Login |  Register




Post new topic Reply to topic  [ 321 posts ]  Go to page Previous  1, 2, 3, 4, 5, 6, 7 ... 22  Next
Author Message
 Post subject:
PostPosted: 22 Oct 2007, 00:18 
User avatar
Joined: 08 Oct 2007, 21:14
Posts: 798
Title- When Tsuna IS Seme!?
Author - chomexchome
Rating - PG13 //Drama/Action/Comedy
Pairing - Tsuna x ????
Warnings – มีฉากบู๊เดือดเลือดกระฉูดบ่อย(เพราะเราชอบแอ๊คชั่น) ใครชอบอ่านแนวรักใสๆขอบอกเลยว่าเรื่องนี้มีน้อยมาก(ส่วนใหญ่เป็นการปะทะอารมณ์ตามคาแร็คเตอร์ตัวละครมากกว่าน่อ) ฉากเรทไม่รุนแรงเท่าไหร่เผื่อเด็กเล็กๆอ่านด้วย ที่สำคัญ เรื่องนี้สึนะเป็นเมะนา ใครไม่ชอบก็อย่าอ่านเลย เดี๋ยวจะทำให้แสยง (หัวเราะ)
***เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ข้าพเจ้าจิ้นเอาเอง อ้างอิงจากเรื่องจริงของอาจารย์อามาโนะเล็กน้อย อย่าคิดมากล่ะ 555***
Summary – เรื่องราวของ 6 ปีต่อมา



ตอนที่ 5 The arrogance (3)



พนังรอบด้านของห้องฝึกประจำคฤหาสน์วองโกเล่ถูกติดไปด้วยเหล็กกล้า ไร้ซึ่งเวที ไร้ซึ่งเชือก ห้องทั้งห้องเป็นเพียงแต่ห้องโล่งกว้างขนาดครึ่งหนึ่งของสนามฟุตบอล เหล่าบรรดาวอร์ริเออร์ที่ถูกจำกัดให้ต้องไปอยู่ในห้องอีกฟากหนึ่งของกระจกกันกระแทกอย่างดีเพื่อมิให้มีส่วนเกี่ยวข้องกับการต่อสู้ กำลังมองร่างใหญ่และร่างเล็กที่จ้องตากันเขม็ง โชคยังดีที่ดูเหมือนว่าในห้องฝึกนั่นจะติดไมค์ล่องหนเต็มไปหมด เพราะ ณ ขณะนี้พวกมันทั้ง 4 กำลังฟังบทสนทนาระหว่างทั้งคู่ที่กำลังจะเปิดฉากเตรียมปะทะกันด้วยความลุ้นระทึก


“ฉันไม่อยากให้เสียเวลามากนัก ทุ่มเต็มกำลังซะตั้งแต่แรกเลยดีกว่า แซนซัส”


เห็นร่างเล็กออกคำสั่งแบบนั้น ไอ้คนที่ไม่เคยอยู่ใต้ใครก็ฉุนกึก
“หนวกหู!” นัยน์ตาสีเพลิงลุกโพลง “ฉันจะทำอะไรมันก็เรื่องของฉัน สวะอย่างแกไม่เกี่ยว!!”


สึนะยกมือขึ้น พลันเปลวไฟธาตุนภาที่บริสุทธิ์ที่สุดก็ลุกโชน
“จะใช้กล่องที่เพิ่งได้มาก็ได้นะ” จากนั้นก็กำหมัดแน่น เตรียมพร้อม “บางทีอาจทำให้สูสีมากขึ้น”


โอ้แม่เจ้า!!! คำพูดที่ทำให้แซนซัสยัวะมากที่สุดก็คงเป็นคำๆนี้! ร่างใหญ่กัดฟันกรอด รอยแผลเป็นปรากฏเด่นชัดอีกครั้ง ตั้งแต่จบศึกชิงแหวนมา ไม่มีวันไหนเลยที่มันนอนหลับสบาย! ทุกวี่ทุกวันมีแต่ความเจ็บแค้น อยากกระทืบร่างเล็กขัดนัยน์ตานั่นให้ตายอย่างทรมาน!! แต่ก็เพราะไอ้พวกตาแก่จอมยุ่งและอิเอมิตสึที่คอยหาทางกันมันและไอ้สวะนี่ออกจากกัน ไม่ให้พบหน้ากันเสมอ ทำแม้กระทั่งสร้างสาขาวองโกเล่ขึ้นในญี่ปุ่นเพื่อให้ไอ้พวกนี้อยู่



ให้ไอ้ไร้ค่าอย่างไอ้หมอนี่!!! แล้วยังคำสั่งหากล่องบ้าๆนั่นอีก เอาเถอะ ที่คนอย่างมันยอมรับทำก็เพราะว่าจะได้มีโอกาสมายังที่นี่ มาที่นี่โดยไร้ข้อกังขาเพื่อ....



ดับลมหายใจแกซะ!!!!



“อย่ามาดูถูกกันนะโว้ย! ไอ้สวะเอ๊ยยยยยยย!!!!!” แซนซัสคำรามลั่น ลำแสงไฟจากปืนคู่กายทั้งสองถูกยิงสาดใส่อย่างไม่ยั้ง พรสวรรค์ที่ติดตัวมาอยู่แล้ว นับวันยิ่งพัฒนา สึนะแทบหาช่องพุ่งเข้าใส่เพื่อต่อสู้ระยะประชิดไม่ได้เลย


ร่างเล็กวิ่งวนไปรอบๆ คราวนี้แซนซัสไม่ติดกับร่างเล็กที่ถนัดต่อสู้ระยะประชิดเหมือนเคย มันแสยะยิ้ม ตั้งใจจะเก็บร่างเล็กโดยการยิงในระยะไกลให้ตายอย่างช้าๆนี่แหละ! ที่สำคัญประสิทธิภาพของพลังไฟของมันที่อัดใส่กระสุนตอนนี้ ถ้าคิดว่าเหมือนเมื่อ 6 ปีก่อนล่ะก็ผิดถนัด



ตูม!!!!?



สึนะที่พุ่งหลบลำแสงไฟสายล่าสุดได้อย่างหวุดหวิดจ้องมองกำแพงเหล็กกล้าที่กลายเป็นรูโหว่ขนาดใหญ่.....นี่มัน.....!


“เฮอะ! คิดว่าตลอด 6 ปีที่ผ่านมาเจ้านั่นทำอะไรอยู่ล่ะ!?” สควอลโล่แสยะยิ้มอย่างภาคภูมิใจในตัวผู้นำของมัน “ตอนนี้กระสุนไฟของเจ้านั่น พัฒนาไปซะจนสามารถอัดพลังเพลิงพิโรธของรุ่นที่สองลงไปใส่ลงไปได้เต็มที่แล้ว”


เจ้าฉลามเอ่ยขึ้นอย่างกระหยิ่ม
“อะไรก็ตามที่ถูกกระสุนไฟนั่นยิงใส่ จะต้องสลายกลายเป็นผุยผง!!!!


นัยน์ตากร้าวสีเพลิง เห็นร่างเล็กที่หวังสังหารนิ่งอึ้งก็เตือนด้วยความหวังดี
“อย่าให้โดนล่ะ ไม่อย่างนั้นแกคงไม่พ้นกลายเป็นไอ้เกรียมสวะ!!!!” พลันระเบิดหัวเราะลั่นอย่างสะใจ แล้วสาดลำแสงเพลิงพิโรธต่อติดกันเป็นชุดๆ


เสียงตูม! ตูม!!ดังกระหึ่มติดต่อกันไม่หยุด สึนะเองก็หลบได้หวุดหวิดแทบทุกครั้ง เพราะลูกเล่นในการยิงปืนของแซนซัสสามารถแปรเปลี่ยนไปได้ในชั่วพริบตา การจะหลบได้จึงจำเป็นต้องใช้เวลาเพียงเสี้ยววินาทีในการตัดสินใจ ร่างเล็กนึกขอบคุณความสามารถสุดยอดลางสังหรณ์ของตนเองที่นับวันจะยิ่งคมขึ้น


“หนีไวเป็นแมลงสาบเลยนะโว้ย!” แซนซัสคำราม ควงปืนไขว้สลับกันแล้วยิงปาดแยกแขนออก บีบเส้นทางหนีของไอ้แมลงสาบนั่นให้จำกัดเข้ามาวงตรงกลาง


“!!!” สึนะที่โดนบีบให้อยู่ตรงกลางระหว่างกองเพลิงใหญ่เบิกตากว้างเมื่ออีกฝ่ายใช้ท่าร่างคุ้นตา


ปืน X ทั้งสองตั้งขนานกับพื้น เปล่งแสงสีแดงฉาน
“ดับไปซะ”




C O L P O D’ A D D I O!!!!




ตูมมมมมม!!!!!!! เสียงระเบิดดังสนั่น จนไอ้พวกที่ดูอยู่ในห้องอีกห้องแทบอยากจะอุดหูไม่ให้ได้ยินเสียง Sound Track สมจริงสุดๆนั่น ม่านเพลิงกระจายไปรอบๆจนมองไม่เห็นคนทั้งคู่ เบลแสยะยิ้ม


“shishishi...ผลล่ะ?”


ไอ้คนยิงจ้องตรงไปยังม่านควันที่กำลังจางลง แน่นอนว่าเกิดรูกว้างบนกำแพงเหล็กให้ต้องเสียค่าใช้จ่ายซ่อมแซม แต่ไอ้คนที่มันอยากย่างให้เกรียมนั่นล่ะ?



“รุนแรง....เยอะกว่าเดิมจริงๆ”



เนตรสีเพลิงเขม็งเครียด นัยน์ตาขวางยิ่งกว่าเดิม ....มัน....


ร่างเล็กปรากฏท่ามกลางม่านควัน
“นายพัฒนาไปอีกขั้นจากตอนนั้นแล้วจริงๆสินะ...” ร่างกายไร้ซึ่งริ้วรอยใดๆ “แซนซัส!”


เสียงเรียกชื่อตนที่ได้ยิน ทั้งยังสายตาเยียบเย็นราวน้ำแข็งสีอำพันนั่น ทำให้มันรู้สึกราวกับถูกอีกฝ่ายมองลงมาจากที่สูง แซนซัสกัดฟันกรอด
“แก....!”


เลวี่ที่ยืนดูอยู่รู้สึกใจไม่ดีขึ้นมาทันที
“ไม้ตายนั่นไม่ได้ผล!?....บอสครับ!!”


“ทำอะไรไม่ได้เลย ดูท่าข่าวลือเกี่ยวกับวองโกเล่รุ่นที่สิบจะเป็นความจริง โธ่! บอสฮ้า~~!” ลูซลูเรียเอ่ยขึ้นเสียงอ่อย


“แกหุบปากไปเลยไอ้กระเทยงี่เง่า!!!!” สควอลโล่ตะคอกใส่อีกฝ่าย กำหมัดแน่น ช่างหัวข่าวลือ แม่ม!! แซนซัส แกมัวทำอะไรอยู่ฟะ!?


สึนะหลุบตาลงต่ำ มองมือตัวเอง รู้สึกราวกับในร่างกายเกิดอะไรขึ้นบางอย่าง....ให้ตายสิ ความรู้สึกนี้เหมือนตอนเมื่อเช้าอีกแล้ว.....ตอนที่อยู่กับโกคุ....


หากเสียงแหวกอากาศที่ได้ยิน ทำให้ต้องรีบเผ่นหลบการสาดกระสุนเพลิงของอีกฝ่ายต่อทันที


“ก็บอกแล้วไงว่าให้ใช้กล่องซะ” สึนะเอ่ยขึ้นนิ่งๆขณะกระโดดหลบ


แซนซัสมองไอ้แมลงสาบนั่นอย่างโมโห
“อย่ามาสั่งฉันนะโว้ยยยย!!!!” ไอ้สวะนั่นยังไม่ใช้ทั้งกล่องทั้งแหวน แล้วเรื่องอะไรที่ฉันจะต้องทำตัวให้ดูน่าสมเพชด้วยการใช้ไอ้ของกะหลั่วนั่นด้วยล่ะฟะ!? .....ที่สำคัญการที่แกสั่งฉันมันทำให้ฉัน..... ไม่สบอารมณ์เว้ยยยย!!!!!


เนตรสีเพลิงยิ่งเบิกกว้างลุกโชน รังสีอำมหิตเข้มจัดซะจนบรรยากาศขมุกขมัว ศักดิ์ศรีที่มันยึดมั่นมาตั้งแต่เกิด ยิ่งระอุร้อนแรงเสียจนลำแสงเพลิงพิโรธที่สาดยิงออกมากลายเป็นสีแดงจัดราวกับเลือด แผดเผาราวกับจะล้างผลาญทุกสิ่งที่ขัดหูขวางตามันให้พินาศ!


สายตากร้าวสีเพลิงที่ไม่ยอมคลาดไปจากตัวของสึนะเลย ทำให้ร่างเล็กรู้สึกแปลกๆ มือเล็กจับขยุ้มหน้าอกตัวเอง
“อึก...!?” นี่มัน....อะไรกัน....!?


ทันทีที่ชะงัก ร่างเล็กก็ต้องเบิกตากว้างกับปืนคู่ X ที่ถูกเขวี้ยงเข้าใส่เต็มหน้าจนหางคิ้วแตก พร้อมๆกับการกระโจนเข้าหาร่างตนของแซนซัส หมัดใหญ่ลุ่นซัดตูมทีเผลอเต็มหน้าสึนะ แล้วตามด้วยการเสยเข่าขึ้นอัดเต็มคาง!


“....!” ร่างเล็กปลิวลอยขึ้นกลางอากาศตามแรงอัด หากร่างใหญ่ไม่หยุดการคอมโบ มันกระโดดจับปืนแล้วสาดกระสุนใส่ร่างเล็กต่ออย่างไร้ปราณี!!



M A R T E L L O D E F I A M M A!!!!!



“ฮึ่ม!” ร่างเล็กกัดฟัน


ทันใดนั้นเหล่าวอร์ริเออร์ทั้งสี่ก็ต้องหรี่ตากับแสงสว่างที่เกิดขึ้น!!



**********


“เป็นอะไร เจ้าตุ๊ต๊ะ?” รีบอร์นถามขึ้นขณะกำลังใช้เชือกมัดร่างของคนๆหนึ่งอยู่ ส่วนเรียวเฮน่ะหรือ ตอนนี้หายตัวไปลุยตามสถานที่ที่ร่างเล็กบอกแล้ว


ว่าไงนะ!? ซาวาดะน่ะเหรอ!? มันพูดแค่นี้แล้วรีบเผ่นไปโดยไม่รอช้า ดูท่ารีบอร์นคงบอกความจริงทุกอย่างกับเจ้าบ้ามวยเรียบร้อยแล้ว


จางนินีหันไปหาคนเรียก แล้วเริ่มอธิบาย
“กำลังนึกถึงส่วนผสมที่ทำให้กระสุนชนิดใหม่นี่มีปัญหาน่ะครับ เพราะบางทีถ้าเรารู้ว่าต้นเหตุมาจากการที่ผมเพิ่มไอ้ “สาร” ตัวนี้เข้าไป บางทีการฉีดสารที่มีคุณสมบัติตรงกันข้ามกับเจ้า “สาร” ตัวปัญหานั่นใส่ตัวบอส อาจจะเป็นการช่วยแก้ไขปัญหาในขณะนี้ได้ บางทีอาจทำให้ “สาร” ตัวปัญหานั่นหายไป จนผลของกระสุนพิสดารที่อยู่ในตัวบอสตอนนี้กลายเป็นผลของกระสุนเสียงบ่นธรรมดาแทน เพราะยังไงซะกระสุนเสียงบ่นกับกระสุนพิสดารนี่ก็มีผลคล้ายกันอยู่แล้ว”


“หืมม์? ความคิดน่าสนใจนี่” รีบอร์นเทสเชือกที่ตนใช้มัดไอ้ตัวแสบที่นอนกองอยู่ใต้เท้าตนอีกครั้ง “ลองเก็บเอาไว้เป็นทางเลือกเผื่อทางนี้ไม่ได้ผลก็แล้วกัน” ...ซึ่งความจริงแล้วคงไม่มีทางที่จะไม่ได้ผลล่ะนะ.... ร่างเล็กแสยะยิ้มเหี้ยม แล้วถามวิศวกรอัจฉริยะประจำวองโกเล่อีกครั้ง “แล้วไอ้สารที่แกเพิ่มเข้าไป มันเป็นสารอะไร?”


จางนินีเกาคาง
“อือ~~ ที่ผมเพิ่มเข้าไปรู้สึกจะเป็น Testosterone น่ะครับ”


คำตอบที่ได้ยินทำให้ร่างเล็กขมวดคิ้ว
“แกจะเพิ่มฮอร์โมนเพศชายเข้าไปในกระสุนทำซากอะไรวะ!?” ไม่พูดเปล่ายังเตะเจ้าอ้วนซะกลิ้งกลุกๆ ไอ้คนถูกเตะเลยรีบอธิบายต่อ


“ก็ในกระสุนเสียงบ่นธรรมดาผมก็ใส่เข้าไปนะคร้าบบบ เพราะงั้นบอสถึงได้ดูแมนทุกครั้งที่ใช้ไงอ้ะ!” แต่ดูเหมือนยิ่งอธิบายอีกฝ่ายยิ่งรู้สึกคันหลังเท้า นี่สินะ...ที่ทำให้เจ้าสึนะมันออกอาการเมะ!!!?


“ถ้าอย่างนั้นก็อย่าเรียกกระสุนเจ้าปัญหานี่ว่าเป็นกระสุนที่แกคิดค้นขึ้นมาใหม่สิเฟ้ย เจ้าตุ๊ต๊ะเอ๊ย!” ราวกับวิญญาณโอโซระ สึบาสะเข้าสิง ตอนนี้รีบอร์นกำลังใช้ท่าไดร์ฟชู้ตซัดเจ้าอ้วนอย่างเมามันส์


และก่อนที่ลูกบอลไขมันจะเปื่อยเป็นลูกบอลจริงๆ ทีวีจอแบนในห้องที่ติดระบบออนไลน์อยู่ก็สว่างวาบขึ้น


“เห็นรึเปล่า? เทสๆ ฮัลโหล! สุดหูรูดดด!!” เก๊กท่ามวย


ร่างเล็กที่เห็นหันไปคุยด้วยทันที
“เออ เริ่มเลยแล้วกัน เรียวเฮ”


เจ้าบ้ามวยพยักหน้า แล้วลากคอผู้ชายคนหนึ่งขึ้นมาคุยกับรีบอร์น


เมื่อเห็นร่างชายคนนั้น ร่างเล็กสุดโหดก็เอ่ยเสียงเย็น แสยะยิ้มเหี้ยม
“สวัสดีจ้า~~ พอดี....มีเรื่องจะให้ช่วยหน่อยน่ะนะ”


************


“ให้ตายสิ มันเกิดอะไรขึ้นวะ!!!?” สควอลโล่ทุบกระจกกันกระแทกอย่างโมโห ทำไมจู่ๆกระจกถึงได้กลายเป็นสีดำสนิทแบบนี้ “อย่างนี้ก็มองไม่เห็นเจ้าพวกนั้นสิโว้ย!!!!!”


“เป็นเพราะแสงที่เกิดขึ้นจากการปะทะของบอสกับวองโกเล่เมื่อกี้นี้เหรอ”ลูซซูเรียถามอย่างงงๆ


“shishishi” เสียงหัวเราะของเบลดังขึ้น จากนั้นมันก็มองขึ้นไปยังกล้องวงจรปิดที่บันทึกภาพพวกมันอยู่ “คุณๆเจ้าหน้าที่ ช่วยอธิบายให้ฟังหน่อยได้มั้ยว่าทำให้กระจกเป็นสีดำสนิทแบบนี้เพื่ออะไร?”


“พวกมันเป็นคนทำให้กระจกเป็นสีดำงั้นเรอะ!?” เลวี่โวยวายขึ้น


หลังจากเงียบไปสักพัก เสียงเจ้าหน้าที่ที่ควบคุมระบบในห้องฝึกก็ดังขึ้นตอบคำถามนั้น
“เป็นคำสั่งของบอสครับ”


“หา!?”


คำตอบนั่นยังความสงสัยให้เกิดขึ้นแก่เหล่าวอร์ริเออร์ แล้วไอ้คนความอดทนต่ำที่สุดในกลุ่มก็เริ่มปากเสีย
“ชั้นต่ำอย่างพวกแกอย่ามากำแหงนะโว้ย!!!!” ไม่พูดเปล่ายังชักดาบคู่ใจออกมาอีกต่างหาก “รีบทำให้กระจกบ้านี่กลับเป็นอย่างเดิมเดี๋ยวนี้!!?”


“ขอปฏิเสธครับ”


“ว่าไงนะ!?”


“ไปดูในห้องฝึกเลยก็หมดเรื่อง” เลวี่เอ่ยขึ้น พลางเดินไปเปิดประตู แต่ทว่าประตูกลับล็อคด้วยระบบอัตโนมัติ “อะไรกันฟะ เฮ้ย!?” ร่างใหญ่โวยวาย


“ตามกฎของวองโกเล่ จนกว่าการต่อสู้จะสิ้นสุดลงอย่างยุติธรรมห้ามไม่ให้ใครเข้าไปยุ่งครับ”


“หน็อย! ไอ้พวกหัวตีบตัน!!! พวกแกเป็นเบลเชคโครึไงฟะ!?” เจ้าฉลามงับอีกฝ่ายเต็มที่


“ก็แค่เข้าไปดูเองนี่ยะ! ทำไมต้องห้ามกันด้วย!?” กระเทยเริ่มแหวแบบแต๋วๆกับเขาบ้าง


หากก่อนที่สงครามน้ำลายระหว่างวอร์ริเออร์กับเจ้าหน้าที่ปริศนาจะดำเนินต่อ เสียงร้องของแซนซัสก็ดังขึ้นจากลำโพง



“อ๊ากกกกกกก!!!!!”



“บอส!?” วอร์ริเออร์ทั้งสี่เริ่มแตกตื่น

“เกิดอะไรขึ้.....” สควอลโล่ยังพูดไม่จบ เสียงอันย่ำแย่ของแซนซัสก็ดังขึ้นต่อ



“ก่ะ....แก....ไอ้เศษสวะ!!”



“น้ำเสียงบอสแย่ขนาดนั้น หรือว่า....” ก่อนที่ข้อสันนิษฐานอันเลวร้ายของเจ้าชายจะหลุดออกมาจากปากหมด สควอลโล่ก็เริ่มทำการสับประตูทันที


“ประตูเหล็กนี้มีความหนากว่า 15 นิ้ว ทั้งยังเป็นแร่เหล็กแท้ ถ้าไม่ใช้ความร้อน มีดดาบธรรมดาทำลายไม่ได้หรอกครับ” เจ้าหน้าที่เอ่ยเตือนผ่านทางลำโพง แต่สควอลโล่กลับด่าสวน


“หนวกหู!! หุบปากเน่าๆของแกไปซะ!!!!” หันไปหาพวกบ้าอีกสามตัวที่เหลือ “พวกแกยืนบื้อหาพระแสงอะไร!? รีบมาช่วยกันสิวะ!!”


“ก็อยากจะบอกว่าเปลืองแรงโดยเปล่าประโยชน์อยู่หรอกนะ~” เบลพูดขึ้นเซ็งๆ “แต่ว่า....กษัตริย์ของฉันกำลังลำบากอยู่นี่นา...” สิ้นคำ มายากลฝนมีดก็เริ่มขึ้น!


“บอสครับ! คอยผมเดี๋ยวนะครับ จะไปช่วยเดี๋ยวนี้!!!” เลวี่เริ่มทำการดึงร่มออกมา


“บอสฮ้า~~ จะรีบไปหาแล้วล่ะฮ้า~~!” กระเทยเริ่มเบ่งกล้าม “อย่าเพิ่งตกเป็นของวองโกเล่ไปซะก่อนนะฮ้า~~!!!”


สิ้นประโยค เสียงกรีดร้องอย่างโหยหวนของกระเทยงามสะท้านก็ดังขึ้น
จากอาวุธของเหล่าพรรคเพียก(พรรคพวก)ทั้งสามคนที่เหลือดันเปลี่ยนวิถีสังหารมาหามันแทนประตู เจ้าหน้าที่ที่ควบคุมระบบห้องฝึกอยู่ได้แต่นั่งน้ำตาตกกับวิธีการทำกระเทยแช่อิ่ม


มีต่อ...

_________________
Image

=THE PRINCE OF ABE TENNIS=
[แม้กระทั่งเรียวมะยังต้องหลบ!!!!]


Profile  Offline
 
 Post subject:
PostPosted: 22 Oct 2007, 00:32 
User avatar
Joined: 08 Oct 2007, 21:14
Posts: 798
***********



ให้ตายสิ....



สึนะคิดหลังจากสั่งเจ้าหน้าที่ควบคุมให้ทำกระจกเป็นสีดำ ร่างเล็กยืนจ้องร่างของแซนซัสที่ถูกตนแช่แข็งตามมือทั้งสองข้าง และส่วนล่างทั้งหมด แน่นอน...นี่เป็นเดือดทะลุจุดศูนย์ที่เขาพัฒนามันขึ้นมาเอง เป็นเดือดทะลุจุดศูนย์ที่สามารถละลายได้แต่ก็ด้วยพลังไฟแห่งธาตุนภาของเขาเพียงคนเดียวเท่านั้น มันไม่เหมือนกับของวองโกเล่รุ่นแรกที่เมื่อใช้แล้วจะทำให้อีกฝ่ายอยู่ในสภาพกึ่งตายไปตลอดกาล


เพราะตอนนี้....ไม่มีวองโกเล่ริงที่ใช้ทำละลายน้ำแข็งนั่นหลงเหลืออยู่อีกต่อไปแล้ว...


“แก.....!!!” แซนซัสกัดฟันกรอด ร่างใหญ่ที่ถูกน้ำแข็งบ้านี่ตรึงติดอยู่กับกำแพงเหล็กกล้ารู้สึกอยากตายไปให้พ้นๆจากสภาพอันอเนจอนาถที่เกิดจากความประมาทของตนเอง


มันไม่นึกเลยว่าไอ้เศษสวะนี่จะพัฒนาไปได้เร็วแบบเหลือเชื่อขนาดนี้ ตอนนี้พุ่งร่างใส่กันครั้งสุดท้ายแสงสว่างวาบนั่นเกิดจากการที่ไอ้สวะนี่ใช้เดือดทะลุจุดศูนย์ โดยที่มันยังไม่ได้แตะต้องตัวเขาซะด้วยซ้ำไป!


“แกใช้ไฟของฉัน เป็นสื่อนำพาพลังแกอย่างงั้นเรอะ!?” เสียงกร้าวคำรามถาม หากสึนะนิ่งเงียบไม่ตอบ ร่างใหญ่เลยแค่นหัวเราะ “แล้วตอนที่ฉันซัดไม้ตายใส่แกเต็มๆ แต่แกไม่เป็นอะไรนั่น....ไอ้เดือดทะลุจุดศูนย์เก๊ที่แกใช้ซึมซับพลังนั่นก็พัฒนาขึ้นด้วยงั้นสินะ!!!!?”


“ฉันถึงบอกว่าให้ใช้กล่องต่อสู้ยังไงล่ะ”


คำตอบที่หลุดออกมาจากปากของบอสใหญ่แห่งวองโกเล่ ราวกับเป็นมุดตอกย้ำร่างใหญ่ว่าไอ้เศษสวะร่างเล็กที่เขาดูถูกมันอยู่ตลอดเวลานี่ได้ล้ำหน้าไปจนเขาไม่สามารถเอื้อมถึงได้อีกต่อไปแล้ว! พลันที่ความคิดเช่นนั้นเกิดขึ้น ไอ้คนรักศักดิ์ศรียิ่งกว่าชีวิตอย่างมันก็กัดฟันตัวเองจนแตก!


“อย่ามา....ดูถูกกันนะโว้ย!!! ข้ายังไม่แพ้!!!!!!!” ร่างใหญ่พยายามขืนตัวเองออกจากน้ำแข็งที่ตรึงตนอยู่ “ข้ายังไม่แพ้!!!!!!!!”


นัยน์ตาสีเพลิงวาวโรจน์ อณูแห่งความโกรธคุกรุ่นแผ่ซ่าน ตอนนี้มันไม่สนใจแล้วว่าแขนจะต้องขาด! ตัวจะต้องหาย! ถึงจะเหลือแค่หัว!!! มันก็จะใช้หัวมันนี่ล่ะงับคอไอ้สวะที่อยู่ตรงหน้าให้ด่าวดิ้น!!!!!!


“นายมันดื้อด้านชะมัด!” เนตรสีทองดูกร้าวยิ่งกว่าครั้งไหน ก็อีกฝ่ายเล่นพูดไม่รู้ฟัง แถมยังทิฐิสูงซะจนน่าโมโห!


“ข้ายังไม่แพ้!! เข้ามาสิโว้ย..... ไอ้สวะเอ๊ยยยยย~~~~!!!!” แซนซัสขืนตัวเองออกจากน้ำแข็งเต็มที่ สึนะที่เห็นก็ต้องเบิกตากว้างเมื่อพบว่าเลือดจากข้อมือของแซนซัสเริ่มรินไหล น้ำแข็งที่ขังมันเอาไว้บาดลึกสร้างรอยแผล!


“นาย....” ร่างเล็กเริ่มวิตก เพราะแม้ผ่านไปแค่ชั่วครู่ หากเลือดนั้นกลับย้อมน้ำแข็งสีใสจนกลายเป็นสีแดง สึนะกัดฟันกรอด ตะโกนก้อง “พอได้แล้วแซนซัส!! นายแพ้แล้ว!!!”


“หุบปากกกกก!!!!!” ยิ่งเห็นแววตาสมเพชตัวเองของสึนะก็ยิ่งสร้างความหงุดหงิดให้กับมัน “ไม่ต้องมาทำเป็นสงสารฉัน! ถึงเลือดจะหมดตัวตาย ฉันก็จะเอาแกลงนรกไปกับฉันด้วย!!!


พริบตาที่เห็นนัยน์ตาสีเพลิงพร่าลงเล็กน้อย ร่างเล็กก็ตัดสินใจทันที ....ในฐานะบอสแห่งวองโกเล่จะปล่อยให้แซนซัสไม่ยอมศิโรราบอย่างนี้ต่อไปไม่ได้....จะปล่อยให้ตายก็ไม่ได้....ให้ตายสิ....



....ช่วยไม่ได้แล้ว.....สินะ...!



หมับ...! ตึง!!!!!!



มือเล็กที่ไม่รู้ไปเอาเรี่ยวแรงมาจากไหนดันตัวร่างใหญ่ให้ปะทะกับกำแพงเหล็กกล้าทันที!!!!



>>>ต่อตอนที่ 6 จร้าาา~~
>>>ภาพประกอบตัวละคร สึนะ 20 ปี ในโหมดไฮเปอร์ตามเรื่่อง ออฟชั่นเสริมด้วยการมัดผม (ในเนื้อเรื่องข้าน้อย สึนะมัดผมด้วยน่อ อยู่ช่วงไหนลองกลับไปอ่านๆดูนะงับ :D )


Image


วาดด้วยเมาส์หนู+ร่างๆ(20นาทีเสร็จ)ไม่ลงเส้น ลงดำ ลงสี ขี้เกียจ(หัวเราะ)
ดูเป็นเมะขึ้นมาหน่อยมั้ย??? :P (เป็นน่า~เนอะ ^3^)
อย่าคิดว่าหน้าแก่ล่ะ (หัวเราะ) เพราะถ้าวาดหน้าอ่อนมันจะกลายเป็นเคะตามเดิม อิอิ

_________________
Image

=THE PRINCE OF ABE TENNIS=
[แม้กระทั่งเรียวมะยังต้องหลบ!!!!]


Profile  Offline
 
 Post subject:
PostPosted: 22 Oct 2007, 00:47 
User avatar
Joined: 08 Oct 2007, 21:14
Posts: 798
Title- When Tsuna IS Seme!?
Author - chomexchome
Rating - PG13 //Drama/Action/Comedy
Pairing - Tsuna x ????
Warnings – มีฉากบู๊เดือดเลือดกระฉูดบ่อย(เพราะเราชอบแอ๊คชั่น) ใครชอบอ่านแนวรักใสๆขอบอกเลยว่าเรื่องนี้มีน้อยมาก(ส่วนใหญ่เป็นการปะทะอารมณ์ตามคาแร็คเตอร์ตัวละครมากกว่าน่อ) ฉากเรทไม่รุนแรงเท่าไหร่เผื่อเด็กเล็กๆอ่านด้วย ที่สำคัญ เรื่องนี้สึนะเป็นเมะนา ใครไม่ชอบก็อย่าอ่านเลย เดี๋ยวจะทำให้แสยง (หัวเราะ)
***เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ข้าพเจ้าจิ้นเอาเอง อ้างอิงจากเรื่องจริงของอาจารย์อามาโนะเล็กน้อย อย่าคิดมากล่ะ 555***
Summary – เรื่องราวของ 6 ปีต่อมา




ตอนที่6 The arrogance (final)




“กะ....แกจะทำ....” สึนะเหลือบตามองข้อมือของแซนซัสที่เลือดเริ่มไหลช้าลงเพราะเขาดันตัวอีกฝ่ายไม่ให้ขืนตัวออกจากน้ำแข็ง จากนั้นจึงพูดขึ้น


“ยอมแพ้ซะ แซนซัส!” เนตรสีทองทรงอำนาจที่มองขึ้นสบตาของมันอย่างกร้าวแกร่งนั่น ทำให้มันแค่นหัวเราะ ไอ้หน้าอ่อนอย่างแกน่ะเหรอ คิดจะมาสั่งฉัน!!?


“ฝันไปเหอะ! ไอ้ส....” เปรี้ยง!!!!!!? หมัดลุ่นๆซัดใส่เต็มหน้าของไอ้คนปฏิเสธซะจนหน้าหัน! “แค่ก!!” ร่างใหญ่ไอออกมาเป็นลิ่มเลือด


“ฉันบอกว่าให้ยอมแพ้” สึนะขึ้นมาเหยียบยืนบนน้ำแข็งขนาดกว้างที่ใช้ตรึงตัวช่วงล่างของแซนซัส เห็นแบบนั้นนัยน์ตาสีเพลิงก็แข็งกร้าว ยิ่งต้องเงยหน้ามองอีกฝ่ายเช่นนี้ แซนซัสยิ่งรู้สึกราวกับว่าร่างเล็กหน้าอ่อนนี่กำลังยืนอยู่เหนือเขา !


มันถุยเลือดในปากใส่หน้าของสึนะ แล้วแสยะยิ้ม
“ไปตายซะ”


เปรี้ยง!!!!! หมัดอีกข้างของสึนะซัดใส่ต่อทันที คราวนี้ดูเหมือนไอ้คนดื้อด้านไม่ยอมแพ้จะรู้ตัวว่าต้องโดนต่อยอีกครั้ง เลยกัดฟันไว้ได้ทัน ครานี้จึงมีแต่หยดเลือดเล็กน้อยที่ไหลซึมออกมาจากมุมปากมันเท่านั้น


“….ต่อให้แกซัดฉันจนตาย .......ฉันก็จะไม่ยอมศิโรราบต่อแกเด็ดขาด….!” แซนซัสพูดเสร็จก็หัวเราะ! หัวเราะอย่างบ้าคลั่ง!! แต่ทั้งๆที่หัวเราะอยู่อย่างนั้น



สิ่งที่สึนะเห็นจากแววตาของมันกลับดูไร้ซึ่งชีวิตชีวาอย่างเคย.....



แน่นอน....คนรักศักดิ์ศรี ยโสโอหังเช่นมัน ไม่เคยคาดคิดเลยว่าจะต้องมาพ่ายแพ้ให้กับคนๆเดียวกันถึงสองครั้งสองครา แถมยังต้องกลายเป็นกระสอบทรายให้อีกฝ่ายซัดโดยไม่สามารถตอบโต้ได้เช่นนี้อีก แต่ถึงจะพ่ายแพ้ก็ตาม....ถึงจะกลายเป็นกระสอบทรายก็ตาม....ถึงจะไร้ซึ่งศักดิ์ศรีแบบนี้ก็ตาม!





แค่ประโยคยอมแพ้ต่อแกเท่านั้น....!! ที่ฉันจะไม่มีวันเอ่ยมันออกมาเด็ดขาด ซาวาดะ สึนะโยชิ!!!!





นัยน์ตาสีเพลิงที่ราวกับจะดับแสงลงเพราะเสียเลือดมากแบบนั้น ทำให้สึนะถอนหายใจ
“จะให้ทำยังไงแกถึงจะยอมแพ้ต่อฉัน แซนซัส”


หากอีกฝ่ายที่อยู่ในสภาพอ่อนระโหยเต็มทีกลับแสยะยิ้ม
“….แกก็ตายซะสิ แล้วฉันจะยอมพูดเป็นของขวัญส่งแกไปปรโลก…”


“นายนี่มันน่าโมโหชะมัด” สึนะเอ่ย “….แต่ในขณะเดียวกัน ฉันก็เริ่มจะเข้าใจแล้วล่ะว่า ทำไมพวกนั้นถึงยอมติดตามนาย”



ไม่นึกเลยว่าสุดท้ายจะต้องมาใช้วิธีนี้.....เนตรสีทองสบตาเนตรสีเพลิงนิ่ง



“หนวก.....”


ยังไม่ทันสิ้นคำสบถ ปากกลบเลือดนั่นก็โดนประกบจากปากเรียวเล็กของอีกฝ่าย ร่างใหญ่เบิกตากว้างเมื่อเห็นว่าขนตายาวสีอ่อนของไอ้สวะอยู่ใกล้ซะจนมันมองเห็น ....อะ...ไร....


สึนะถอนปากออกมา เลือดของแซนซัสย้อมปากของเขาให้กลายเป็นสีแดงดุจเดียวกัน ร่างเล็กมองร่างใหญ่ที่กำลังตกตะลึงจนพูดไม่ออก แสยะยิ้ม
“....เลือดนาย...อร่อยดีนี่....”


ประโยคกวนๆนั่นเรียกสติของไอ้คนรักศักดิ์ศรีให้กลับคืน เนตรสีเพลิงคุกรุ่นไปด้วยแรงแห่งความโกรธอีกครั้ง
“กะ....แก ไอ้ส...” ก่อนที่คำสบถจะหลุดออกมาเป็นคำรบสอง สึนะก็คว้าหมับเข้าที่บริเวณกรามของแซนซัส


“หือ? ว่าอะไรนะ ” ร่างเล็กก้มตัวลงมาอีกครั้ง เคลื่อนใบหน้าเข้าหาอีกฝ่าย “...แซนซัส”


สิ้นเสียงกระซิบเรียกชื่อมัน ปากของสึนะก็ประกบลงบนกลีบปากสีเลือดของแซนซัสอีกครา มันพยายามขัดขืนเต็มที่แต่ตัวก็ดันขยับไม่ได้ ครั้นจะขยับปากกัดปากไอ้สวะนี่ให้หลุด เจ้านั่นมันก็ดันจับคางของตนไว้ซะแน่น


“อึก!” แซนซัสที่ตอนนี้โดนประกบปากซะจนพูดอะไรออกมาไม่ได้พยายามหันหัวหนี หากสึนะกลับจับหน้าของอีกฝ่ายไว้แน่น ปากเล็กแตะราวสัมผัสอยู่เพียงแค่ชั่วครู่ จากนั้นก็ใช้อีกมือหนึ่งจับต้นคอของอีกฝ่ายให้ประกบปากกับเขาแน่นขึ้นกว่าเดิม


โธ่เว้ย!? ในใจของแซนซัสตอนนี้เต็มไปด้วยความรู้สึกต่างๆนานา แต่ที่เด่นชัดที่สุด คือ ความรู้สึกอับอายแทบแทรกแผ่นดินหนี ที่สุดร่างใหญ่ก็อดรนทนไม่ไหว


“หยุด....!!!”


แต่แล้วจังหวะที่คิดขัดขืนกลับกลายเป็นจังหวะให้อีกฝ่ายรุกใส่ตนอย่างตั้งตัวไม่ติด แซนซัสเบิกตากว้างเมื่อรู้สึกว่าลิ้นร้อนของอีกฝ่ายแทรกเข้ามา บ่ะ...บ้าที่.... ความคิดหยุดลงแค่นั้น และสะดุ้งสุดตัวเมื่อลิ้นเล็กดันนึกสนุกไปลากผ่านแผลในปากของร่างใหญ่เข้า

แซนซัสหลับตาแน่น รู้สึกเจ็บแปลบ แต่ไอ้ครั้นจะหันหน้าหนี ซัดมันหรือด่ามันก็ทำไม่ได้....ตอนนี้เขาขัดขืนเจ้านี่ไม่ได้....ขัดขืนไม่ได้เลยจริงๆ....


“อึ่ก...อื้อ!”


ความคิดต่างๆเริ่มหายไปจากหัว ลิ้นใหญ่เริ่มตามจังหวะที่ลิ้นเล็กมอบให้อย่างไม่น่าเชื่อ เนตรสีทองปรือตาขึ้นมองเล็กน้อยอย่างพึงพอใจ จากนั้นมือเล็กก็จับต้นคอของแซนซัสให้ประกบปากกับเขาแน่นขึ้นยิ่งกว่าเดิม

ราวกับลิ้นทั้งหมดถูกครอบครอง แซนซัสนึกอะไรไม่ออกอีกต่อไป ลิ้นเล็กนั่นแทบจะควานไปทั่วปากเขา สัมผัสแผ่วเบาตรงนั้น ดูดดื่มตรงนี้ แถมยังถอนปากออกมาเพื่อไล้ลิ้นไปตามริมผีปากล่างของเขาแล้วตามด้วยขบกัดเบาๆ จากนั้นก็มอบรสจูบร้อนแรงต่อแทบไม่ให้ร่างใหญ่ได้พักหายใจ


“...อึ้ม”


ทันทีที่สึนะเว้นจังหวะให้ แซนซัสที่หลุดมาได้ก็หอบแฮ่ก เจ้าของเนตรสีทองยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ประคองหน้าเข้มนั่นแล้วไล้ลิ้นเลียจากคางมาจรดยังมุมปากของอีกฝ่ายแผ่วเบา


“....แก...”แซนซัสที่ไม่รู้จะพูดอะไรอีกต่อไปแล้ว มองสึนะด้วยแววตาหลากความรู้สึก “....ทำไม....” เป็นสิ่งเดียวที่เขาสามารถพูดได้ในตอนนี้


เมื่อสึนะเห็นบางสิ่งบางอย่างที่นอกจากความโกรธและความเกลียดชังในแววตาของแซนซัสก็คลี่ยิ้มจาง ขยับใบหน้าเข้าไปใกล้อีกครั้ง กระซิบตอบข้างหู
“.....นั่นก็เพราะว่า”




เพล้งงงง!!!!!




ออกทางประตูไม่ได้ก็ล่อหน้าต่างสิเฟ้ย!! เสียงกระจกแตกที่ดังขึ้น พร้อมๆกับเหล่าวอร์ริเออร์ทั้งสี่ที่พุ่งตัวออกมาจากห้องที่ตนเพิ่งอยู่ได้เป็นสำเร็จ แซนซัสที่เห็นเช่นนั้นก็สะดุ้งเฮือก ยิ่งคิดว่าถ้าเจ้าพวกบ้านั่นมาเห็นว่าเขาตกอยู่ในสภาพไหนกับไอ้เจ้าบ้านี่ตอนนี้แล้วล่ะก็....


“ถือว่าเป็นความลับระหว่างนายกับฉันก็แล้วกัน”


ร่างใหญ่หันไปมองคนพูดที่กระโดดลงจากก้อนน้ำแข็งตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ด้วยความงุนงง พลันเมื่อเห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ปรากฏขึ้นมาบนใบหน้าของอีกฝ่าย คำตอบของคำถามว่า ทำไม ก็กระจ่างแจ้ง


“ก่ะ.....แกหรือว่าแก!!”มันที่ถูกตรึงอยู่พูดไม่ออกบอกไม่ถูกขึ้นมาอีกครั้งด้วยความโมโหจนจุกอก ที่มันทำ...ทำอย่างนั้นกับเขาก็เพราะว่าจะสร้างข้อต่อรองอย่างนี้ขึ้นมาเพื่อให้เขายอมรับความพ่ายแพ้อย่างงั้นสินะ!?


ดูเหมือนว่าสึนะจะรู้ทันความคิดของแซนซัส เลยหัวเราะหึ
“...นายไม่ต้องยอมแพ้ฉันหรอก....”


ประโยคนั้นราวกับเป็นคำบอกกล่าว แซนซัสขมวดคิ้วมองอีกฝ่ายอย่างไม่เข้าใจ พลันเพลิงสีสวยก็ลุกโชนขึ้นจากมือข้างหนึ่งของสึนะ และแผ่พุ่งเข้าละลายน้ำแข็งที่ตรึงร่างนั้นเอาไว้




น้ำแข็งละลายลงอย่างรวดเร็ว เร็วพอๆกับเหตุการณ์ระหว่างทั้งสองที่เพิ่งเกิดขึ้น




แซนซัสที่ถูกปลดปล่อยเป็นอิสระจ้องมองสึนะ สึนะเองก็มองเขากลับ แล้วร่างใหญ่ก็เอ่ยถามอีกครั้ง
“เมื่อกี้แกหมายความว่า....”


“บรอสสสสสสฮ้า~~~~!!!”


“แซนซัส!!!”


“ไม่เป็นไรใช่มั้ยครับ บอส!!?”


เสียงเรียกของเหล่าวอร์ริเออร์ที่ดังขึ้น ทำให้คำถามนั้นถูกกล้ำกลืนลงคอ


“ไอ้หนูเมื่อกี้แก.....” สควอลโล่อ้าปากถามเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทันที ทว่าสึนะก็เอ่ยขัดขึ้นมา


“เพราะพวกนายเข้ามาขัดจังหวะ การต่อสู้เลยยังไม่รู้ผล” คำตอบนั่นทำให้ร่างใหญ่เบิกตากว้าง สึนะที่แม้ไม่มองก็รู้อาการของอีกฝ่ายดี ขยับยิ้มเล็กน้อย “เป็นอย่างนั้นใช่มั้ย? แซนซัส”


เป็นอย่างนั้นใช่มั้ยงั้นเรอะ...!? ร่างใหญ่ที่เริ่มรู้สึกไม่เข้าใจไอ้คนที่อยู่ตรงหน้ามากขึ้นทุกทีๆ เลยไม่รู้จะเล่นตามบทที่มันส่งให้ยังไงดี ได้แต่นิ่งเงียบ


“อ้าว!? เงียบทำไมล่ะวะ!!?” ฉลามจำไมที่สงสัยไม่เลิกเห็นอาการแปลกๆของไอ้คนขี้โมโหก็ยิ่งแปลกใจ “เฮ้ย! แซนซัส!!” พลันเสียงแปลกๆของไอ้คนถูกถามที่ได้ยินผ่านลำโพงตอนที่พวกมันโดนขังอยู่ในห้องก็ผุดขึ้นในหัว “...หรือว่า...แก....โดนไอ้หนูนี่ทำอะไร....?”


เพียงแค่นั้นฉลามจำไมที่ดันมาเจือกรู้ดีในเรื่องที่ไม่ควรรู้ก็โดนหมัดเด็มซี่โรลของไอ้คนขี้โมโหอัดเข้าให้ ไอ้โง่! แกเคยเข้าใจอะไรกับเขาบ้างไหมวะ!!!! แซนซัสคำรามลั่นในใจ ยิ่งรู้สึกว่ามีรังสีประหลาดแผ่พุ่งมาจากไอ้กระเทยอีกคน มันก็ยิ่งหงุดหงิดเข้าไปกันใหญ่



ที่สำคัญ ทุกอย่างนี่ไม่ใช่เพราะใคร แต่เป็นเพราะ....!



ร่างใหญ่เบิกตากว้างเมื่อพบว่าไอ้คนที่เขากำลังจะต่อว่าต่อขานกลับกำลังเดินจากไป


“เดี๋ยว!” ก่อนที่สมองจะสั่งการ ปากก็ขยับ และเพิ่งมานึกเสียใจในอีก 2 วินาทีต่อมา


“..? อะไร แซนซัส?” เนตรสีทองกับสีหน้านิ่งๆที่จ้องมองกลับมา ทำให้คนเรียกรู้สึกไม่พอใจแปลกๆ....ไม่พอใจ? ไม่พอใจอะไร??? นี่เขาคิดอะไรอยู่วะเนี่ย!!?



แล้วที่สำคัญ...จะพูดอะไรกับมันล่ะเว้ยยยยย!!?



“เอ่อ....” ร่างใหญ่อ้ำอึ้งสักพัก จากนั้นสมองก็เริ่มสั่งการอย่างเสี่ยวๆ “ก่ะ....แกกำลังจะไปไหนน่ะ..?”


“ไปฉี่มั้ง~~!” ฉลามจำไมอ้อนเบื้องล่างที่เริ่มรู้อะไรแปลกๆตอบแทนสึนะอย่างนึกสนุก “แกอยากจะรู้ไปทำ....” ยังไม่ทันสิ้นประโยคมันก็โดนปิดปากจากเจ้าชายโรคจิต


“shishishi เงียบๆหน่อยนา~~” แล้วสายตาภายใต้ผมหน้าม้าก็มองไปยังคนทั้งคู่ “อย่าเพิ่งขัดขวางเรื่องหนุกๆของบอสซี่~”


พลันสายตาของฉลามจำไมก็เริ่มเจ้าเล่ห์ขึ้นทันตาเห็น เลวี่ที่ยืนดูอยู่เริ่มรู้สึกว่าไอ้สองคนนี้นี่มัน...เป็นคู่ชั่วของแท้เลยนี่หว่า!?


“ไปไหน?” สึนะทวนคำถาม จากนั้นเมื่อเห็นสีหน้าของแซนซัสอย่างนั้น เนตรสีทองคมๆพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ก็ผุดขึ้น “นายอยากจะรู้ไปทำไม?”


ร่างใหญ่โดนย้อนแบบนั้นก็สะอึก เริ่มไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน ใจหนึ่งก็ด่าตัวเองว่ามัวทำบ้าอะไรอยู่ อีกใจหนึ่งก็พยายามหาคำตอบให้กับคำถามยวนๆของสึนะ


เห็นอีกฝ่ายเหมือนกับกำลังสับสนในตัวเองอย่างนั้น สึนะก็หัวเราะออกมาเบาๆ
“ฉันต้องกลับไปทำงานต่อแล้ว ไว้เจอกันใหม่ก็แล้วกัน แซนซัส”

เนตรสีทองคมกริบที่มองมายังตัวเองช่างดูลึกล้ำอ่อนโยนให้ใจกระตุกแปลกๆ หากคำบอกลาที่ได้ยินนั่นก็ทำให้หัวใจเจ็บแปลบ



นี่เขาเป็นอะไรกันแน่....?



“….เดี๋ยว” เสียงเรียกจากร่างใหญ่ดังขึ้นอีกครั้ง แน่นอนว่าร่างเล็กหยุดอีกครา แต่ทว่าเมื่อหันไปคราวนี้กลับต้องพบกับความแปลกใจยิ่งกว่าเดิม




มีต่อ....

_________________
Image

=THE PRINCE OF ABE TENNIS=
[แม้กระทั่งเรียวมะยังต้องหลบ!!!!]


Profile  Offline
 
 Post subject:
PostPosted: 22 Oct 2007, 00:51 
User avatar
Joined: 08 Oct 2007, 21:14
Posts: 798
ฉันไม่เข้าใจแกเลย
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมแกถึงได้บอกพวกนั้นไปอย่างนั้นทั้งๆที่ฉันแพ้แก...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมแกถึงทำอย่างนั้นกับฉัน...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมแกถึงได้มองฉันด้วยสายตาแบบนั้น....


สายตา...ที่ทำให้ฉันเริ่มไม่เข้าใจแม้กระทั่งตัวเอง...


ฉันเกลียดขี้หน้าแก ตอนนี้ก็ยังคงรู้สึกแบบนั้น
ฉันไม่อยากแพ้แก แม้ตอนนี้มันก็ยังไม่เปลี่ยน


แต่ว่า...ฉันเองก็รู้...ว่าแกมีบางสิ่งที่ฉันขาดหายไป...ดังนั้น...



ร่างใหญ่ของแซนซัสจรดเข่าลงตรงพื้นเบื้องหน้าสึนะ มือใหญ่จับมือของคนที่กำลังยืนตะลึงนั้นขึ้นมา


ดังนั้น...เพื่อคำตอบในสิ่งที่ฉันไม่เข้าใจและเพื่อสิ่งที่ฉันต้องการทั้งหมด
ฉันจะยอมอยู่ใกล้แกเพื่อค้นหาทั้งหมดเหล่านี้....



และแล้ว แซนซัสก็ประกบปากจุมพิตหลังมือของสึนะอย่างแผ่วเบา


ฉันจะยอมอยู่ใกล้ๆแก...ไปอีกสักพัก...ก็ได้....


เนตรสีเพลิงกร้าวแกร่งที่มองจ้องมาจากเบื้องล่าง เรียกรอยยิ้มอ่อนโยนให้ปรากฏบนใบหน้าของเจ้าของเนตรสีทองผู้อยู่ยืนอยู่เบื้องบน
“นายตัดสินใจดีแล้วแน่หรือ?” ร่างเล็กถามขึ้น


“ฉันไม่ได้ยอมศิโรราบให้แกหรอกนะ!” ร่างใหญ่เบี่ยงตาหนี “แล้วก็....ถามแบบนั้นแกเห็นฉันเป็นพวกชอบพูดเล่นหรือไง”


มันไม่ใช่ประโยคคำถาม หากเป็นคำยืนยันที่มาจากใจ และเพื่อตอบแทนความจริงใจนั่น ในฐานะบอสใหญ่แห่งวองโกเล่....ก็จะขอปกป้องนายเช่นกัน...แซนซัส ร่างเล็กโค้งตัวลง ก่อนประทับจุมพิตคำสัญญานั่นบนหน้าผากของร่างใหญ่อย่างแผ่วเบา



ราวกับขนนก...แตกต่างจากจูบเมื่อครู่ที่แกมอบให้ฉัน....



ดูเหมือนความคิดมันจะออสโมซิสถึงกันได้ สึนะยิ้มเจ้าเล่ห์
“มันเบาไปงั้นเหรอ ?”


“!!!” ไอ้คนที่ถูกล่วงรู้ความคิดได้ไงไม่รู้ตกใจหน้าแดง และก่อนที่จะได้สบถบ้าบออย่างเคย ร่างเล็กก็ชิงดึงมือเขาขึ้นมาจุมพิตเบาๆ



“ยินดีต้อนรับสู่การเป็นของของฉัน....แซนซัส” (เป็นมุขครับ : สึนะ)



มันพูดเพียงแค่นั้นแล้วก็เดินจากไปทิ้งให้ร่างใหญ่ที่ไม่เข้าใจความหมายของคำพูดสุดท้ายนั่นไว้คนเดียว ไม่สิ...ไม่ใช่คนเดียว ยังมีไอ้พวกบ้าอีกสี่คนยืนอยู่ข้างหลังมันด้วยนี่หว่า!!!?


“ก๊าก!! ฮ่าๆๆๆ ดูหน้าบื้อๆของแกสิวะ!!!!” สควอลโล่ยกมือจับหน้าผาก หัวเราะสุดขีด


“อย่าหัวเราะเสียงดังซี่เจ้าบ้า” เจ้าชายพยายามฉีกยิ้มให้ดูเป็นธรรมชาติมากที่สุด แต่ก็หลุดพรืดเป็นระลอก “เดี๋ยวบอสก็อายหรอก shi shi HA!! HA!!!”


“คนที่ต้องหยุดหัวเราะน่ะมันพวกนายทั้งสองน่ะแหละ” เลวี่ถอนหายใจอย่างเซ็งๆแล้วหันไปคุยกับบอสที่มันภักดี “บอสครับ....เรื่องแบบนี้มันเป็นเรื่องธรรมดาน่ะครับ ไม่ต้องเขินหรอก” <---(!?)


“อ๊ายยย~~~!? ได้ไงล่ะยะ!!! จู่ๆจะให้บอสที่เค้าอุตส่าห์ฟูมฟักมานานโดนวองโกเล่จิ๋วนั่นคาบไปกินได้งั๊ยยยย!?” กระเทยกระทืบเท้าตึงๆอย่างขัดใจแม่


“แกเลิกพูดจาแทะโลมบอสซักทีได้มั้ย ไอ้กระเทยถึก!!!!” อีกสามคนที่เหลือพร้อมใจกันสวนขึ้น รู้สึกขัดลูกกะตากับกิริยาของมันสุดทน!


“อย่ามาสั่งเค้านะ!! บอสน่ะต้องเป็นเมะซี่!! ทำไมถึงได้เป็นเคะแบบนี้ล่ะ!?” นี่สินะที่คาใจแก “แบบนี้เค้าไม่ยอม ไม่ยอมเด็ด...โอ้กกกกก!!!!?”


....กระเทยลอย.... สควอลโล่ เบล และเลวี่ดูร่างบึกๆนั่นปลิวไปพร้อมกับเลือดที่กระฉูดจากจมูกมันอย่างอึ้งราวกับเห็นสิ่งมหัศจรรย์ของโลก และแล้วพวกมันก็ต้องเหงื่อตกกีบ เมื่อเสียงนรกดังขึ้นเบื้องหลัง


“พวกแก...สำรอกอะไรกันออกมาน่ะ หา!?” รังสีอำมหิตจากเจ้าของร่างใหญ่เป็นสีดำทะมึน มันหักนิ้วดังกร๊อบแกร๊บเตรียมสังหารหมู่ไอ้พวกชอบวิจารณ์


“อ่า....ใจเย็นสิเฮ้ย....”


ยังไม่ทันสิ้นประโยคของสเพลฮี สควอลโล่ ผู้แต่งก็ไม่สามารถอธิบายต่อได้เพราะเดี๋ยวจะติดเรทรุนแรงจนโดนกระทรวงวัฒนธรรมสั่งเซ็นเซอร์ เอาเป็นว่าหลังจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในครั้งนี้ มันทำให้เบลจดจำไปจนตายเลยล่ะว่าการใช้ /me หลบหลีกเบื้องล่างของบอสนั้น มันเป็นไปม่ายด้ายยยยย~~~!



********



แตกต่างจากเหตุการณ์ดุเดือดที่กำลังเกิดขึ้นในห้องฝึก ด้านสึนะที่จะกลับไปทำงานเอกสารในห้องต่อนั้น กำลังเดินทอดน่องปล่อยอารมณ์ไปตามโถงระเบียงเรื่อยๆ อากาศอบอุ่นไม่น้อยสมเป็นฤดูใบไม้ผลิ ลมพัดพาดอกซากุระที่ปลูกเอาไว้ปลิวผ่านหน้าต่างเข้ามาหาร่างเล็กอย่างแผ่วเบา


มือเล็กแต่สุดแกร่งและแบกรับหลายสิ่งไว้มากมายนั้นผายออกรับกลีบดอกสีชมพูอ่อน จากนั้นก็เปรยออกมาอย่างอารมณ์ดี “....เจ้านั่นก็มีอะไรน่ารักกับเขาเหมือนกันนี่นะ....”


เนตรสีทองดูอ่อนโยน ยิ่งคิดถึงใบหน้าของอีกฝ่ายในระหว่างที่เขาปรนเปรอรสจูบให้ด้วยแล้ว ยิ่งทำให้ร่างเล็กคลี่ยิ้ม




….แต่แล้วเหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นอีกครั้ง….




“น่ะ...นี่มัน...” มือทั้งสองข้างสั่นกระตุก ขาทั้งสองไร้ซึ่งเรี่ยวแรงจนร่างเล็กต้องเซไปปะทะกับกำแพง ความเจ็บปวดแล่นปราดทั่วร่างกาย! ทั้งลมหายใจก็ติดขัดอึดอัดสุดทน! !


“อึ่ก....!?” สึนะกัดฟัน ความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นแทบฉีกร่างเขาออกเป็นชิ้นๆ ยิ่งคิดว่าตอนนี้เขาอยู่ในสภาพไฮเปอร์ตลอดเวลามานานติดต่อกันเกินกว่า 4 ชั่วโมง...แถมเมื่อกี้ก็ดันใช้พลังงานในการต่อสู้กับแซนซัสอีกต่างหาก…


“ไม่...ไม่ใช่ความผิดของใคร...” สึนะเอ่ยขึ้นอย่างอ่อนแรง




ไม่ใช่ความผิดของนาย....แซนซัส....




....จากนั้นภาพตรงหน้าของเขาก็กลายเป็นสีดำ...



********



“...รุ่นที่สิบ...?”


“มีอะไรเหรอครับคุณโกคุเดระ” คนขับรถถามขึ้นเมื่อได้ยินเสียงของชายหนุ่มดังขึ้นจากทางด้านหลัง


“....เปล่า ขับรถต่อไปเถอะ” ชายหนุ่มเอ่ยต่อ จากนั้นก็นิ่งเงียบครุ่นคิด รู้สึกเป็นห่วงเจ้านายของตนขึ้นมาในอกอย่างบอกไม่ถูก



ไม่เป็นไรใช่มั้ยครับ ผมแค่คิดมากไปเองใช่มั้ยครับ....รุ่นที่สิบ....!



มือประสานกันแน่นบนตัก คาดหวัง...ว่าให้คำภาวนาเป็นความจริง....!!





TBC...อัพจบเพียงแค่นี้ อิอิ


ยาวหน่อยนะคะ ปวดลูกกะตาทุกท่านหน่อย ซอรี่จริงๆ ^^"
ขอบคุณที่เข้ามาอ่านกันนะคร้าาาา ตอนต่อไปจะเกิดอะไรขึ้น อาการของสึนะจะเป็นอย่างไร ใครจะบื้อมาให้สึนะกดอีก :lol: ต้องติดตามตอนต่อปายยย~~~

Kufufu....หน้านี้เป็นของเราทั้งหน้า กร๊าก 5555+

_________________
Image

=THE PRINCE OF ABE TENNIS=
[แม้กระทั่งเรียวมะยังต้องหลบ!!!!]


Profile  Offline
 
 Post subject:
PostPosted: 22 Oct 2007, 01:29 
User avatar
Joined: 15 Sep 2007, 22:03
Posts: 333
Location: ในทอนฟาของท่านฮิบาริ
ม่ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย ตัดจบตรงนี้ได้ยังไงกัน!!!! (สครีมลั่น) อุตส่าห์นั่งกด F5 รีเฟลชอยู่ตั้งนานแท้ๆ ถึงจะได้อ่านติดๆ กันก็เถอะ T[]T

อ่านสองตอนนี้แล้วฮาก๊ากชนิดอุบไว้ไม่อยู่ แต่ละมุขสุดยอด แจ่มจริงๆ ค่ะ >[]<b แต่เหนืออื่นใดต้องอันนี้!!


Quote:
“ยินดีต้อนรับสู่การเป็นของของฉัน....แซนซัส” (เป็นมุขครับ : สึนะ)


มุขไม่มุขไม่รู้ แต่ต่อมจิ้นไอ้เบนซ์ระเบิดไปเรียบร้อยแล้ว!!!!

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก 27X 27X 27X!!!

_________________
-แม้เราจะกอดกัน แต่ระหว่างนั้นคือช่องว่างที่ไม่อาจลบเลือน-


Profile  Offline
 
 Post subject:
PostPosted: 22 Oct 2007, 01:51 
Joined: 16 Sep 2007, 03:12
Posts: 147
Location: ฐานลับของวองโกเลอีกสิบปีข้างหน้า
กร๊ากส์ \\>[]<//

me/ ลงไปหัวเราะชักดิ้นชักงอประหนึ่งปลาดาวโดนน้ำร้อนลวกก่อนจะตีลังกาสามตลบขึ้นมาตั้งตัวใหม่ในอีกสิบนาทีให้หลัง

ซือคุง~ ทำไปด้าย!!! XD รัศมีเมะจับจริงๆ อ่านแล้วหัวใจเริ่มระทวย หรือเราจะเปลี่ยนมาอยู่สาวกสึนะเซเมะดีหว่า

ไม่อยากเชื่อว่าเหยื่อคนแรกจะเป็นแซนซัสไปได้นะนี่ กะโกคุยังแค่เลียเอง ยามายิ่งไม่ต้องพูด ยังได้ยินแค่เสียง

ผูกเรื่องกล่องเข้ากับเนื้อเรื่องได้ดีมากเลยค่ะ >w<b สมกับเป็นฉากอนาคต ตอนแรกนึกว่าจะไม่พูดถึงกล่องซะอีก (กำลังจินตนาการว่าไม่แน่สึนะอาจได้เจอเบียคุรันด้วยก็ได้ ฮึฮึ)

ฉากสาบานศักดิ์ปฏิญาณของแซนซัสหรูเริ่ดมากค่ะ แม้จะขัดกับบุคลิกของเจ้าตัวไปหน่อย (อย่างว่า คนอย่างแซนซัสคงไม่เคยโดนใครจับกดหรอก 8) ) แต่ถ้าแซนซัสจะถวายความจงรักภักดีต่อสึนะจริงๆ ก็คงทำแบบนี้ละมั้ง ปากแข็ง+หมานไว้ก่อน แต่จริงๆ ก็ยอมรับแล้วแหละ

ใครหนอจะเป็นเหยื่อรายต่อไป me/ หัวเราะแบบคนโรคจิตน้อยกว่าเจ้ากุโระนิดนึง

ปล. ว่าไงนะ ขอโทษที่ทำให้ปวดลูกตาเหรอ ถ้าอยากขอโทษจริงๆ ก็ลงต่อให้มากกว่านี้เซ่!!! >[]<o (เปรี้ยง! เจอคุณ chomexchome ถีบ-->ลงให้ตั้งขนาดนี้แล้วยังไม่สำนึกบุญคุณ)

_________________
สู่ความเกรียงไกรหรือสู่ความพินาศ ตามแต่เจ้าประสงค์ วองโกเลรุ่นที่สิบ


Profile  Offline
 
 Post subject:
PostPosted: 22 Oct 2007, 02:24 
User avatar
Joined: 15 Sep 2007, 23:32
Posts: 373
อ๊ายๆๆ ถ้าต้องปวดลูกตาเพราะความยาวมากมายแบบนี้ จะปวดมากกว่านี้ก็ยอมค้า!!

สุดยอดเลยอ๊ะ มันส์สุดๆเลย

ในที่สุดเฮียแซนซัส สุดท้ายก็ตกหลุมหนูเสะผู้นี้จนได้ เหอๆๆ

...แต่ว่า...เพราะแกนั่นล่ะเจ้าบ้า สึนะสุดเท่ของเราต้องอาการทรุดไปนะเฟร้ย แง้ๆๆ

แต่แหม มิน่าทำไมนู๋เคะของเราถึงเสะมาได้ขนาดนั้น ที่แท้ก็ผสมฮอร์โมนเพศชายเอาไว้รึเนี่ย

คิดไปได้นะจางนินี.....ทำดีม้าก!!!!(อ้าว)...แต่เจ้าตัวแสบที่รีบอร์นมัดกะคนที่เรียวเฮไปลากมานี่มันใครกันน้า

แล้วมาต่อเร็วๆเยอะๆแบบนี้อีกนะค้า เค้าชอบหงะๆ

p.s คิดเหมือนกับคุณ lynx เลยค่ะ มุขนั้นนั่นล่ะ โดนใจสุดๆเล้ย

แบบว่า......เท่สุดหูรูดไปเล้ย!!!(ถึงจะมุขก็ช่าง มันโดนอะมันโดน)


Profile  Offline
 
 Post subject:
PostPosted: 22 Oct 2007, 09:06 
User avatar
Joined: 26 Sep 2007, 15:42
Posts: 423
Location: คฤหาสน์ Varia
สะ...สึโก๊ยยย~~~!!! > <

ชอบฟิคนี้มากมาย สึนะได้ใจมั่กม้ากกก~~~~!!
เคยเห็นพวกโดแซนซัสเคะแล้วมันรู้สึกแหม่ง ๆ แต่พอมาเจอฟิคนี้ ชอบสุด!! ๆ

อ้อ...ฮอร์โมนเพศชายสินะ ถ้าจะถอนกลับสงสัยต้องใส่เอสโตรเจนหรือโปรเจสเตอโรนยิงซ้ำละมั้งเนี่ย ไป ๆ มา ๆ เดี๋ยวมันเคะหนักกว่าเดิม ได้เรื่องแต่งต่อไปอีกหลายตอน ฮ่า ๆ

มาต่อเร็วเร้ววว~~~!!! >[]<

_________________
Image
Image
เราต้องการความรักมากที่สุดตอนที่เราไม่น่ารักที่สุด
http://accelerando.exteen.com


Profile  Offline
 
 Post subject:
PostPosted: 22 Oct 2007, 09:58 
Joined: 11 Oct 2007, 13:28
Posts: 196
Location: ที่ ๆ ท่านฮิอยู่
อ้ากกกก ค้างงงง

สึนะจะเป็นอะไรมั้ยอ่ะ

โอ๊ะแซนซัสตอนสาบานอ่ะน่ารักมาก ๆ เลยอ่ะ


Profile  Offline
 
 Post subject:
PostPosted: 22 Oct 2007, 10:36 
User avatar
Joined: 17 Sep 2007, 00:09
Posts: 720
Location: --ViOlEtWoRlD--
สึนะเมะได้ใจแม่มากเลยลูกกกกกก~!!! >///<

แซนซัสหยั่งกะสาวเวอร์จิ้น 555

ว่าแต่ซือคุงนู๋ไปเรียนรู้วิธีจูบแบบนี้จากไหนรึจ๊ะ หึหึ

ขนาดทำให้ป๋าแซนอ่อนระทวยได้ขนาดนี้ กร๊ากกกกก

แต่ไอ้Testosteroneนี่...ไอ้จางนินีแกทำอารายลงป๊ายยยย! =[]=

ปริศนาไขกระจ่างแล้วจริงๆ ต้นตอความเสะของนู๋ทูน่า -*-

แซนซัส! นายโชคดีนะเนี่ย ได้จุ๊บเป็นคนแรกกะสึนะเลย (คาดไม่ถึงอย่างแรง)

ชอบลุซซูเรียแฮะ จะฮาก็เพราะแม่กระเทยเนี่ยแหละ กรั่กๆๆ

ปล.ปวดตา?โห ไม่ปวดหรอกค่า อ่านทั้งวันยังไหวเลยนะเนี่ยยยยยย

_________________
Image


Profile  Offline
 
 Post subject:
PostPosted: 22 Oct 2007, 10:45 
Rank: Giotto Sama
Rank: Giotto Sama
Joined: 20 Aug 2007, 23:24
Posts: 409
Location: R O M E '
อ่านไปกรี๊ดไปด้วยเพราะอินู๋ซือคุงมันแมนแย้วอ่า~!!>[]<

เฮียซัสของช้านยังเสร็จอินู๋ทูน่าไปแย้วเหรอเนี่ย!!O[]O

ออกแนวช็อกเพคะแต่ก็มันส์จริงๆเพราะหาอินู๋ซือคุงเมะยากมากๆ(มิมีคัยริเริ่มแต่ง)

เห็นจะมีแค่ท่านchomeอ่านะที่มองการไกลว่าสาวกYในบอร์ดเราจะเริ่มเอนเอียงไปเชียร์

อินู๋ทูน่าในแบบเวอร์ชั่นเมะเอิ๊กๆๆ>w<

_________________


→ ✖ R i k u ' C r a z y ★
*|| E S 2 1 ' F a n s ||*
{__x American Football x__}
[ประธานสมาคมม่าคุงXเจ๊มาโม]


Profile  Offline
 
 Post subject:
PostPosted: 22 Oct 2007, 10:55 
Joined: 13 Oct 2007, 16:06
Posts: 154
อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

ไม่ไหวแล้ววววววววววววววววววววววววววววววว สึนะสุดยอดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
เสะสุดหูรูด เสะไม่หยุดฉุดไม่อยู่แล้ว กร๊าซซซซซซซซซววว คนอาร้ายยยยยยย เกะก็ได้ เสะก็ดี แบบนี้แม่ยกก็ตายสิคร้า ฮ๊างงง~

ลงแค่นี้ไม่ทำให้ปวดตาหรอกนะค้า จะลงอีก10ตอนก็ฮึดอ่านได้ค่ะ หึๆๆๆๆๆๆๆ


Profile  Offline
 
 Post subject:
PostPosted: 22 Oct 2007, 11:20 
Joined: 30 Sep 2007, 16:47
Posts: 1206
Location: Reborntfc
โหย เเซนซัสยอมสึนะเเว้วหรอนี่ เเต่กว่าจะอ่านจบเล่นซะ ปวดตาเลยน่าเนี่ย


Profile  Offline
 
 Post subject:
PostPosted: 22 Oct 2007, 15:18 
User avatar
Joined: 23 Sep 2007, 23:02
Posts: 115
Location: โรงเรียนนามิโมริ
แซนซัสสส ในที่สุด ก้อยอมเปนของสึนะสินะ
โกคุเทระ นี่เซนส์ดีชะมัดเลย^^ อย่างงี้สิรักกันจริง
555+ รออ่านง้าบบบบบบ
จะลงแดงแล้ววว


Profile  Offline
 
 Post subject:
PostPosted: 23 Oct 2007, 02:36 
User avatar
Joined: 15 Sep 2007, 23:22
Posts: 839
Location: DARK WORLD
ชอบฟิกนี้จัง ทั้งฮาทั้งบู๊ สนุกมากเลยค่า ชอบแซนซัสจริงๆ น่ารัก เพื่อฟิกนี้ยินดีปวดตาค่า

_________________
นี่คือการรวมพลเฉพาะกิจเพื่อกอบกู้ความวาย

Image

The Sin Sister(s)


Profile  Offline
 
Display posts from previous:  Sort by  
Post new topic Reply to topic  [ 321 posts ]  Go to page Previous  1, 2, 3, 4, 5, 6, 7 ... 22  Next


Who is online

Users browsing this forum: bamboo Haward, Blackwolf@205, koroshiya_69, shabu, snowice and 6 guests

Panel

Top You cannot post new topics in this forum
You cannot reply to topics in this forum
You cannot edit your posts in this forum
You cannot delete your posts in this forum
You cannot post attachments in this forum
Search for:
Jump to: