•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

Title- When Tsuna IS Seme!?
Author - chomexchome
Rating - PG13 //Drama/Action/Comedy
Pairing - Tsuna x ????
Warnings – มีฉากบู๊เดือดเลือดกระฉูดบ่อย(เพราะเราชอบแอ๊คชั่น) ใครชอบอ่านแนวรักใสๆขอบอกเลยว่าเรื่องนี้มีน้อยมาก(ส่วนใหญ่เป็นการปะทะอารมณ์ตามคาแร็คเตอร์ตัวละครมากกว่าน่อ) ฉากเรทไม่รุนแรงเท่าไหร่เผื่อเด็กเล็กๆอ่านด้วย ที่สำคัญ เรื่องนี้สึนะเป็นเมะนา ใครไม่ชอบก็อย่าอ่านเลย เดี๋ยวจะทำให้แสยง (หัวเราะ)
***เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ข้าพเจ้าจิ้นเอาเอง อ้างอิงจากเรื่องจริงของอาจารย์อามาโนะเล็กน้อย อย่าคิดมากล่ะ 555***
Summary – เรื่องราวของ 6 ปีต่อมา



ตอนที่ 5 The arrogance (3)



พนังรอบด้านของห้องฝึกประจำคฤหาสน์วองโกเล่ถูกติดไปด้วยเหล็กกล้า ไร้ซึ่งเวที ไร้ซึ่งเชือก ห้องทั้งห้องเป็นเพียงแต่ห้องโล่งกว้างขนาดครึ่งหนึ่งของสนามฟุตบอล เหล่าบรรดาวอร์ริเออร์ที่ถูกจำกัดให้ต้องไปอยู่ในห้องอีกฟากหนึ่งของกระจกกันกระแทกอย่างดีเพื่อมิให้มีส่วนเกี่ยวข้องกับการต่อสู้ กำลังมองร่างใหญ่และร่างเล็กที่จ้องตากันเขม็ง โชคยังดีที่ดูเหมือนว่าในห้องฝึกนั่นจะติดไมค์ล่องหนเต็มไปหมด เพราะ ณ ขณะนี้พวกมันทั้ง 4 กำลังฟังบทสนทนาระหว่างทั้งคู่ที่กำลังจะเปิดฉากเตรียมปะทะกันด้วยความลุ้นระทึก


“ฉันไม่อยากให้เสียเวลามากนัก ทุ่มเต็มกำลังซะตั้งแต่แรกเลยดีกว่า แซนซัส”


เห็นร่างเล็กออกคำสั่งแบบนั้น ไอ้คนที่ไม่เคยอยู่ใต้ใครก็ฉุนกึก
“หนวกหู!” นัยน์ตาสีเพลิงลุกโพลง “ฉันจะทำอะไรมันก็เรื่องของฉัน สวะอย่างแกไม่เกี่ยว!!”


สึนะยกมือขึ้น พลันเปลวไฟธาตุนภาที่บริสุทธิ์ที่สุดก็ลุกโชน
“จะใช้กล่องที่เพิ่งได้มาก็ได้นะ” จากนั้นก็กำหมัดแน่น เตรียมพร้อม “บางทีอาจทำให้สูสีมากขึ้น”


โอ้แม่เจ้า!!! คำพูดที่ทำให้แซนซัสยัวะมากที่สุดก็คงเป็นคำๆนี้! ร่างใหญ่กัดฟันกรอด รอยแผลเป็นปรากฏเด่นชัดอีกครั้ง ตั้งแต่จบศึกชิงแหวนมา ไม่มีวันไหนเลยที่มันนอนหลับสบาย! ทุกวี่ทุกวันมีแต่ความเจ็บแค้น อยากกระทืบร่างเล็กขัดนัยน์ตานั่นให้ตายอย่างทรมาน!! แต่ก็เพราะไอ้พวกตาแก่จอมยุ่งและอิเอมิตสึที่คอยหาทางกันมันและไอ้สวะนี่ออกจากกัน ไม่ให้พบหน้ากันเสมอ ทำแม้กระทั่งสร้างสาขาวองโกเล่ขึ้นในญี่ปุ่นเพื่อให้ไอ้พวกนี้อยู่



ให้ไอ้ไร้ค่าอย่างไอ้หมอนี่!!! แล้วยังคำสั่งหากล่องบ้าๆนั่นอีก เอาเถอะ ที่คนอย่างมันยอมรับทำก็เพราะว่าจะได้มีโอกาสมายังที่นี่ มาที่นี่โดยไร้ข้อกังขาเพื่อ....



ดับลมหายใจแกซะ!!!!



“อย่ามาดูถูกกันนะโว้ย! ไอ้สวะเอ๊ยยยยยยย!!!!!” แซนซัสคำรามลั่น ลำแสงไฟจากปืนคู่กายทั้งสองถูกยิงสาดใส่อย่างไม่ยั้ง พรสวรรค์ที่ติดตัวมาอยู่แล้ว นับวันยิ่งพัฒนา สึนะแทบหาช่องพุ่งเข้าใส่เพื่อต่อสู้ระยะประชิดไม่ได้เลย


ร่างเล็กวิ่งวนไปรอบๆ คราวนี้แซนซัสไม่ติดกับร่างเล็กที่ถนัดต่อสู้ระยะประชิดเหมือนเคย มันแสยะยิ้ม ตั้งใจจะเก็บร่างเล็กโดยการยิงในระยะไกลให้ตายอย่างช้าๆนี่แหละ! ที่สำคัญประสิทธิภาพของพลังไฟของมันที่อัดใส่กระสุนตอนนี้ ถ้าคิดว่าเหมือนเมื่อ 6 ปีก่อนล่ะก็ผิดถนัด



ตูม!!!!?



สึนะที่พุ่งหลบลำแสงไฟสายล่าสุดได้อย่างหวุดหวิดจ้องมองกำแพงเหล็กกล้าที่กลายเป็นรูโหว่ขนาดใหญ่.....นี่มัน.....!


“เฮอะ! คิดว่าตลอด 6 ปีที่ผ่านมาเจ้านั่นทำอะไรอยู่ล่ะ!?” สควอลโล่แสยะยิ้มอย่างภาคภูมิใจในตัวผู้นำของมัน “ตอนนี้กระสุนไฟของเจ้านั่น พัฒนาไปซะจนสามารถอัดพลังเพลิงพิโรธของรุ่นที่สองลงไปใส่ลงไปได้เต็มที่แล้ว”


เจ้าฉลามเอ่ยขึ้นอย่างกระหยิ่ม
“อะไรก็ตามที่ถูกกระสุนไฟนั่นยิงใส่ จะต้องสลายกลายเป็นผุยผง!!!!”


นัยน์ตากร้าวสีเพลิง เห็นร่างเล็กที่หวังสังหารนิ่งอึ้งก็เตือนด้วยความหวังดี
“อย่าให้โดนล่ะ ไม่อย่างนั้นแกคงไม่พ้นกลายเป็นไอ้เกรียมสวะ!!!!” พลันระเบิดหัวเราะลั่นอย่างสะใจ แล้วสาดลำแสงเพลิงพิโรธต่อติดกันเป็นชุดๆ


เสียงตูม! ตูม!!ดังกระหึ่มติดต่อกันไม่หยุด สึนะเองก็หลบได้หวุดหวิดแทบทุกครั้ง เพราะลูกเล่นในการยิงปืนของแซนซัสสามารถแปรเปลี่ยนไปได้ในชั่วพริบตา การจะหลบได้จึงจำเป็นต้องใช้เวลาเพียงเสี้ยววินาทีในการตัดสินใจ ร่างเล็กนึกขอบคุณความสามารถสุดยอดลางสังหรณ์ของตนเองที่นับวันจะยิ่งคมขึ้น


“หนีไวเป็นแมลงสาบเลยนะโว้ย!” แซนซัสคำราม ควงปืนไขว้สลับกันแล้วยิงปาดแยกแขนออก บีบเส้นทางหนีของไอ้แมลงสาบนั่นให้จำกัดเข้ามาวงตรงกลาง


“!!!” สึนะที่โดนบีบให้อยู่ตรงกลางระหว่างกองเพลิงใหญ่เบิกตากว้างเมื่ออีกฝ่ายใช้ท่าร่างคุ้นตา


ปืน X ทั้งสองตั้งขนานกับพื้น เปล่งแสงสีแดงฉาน
“ดับไปซะ”




C O L P O D’ A D D I O!!!!




ตูมมมมมม!!!!!!! เสียงระเบิดดังสนั่น จนไอ้พวกที่ดูอยู่ในห้องอีกห้องแทบอยากจะอุดหูไม่ให้ได้ยินเสียง Sound Track สมจริงสุดๆนั่น ม่านเพลิงกระจายไปรอบๆจนมองไม่เห็นคนทั้งคู่ เบลแสยะยิ้ม


“shishishi...ผลล่ะ?”


ไอ้คนยิงจ้องตรงไปยังม่านควันที่กำลังจางลง แน่นอนว่าเกิดรูกว้างบนกำแพงเหล็กให้ต้องเสียค่าใช้จ่ายซ่อมแซม แต่ไอ้คนที่มันอยากย่างให้เกรียมนั่นล่ะ?



“รุนแรง....เยอะกว่าเดิมจริงๆ”



เนตรสีเพลิงเขม็งเครียด นัยน์ตาขวางยิ่งกว่าเดิม ....มัน....


ร่างเล็กปรากฏท่ามกลางม่านควัน
“นายพัฒนาไปอีกขั้นจากตอนนั้นแล้วจริงๆสินะ...” ร่างกายไร้ซึ่งริ้วรอยใดๆ “แซนซัส!”


เสียงเรียกชื่อตนที่ได้ยิน ทั้งยังสายตาเยียบเย็นราวน้ำแข็งสีอำพันนั่น ทำให้มันรู้สึกราวกับถูกอีกฝ่ายมองลงมาจากที่สูง แซนซัสกัดฟันกรอด
“แก....!”


เลวี่ที่ยืนดูอยู่รู้สึกใจไม่ดีขึ้นมาทันที
“ไม้ตายนั่นไม่ได้ผล!?....บอสครับ!!”


“ทำอะไรไม่ได้เลย ดูท่าข่าวลือเกี่ยวกับวองโกเล่รุ่นที่สิบจะเป็นความจริง โธ่! บอสฮ้า~~!” ลูซลูเรียเอ่ยขึ้นเสียงอ่อย


“แกหุบปากไปเลยไอ้กระเทยงี่เง่า!!!!” สควอลโล่ตะคอกใส่อีกฝ่าย กำหมัดแน่น ช่างหัวข่าวลือ แม่ม!! แซนซัส แกมัวทำอะไรอยู่ฟะ!?


สึนะหลุบตาลงต่ำ มองมือตัวเอง รู้สึกราวกับในร่างกายเกิดอะไรขึ้นบางอย่าง....ให้ตายสิ ความรู้สึกนี้เหมือนตอนเมื่อเช้าอีกแล้ว.....ตอนที่อยู่กับโกคุ....


หากเสียงแหวกอากาศที่ได้ยิน ทำให้ต้องรีบเผ่นหลบการสาดกระสุนเพลิงของอีกฝ่ายต่อทันที


“ก็บอกแล้วไงว่าให้ใช้กล่องซะ” สึนะเอ่ยขึ้นนิ่งๆขณะกระโดดหลบ


แซนซัสมองไอ้แมลงสาบนั่นอย่างโมโห
“อย่ามาสั่งฉันนะโว้ยยยย!!!!” ไอ้สวะนั่นยังไม่ใช้ทั้งกล่องทั้งแหวน แล้วเรื่องอะไรที่ฉันจะต้องทำตัวให้ดูน่าสมเพชด้วยการใช้ไอ้ของกะหลั่วนั่นด้วยล่ะฟะ!? .....ที่สำคัญการที่แกสั่งฉันมันทำให้ฉัน..... ไม่สบอารมณ์เว้ยยยย!!!!!


เนตรสีเพลิงยิ่งเบิกกว้างลุกโชน รังสีอำมหิตเข้มจัดซะจนบรรยากาศขมุกขมัว ศักดิ์ศรีที่มันยึดมั่นมาตั้งแต่เกิด ยิ่งระอุร้อนแรงเสียจนลำแสงเพลิงพิโรธที่สาดยิงออกมากลายเป็นสีแดงจัดราวกับเลือด แผดเผาราวกับจะล้างผลาญทุกสิ่งที่ขัดหูขวางตามันให้พินาศ!


สายตากร้าวสีเพลิงที่ไม่ยอมคลาดไปจากตัวของสึนะเลย ทำให้ร่างเล็กรู้สึกแปลกๆ มือเล็กจับขยุ้มหน้าอกตัวเอง
“อึก...!?” นี่มัน....อะไรกัน....!?


ทันทีที่ชะงัก ร่างเล็กก็ต้องเบิกตากว้างกับปืนคู่ X ที่ถูกเขวี้ยงเข้าใส่เต็มหน้าจนหางคิ้วแตก พร้อมๆกับการกระโจนเข้าหาร่างตนของแซนซัส หมัดใหญ่ลุ่นซัดตูมทีเผลอเต็มหน้าสึนะ แล้วตามด้วยการเสยเข่าขึ้นอัดเต็มคาง!


“....!” ร่างเล็กปลิวลอยขึ้นกลางอากาศตามแรงอัด หากร่างใหญ่ไม่หยุดการคอมโบ มันกระโดดจับปืนแล้วสาดกระสุนใส่ร่างเล็กต่ออย่างไร้ปราณี!!



M A R T E L L O D E F I A M M A!!!!!



“ฮึ่ม!” ร่างเล็กกัดฟัน


ทันใดนั้นเหล่าวอร์ริเออร์ทั้งสี่ก็ต้องหรี่ตากับแสงสว่างที่เกิดขึ้น!!



**********


“เป็นอะไร เจ้าตุ๊ต๊ะ?” รีบอร์นถามขึ้นขณะกำลังใช้เชือกมัดร่างของคนๆหนึ่งอยู่ ส่วนเรียวเฮน่ะหรือ ตอนนี้หายตัวไปลุยตามสถานที่ที่ร่างเล็กบอกแล้ว


ว่าไงนะ!? ซาวาดะน่ะเหรอ!? มันพูดแค่นี้แล้วรีบเผ่นไปโดยไม่รอช้า ดูท่ารีบอร์นคงบอกความจริงทุกอย่างกับเจ้าบ้ามวยเรียบร้อยแล้ว


จางนินีหันไปหาคนเรียก แล้วเริ่มอธิบาย
“กำลังนึกถึงส่วนผสมที่ทำให้กระสุนชนิดใหม่นี่มีปัญหาน่ะครับ เพราะบางทีถ้าเรารู้ว่าต้นเหตุมาจากการที่ผมเพิ่มไอ้ “สาร” ตัวนี้เข้าไป บางทีการฉีดสารที่มีคุณสมบัติตรงกันข้ามกับเจ้า “สาร” ตัวปัญหานั่นใส่ตัวบอส อาจจะเป็นการช่วยแก้ไขปัญหาในขณะนี้ได้ บางทีอาจทำให้ “สาร” ตัวปัญหานั่นหายไป จนผลของกระสุนพิสดารที่อยู่ในตัวบอสตอนนี้กลายเป็นผลของกระสุนเสียงบ่นธรรมดาแทน เพราะยังไงซะกระสุนเสียงบ่นกับกระสุนพิสดารนี่ก็มีผลคล้ายกันอยู่แล้ว”


“หืมม์? ความคิดน่าสนใจนี่” รีบอร์นเทสเชือกที่ตนใช้มัดไอ้ตัวแสบที่นอนกองอยู่ใต้เท้าตนอีกครั้ง “ลองเก็บเอาไว้เป็นทางเลือกเผื่อทางนี้ไม่ได้ผลก็แล้วกัน” ...ซึ่งความจริงแล้วคงไม่มีทางที่จะไม่ได้ผลล่ะนะ.... ร่างเล็กแสยะยิ้มเหี้ยม แล้วถามวิศวกรอัจฉริยะประจำวองโกเล่อีกครั้ง “แล้วไอ้สารที่แกเพิ่มเข้าไป มันเป็นสารอะไร?”


จางนินีเกาคาง
“อือ~~ ที่ผมเพิ่มเข้าไปรู้สึกจะเป็น Testosterone น่ะครับ”


คำตอบที่ได้ยินทำให้ร่างเล็กขมวดคิ้ว
“แกจะเพิ่มฮอร์โมนเพศชายเข้าไปในกระสุนทำซากอะไรวะ!?” ไม่พูดเปล่ายังเตะเจ้าอ้วนซะกลิ้งกลุกๆ ไอ้คนถูกเตะเลยรีบอธิบายต่อ


“ก็ในกระสุนเสียงบ่นธรรมดาผมก็ใส่เข้าไปนะคร้าบบบ เพราะงั้นบอสถึงได้ดูแมนทุกครั้งที่ใช้ไงอ้ะ!” แต่ดูเหมือนยิ่งอธิบายอีกฝ่ายยิ่งรู้สึกคันหลังเท้า นี่สินะ...ที่ทำให้เจ้าสึนะมันออกอาการเมะ!!!?


“ถ้าอย่างนั้นก็อย่าเรียกกระสุนเจ้าปัญหานี่ว่าเป็นกระสุนที่แกคิดค้นขึ้นมาใหม่สิเฟ้ย เจ้าตุ๊ต๊ะเอ๊ย!” ราวกับวิญญาณโอโซระ สึบาสะเข้าสิง ตอนนี้รีบอร์นกำลังใช้ท่าไดร์ฟชู้ตซัดเจ้าอ้วนอย่างเมามันส์


และก่อนที่ลูกบอลไขมันจะเปื่อยเป็นลูกบอลจริงๆ ทีวีจอแบนในห้องที่ติดระบบออนไลน์อยู่ก็สว่างวาบขึ้น


“เห็นรึเปล่า? เทสๆ ฮัลโหล! สุดหูรูดดด!!” เก๊กท่ามวย


ร่างเล็กที่เห็นหันไปคุยด้วยทันที
“เออ เริ่มเลยแล้วกัน เรียวเฮ”


เจ้าบ้ามวยพยักหน้า แล้วลากคอผู้ชายคนหนึ่งขึ้นมาคุยกับรีบอร์น


เมื่อเห็นร่างชายคนนั้น ร่างเล็กสุดโหดก็เอ่ยเสียงเย็น แสยะยิ้มเหี้ยม
“สวัสดีจ้า~~ พอดี....มีเรื่องจะให้ช่วยหน่อยน่ะนะ”


************


“ให้ตายสิ มันเกิดอะไรขึ้นวะ!!!?” สควอลโล่ทุบกระจกกันกระแทกอย่างโมโห ทำไมจู่ๆกระจกถึงได้กลายเป็นสีดำสนิทแบบนี้ “อย่างนี้ก็มองไม่เห็นเจ้าพวกนั้นสิโว้ย!!!!!”


“เป็นเพราะแสงที่เกิดขึ้นจากการปะทะของบอสกับวองโกเล่เมื่อกี้นี้เหรอ”ลูซซูเรียถามอย่างงงๆ


“shishishi” เสียงหัวเราะของเบลดังขึ้น จากนั้นมันก็มองขึ้นไปยังกล้องวงจรปิดที่บันทึกภาพพวกมันอยู่ “คุณๆเจ้าหน้าที่ ช่วยอธิบายให้ฟังหน่อยได้มั้ยว่าทำให้กระจกเป็นสีดำสนิทแบบนี้เพื่ออะไร?”


“พวกมันเป็นคนทำให้กระจกเป็นสีดำงั้นเรอะ!?” เลวี่โวยวายขึ้น


หลังจากเงียบไปสักพัก เสียงเจ้าหน้าที่ที่ควบคุมระบบในห้องฝึกก็ดังขึ้นตอบคำถามนั้น
“เป็นคำสั่งของบอสครับ”


“หา!?”


คำตอบนั่นยังความสงสัยให้เกิดขึ้นแก่เหล่าวอร์ริเออร์ แล้วไอ้คนความอดทนต่ำที่สุดในกลุ่มก็เริ่มปากเสีย
“ชั้นต่ำอย่างพวกแกอย่ามากำแหงนะโว้ย!!!!” ไม่พูดเปล่ายังชักดาบคู่ใจออกมาอีกต่างหาก “รีบทำให้กระจกบ้านี่กลับเป็นอย่างเดิมเดี๋ยวนี้!!?”


“ขอปฏิเสธครับ”


“ว่าไงนะ!?”


“ไปดูในห้องฝึกเลยก็หมดเรื่อง” เลวี่เอ่ยขึ้น พลางเดินไปเปิดประตู แต่ทว่าประตูกลับล็อคด้วยระบบอัตโนมัติ “อะไรกันฟะ เฮ้ย!?” ร่างใหญ่โวยวาย


“ตามกฎของวองโกเล่ จนกว่าการต่อสู้จะสิ้นสุดลงอย่างยุติธรรมห้ามไม่ให้ใครเข้าไปยุ่งครับ”


“หน็อย! ไอ้พวกหัวตีบตัน!!! พวกแกเป็นเบลเชคโครึไงฟะ!?” เจ้าฉลามงับอีกฝ่ายเต็มที่


“ก็แค่เข้าไปดูเองนี่ยะ! ทำไมต้องห้ามกันด้วย!?” กระเทยเริ่มแหวแบบแต๋วๆกับเขาบ้าง


หากก่อนที่สงครามน้ำลายระหว่างวอร์ริเออร์กับเจ้าหน้าที่ปริศนาจะดำเนินต่อ เสียงร้องของแซนซัสก็ดังขึ้นจากลำโพง



“อ๊ากกกกกกก!!!!!”



“บอส!?” วอร์ริเออร์ทั้งสี่เริ่มแตกตื่น

“เกิดอะไรขึ้.....” สควอลโล่ยังพูดไม่จบ เสียงอันย่ำแย่ของแซนซัสก็ดังขึ้นต่อ



“ก่ะ....แก....ไอ้เศษสวะ!!”



“น้ำเสียงบอสแย่ขนาดนั้น หรือว่า....” ก่อนที่ข้อสันนิษฐานอันเลวร้ายของเจ้าชายจะหลุดออกมาจากปากหมด สควอลโล่ก็เริ่มทำการสับประตูทันที


“ประตูเหล็กนี้มีความหนากว่า 15 นิ้ว ทั้งยังเป็นแร่เหล็กแท้ ถ้าไม่ใช้ความร้อน มีดดาบธรรมดาทำลายไม่ได้หรอกครับ” เจ้าหน้าที่เอ่ยเตือนผ่านทางลำโพง แต่สควอลโล่กลับด่าสวน


“หนวกหู!! หุบปากเน่าๆของแกไปซะ!!!!” หันไปหาพวกบ้าอีกสามตัวที่เหลือ “พวกแกยืนบื้อหาพระแสงอะไร!? รีบมาช่วยกันสิวะ!!”


“ก็อยากจะบอกว่าเปลืองแรงโดยเปล่าประโยชน์อยู่หรอกนะ~” เบลพูดขึ้นเซ็งๆ “แต่ว่า....กษัตริย์ของฉันกำลังลำบากอยู่นี่นา...” สิ้นคำ มายากลฝนมีดก็เริ่มขึ้น!


“บอสครับ! คอยผมเดี๋ยวนะครับ จะไปช่วยเดี๋ยวนี้!!!” เลวี่เริ่มทำการดึงร่มออกมา


“บอสฮ้า~~ จะรีบไปหาแล้วล่ะฮ้า~~!” กระเทยเริ่มเบ่งกล้าม “อย่าเพิ่งตกเป็นของวองโกเล่ไปซะก่อนนะฮ้า~~!!!”


สิ้นประโยค เสียงกรีดร้องอย่างโหยหวนของกระเทยงามสะท้านก็ดังขึ้น
จากอาวุธของเหล่าพรรคเพียก(พรรคพวก)ทั้งสามคนที่เหลือดันเปลี่ยนวิถีสังหารมาหามันแทนประตู เจ้าหน้าที่ที่ควบคุมระบบห้องฝึกอยู่ได้แต่นั่งน้ำตาตกกับวิธีการทำกระเทยแช่อิ่ม


มีต่อ...

***********



ให้ตายสิ....



สึนะคิดหลังจากสั่งเจ้าหน้าที่ควบคุมให้ทำกระจกเป็นสีดำ ร่างเล็กยืนจ้องร่างของแซนซัสที่ถูกตนแช่แข็งตามมือทั้งสองข้าง และส่วนล่างทั้งหมด แน่นอน...นี่เป็นเดือดทะลุจุดศูนย์ที่เขาพัฒนามันขึ้นมาเอง เป็นเดือดทะลุจุดศูนย์ที่สามารถละลายได้แต่ก็ด้วยพลังไฟแห่งธาตุนภาของเขาเพียงคนเดียวเท่านั้น มันไม่เหมือนกับของวองโกเล่รุ่นแรกที่เมื่อใช้แล้วจะทำให้อีกฝ่ายอยู่ในสภาพกึ่งตายไปตลอดกาล


เพราะตอนนี้....ไม่มีวองโกเล่ริงที่ใช้ทำละลายน้ำแข็งนั่นหลงเหลืออยู่อีกต่อไปแล้ว...


“แก.....!!!” แซนซัสกัดฟันกรอด ร่างใหญ่ที่ถูกน้ำแข็งบ้านี่ตรึงติดอยู่กับกำแพงเหล็กกล้ารู้สึกอยากตายไปให้พ้นๆจากสภาพอันอเนจอนาถที่เกิดจากความประมาทของตนเอง


มันไม่นึกเลยว่าไอ้เศษสวะนี่จะพัฒนาไปได้เร็วแบบเหลือเชื่อขนาดนี้ ตอนนี้พุ่งร่างใส่กันครั้งสุดท้ายแสงสว่างวาบนั่นเกิดจากการที่ไอ้สวะนี่ใช้เดือดทะลุจุดศูนย์ โดยที่มันยังไม่ได้แตะต้องตัวเขาซะด้วยซ้ำไป!


“แกใช้ไฟของฉัน เป็นสื่อนำพาพลังแกอย่างงั้นเรอะ!?” เสียงกร้าวคำรามถาม หากสึนะนิ่งเงียบไม่ตอบ ร่างใหญ่เลยแค่นหัวเราะ “แล้วตอนที่ฉันซัดไม้ตายใส่แกเต็มๆ แต่แกไม่เป็นอะไรนั่น....ไอ้เดือดทะลุจุดศูนย์เก๊ที่แกใช้ซึมซับพลังนั่นก็พัฒนาขึ้นด้วยงั้นสินะ!!!!?”


“ฉันถึงบอกว่าให้ใช้กล่องต่อสู้ยังไงล่ะ”


คำตอบที่หลุดออกมาจากปากของบอสใหญ่แห่งวองโกเล่ ราวกับเป็นมุดตอกย้ำร่างใหญ่ว่าไอ้เศษสวะร่างเล็กที่เขาดูถูกมันอยู่ตลอดเวลานี่ได้ล้ำหน้าไปจนเขาไม่สามารถเอื้อมถึงได้อีกต่อไปแล้ว! พลันที่ความคิดเช่นนั้นเกิดขึ้น ไอ้คนรักศักดิ์ศรียิ่งกว่าชีวิตอย่างมันก็กัดฟันตัวเองจนแตก!


“อย่ามา....ดูถูกกันนะโว้ย!!! ข้ายังไม่แพ้!!!!!!!” ร่างใหญ่พยายามขืนตัวเองออกจากน้ำแข็งที่ตรึงตนอยู่ “ข้ายังไม่แพ้!!!!!!!!”


นัยน์ตาสีเพลิงวาวโรจน์ อณูแห่งความโกรธคุกรุ่นแผ่ซ่าน ตอนนี้มันไม่สนใจแล้วว่าแขนจะต้องขาด! ตัวจะต้องหาย! ถึงจะเหลือแค่หัว!!! มันก็จะใช้หัวมันนี่ล่ะงับคอไอ้สวะที่อยู่ตรงหน้าให้ด่าวดิ้น!!!!!!


“นายมันดื้อด้านชะมัด!” เนตรสีทองดูกร้าวยิ่งกว่าครั้งไหน ก็อีกฝ่ายเล่นพูดไม่รู้ฟัง แถมยังทิฐิสูงซะจนน่าโมโห!


“ข้ายังไม่แพ้!! เข้ามาสิโว้ย..... ไอ้สวะเอ๊ยยยยย~~~~!!!!” แซนซัสขืนตัวเองออกจากน้ำแข็งเต็มที่ สึนะที่เห็นก็ต้องเบิกตากว้างเมื่อพบว่าเลือดจากข้อมือของแซนซัสเริ่มรินไหล น้ำแข็งที่ขังมันเอาไว้บาดลึกสร้างรอยแผล!


“นาย....” ร่างเล็กเริ่มวิตก เพราะแม้ผ่านไปแค่ชั่วครู่ หากเลือดนั้นกลับย้อมน้ำแข็งสีใสจนกลายเป็นสีแดง สึนะกัดฟันกรอด ตะโกนก้อง “พอได้แล้วแซนซัส!! นายแพ้แล้ว!!!”


“หุบปากกกกก!!!!!” ยิ่งเห็นแววตาสมเพชตัวเองของสึนะก็ยิ่งสร้างความหงุดหงิดให้กับมัน “ไม่ต้องมาทำเป็นสงสารฉัน! ถึงเลือดจะหมดตัวตาย ฉันก็จะเอาแกลงนรกไปกับฉันด้วย!!!”


พริบตาที่เห็นนัยน์ตาสีเพลิงพร่าลงเล็กน้อย ร่างเล็กก็ตัดสินใจทันที ....ในฐานะบอสแห่งวองโกเล่จะปล่อยให้แซนซัสไม่ยอมศิโรราบอย่างนี้ต่อไปไม่ได้....จะปล่อยให้ตายก็ไม่ได้....ให้ตายสิ....



....ช่วยไม่ได้แล้ว.....สินะ...!



หมับ...! ตึง!!!!!!



มือเล็กที่ไม่รู้ไปเอาเรี่ยวแรงมาจากไหนดันตัวร่างใหญ่ให้ปะทะกับกำแพงเหล็กกล้าทันที!!!!



>>>ต่อตอนที่ 6 จร้าาา~~
>>>ภาพประกอบตัวละคร สึนะ 20 ปี ในโหมดไฮเปอร์ตามเรื่่อง ออฟชั่นเสริมด้วยการมัดผม (ในเนื้อเรื่องข้าน้อย สึนะมัดผมด้วยน่อ อยู่ช่วงไหนลองกลับไปอ่านๆดูนะงับ )





วาดด้วยเมาส์หนู+ร่างๆ(20นาทีเสร็จ)ไม่ลงเส้น ลงดำ ลงสี ขี้เกียจ(หัวเราะ)
ดูเป็นเมะขึ้นมาหน่อยมั้ย??? (เป็นน่า~เนอะ ^3^)
อย่าคิดว่าหน้าแก่ล่ะ (หัวเราะ) เพราะถ้าวาดหน้าอ่อนมันจะกลายเป็นเคะตามเดิม อิอิ

Title- When Tsuna IS Seme!?
Author - chomexchome
Rating - PG13 //Drama/Action/Comedy
Pairing - Tsuna x ????
Warnings – มีฉากบู๊เดือดเลือดกระฉูดบ่อย(เพราะเราชอบแอ๊คชั่น) ใครชอบอ่านแนวรักใสๆขอบอกเลยว่าเรื่องนี้มีน้อยมาก(ส่วนใหญ่เป็นการปะทะอารมณ์ตามคาแร็คเตอร์ตัวละครมากกว่าน่อ) ฉากเรทไม่รุนแรงเท่าไหร่เผื่อเด็กเล็กๆอ่านด้วย ที่สำคัญ เรื่องนี้สึนะเป็นเมะนา ใครไม่ชอบก็อย่าอ่านเลย เดี๋ยวจะทำให้แสยง (หัวเราะ)
***เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ข้าพเจ้าจิ้นเอาเอง อ้างอิงจากเรื่องจริงของอาจารย์อามาโนะเล็กน้อย อย่าคิดมากล่ะ 555***
Summary – เรื่องราวของ 6 ปีต่อมา




ตอนที่6 The arrogance (final)




“กะ....แกจะทำ....” สึนะเหลือบตามองข้อมือของแซนซัสที่เลือดเริ่มไหลช้าลงเพราะเขาดันตัวอีกฝ่ายไม่ให้ขืนตัวออกจากน้ำแข็ง จากนั้นจึงพูดขึ้น


“ยอมแพ้ซะ แซนซัส!” เนตรสีทองทรงอำนาจที่มองขึ้นสบตาของมันอย่างกร้าวแกร่งนั่น ทำให้มันแค่นหัวเราะ ไอ้หน้าอ่อนอย่างแกน่ะเหรอ คิดจะมาสั่งฉัน!!?


“ฝันไปเหอะ! ไอ้ส....” เปรี้ยง!!!!!!? หมัดลุ่นๆซัดใส่เต็มหน้าของไอ้คนปฏิเสธซะจนหน้าหัน! “แค่ก!!” ร่างใหญ่ไอออกมาเป็นลิ่มเลือด


“ฉันบอกว่าให้ยอมแพ้” สึนะขึ้นมาเหยียบยืนบนน้ำแข็งขนาดกว้างที่ใช้ตรึงตัวช่วงล่างของแซนซัส เห็นแบบนั้นนัยน์ตาสีเพลิงก็แข็งกร้าว ยิ่งต้องเงยหน้ามองอีกฝ่ายเช่นนี้ แซนซัสยิ่งรู้สึกราวกับว่าร่างเล็กหน้าอ่อนนี่กำลังยืนอยู่เหนือเขา !


มันถุยเลือดในปากใส่หน้าของสึนะ แล้วแสยะยิ้ม
“ไปตายซะ”


เปรี้ยง!!!!! หมัดอีกข้างของสึนะซัดใส่ต่อทันที คราวนี้ดูเหมือนไอ้คนดื้อด้านไม่ยอมแพ้จะรู้ตัวว่าต้องโดนต่อยอีกครั้ง เลยกัดฟันไว้ได้ทัน ครานี้จึงมีแต่หยดเลือดเล็กน้อยที่ไหลซึมออกมาจากมุมปากมันเท่านั้น


“….ต่อให้แกซัดฉันจนตาย .......ฉันก็จะไม่ยอมศิโรราบต่อแกเด็ดขาด….!” แซนซัสพูดเสร็จก็หัวเราะ! หัวเราะอย่างบ้าคลั่ง!! แต่ทั้งๆที่หัวเราะอยู่อย่างนั้น



สิ่งที่สึนะเห็นจากแววตาของมันกลับดูไร้ซึ่งชีวิตชีวาอย่างเคย.....



แน่นอน....คนรักศักดิ์ศรี ยโสโอหังเช่นมัน ไม่เคยคาดคิดเลยว่าจะต้องมาพ่ายแพ้ให้กับคนๆเดียวกันถึงสองครั้งสองครา แถมยังต้องกลายเป็นกระสอบทรายให้อีกฝ่ายซัดโดยไม่สามารถตอบโต้ได้เช่นนี้อีก แต่ถึงจะพ่ายแพ้ก็ตาม....ถึงจะกลายเป็นกระสอบทรายก็ตาม....ถึงจะไร้ซึ่งศักดิ์ศรีแบบนี้ก็ตาม!





แค่ประโยคยอมแพ้ต่อแกเท่านั้น....!! ที่ฉันจะไม่มีวันเอ่ยมันออกมาเด็ดขาด ซาวาดะ สึนะโยชิ!!!!




นัยน์ตาสีเพลิงที่ราวกับจะดับแสงลงเพราะเสียเลือดมากแบบนั้น ทำให้สึนะถอนหายใจ
“จะให้ทำยังไงแกถึงจะยอมแพ้ต่อฉัน แซนซัส”


หากอีกฝ่ายที่อยู่ในสภาพอ่อนระโหยเต็มทีกลับแสยะยิ้ม
“….แกก็ตายซะสิ แล้วฉันจะยอมพูดเป็นของขวัญส่งแกไปปรโลก…”


“นายนี่มันน่าโมโหชะมัด” สึนะเอ่ย “….แต่ในขณะเดียวกัน ฉันก็เริ่มจะเข้าใจแล้วล่ะว่า ทำไมพวกนั้นถึงยอมติดตามนาย”



ไม่นึกเลยว่าสุดท้ายจะต้องมาใช้วิธีนี้.....เนตรสีทองสบตาเนตรสีเพลิงนิ่ง



“หนวก.....”


ยังไม่ทันสิ้นคำสบถ ปากกลบเลือดนั่นก็โดนประกบจากปากเรียวเล็กของอีกฝ่าย ร่างใหญ่เบิกตากว้างเมื่อเห็นว่าขนตายาวสีอ่อนของไอ้สวะอยู่ใกล้ซะจนมันมองเห็น ....อะ...ไร....


สึนะถอนปากออกมา เลือดของแซนซัสย้อมปากของเขาให้กลายเป็นสีแดงดุจเดียวกัน ร่างเล็กมองร่างใหญ่ที่กำลังตกตะลึงจนพูดไม่ออก แสยะยิ้ม
“....เลือดนาย...อร่อยดีนี่....”


ประโยคกวนๆนั่นเรียกสติของไอ้คนรักศักดิ์ศรีให้กลับคืน เนตรสีเพลิงคุกรุ่นไปด้วยแรงแห่งความโกรธอีกครั้ง
“กะ....แก ไอ้ส...” ก่อนที่คำสบถจะหลุดออกมาเป็นคำรบสอง สึนะก็คว้าหมับเข้าที่บริเวณกรามของแซนซัส


“หือ? ว่าอะไรนะ ” ร่างเล็กก้มตัวลงมาอีกครั้ง เคลื่อนใบหน้าเข้าหาอีกฝ่าย “...แซนซัส”


สิ้นเสียงกระซิบเรียกชื่อมัน ปากของสึนะก็ประกบลงบนกลีบปากสีเลือดของแซนซัสอีกครา มันพยายามขัดขืนเต็มที่แต่ตัวก็ดันขยับไม่ได้ ครั้นจะขยับปากกัดปากไอ้สวะนี่ให้หลุด เจ้านั่นมันก็ดันจับคางของตนไว้ซะแน่น


“อึก!” แซนซัสที่ตอนนี้โดนประกบปากซะจนพูดอะไรออกมาไม่ได้พยายามหันหัวหนี หากสึนะกลับจับหน้าของอีกฝ่ายไว้แน่น ปากเล็กแตะราวสัมผัสอยู่เพียงแค่ชั่วครู่ จากนั้นก็ใช้อีกมือหนึ่งจับต้นคอของอีกฝ่ายให้ประกบปากกับเขาแน่นขึ้นกว่าเดิม


โธ่เว้ย!? ในใจของแซนซัสตอนนี้เต็มไปด้วยความรู้สึกต่างๆนานา แต่ที่เด่นชัดที่สุด คือ ความรู้สึกอับอายแทบแทรกแผ่นดินหนี ที่สุดร่างใหญ่ก็อดรนทนไม่ไหว


“หยุด....!!!”


แต่แล้วจังหวะที่คิดขัดขืนกลับกลายเป็นจังหวะให้อีกฝ่ายรุกใส่ตนอย่างตั้งตัวไม่ติด แซนซัสเบิกตากว้างเมื่อรู้สึกว่าลิ้นร้อนของอีกฝ่ายแทรกเข้ามา บ่ะ...บ้าที่.... ความคิดหยุดลงแค่นั้น และสะดุ้งสุดตัวเมื่อลิ้นเล็กดันนึกสนุกไปลากผ่านแผลในปากของร่างใหญ่เข้า

แซนซัสหลับตาแน่น รู้สึกเจ็บแปลบ แต่ไอ้ครั้นจะหันหน้าหนี ซัดมันหรือด่ามันก็ทำไม่ได้....ตอนนี้เขาขัดขืนเจ้านี่ไม่ได้....ขัดขืนไม่ได้เลยจริงๆ....


“อึ่ก...อื้อ!”


ความคิดต่างๆเริ่มหายไปจากหัว ลิ้นใหญ่เริ่มตามจังหวะที่ลิ้นเล็กมอบให้อย่างไม่น่าเชื่อ เนตรสีทองปรือตาขึ้นมองเล็กน้อยอย่างพึงพอใจ จากนั้นมือเล็กก็จับต้นคอของแซนซัสให้ประกบปากกับเขาแน่นขึ้นยิ่งกว่าเดิม

ราวกับลิ้นทั้งหมดถูกครอบครอง แซนซัสนึกอะไรไม่ออกอีกต่อไป ลิ้นเล็กนั่นแทบจะควานไปทั่วปากเขา สัมผัสแผ่วเบาตรงนั้น ดูดดื่มตรงนี้ แถมยังถอนปากออกมาเพื่อไล้ลิ้นไปตามริมผีปากล่างของเขาแล้วตามด้วยขบกัดเบาๆ จากนั้นก็มอบรสจูบร้อนแรงต่อแทบไม่ให้ร่างใหญ่ได้พักหายใจ


“...อึ้ม”


ทันทีที่สึนะเว้นจังหวะให้ แซนซัสที่หลุดมาได้ก็หอบแฮ่ก เจ้าของเนตรสีทองยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ประคองหน้าเข้มนั่นแล้วไล้ลิ้นเลียจากคางมาจรดยังมุมปากของอีกฝ่ายแผ่วเบา


“....แก...”แซนซัสที่ไม่รู้จะพูดอะไรอีกต่อไปแล้ว มองสึนะด้วยแววตาหลากความรู้สึก “....ทำไม....” เป็นสิ่งเดียวที่เขาสามารถพูดได้ในตอนนี้


เมื่อสึนะเห็นบางสิ่งบางอย่างที่นอกจากความโกรธและความเกลียดชังในแววตาของแซนซัสก็คลี่ยิ้มจาง ขยับใบหน้าเข้าไปใกล้อีกครั้ง กระซิบตอบข้างหู
“.....นั่นก็เพราะว่า”




เพล้งงงง!!!!!




ออกทางประตูไม่ได้ก็ล่อหน้าต่างสิเฟ้ย!! เสียงกระจกแตกที่ดังขึ้น พร้อมๆกับเหล่าวอร์ริเออร์ทั้งสี่ที่พุ่งตัวออกมาจากห้องที่ตนเพิ่งอยู่ได้เป็นสำเร็จ แซนซัสที่เห็นเช่นนั้นก็สะดุ้งเฮือก ยิ่งคิดว่าถ้าเจ้าพวกบ้านั่นมาเห็นว่าเขาตกอยู่ในสภาพไหนกับไอ้เจ้าบ้านี่ตอนนี้แล้วล่ะก็....


“ถือว่าเป็นความลับระหว่างนายกับฉันก็แล้วกัน”


ร่างใหญ่หันไปมองคนพูดที่กระโดดลงจากก้อนน้ำแข็งตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ด้วยความงุนงง พลันเมื่อเห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ปรากฏขึ้นมาบนใบหน้าของอีกฝ่าย คำตอบของคำถามว่า ทำไม ก็กระจ่างแจ้ง


“ก่ะ.....แกหรือว่าแก!!”มันที่ถูกตรึงอยู่พูดไม่ออกบอกไม่ถูกขึ้นมาอีกครั้งด้วยความโมโหจนจุกอก ที่มันทำ...ทำอย่างนั้นกับเขาก็เพราะว่าจะสร้างข้อต่อรองอย่างนี้ขึ้นมาเพื่อให้เขายอมรับความพ่ายแพ้อย่างงั้นสินะ!?


ดูเหมือนว่าสึนะจะรู้ทันความคิดของแซนซัส เลยหัวเราะหึ
“...นายไม่ต้องยอมแพ้ฉันหรอก....”


ประโยคนั้นราวกับเป็นคำบอกกล่าว แซนซัสขมวดคิ้วมองอีกฝ่ายอย่างไม่เข้าใจ พลันเพลิงสีสวยก็ลุกโชนขึ้นจากมือข้างหนึ่งของสึนะ และแผ่พุ่งเข้าละลายน้ำแข็งที่ตรึงร่างนั้นเอาไว้




น้ำแข็งละลายลงอย่างรวดเร็ว เร็วพอๆกับเหตุการณ์ระหว่างทั้งสองที่เพิ่งเกิดขึ้น




แซนซัสที่ถูกปลดปล่อยเป็นอิสระจ้องมองสึนะ สึนะเองก็มองเขากลับ แล้วร่างใหญ่ก็เอ่ยถามอีกครั้ง
“เมื่อกี้แกหมายความว่า....”


“บรอสสสสสสฮ้า~~~~!!!”


“แซนซัส!!!”


“ไม่เป็นไรใช่มั้ยครับ บอส!!?”


เสียงเรียกของเหล่าวอร์ริเออร์ที่ดังขึ้น ทำให้คำถามนั้นถูกกล้ำกลืนลงคอ


“ไอ้หนูเมื่อกี้แก.....” สควอลโล่อ้าปากถามเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทันที ทว่าสึนะก็เอ่ยขัดขึ้นมา


“เพราะพวกนายเข้ามาขัดจังหวะ การต่อสู้เลยยังไม่รู้ผล” คำตอบนั่นทำให้ร่างใหญ่เบิกตากว้าง สึนะที่แม้ไม่มองก็รู้อาการของอีกฝ่ายดี ขยับยิ้มเล็กน้อย “เป็นอย่างนั้นใช่มั้ย? แซนซัส”


เป็นอย่างนั้นใช่มั้ยงั้นเรอะ...!? ร่างใหญ่ที่เริ่มรู้สึกไม่เข้าใจไอ้คนที่อยู่ตรงหน้ามากขึ้นทุกทีๆ เลยไม่รู้จะเล่นตามบทที่มันส่งให้ยังไงดี ได้แต่นิ่งเงียบ


“อ้าว!? เงียบทำไมล่ะวะ!!?” ฉลามจำไมที่สงสัยไม่เลิกเห็นอาการแปลกๆของไอ้คนขี้โมโหก็ยิ่งแปลกใจ “เฮ้ย! แซนซัส!!” พลันเสียงแปลกๆของไอ้คนถูกถามที่ได้ยินผ่านลำโพงตอนที่พวกมันโดนขังอยู่ในห้องก็ผุดขึ้นในหัว “...หรือว่า...แก....โดนไอ้หนูนี่ทำอะไร....?”


เพียงแค่นั้นฉลามจำไมที่ดันมาเจือกรู้ดีในเรื่องที่ไม่ควรรู้ก็โดนหมัดเด็มซี่โรลของไอ้คนขี้โมโหอัดเข้าให้ ไอ้โง่! แกเคยเข้าใจอะไรกับเขาบ้างไหมวะ!!!! แซนซัสคำรามลั่นในใจ ยิ่งรู้สึกว่ามีรังสีประหลาดแผ่พุ่งมาจากไอ้กระเทยอีกคน มันก็ยิ่งหงุดหงิดเข้าไปกันใหญ่



ที่สำคัญ ทุกอย่างนี่ไม่ใช่เพราะใคร แต่เป็นเพราะ....!



ร่างใหญ่เบิกตากว้างเมื่อพบว่าไอ้คนที่เขากำลังจะต่อว่าต่อขานกลับกำลังเดินจากไป


“เดี๋ยว!” ก่อนที่สมองจะสั่งการ ปากก็ขยับ และเพิ่งมานึกเสียใจในอีก 2 วินาทีต่อมา


“..? อะไร แซนซัส?” เนตรสีทองกับสีหน้านิ่งๆที่จ้องมองกลับมา ทำให้คนเรียกรู้สึกไม่พอใจแปลกๆ....ไม่พอใจ? ไม่พอใจอะไร??? นี่เขาคิดอะไรอยู่วะเนี่ย!!?



แล้วที่สำคัญ...จะพูดอะไรกับมันล่ะเว้ยยยยย!!?



“เอ่อ....” ร่างใหญ่อ้ำอึ้งสักพัก จากนั้นสมองก็เริ่มสั่งการอย่างเสี่ยวๆ “ก่ะ....แกกำลังจะไปไหนน่ะ..?”


“ไปฉี่มั้ง~~!” ฉลามจำไมอ้อนเบื้องล่างที่เริ่มรู้อะไรแปลกๆตอบแทนสึนะอย่างนึกสนุก “แกอยากจะรู้ไปทำ....” ยังไม่ทันสิ้นประโยคมันก็โดนปิดปากจากเจ้าชายโรคจิต


“shishishi เงียบๆหน่อยนา~~” แล้วสายตาภายใต้ผมหน้าม้าก็มองไปยังคนทั้งคู่ “อย่าเพิ่งขัดขวางเรื่องหนุกๆของบอสซี่~”


พลันสายตาของฉลามจำไมก็เริ่มเจ้าเล่ห์ขึ้นทันตาเห็น เลวี่ที่ยืนดูอยู่เริ่มรู้สึกว่าไอ้สองคนนี้นี่มัน...เป็นคู่ชั่วของแท้เลยนี่หว่า!?


“ไปไหน?” สึนะทวนคำถาม จากนั้นเมื่อเห็นสีหน้าของแซนซัสอย่างนั้น เนตรสีทองคมๆพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ก็ผุดขึ้น “นายอยากจะรู้ไปทำไม?”


ร่างใหญ่โดนย้อนแบบนั้นก็สะอึก เริ่มไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน ใจหนึ่งก็ด่าตัวเองว่ามัวทำบ้าอะไรอยู่ อีกใจหนึ่งก็พยายามหาคำตอบให้กับคำถามยวนๆของสึนะ


เห็นอีกฝ่ายเหมือนกับกำลังสับสนในตัวเองอย่างนั้น สึนะก็หัวเราะออกมาเบาๆ
“ฉันต้องกลับไปทำงานต่อแล้ว ไว้เจอกันใหม่ก็แล้วกัน แซนซัส”

เนตรสีทองคมกริบที่มองมายังตัวเองช่างดูลึกล้ำอ่อนโยนให้ใจกระตุกแปลกๆ หากคำบอกลาที่ได้ยินนั่นก็ทำให้หัวใจเจ็บแปลบ



นี่เขาเป็นอะไรกันแน่....?



“….เดี๋ยว” เสียงเรียกจากร่างใหญ่ดังขึ้นอีกครั้ง แน่นอนว่าร่างเล็กหยุดอีกครา แต่ทว่าเมื่อหันไปคราวนี้กลับต้องพบกับความแปลกใจยิ่งกว่าเดิม




มีต่อ....

ฉันไม่เข้าใจแกเลย
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมแกถึงได้บอกพวกนั้นไปอย่างนั้นทั้งๆที่ฉันแพ้แก...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมแกถึงทำอย่างนั้นกับฉัน...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมแกถึงได้มองฉันด้วยสายตาแบบนั้น....


สายตา...ที่ทำให้ฉันเริ่มไม่เข้าใจแม้กระทั่งตัวเอง...


ฉันเกลียดขี้หน้าแก ตอนนี้ก็ยังคงรู้สึกแบบนั้น
ฉันไม่อยากแพ้แก แม้ตอนนี้มันก็ยังไม่เปลี่ยน


แต่ว่า...ฉันเองก็รู้...ว่าแกมีบางสิ่งที่ฉันขาดหายไป...ดังนั้น...


ร่างใหญ่ของแซนซัสจรดเข่าลงตรงพื้นเบื้องหน้าสึนะ มือใหญ่จับมือของคนที่กำลังยืนตะลึงนั้นขึ้นมา


ดังนั้น...เพื่อคำตอบในสิ่งที่ฉันไม่เข้าใจและเพื่อสิ่งที่ฉันต้องการทั้งหมด
ฉันจะยอมอยู่ใกล้แกเพื่อค้นหาทั้งหมดเหล่านี้....


และแล้ว แซนซัสก็ประกบปากจุมพิตหลังมือของสึนะอย่างแผ่วเบา


ฉันจะยอมอยู่ใกล้ๆแก...ไปอีกสักพัก...ก็ได้....


เนตรสีเพลิงกร้าวแกร่งที่มองจ้องมาจากเบื้องล่าง เรียกรอยยิ้มอ่อนโยนให้ปรากฏบนใบหน้าของเจ้าของเนตรสีทองผู้อยู่ยืนอยู่เบื้องบน
“นายตัดสินใจดีแล้วแน่หรือ?” ร่างเล็กถามขึ้น


“ฉันไม่ได้ยอมศิโรราบให้แกหรอกนะ!” ร่างใหญ่เบี่ยงตาหนี “แล้วก็....ถามแบบนั้นแกเห็นฉันเป็นพวกชอบพูดเล่นหรือไง”


มันไม่ใช่ประโยคคำถาม หากเป็นคำยืนยันที่มาจากใจ และเพื่อตอบแทนความจริงใจนั่น ในฐานะบอสใหญ่แห่งวองโกเล่....ก็จะขอปกป้องนายเช่นกัน...แซนซัส ร่างเล็กโค้งตัวลง ก่อนประทับจุมพิตคำสัญญานั่นบนหน้าผากของร่างใหญ่อย่างแผ่วเบา



ราวกับขนนก...แตกต่างจากจูบเมื่อครู่ที่แกมอบให้ฉัน....



ดูเหมือนความคิดมันจะออสโมซิสถึงกันได้ สึนะยิ้มเจ้าเล่ห์
“มันเบาไปงั้นเหรอ ?”


“!!!” ไอ้คนที่ถูกล่วงรู้ความคิดได้ไงไม่รู้ตกใจหน้าแดง และก่อนที่จะได้สบถบ้าบออย่างเคย ร่างเล็กก็ชิงดึงมือเขาขึ้นมาจุมพิตเบาๆ



“ยินดีต้อนรับสู่การเป็นของของฉัน....แซนซัส” (เป็นมุขครับ : สึนะ)



มันพูดเพียงแค่นั้นแล้วก็เดินจากไปทิ้งให้ร่างใหญ่ที่ไม่เข้าใจความหมายของคำพูดสุดท้ายนั่นไว้คนเดียว ไม่สิ...ไม่ใช่คนเดียว ยังมีไอ้พวกบ้าอีกสี่คนยืนอยู่ข้างหลังมันด้วยนี่หว่า!!!?


“ก๊าก!! ฮ่าๆๆๆ ดูหน้าบื้อๆของแกสิวะ!!!!” สควอลโล่ยกมือจับหน้าผาก หัวเราะสุดขีด


“อย่าหัวเราะเสียงดังซี่เจ้าบ้า” เจ้าชายพยายามฉีกยิ้มให้ดูเป็นธรรมชาติมากที่สุด แต่ก็หลุดพรืดเป็นระลอก “เดี๋ยวบอสก็อายหรอก shi shi HA!! HA!!!”


“คนที่ต้องหยุดหัวเราะน่ะมันพวกนายทั้งสองน่ะแหละ” เลวี่ถอนหายใจอย่างเซ็งๆแล้วหันไปคุยกับบอสที่มันภักดี “บอสครับ....เรื่องแบบนี้มันเป็นเรื่องธรรมดาน่ะครับ ไม่ต้องเขินหรอก” <---(!?)


“อ๊ายยย~~~!? ได้ไงล่ะยะ!!! จู่ๆจะให้บอสที่เค้าอุตส่าห์ฟูมฟักมานานโดนวองโกเล่จิ๋วนั่นคาบไปกินได้งั๊ยยยย!?” กระเทยกระทืบเท้าตึงๆอย่างขัดใจแม่


“แกเลิกพูดจาแทะโลมบอสซักทีได้มั้ย ไอ้กระเทยถึก!!!!” อีกสามคนที่เหลือพร้อมใจกันสวนขึ้น รู้สึกขัดลูกกะตากับกิริยาของมันสุดทน!


“อย่ามาสั่งเค้านะ!! บอสน่ะต้องเป็นเมะซี่!! ทำไมถึงได้เป็นเคะแบบนี้ล่ะ!?” นี่สินะที่คาใจแก “แบบนี้เค้าไม่ยอม ไม่ยอมเด็ด...โอ้กกกกก!!!!?”


....กระเทยลอย.... สควอลโล่ เบล และเลวี่ดูร่างบึกๆนั่นปลิวไปพร้อมกับเลือดที่กระฉูดจากจมูกมันอย่างอึ้งราวกับเห็นสิ่งมหัศจรรย์ของโลก และแล้วพวกมันก็ต้องเหงื่อตกกีบ เมื่อเสียงนรกดังขึ้นเบื้องหลัง


“พวกแก...สำรอกอะไรกันออกมาน่ะ หา!?” รังสีอำมหิตจากเจ้าของร่างใหญ่เป็นสีดำทะมึน มันหักนิ้วดังกร๊อบแกร๊บเตรียมสังหารหมู่ไอ้พวกชอบวิจารณ์


“อ่า....ใจเย็นสิเฮ้ย....”


ยังไม่ทันสิ้นประโยคของสเพลฮี สควอลโล่ ผู้แต่งก็ไม่สามารถอธิบายต่อได้เพราะเดี๋ยวจะติดเรทรุนแรงจนโดนกระทรวงวัฒนธรรมสั่งเซ็นเซอร์ เอาเป็นว่าหลังจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในครั้งนี้ มันทำให้เบลจดจำไปจนตายเลยล่ะว่าการใช้ /me หลบหลีกเบื้องล่างของบอสนั้น มันเป็นไปม่ายด้ายยยยย~~~!



********



แตกต่างจากเหตุการณ์ดุเดือดที่กำลังเกิดขึ้นในห้องฝึก ด้านสึนะที่จะกลับไปทำงานเอกสารในห้องต่อนั้น กำลังเดินทอดน่องปล่อยอารมณ์ไปตามโถงระเบียงเรื่อยๆ อากาศอบอุ่นไม่น้อยสมเป็นฤดูใบไม้ผลิ ลมพัดพาดอกซากุระที่ปลูกเอาไว้ปลิวผ่านหน้าต่างเข้ามาหาร่างเล็กอย่างแผ่วเบา


มือเล็กแต่สุดแกร่งและแบกรับหลายสิ่งไว้มากมายนั้นผายออกรับกลีบดอกสีชมพูอ่อน จากนั้นก็เปรยออกมาอย่างอารมณ์ดี “....เจ้านั่นก็มีอะไรน่ารักกับเขาเหมือนกันนี่นะ....”


เนตรสีทองดูอ่อนโยน ยิ่งคิดถึงใบหน้าของอีกฝ่ายในระหว่างที่เขาปรนเปรอรสจูบให้ด้วยแล้ว ยิ่งทำให้ร่างเล็กคลี่ยิ้ม




….แต่แล้วเหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นอีกครั้ง….




“น่ะ...นี่มัน...” มือทั้งสองข้างสั่นกระตุก ขาทั้งสองไร้ซึ่งเรี่ยวแรงจนร่างเล็กต้องเซไปปะทะกับกำแพง ความเจ็บปวดแล่นปราดทั่วร่างกาย! ทั้งลมหายใจก็ติดขัดอึดอัดสุดทน! !


“อึ่ก....!?” สึนะกัดฟัน ความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นแทบฉีกร่างเขาออกเป็นชิ้นๆ ยิ่งคิดว่าตอนนี้เขาอยู่ในสภาพไฮเปอร์ตลอดเวลามานานติดต่อกันเกินกว่า 4 ชั่วโมง...แถมเมื่อกี้ก็ดันใช้พลังงานในการต่อสู้กับแซนซัสอีกต่างหาก…


“ไม่...ไม่ใช่ความผิดของใคร...” สึนะเอ่ยขึ้นอย่างอ่อนแรง




ไม่ใช่ความผิดของนาย....แซนซัส....




....จากนั้นภาพตรงหน้าของเขาก็กลายเป็นสีดำ...



********



“...รุ่นที่สิบ...?”


“มีอะไรเหรอครับคุณโกคุเดระ” คนขับรถถามขึ้นเมื่อได้ยินเสียงของชายหนุ่มดังขึ้นจากทางด้านหลัง


“....เปล่า ขับรถต่อไปเถอะ” ชายหนุ่มเอ่ยต่อ จากนั้นก็นิ่งเงียบครุ่นคิด รู้สึกเป็นห่วงเจ้านายของตนขึ้นมาในอกอย่างบอกไม่ถูก



ไม่เป็นไรใช่มั้ยครับ ผมแค่คิดมากไปเองใช่มั้ยครับ....รุ่นที่สิบ....!



มือประสานกันแน่นบนตัก คาดหวัง...ว่าให้คำภาวนาเป็นความจริง....!!





TBC...อัพจบเพียงแค่นี้ อิอิ


ยาวหน่อยนะคะ ปวดลูกกะตาทุกท่านหน่อย ซอรี่จริงๆ ^^"
ขอบคุณที่เข้ามาอ่านกันนะคร้าาาา ตอนต่อไปจะเกิดอะไรขึ้น อาการของสึนะจะเป็นอย่างไร ใครจะบื้อมาให้สึนะกดอีก ต้องติดตามตอนต่อปายยย~~~

Kufufu....หน้านี้เป็นของเราทั้งหน้า กร๊าก 5555+

ม่ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย ตัดจบตรงนี้ได้ยังไงกัน!!!! (สครีมลั่น) อุตส่าห์นั่งกด F5 รีเฟลชอยู่ตั้งนานแท้ๆ ถึงจะได้อ่านติดๆ กันก็เถอะ T[]T

อ่านสองตอนนี้แล้วฮาก๊ากชนิดอุบไว้ไม่อยู่ แต่ละมุขสุดยอด แจ่มจริงๆ ค่ะ >[]<b แต่เหนืออื่นใดต้องอันนี้!!




มุขไม่มุขไม่รู้ แต่ต่อมจิ้นไอ้เบนซ์ระเบิดไปเรียบร้อยแล้ว!!!!

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก 27X 27X 27X!!!

กร๊ากส์ \\>[]<//

me/ ลงไปหัวเราะชักดิ้นชักงอประหนึ่งปลาดาวโดนน้ำร้อนลวกก่อนจะตีลังกาสามตลบขึ้นมาตั้งตัวใหม่ในอีกสิบนาทีให้หลัง

ซือคุง~ ทำไปด้าย!!! XD รัศมีเมะจับจริงๆ อ่านแล้วหัวใจเริ่มระทวย หรือเราจะเปลี่ยนมาอยู่สาวกสึนะเซเมะดีหว่า

ไม่อยากเชื่อว่าเหยื่อคนแรกจะเป็นแซนซัสไปได้นะนี่ กะโกคุยังแค่เลียเอง ยามายิ่งไม่ต้องพูด ยังได้ยินแค่เสียง

ผูกเรื่องกล่องเข้ากับเนื้อเรื่องได้ดีมากเลยค่ะ >w<b สมกับเป็นฉากอนาคต ตอนแรกนึกว่าจะไม่พูดถึงกล่องซะอีก (กำลังจินตนาการว่าไม่แน่สึนะอาจได้เจอเบียคุรันด้วยก็ได้ ฮึฮึ)

ฉากสาบานศักดิ์ปฏิญาณของแซนซัสหรูเริ่ดมากค่ะ แม้จะขัดกับบุคลิกของเจ้าตัวไปหน่อย (อย่างว่า คนอย่างแซนซัสคงไม่เคยโดนใครจับกดหรอก ) แต่ถ้าแซนซัสจะถวายความจงรักภักดีต่อสึนะจริงๆ ก็คงทำแบบนี้ละมั้ง ปากแข็ง+หมานไว้ก่อน แต่จริงๆ ก็ยอมรับแล้วแหละ

ใครหนอจะเป็นเหยื่อรายต่อไป me/ หัวเราะแบบคนโรคจิตน้อยกว่าเจ้ากุโระนิดนึง

ปล. ว่าไงนะ ขอโทษที่ทำให้ปวดลูกตาเหรอ ถ้าอยากขอโทษจริงๆ ก็ลงต่อให้มากกว่านี้เซ่!!! >[]<o (เปรี้ยง! เจอคุณ chomexchome ถีบ-->ลงให้ตั้งขนาดนี้แล้วยังไม่สำนึกบุญคุณ)

อ๊ายๆๆ ถ้าต้องปวดลูกตาเพราะความยาวมากมายแบบนี้ จะปวดมากกว่านี้ก็ยอมค้า!!

สุดยอดเลยอ๊ะ มันส์สุดๆเลย

ในที่สุดเฮียแซนซัส สุดท้ายก็ตกหลุมหนูเสะผู้นี้จนได้ เหอๆๆ

...แต่ว่า...เพราะแกนั่นล่ะเจ้าบ้า สึนะสุดเท่ของเราต้องอาการทรุดไปนะเฟร้ย แง้ๆๆ

แต่แหม มิน่าทำไมนู๋เคะของเราถึงเสะมาได้ขนาดนั้น ที่แท้ก็ผสมฮอร์โมนเพศชายเอาไว้รึเนี่ย

คิดไปได้นะจางนินี.....ทำดีม้าก!!!!(อ้าว)...แต่เจ้าตัวแสบที่รีบอร์นมัดกะคนที่เรียวเฮไปลากมานี่มันใครกันน้า

แล้วมาต่อเร็วๆเยอะๆแบบนี้อีกนะค้า เค้าชอบหงะๆ

p.s คิดเหมือนกับคุณ lynx เลยค่ะ มุขนั้นนั่นล่ะ โดนใจสุดๆเล้ย

แบบว่า......เท่สุดหูรูดไปเล้ย!!!(ถึงจะมุขก็ช่าง มันโดนอะมันโดน)

สะ...สึโก๊ยยย~~~!!! > <

ชอบฟิคนี้มากมาย สึนะได้ใจมั่กม้ากกก~~~~!!
เคยเห็นพวกโดแซนซัสเคะแล้วมันรู้สึกแหม่ง ๆ แต่พอมาเจอฟิคนี้ ชอบสุด!! ๆ

อ้อ...ฮอร์โมนเพศชายสินะ ถ้าจะถอนกลับสงสัยต้องใส่เอสโตรเจนหรือโปรเจสเตอโรนยิงซ้ำละมั้งเนี่ย ไป ๆ มา ๆ เดี๋ยวมันเคะหนักกว่าเดิม ได้เรื่องแต่งต่อไปอีกหลายตอน ฮ่า ๆ

มาต่อเร็วเร้ววว~~~!!! >[]<

อ้ากกกก ค้างงงง

สึนะจะเป็นอะไรมั้ยอ่ะ

โอ๊ะแซนซัสตอนสาบานอ่ะน่ารักมาก ๆ เลยอ่ะ

สึนะเมะได้ใจแม่มากเลยลูกกกกกก~!!! >///<

แซนซัสหยั่งกะสาวเวอร์จิ้น 555

ว่าแต่ซือคุงนู๋ไปเรียนรู้วิธีจูบแบบนี้จากไหนรึจ๊ะ หึหึ

ขนาดทำให้ป๋าแซนอ่อนระทวยได้ขนาดนี้ กร๊ากกกกก

แต่ไอ้Testosteroneนี่...ไอ้จางนินีแกทำอารายลงป๊ายยยย! =[]=

ปริศนาไขกระจ่างแล้วจริงๆ ต้นตอความเสะของนู๋ทูน่า -*-

แซนซัส! นายโชคดีนะเนี่ย ได้จุ๊บเป็นคนแรกกะสึนะเลย (คาดไม่ถึงอย่างแรง)

ชอบลุซซูเรียแฮะ จะฮาก็เพราะแม่กระเทยเนี่ยแหละ กรั่กๆๆ

ปล.ปวดตา?โห ไม่ปวดหรอกค่า อ่านทั้งวันยังไหวเลยนะเนี่ยยยยยย

อ่านไปกรี๊ดไปด้วยเพราะอินู๋ซือคุงมันแมนแย้วอ่า~!!>[]<

เฮียซัสของช้านยังเสร็จอินู๋ทูน่าไปแย้วเหรอเนี่ย!!O[]O

ออกแนวช็อกเพคะแต่ก็มันส์จริงๆเพราะหาอินู๋ซือคุงเมะยากมากๆ(มิมีคัยริเริ่มแต่ง)

เห็นจะมีแค่ท่านchomeอ่านะที่มองการไกลว่าสาวกYในบอร์ดเราจะเริ่มเอนเอียงไปเชียร์

อินู๋ทูน่าในแบบเวอร์ชั่นเมะเอิ๊กๆๆ>w<

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

ไม่ไหวแล้ววววววววววววววววววววววววววววววว สึนะสุดยอดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
เสะสุดหูรูด เสะไม่หยุดฉุดไม่อยู่แล้ว กร๊าซซซซซซซซซววว คนอาร้ายยยยยยย เกะก็ได้ เสะก็ดี แบบนี้แม่ยกก็ตายสิคร้า ฮ๊างงง~

ลงแค่นี้ไม่ทำให้ปวดตาหรอกนะค้า จะลงอีก10ตอนก็ฮึดอ่านได้ค่ะ หึๆๆๆๆๆๆๆ

โหย เเซนซัสยอมสึนะเเว้วหรอนี่ เเต่กว่าจะอ่านจบเล่นซะ ปวดตาเลยน่าเนี่ย

แซนซัสสส ในที่สุด ก้อยอมเปนของสึนะสินะ
โกคุเทระ นี่เซนส์ดีชะมัดเลย^^ อย่างงี้สิรักกันจริง
555+ รออ่านง้าบบบบบบ
จะลงแดงแล้ววว

ชอบฟิกนี้จัง ทั้งฮาทั้งบู๊ สนุกมากเลยค่า ชอบแซนซัสจริงๆ น่ารัก เพื่อฟิกนี้ยินดีปวดตาค่า