์มือถือส่วนตัวของเพื่อนเขาอาจจะเป็นการดีกว่า คิดได้แบบนั้นก็กดสายโทรออกอีกครั้งแต่ต่างเบอร์ทันที


“ตรู๊ด......ตรู๊ด........ตรู๊ด.......” สึนะ...รับสายสิ..... “แกร๊ก....สวัสดีครับ ซาวาดะครับ”


“สึนะ!” ร่างสูงยิ้มกว้าง แต่แล้วก็ต้องผิดหวังทันทีเมื่อได้ยินประโยคถัดมา


“ตอนนี้ผมไม่ว่างรับสาย เพราะงั้นฝากข้อความไว้หลังได้ยินเสียงสัญญาณนะครับ ถ้าเสร็จธุระแล้วผมจะโทรกลับครับ”


เผื่อว่าอีกฝ่ายอาจจะกำลังยุ่งอยู่จริงๆ และบางทีคงโทรกลับมา ยามาโมโตะเลยกรอกเสียงลงไป
“โทษที นี่ฉันอีกน่ะล่ะ สึนะ!” แล้วจู่ๆก็นึกได้ว่าความจริงแล้วนอกจากความเป็นห่วง ตัวเองก็ไม่มีอะไรจะคุยเลยนี่นา~ ร่างสูงเกาแก้มยิกๆ ก่อนหัวเราะแฮ่ “ฮะๆ ไม่รู้จะบอกยังไงดีแฮะ แต่นายไม่เป็นไรใช่มั้ย?” อ๊ะ...แหม่งๆอีกละ “อืม เอาเป็นว่าถ้าเสร็จธุระแล้ว โทรกลับหาฉันด้วยนะ บาย!”



ก็....แค่นี้ล่ะนะ.....ร่างสูงจ้องโทรศัพท์มือถือในมือที่เพิ่งกดสายทิ้งไป แต่แล้วก็ต้องสะดุ้งสุดตัวเมื่อจู่ๆมือถือตัวเองดังขึ้น ....หรือว่าเป็นสึนะ.....!? คิดแบบนั้นก็รีบรับสายทันที



“ฮ่ะ...ฮัลโหล!!!?”


“ไง!! ยามาโมโตะ!!!!!!”


“ซาซางาวะงั้นเหรอ?” รู้สึกผิดหวังนิดๆแฮะ และดูเหมือนน้ำเสียงจะแสดงออกมากไปหน่อย ไอ้เจ้าบ้ามวยเลยหัวเราะ


“นอกจากฉันแล้วจะเป็นใครล่ะเฟ้ย!?” มันสัพยอกแค่นั้นแล้วเริ่มเข้าเรื่อง “ไอ้ที่นายวานฉันไปดูซาวาดะเมื่อเช้าน่ะ ไม่ต้องห่วงสุดหูรูดนะเฟ้ย~~~~!!!!!!!!”


“!?” ได้ยินอีกฝ่ายพูดแบบนั้นราวกับยกภูเขาออกจากออก ยามาโมโตะถอนหายใจอย่างโล่งอกทันที “งั้นเหรอ !! ขอบใจมากนะซาซางาวะ~~~!” ร่างสูงเอ่ยน้ำเสียงเริงร่า แม้ความจริงเรียวเฮมีอายุมากกว่า แต่ด้วยความสนิทสนม ประกอบกับผ่านเส้นเป็นตายมาด้วยกันหลายครั้ง ทั้งคู่เลยสนิทกันเหมือนเพื่อน อีกอย่างให้เรียกรุ่นพี่ซาซางาวะเหมือนเมื่อก่อนมันก็คงรู้สึกแหม่งๆ


“แค่นี้สบายมาก! ที่แน่ๆตอนนี้ซาวาดะมันไม่ตายแล้ว!! ชีวิตยังยืนยาวอย่างสุดหูรูด~~~! ฮ่า ฮ่า ฮ่า”


“เอ๋ นายว่าไงนะ ซาซา...!!?” ตรู๊ด...ตรู๊ด....ไอ้บ้ามวยชิงวางสายไปเสียแล้ว


ยังไปเร็วมาเร็วไม่เปลี่ยน ร่างสูงคิด แต่ว่า....ไอ้สิ่งที่เขาได้ยินมาเมื่อกี้นี้....ยามาโมโตะจ้องมือถือตัวเองนิ่ง ก่อนยกมืออีกข้างหนึ่งขึ้นมาเกาหัวแกรก “....หูฝาดไปเองมั้ง....” แล้วก็ยิ้มร่าเหมือนเคย

ใช่สิ สึนะซะอย่าง เก่งอยู่แล้วจะเป็นอะไรไปได้ยังไงกันล่ะ ยิ่งเป็นสึนะตอนนี้ด้วยแล้วล่ะก็....ต้องไม่เป็นไรแน่ๆ !! อื้ม!!! ที่สำคัญโกคุเดระกับเจ้าหนูก็อยู่ด้วย เพราะงั้นไม่มีทาง....




[ที่แน่ๆตอนนี้ซาวาดะมันไม่ตายแล้ว!!]




แกร๊ก เสียงเปิดประตูห้องพักนักกีฬาดังขึ้น
“ยามาโมโตะ ได้เวลาซ้อมบ่ายแล้ว” เสียงโค้ชดังขึ้นจากทางเบื้องหลังร่างสูง


“....ครับ” คนถูกเรียกหันไปตอบรับ แต่เมื่อเห็นสีหน้าของโค้ชที่จ้องมองมายังตัวเองก็แปลกใจ “มีอะไรเหรอครับ โค้ช?”


“...เอ่อ....เปล่า ไม่มี! ไม่มีอะไรหรอก! รีบไปซ้อมกันเถอะ!!” คนเป็นโค้ชเบี่ยงตาหนี แล้ววิ่งนำร่างสูงออกไปยังสนามฝึก


ยามาโมโตะตัดสินใจเก็บมือถือลงกระเป๋าเป้ของตัวเองในล็อคเกอร์


เวลาซ้อมเบสบอลจะมีอะไรมารบกวนสมาธิไม่ได้


จากนั้นก็หยิบหมวกป้องกัน และสนับแขนขาขึ้นมาใส่


เวลาซ้อมเบสบอลต้องระมัดระวังตัวเสมอจะให้บาดเจ็บไม่ได้


แล้วร่างสูงก็เปิดประตูห้องนักกีฬาออกไปยังสนามที่ที่มีเพื่อนนักกีฬาคนอื่นรอคอยตนอยู่


เวลาซ้อมเบสบอลต้องมีสมาธิ....จะมัวแต่คิดเรื่องอื่น.....




.....ไม่ได้.....



*********



....ที่นี่มันที่ไหน....



สึนะลืมตาขึ้นมาก็พบว่าตัวเองอยู่ในความมืด ร่างเล็กยันตัวขึ้นนั่งก่อนใช้มือเล็กจับหน้าผากตัวเอง ไล่เรียงความคิด เขาหน้ามืด...ใช่....เพราะผลข้างเคียงของการอยู่ในสภาวะไฮเปอร์เป็นเวลานาน ก็เลยรู้สึกหน้ามืด จากนั้น.....


“จากนั้นคุณก็ค่อยพาร่างตัวเองเข้ามานอนพักผ่อนในห้องทำงานยังไงล่ะครับ”


เสียงนี้มัน....


“ใช่แล้ว....” เสียงหัวเราะเย็นยะเยียบดังขึ้นท่างกลางความมืดและเงียบงัน “ผมเอง....ยังไงล่ะครับ”



โรคุโด มุคุโร่


>>มีต่อ (โอ๊ย เป็นจั๊งได ไยจึงตัดคำกันนัก ห๊า!!! อย่างนี้มันก็เหมือนปั่นกระทู้น่ะเซ่ ห๊า!?)

ร่างเล็กจ้องมองดูไปรอบๆ หากมองยังไงก็ไม่พบร่างของเจ้าของเสียง
“....นี่โลกของนายงั้นรึ?” ถามขึ้นขณะที่รู้สึกได้เลยว่าแม้กระทั่งเขาหมดสติแบบนี้ ภาวะไฮเปอร์ที่เกิดขึ้นก็ยังไม่ยอมหายไป


“ดูท่ามันจะส่งผลถึงจิตใต้สำนึกของคุณเลยนะครับ หึ หึ” เสียงหัวเราะเย็นชาดังขึ้นอีกครา “สมแล้วที่เป็นกระสุนต้องสาปที่พวกมาเฟียใช้กัน”


หากสึนะก็ไม่ได้ตอบโต้อะไรกลับไป วันเวลาที่ผ่านพ้นมาด้วยกัน แม้อีกฝ่ายมักพูดจาด้วยถ้อยคำหยามเหยียด กำกวมแค่ไหน แต่เขาก็รู้ดีว่ามุคุโร่แท้จริงแล้วเป็นคนเช่นไร


ดูเหมือนจะอ่านใจเขาออก มุคุโร่แค่นหัวเราะ
“หือ....คิดอย่างนั้นดีแล้วหรือครับ...?”


“ที่นี่คงไม่ใช่โลกของนายสินะ” สึนะสรุปขึ้น ไม่ยอมเปลี่ยนเรื่องคุยตามที่คนชอบยวนต้องการ


“คุยกับคุณในภาวะไฮเปอร์นี่ไม่สนุกเลยจริงๆ” คนถูกร่างเล็กกล่าวหาในใจเอ่ยอย่างเซ็งๆ


“.....ก็ไม่ได้ต้องการให้ชอบหรอกนะ” ร่างเล็กตอบเสียงนิ่ง ก่อนล้มตัวลงนอนเหมือนเดิม...ยังไงซะตอนนี้ก็ทำอะไรไม่ได้ ถ้างั้นก็รอจนกว่าร่างกายจริงๆของตัวเองจะตื่นก็แล้วกัน...


แต่แล้วคนที่ไม่คิดว่าจะพบก็ปรากฏตัวขึ้น แถมจู่ๆยังโผล่ขึ้นมายืนอยู่เหนือหัวเขาอีกแน่ะ


“ถ้าเป็นคุณในตอนปกติคงโวยวายอย่างอ่อนหัดไปแล้ว” ร่างสูงยิ้ม นัยน์ตาสองสีส่อแววเจ้าเล่ห์เช่นเคย “หึ หึ คุณในสภาวะนี้ช่างล่อใจผมเหลือเกิน.....”


“.....นาย....” ร่างเล็กขมวดคิ้ว จนป่านนี้แล้วยังคิดแบบนั้นอีกงั้นหรือ? แต่ก่อนที่จะได้พูดแบบนั้นออกไป อีกฝ่ายก็ชิงพูดขึ้น


“มีคนมาขัดจังหวะซะแล้วสิครับ” ร่างสูงเอ่ย ก่อนคลี่ยิ้มเย็นแล้วกลืนหายไปในความมืด “....จนกว่าจะได้เจอกันใหม่....ซาวาดะ สึนะโยชิ....”




พรึ่บ!!




“โอ๊ะ? ตื่นแล้วเหรอสึนะ!” ร่างโปร่งเจ้าของผมสีทองประกายที่กำลังยืนฉีกยิ้มอยู่เหนือหัวของร่างเล็กเอ่ยขึ้นอย่างอารมณ์ดี “เข้ามาแล้วเห็นนายหลับสบายอยู่บนโซฟาแบบนี้ เลยไม่อยากปลุกน่ะ”


“....คุณดีโน่?” ร่างเล็กเอ่ยอย่างแปลกใจที่เห็นร่างโปร่ง ไม่สิ นี่เขาหลับไปโดยไม่รู้เลยว่าใครเข้ามาใกล้งั้นหรือ....


แปล๊บ!!?


“อุ๊บ...!” อาการปวดตัวแปลบปลาบที่เกิดขึ้นเล่นเอาสึนะกัดฟันกรอด


“เป็นอะไรหรือเปล่าสึนะ!?” ถึงว่าสิว่าทำไมเราเดินเข้ามาในห้องแล้วเจ้านี่ยังไม่รู้สึกตัวตื่น ที่แท้ก็อาการไม่ค่อยปกตินี่เอง ดีโน่ครุ่นคิดจากนั้นก็เดินเข้าไปหาร่างเล็ก แล้วหย่อนตัวนั่งลงข้างๆ “สภาวะไฮเปอร์นี่มันอะไรกันน่ะ?” เสียงทุ้มเริ่มถามทันที


สึนะยิ้มจาง สมแล้วที่เป็นรุ่นพี่ที่เขานับถือ มองปราดเดียวก็รู้เรื่อง
“มีอุบัติเหตุเกิดขึ้นนิดหน่อยจนทำให้เป็นอย่างนี้น่ะครับ”


“หมายความว่านายอยู่ในสภาพนี้นานแล้วอย่างงั้นเหรอ?”


ร่างเล็กพยักหน้าแทนคำตอบ ดีโน่ที่ได้ยินก็รู้สึกเป็นห่วงขึ้นมาทันที สีหน้าที่ปิดไม่มิดแบบนั้นทำให้ร่างเล็กเอ่ยต่อ
“ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกครับ ตอนนี้รีบอร์นกับจางนินีกำลังหาทางแก้ไขอยู่” ....บางทีอาจรวมคุณพี่ไปด้วย...ล่ะมั้ง...


ม้าพยศเบิกตากว้างราวกับสิ่งที่ได้ยินเป็นเรื่องเหลือเชื่อ
“จริงอ้ะ???” เหอะๆถึงจะรู้ว่าอดีตอาจารย์ตัวจิ๋วไม่ใช่คนแล้งน้ำใจก็ตาม แต่ว่าไอ้การที่ต้องเข้าไปยุ่งวุ่นวายกับเรื่องของคนอื่นแบบนี้นี่มัน....


แล้วร่างโปร่งก็นึกบางอย่างขึ้นมาได้


ไม่สิ สำหรับรีบอร์นแล้วสึนะไม่ใช่คนอื่น....


ดีโน่เหลือบมองหน้าด้านข้างของสึนะ ก่อนคลี่ยิ้มด้วยรู้สึกภาคภูมิในตัวรุ่นน้องคนนี้อย่างบอกไม่ถูก
“จริงสินะ! ตอนนี้นายเป็นบอสใหญ่แห่งวองโกเล่แล้วนี่เนอะ~~~!” มือใหญ่เอื้อมไปลูบหัวอีกฝ่ายเหมือนเคย แต่แล้วก็ต้องร้องจ๊ากเพราะดันไปลูบโดนไฟดับเครื่องชนบนหัวสึนะเข้า (จะบ้าเรอะ : คนแต่ง)


“ไม่เป็นไรนะครับ!?” สึนะรีบเข้าไปดูอาการของไอ้คนซุ่มซ่ามที่นั่งร้องเจี๊ยกข้างๆ “คุณโรมาริโอ้ไม่ได้มาด้วยหรือครับ?”


“ป่ะ....ไปเข้าห้องน้ำเดี๋ยวมาน่ะ” ไอ้คนที่ไม่มีลูกน้องอยู่ด้วยเป็นต้องซุ่มซ่ามเอ่ยขึ้นเสียงอ่อย เจ็บโว้ย!! แถมแสบก็แสบแต่จะร้องให้เสียฟอร์มรุ่นพี่ที่ดีไม่ได้ บร้าที่สูดดดดด ~~~~!!?


เห็นน้ำตาที่เล็ดออกมาตามขอบตาของอีกฝ่าย สึนะก็ถอนหายใจ ไม่ใช่เซ็ง ไม่ใช่ระอา แต่เรียกว่าเอ็นดูรุ่นพี่คนนี้มากกว่า ร่างเล็กลุกขึ้น “รอเดี๋ยวนะครับ เดี๋ยวผมจะเอายามาใส่ให้”



หากฉับพลันทันใด มือใหญ่ก็ตะบบเสื้อร่างเล็กไว้ทันที!



“คุณดีโน่?”


เป็นครั้งแรกของวันที่สึนะรู้สึกตกตะลึงกับภาพที่เกิดขึ้น!(จริงๆ!!) เมื่อพบว่าม้าพยศรุ่นพี่มันกำลังส่ายหัวรัวอย่างกะปืนกล แถมหน้ายังซีดเขียวๆขาวๆอย่างกับเขียดต้ม !


“ครือ....รอ...ให้โรมาริโอ้กลับมาก่อนดีกว่ามั้ย....?” ไอ้ม้าบ้าฟอร์มเหงื่อเล็ดเป็นน้ำ พยายามหาทางเลี่ยงเต็มที่ไม่ให้ตนต้องถูกโปะยา


ปกติแล้วถ้ามีลูกน้องอยู่ด้วยต่อให้ต้องถูกผ่าตัดโดยไม่ฉีดยาสลบมันก็ยังโออ่ะนะ แต่ว่าตอนนี้บอกตามตรงว่าม้าอย่างผมมันป๊อดอ่ะ!? = =”


สึนะพูดไม่ออกบอกไม่ถูก อยากจะหัวเราะก็กลัวว่าอีกฝ่ายจะเสียใจหาว่าดูถูก แต่จะปล่อยไว้อย่างนี้ก็ไม่ได้ โดนไฟอะไรไม่โดน ดันมาโดนไฟที่รุนแรงบนหัวของเขาแบบนี้ ขืนปล่อยไว้มีหวัง...ได้โดนข้อหาทำร้ายร่างกายอันงดงามของบอสใหญ่แห่งคาบัคโรเน่เป็นแผลโดยไม่เจตนาแหงม...(เป็นข้อหาที่อุบาทว์มากเลยแก : คนแต่ง)


เมื่อตัดสินใจแล้วเจ้าของนัยน์ตาคมกริบสีทองก็เอ่ยนิ่งๆ
“ไม่ได้หรอกครับคุณดีโน่ ขืนปล่อยไว้เดี๋ยวเป็นแผลเป็น”



เข้าใจคำว่าประกาศิตสังหารไหม? จากที่ดีโน่ไม่เคยเข้าใจมันเลย พอได้ยินที่สึนะพูดอย่างนั้น ตอนนี้มันเข้าใจวลีนี้จนแทบจะทะลุถึงแก่นเลยทีเดียว! ยิ่งคิดว่าเดี๋ยวตัวเองจะต้องแหกปากร้องอย่างเมามันส์ต่อหน้ารุ่นน้องที่น่ารักคนนี้ด้วยแล้ว ไอ้ม้าบ้าที่รักฟอร์มเท่าพระมารดามัน ก็ตัดสินใจลุกพรวด!!



“จำได้ว่ามีธุระด่วน! ต้องขอตัวก่อนล่ะนะ สึนะ!!” ทำท่าฝรั่งจ๋า See Ya เป็นการส่งท้าย แล้วเริ่มทำการจ้ำ


หากเหงื่อที่ผุดเป็นน้ำกับมุขทุยๆที่ได้ยิน มีหรือที่สึนะในไฮเปอร์โหมดจะยอมอ่อนข้อให้ ...หมับ... ร่างโปร่งชะงักกึกอยู่กับที่เมื่อร่างเล็กยื่นมือมาจับเสื้อเขาเอาไว้
“ต้องทำแผลก่อนครับ” รังสีสังหารเย็นยะเยือกลอยออกมาจากตัวร่างเล็ก ...ผมไม่อยากให้มันเป็นปัญหาระหว่างแก๊งค์นะขอรับ....


ดีโน่แทบอยากจะกระทืบเท้าตึงๆอย่างขัดใจแม่
“ไม่เป็นไรน่า สึนะ! ระดับฉันแล้ว แค่นี้จิ๊บๆ โดนฮิเบิร์ดจิกยังเจ็บกว่านี้เย๊อะ~~~!!” แต่ดูเหมือนว่าการอ้างไอ้นกขนฟูของคุณท่านฮิบาริจะไม่ได้ช่วยอะไรเลย เนตรสีทองทรงอำนาจยังคงจ้องไอ้ม้าดื้อกลับนิ่งๆ ไม่สนใจกับมุขแป้กที่พี่แกเล่น

และแค่นั้นเท่านั้นก็ทำให้ดีโน่รู้ซึ้งถึงชะตากรรมของตัวเอง!!! T[]T



ถ้าไม่ทำแผล ตูก็ต้องแย่เพราะโดนไอ้นี่จับกด ชะเอ๊ย ไม่ใช่~~



“ทะ...ทำเบาๆนะ~~?” คนเป็นรุ่นพี่เอ่ยเสียงอ่อย หน้าแดงด้วยความละอายใจ <--(กลัวเจ็บ)


“ครับ ผมจะทำเบาๆ” คนเป็นรุ่นน้องเอ่ยเสียงนิ่ง ยิ้มกริ่มอย่างเอ็นดู <--(ขำ)


ช่างเป็นบทสนทนาที่ถ้าคนแต่งไม่บรรยายต่อดูเหมือนจะจิ้นกันไปโน่น แน่นอนว่าในเรื่องนี้มันก็ยังมีไอ้คนช่างจิ้นนอกสายตาอยู่คนหนึ่ง



“....ไม่จริงใช่มั้ย....” ร่างใหญ่แว่นหนาหน้าเหี้ยม เจ้าของหนวดจิ๋มที่ยืนแอบฟังบทสนทนาดังกล่าวอยู่หน้าห้อง เอามือประกบหน้าอก “....บอสกับ!....ท่านซาวาดะ!.....กำลัง!?....แถมบอสยังเป็น....!!!” เริ่มพูดไม่เป็นประโยค


เมื่อนึกภาพความเจ็บปวดของบอสที่ท่านซาวาดะกำลังจะประทานให้ โรมาริโอ้ถึงกับน้ำตาเล็ด!! (ภาพอะไร แกนึกถึงภาพอะไร ห๋า? : คนแต่ง)


“อย่างนี้เองสินะครับถึงได้รั้นอยากมาพบท่านซาวาดะทุกเดือน” ไอ้คนช่างคิดเรื่องวายๆสะอื้น “ไม่เป็นไรครับ...!ถึงบอสจะเป็นอย่างไร ผมก็รักและเคารพบอสอยู่ดี!!! โฮวววว~~~~!”


ช่างเป็นคำกล่าวที่ไร้ความหมายยิ่งนัก เพราะไอ้คนที่พูดมันดันวิ่งเอามือปิดหน้าเผ่นแนบไปอย่างรับไม่ได้


ที่สำคัญ....ไม่มีใครนึกเลยว่าเพียงแค่เรื่องเล็กน้อยที่เกิดจากการเข้าใจผิดแค่นี้




...จะกลับกลายเป็นเรื่องใหญ่ในภายหลัง....



TBC...


งุงิ เด๋วเอาตอนที่ 8 มาอัพให้วันพรุ่งนี้นะงับ ดีใจจังที่มีคนชอบเรื่องนี้ รักคนอ่านทุกคนเลยยยย ว่าแต่พี่(ขอเรียกตัวเองว่าพี่นะคะ เพราะอายุขึ้นเลข 2 แย้ว TvT แทนตัวเองว่า เรา กะน้องๆดูโกงอายุมากมาย) เอ่อ..ว่าแต่การที่พี่เอานิยายมาลงบ่อยๆแบบนี้ไม่เป็นไรใช่มั้ยเอ่ย?

พอดีมันปิดเทอมแล้วว่างอ่ะ ~~ T-T (นิยายในสังกัดตัวเองจริงๆยังไม่ได้แต่งต่อเรย เหอะๆ)

คุณ devildelivery เป็นคนแรกเรยยย รักจังจ้า ขอบคุณที่เข้ามาเม้นต์ให้ตลอดเลยนะง้าบบบบ

ยังฮาได้อีกค่ะพี่น้อง มันยังฮากว่านี้ได้อี๊ก~~~ >[]<o

ถ้าไม่ติดว่ามีคนอื่นอยู่ด้วยนี่ จะหัวเราะให้คนจับส่งโรงบาลบ้าเลย XD

เสียดายฉากกับมุคุโร่จัง อุตส่าห์ได้ออกทั้งที ชอบฉากนี้นะ คาแร็กเตอร์ทั้งคู่มันให้

ดีโน่ นายน่ะหรอคือเหยื่อรายต่อไป ฮึฮึฮึ กร๊ากส์ XD!!!!!!

โรมาริโอ้!!! ขอมอบเข็มที่ระลึกตัวแทนสาวกวายกิตติมาศักดิ์ให้เลย อย่าลืมสืบความเคลื่อนไหวมาด้วยเน้อ >wO//

อดใจรอๆ เอือกส์

ปล. ขอย้ายมาข้างล่าง เดี๋ยวจะไปขัดจังหวะคนเขา ฮึฮึ

กรี๊ดๆ มาแล้วๆ มาเร็วทันใจยิ่งกว่าพิซซ่าอีกนะเนี่ย

ยังไง้ยังไงก็ยังคงความฮาและสนุกสนานสุดหูรูดเลยนะค้า ชอบค่า

...ว้ายๆๆ พี่มุคุโร่ออกโรงแล้ว....อ้าว...ออกแค่นี้เองเหรอ ชริๆ

อ้าว ต้ายตายนึกว่าใครที่ไหนมาขัดจังหวะที่แท้ก็เหยื่อรายต่อไปพี่ดิโน่เองรึเนี่ย

ฮ่าๆๆ โรมาริโอ้ นายจิ้นได้ถูกใจจอร์จมาก คิดไปไกลดีมาก ภักดีสุดๆจริงๆสิน่า

แต่แหม...แต่เรื่องใหญ่โตที่ตามมานี่จะเป็นเรื่องอะไรน้า

มาต่อเร็วๆนะค้า จะตั้งตาคอยค่า

p.S ไม่เป็นไรหรอกค่า มาลงบ่อยๆแบบนี้ยิ่งชอบต่างหากล่ะค้า!!!!

ไม่ใช่แค่คนเดียวล่ะมั้งคะ อย่างน้อยก็เราคนนึงล่ะ กร๊ากกกกกก

อ่ะนะ ตอนท้ายยังแอบฮาได้อีก

มีเราอีกคนนะที่จิ้นตามไปแล้ว

555

โรมาริโอ้...นายนี่...ตัวแพร่กระจายข่าวซือคุงเสะแหงมๆ =[]=

กร๊ากกกกก คุณดีโน่คือเหยื่อรายต่อไปรึนี่??

ชอบตอนเปิดจัง ยามาโมโตะน่ารักจริงๆ ตีให้สูงเลยนะลูกกกกก >///<

แล้วเรื่องใหญ่ที่ว่าคืออะไร??? อ่าาาา รอตอนต่อค่าาาาาา

ปล.ลงบ่อยๆคุมิไม่ว่าหรอกค่า ชอบมากซะด้วยซ้ำ หุหุ
ปิดเทอมคุมิก็ว่างนะ ไม่มีอะไรทำเหมือนกัน (แต่ก็ขี้เกียจเปิดเทอม -*-)

เข้ามาีกรี๊ดดดด....เรื่องนี้อีกคนค่ะ อ่าน 7 ตอนรวดเลือดกำเดากระฉูดจนหมดตัวแย้ว....

แต่งสึนะได้เมะได้ใจคุคุริมากเลยค่า ^////^ แต่งต่อมาอีกเยอะเลยนะค่าจะรออย่างใจจดใจจ่อเลย

แหมมมม่ ...เสียดายฉากมุคุโร่ปล่อยให้อารมณ์ค้างเลย *O*

แต่ไม่เป็นไรเหยื่อรายต่อไปคือดีโน่ ยอมสึนะกด เฮ้ย....ทำแผลซะให้ดีๆเถอะ (หัวเราะอย่างชั่วร้าย Kufufu)


นั้นสิจะเกิดเรื่องใหญ่อะไร.... สงสัยเจ้าโรมาริโอ้คงไปป่าวประกาศจนทั่วแหง่มๆเลย -*-

ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงqรายต่อไปที่เสร็จสึนะต้องเป็น ฮิบาริ แน่เลยๆเพราะคนในสังกัดตัวเองโดยกด...kufufu

5555+ ท่าน chome x chome อย่าสนใจคุคุริเลยเน้อแบบว่าอยากเห็นฮิบาริเท่านั้นแหละ

โอ้วววว มาต่อเร็วทันใจ คนอ่านชอบบบบ
><
จะรอเรื่องใหญ่ที่ว่านะเคอะ หรือจะมีงานวิวาร์ระหว่างแฟมมิลี่ คึก คึก
แบบนี้เคะคนอื่นๆของสึนะจอบยอมหรือ ยังออกมาไม่หมดเลย ฮิบาริล่ะค้า~~~

ปล.เราก็อายุขึ้นเลข 2 เหมือนกัน เนียนๆไปเหอะ -3-"

เร็วไวทันใจคนรออ่านมากเลยค่ะท่านพี่
ขอเรียกพี่นะ เพราะนู๋ยังไม่ขึ้นเลข2 (อีกไม่กี่ปีเอ๊ง~~)

มาอัพทุกวันยิ่งดีค่ะ เราจะรอด้วยใจจดจ่อ

เวลาอ่านฟิคคนอื่นแล้วเหมือนมันจะลืมไปชั่วขณะว่าตัวเองดองเค็มอะไรไว้ ว่าป่ะท่านเบนซ์ (ชื่อท่านเขียนงี้ป่ะนะ ลืมแล้วง่ะ = = ขออำภัยอย่างสูงฮ่ะ ไม่ค่อยรู้จักมักจี่กับประชากรบนเกาะสวรรค์เท่าไหร่)

ต่อไปจะเปิดศึกชิงนายใช่ป่ะเนี่ย

ถ้าข่าวไปเข้าหูแซนซัส จะเกิิดอะไรขึ้นอ่ะ?

อุ๊ มโนภาพนี้เกินจะรับได้ ...ถึงจะอยากเห็นนี้ดๆ~~~

โห...มุคุโร่นี้โผล่มาทั้งที ไม่ทันถึงหน้านึงเลยด้วยซ้ำ ดีโน่ดันมาแย่งบทเสียพ่นไป แต่ว่ามุคุโร่ออกมาครั้งนึงนี้ มันต้องมีครั้งต่อไปแหงๆเลย
แต่ว่าถ้าจำไม่ผิดสึนะล้มที่ระหว่างทางเดินไปที่ห้องไม่ใช่หรือ แล้วไหงมานอนอยู่ที่โซฟาละ ใครพามาเอ่ย
แต่โรมาริโอ้ไม่ใช่ว่านายจะจิ้นไปไกลคนเดียวนะ เราก็เช่นกัน (ฮา)
แล้วจากนี้ไปซานซัสนาจะไปไหนนะ

ปล.ท่าพี่พึงจะปิดเทอม แต่เรามันจะเปิดอยู่วันสองวันนี้แหละ โถ้....ชีวิตแสนสบายของชั้น

โห...มุคุโร่นี้โผล่มาทั้งที ไม่ทันถึงหน้านึงเลยด้วยซ้ำ ดีโน่ดันมาแย่งบทเสียพ่นไป แต่ว่ามุคุโร่ออกมาครั้งนึงนี้ มันต้องมีครั้งต่อไปแหงๆเลย
แต่ว่าถ้าจำไม่ผิดสึนะล้มที่ระหว่างทางเดินไปที่ห้องไม่ใช่หรือ แล้วไหงมานอนอยู่ที่โซฟาละ ใครพามาเอ่ย
แต่โรมาริโอ้ไม่ใช่ว่านายจะจิ้นไปไกลคนเดียวนะ เราก็เช่นกัน (ฮา)
แล้วจากนี้ไปซานซัสนาจะไปไหนนะ

ปล.ท่าพี่พึงจะปิดเทอม แต่เรามันจะเปิดอยู่วันสองวันนี้แหละ โถ้....ชีวิตแสนสบายของชั้น

ตอนนี้ขอมอบตำแหน่งตัวประกอบดีเด่นให้แก่...คุณมุคุโร่!!!!!
ออกมาประมาณไม่ถึง 10 บรรทัด 555+
คุณดีโน่ชิงตัดหน้า หุหุ โรมาริโอ้ คิดไกลไปแล้นนนนนน
5555+ รอตอนต่อไปนะค๊ะ สนุกอ้ะ ชอบๆๆ >//<

เอาละสิ ดีโน่เล่นอ่าร่ายกับสึนะอ่า - -

เอาเถอะเเล้วโรมาริโอ้ก็เป็นไปกะเค้าด้วย

หนุกดีงับ ลงมาเรื่อยๆเลยนะขอรับ

ชอบมุคุโร่จริงๆพี่แกออกมาแย่งซีนเฉย สึนะกดมุคุโร่นี่ จิ้นไม่ออกแฮะ แต่โรมาริโอ้คิดไปนู่น ไม่ใช่ว่าจะให้สึนะมาสู่ขอตกแต่งอย่างเป็นทางการหรอกนะ เอ..หรือว่าจะเกิดศึกชิงนายกันนะ น่าลุ้นจริงๆค่า
ปล. อายุเราก็เลข 2 เห็นด้วยว่าเนียนๆไปเถอะค่า