•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

รู้สึกว่าสึนะเท่ขึ้นเป็นกอง

รออ่านต่อนะ มาต่อเร็ว ๆ ๆ >w<

มีคนให้สึนะกดอีกคนแร้ว

นู๋แซนระวังตัวนะลูก 555 กร๊ากกก

เย้ๆๆ มาแล้วๆ ไม่เสียหลายที่ยอมเข้ามาอ่านตอนเช้าอีกรอบก่อนไปทำธุระ

แหมๆ โกคุเนี่ย ทำท่าห่วงแบบเห็นภาพเลยนะเนี่ย ทั้งขำทั้งฮาทั้งเหมาะ(?!)สุดๆ

กัดผ้าอย่างงั้นถ้ามีกระทืบเท้าอีกนี่ก็ครบเครื่องเลยน้า (ฮา)

รีบอร์นเองก็ห่วงสึนะไม่ใช่น้อยนา เห็นอย่างงี้ก็ดีใจ(แอบหวังอะไรบางอย่างเล็กๆ กิ้วๆ)

ส่วนคุณพี่นี่สิ ถูกจ้างมาเป็นนักสืบจำเป็นไม่ทันไรก็ต้องถูกลากไปเสียแล้ว

แต่ที่เด็ดสุด...คือแวนซัสโผล่มาแล้ว

เหยื่อกดรายใหม่ที่จะถูกเสะสึนะปล่อยฟีโรโมนความเท่(ฟีโรโมนอะไรน่ะนั่น)มาอีกรายแล้ว

มาต่อเร็วๆนะคะ แล้วฟิกสนุกๆแบบนี้ ยิ่งยาวยิ่งดีค่ะ

เรื่องนี้สนุกดี

มาต่อไวไวนะจะรอ

แซนซัสออกมาปุ๊บก็จบปั้บ

ไอ้ซัสเอ๋ย สึนะเค้าจะเป็นจะตายอยู่แล้ว อย่าเพิ่งมากวนสะ-ตีน ตอนนี้ได้ม้ายยยยยย

สึนะเสะก็ดีอยู่หรอก แต่ถ้าสึนะตายเพราะเป็นเสะ ยอมให้สึนะเป็นเคะตลอดชาติดีกว่า

เจอเเซนซัสหรอนี่ มีเรื่องเเล้วจริงๆด้วย เเล้วจะเป็นไงต่อไปละเนี่ย เขียนต่อไปเรื่อยๆนะครับ
เป็นกำลังใจให้ครับ

Xanxas-SAMA!!!

อ๊ากกก อยากอ่านต่อๆๆๆ ตอนแรกเข้าใจว่าเป็นฮิบารินะเนี่ย =w="

ปล...เรียวเฮได้ใจจริงๆ กร๊ากกกก

นึกภาพแซนซัสโดนนู๋ทูน่ากด...

เฮือกกกกกกก!! นึกภาพมะออกกกกกกกก!! o_o

แต่ก็น่าลุ้น วะ555

ป๋อล๋อ.โหมดไหนนู่ก็น่ารักจริงๆนั่นแหละซือคุง -///-

โฮกกกกกกก สึนะเท่โคตรอ่ะ
อะไรจะเข้มปานเน้~
อย่าตายน๊า ไม่อาววววว
ถ้าเปนเสะแล้วตาย เปนเคะราชินีต่อไปก็ไม่มีใครว่านี่น่า
หุหุ เอาใจช่วยนะจ๊า

อ๊ากๆๆๆ น่าย๊ากน่าหลงไหล~ อย่าตายนะเว้ยเฮ้ย~!!

Title- When Tsuna IS Seme!?
Author - chomexchome
Rating - PG13 //Drama/Action/Comedy
Pairing - Tsuna x ????
Warnings – มีฉากบู๊เดือดเลือดกระฉูดบ่อย(เพราะเราชอบแอ๊คชั่น) ใครชอบอ่านแนวรักใสๆขอบอกเลยว่าเรื่องนี้มีน้อยมาก(ส่วนใหญ่เป็นการปะทะอารมณ์ตามคาแร็คเตอร์ตัวละครมากกว่าน่อ) ฉากเรทไม่รุนแรงเท่าไหร่เผื่อเด็กเล็กๆอ่านด้วย ที่สำคัญ เรื่องนี้สึนะเป็นเมะนา ใครไม่ชอบก็อย่าอ่านเลย เดี๋ยวจะทำให้แสยง (หัวเราะ)
***เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ข้าพเจ้าจิ้นเอาเอง อ้างอิงจากเรื่องจริงของอาจารย์อามาโนะเล็กน้อย อย่าคิดมากล่ะ 555***
Summary – เรื่องราวของ 6 ปีต่อมา



ตอนที่ 4 The arrogance (2)




....แซนซัส....!!



“เฮ้ๆ ไม่ได้มีแค่หมอนั่นหรอกนะ!!” สึนะปรายตาไปมองบรรดาบุคคลไม่พึงประสงค์อีก 4 หน่วยทันที


ผมยาวสลวยสีเงินของใครบางคนพลิ้วตามกระแสลมจากหน้าต่างที่เปิดอ้า จากนั้นก็ตามด้วยประโยคทักทายเสียมารยาทไม่ผิดแผกจากหัวหน้าของมัน


“ไง!!!! ไอ้หนู!!?”


สควอลโล่ เบล ลูซซูเรีย และเลวี่ วอร์ริเออร์ทั้งสี่อยู่กันให้สลอน พวกมันโบกมือทักทาย ในขณะที่นั่งจิบชาที่ไม่รู้ไปเตรียมมาจากไหนอย่างถือวิสาสะ


“วันนี้มาม่อนมันมาไม่ได้น่ะ” เบลตอบพลางกลั้วหัวเราะ


บอสแห่งวองโกเล่คนปัจจุบันไม่มีท่าทีตกใจแม้แต่น้อย สีหน้ายังคงเรียบเฉยต่างจากเวลาปกติ พึมพำ
“…Xanxas and The Gangs งั้นรึ....” (พวกมันเป็นกลุ่มหมีพูห์เรอะ !?: คนแต่ง)


แม้เป็นเสียงเบาดุจขนนก แต่ดูเหมือนจะมีไอ้หูผีบางคนได้ยิน
“เอ๋? แซนซัสแอนด์อะไรนะครับ??” รัชทายาทแห่งราชวงศ์บ้าอะไรไม่รู้ฉีกยิ้มเจ้าเล่ห์ ดูท่ามันคิดจะเสี้ยมอารมณ์ของบอสมันให้ลุยกับเขากระมัง สึนะคิด



สนใจไปก็ไม่ได้อะไรขึ้นมา



“พวกนายมีธุระอะไร?” ร่างเล็กถามขึ้น แล้วคำตอบก็พุ่งพึ่บใส่หน้าเขา หมับ...มือเล็กคว้าไว้ได้ทัน



...กล่อง.... นัยน์ตาสีทองจ้องมองสิ่งที่อยู่ในมือ ขณะเดียวกันไอ้คนผมยาวก็เริ่มอธิบาย



“นั่นเป็นสิ่งที่แกบังอาจใช้พวกเราไปค้นหามาไงล่ะ”


ซาวาดะ สึนะโยชิจ้องมองไปยังบรรดากล่องอีก 5 กล่องที่เหลือบนโต๊ะ แล้วเอ่ยขึ้น
“....ในที่สุดพวกนายก็ได้มาครบสินะ” 6 กล่อง....6 กล่องที่สึนะให้วอร์ริเออร์ทั้งหมดออกค้นหาจากที่ต่างๆที่เขาได้เบาะแสมา


“เสร็จหน้าที่ของพวกเราหรือยังล่ะฮ้า?” ลูซซูเรียเอ่ยถามสึนะด้วยเสียงกระเทยสมบูรณ์แบบ ตอนนี้มันอยากจะไปแช่น้ำนมเสริมกล้ามแกร่งของตัวเองใจจะขาด ก็การค้นหากล่องตามที่วองโกเล่ตัวเล็กนี่สั่งมาน่ะ พวกมันต้องไปตกระกำลำบากแค่ไหนรู้บ้างมั้ย~~? ตอนแรกนึกว่าจะไปหาแค่กล่องธรรมดาๆ แต่ที่ไหนได้....พวกมันกลับต้องเผชิญกับเหล่าศัตรูที่ใช้ “กล่อง” บ้านี่ในการต่อสู้

ยิ่งนึกถึงกระเทยงามยิ่งสะท้าน กว่าจะชนะแล้วชิงมาได้แต่ละกล่อง เล่นเอาผิวสวยๆ กล้ามงามๆของมันเป็นริ้วรอยแตกระแหง! ผมสวยๆของสควอลโล่บางส่วนถูกไฟลนจนหยิก!! เลวี่โดนดึงที่เจาะปากออกมา(เลือดพุ่งเลยล่ะตัวเอง เค้าล่ะแอบสะใจ อิอิ >_<) ส่วนเบลน่ะรึ...รายนั้นมันทำการ /me หลบหลีกอย่างเดียวเลยล่ะย่ะ!! (เค้าล่ะอยากกรี๊ด) ได้ทีมันชิ่งหายพร้อมกับมาม่อน แต่โชคยังดีที่มันกลับมาพร้อมกับแผนการ และอะฮ้าง....ท่านแซนซัสนั้นช่างงามที่สุดในโลก~~~~

เค้ายังจดจำได้เป็นอย่างดีว่าการได้อยู่ในอ้อมแขนของบอสนั้นอบอุ่นแค่ไหน (ถึงแม้จะตามด้วยการนอนจมกองเลือด เพราะโดนบอสอัดด้วยความแสยงก็ตามที >///<)


หากคำตอบที่ได้รับจากการค้นหาอย่างยากลำบาก คือ การขว้างกล่องกลับคืนสู่มือของสควอลโล่


“พวกนายเอากล่องพวกนั้นกลับไปได้แล้ว”


ร่างเล็กตอบเพียงแค่นั้น แล้วหันไปคุยกับคุซาคาเบะต่อ กิริยาเมินเฉย ไร้ความสนใจที่ร่างเล็กแสดงออก เล่นเอาปรอทความอดทนของพวกมันขาดผึง


“แกว่าไง....!!?”


เปรี้ยง!!!!!! สควอลโล่เบิกตากว้าง หันไปมองยังคนที่ชิงลงมือใส่ร่างเล็กก่อนพวกมัน ปากกระบอกปืนติดตราสัญลักษณ์ X เฉกเช่นเดียวกับถุงมือของสึนะปรากฏควันขึ้นเนื่องจากความร้อน นัยน์ตาสีเพลิงแข็งกร้าว


“บอส...” เลวี่พึมพำ


รูๆหนึ่งปรากฏขึ้นบนประตูจากการยิงนั้น รูที่ถ้าไอ้เจ้าของปืนมันเบนทิศทางอีกเล็กน้อยก็คงไม่พ้นสอยเข้าเต็มหัวบอสใหญ่แห่งวองโกเล่

หากสีหน้าของสึนะก็ยังไม่เปลี่ยน และ


“คุณคุซาคาเบะ ผมคงต้องขอเอกสารแล้วก็สำเนาพิมพ์เขียวนี่ไว้ดูก่อน”


....ไร้สิ้นซึ่งความสนใจ!


“แก...” เหล่าวอร์ริเออร์กัดฟันกรอด นี่มันจะเกินไปแล้วนะโว้ย!!!!


คนขวัญแข็งเพราะอยู่กับฮิบาริเป็นประจำ เมื่อเห็นว่าบอสใหญ่ไม่แสดงท่าทีอะไร เขาเองก็คงไม่จำเป็นต้องวิตกกับสถานการณ์ขณะนี้ ร่างใหญ่ยื่นแบบสำเนาพิมพ์เขียวให้ พร้อมปึกเอกสาร

ฉับพลันทันใด นัดที่สองก็ตามต่อมาทันที!



ตูม!!



คุซาคาเบะต้องใช้แขนกันตัวเองไว้จากความร้อนมหาศาลที่เกิดขึ้นเบื้องหน้า ลำแสงไฟของแซนซัสกับม่านไฟของสึนะกำลังปะทะกันรุนแรง แล้วเพียงแค่พริบตา ไฟทั้งสองก็สลายไป!


ร่างเล็กลดมือที่สวมใส่ X-Glove ข้างหนึ่งได้ทันท่วงทีลง ถามไอ้ตัวการเสียงนิ่ง


“นายจะทำอะไร?” ยังไม่ทันได้ขยับตัว อีกนัดหนึ่งก็ตามมาติดๆ แต่คราวนี้ลำแสงไฟกลับเป็นเพียงขนาดเล็กกว่าปกติ เล็กที่เพียงแค่ว่าทำให้กระดาษไหม้



กระดาษไหม้งั้นรึ!?



สึนะต้องรีบปล่อยมือจากแบบสำเนาพิมพ์เขียวและเอกสารกองใหญ่ที่กลายเป็นเชื้อไฟไปแล้ว ขณะที่เห็นร่างเล็กกำลังตะลึงกับกองไฟที่ตนทำขึ้น แซนซัสก็หัวเราะก้องอย่างสาแก่ใจ


“ฮ่า ฮ่า ฮ่า สะใจมั้ยล่ะ!? ไอ้สวะ!!”


สึนะจ้องมองเจ้าของเสียงนั่นอย่างเริ่มไม่สบอารมณ์
“ต้องขอโทษด้วยจริงๆ คุณคุซาคาเบะ” ร่างเล็กเอ่ย ครานี้ไม่กล้าคลาดสายตาไปจากไอ้ตัวสร้างปัญหาแม้แต่แว่บเดียว


ร่างใหญ่ส่ายหัว
“ไม่เป็นไรหรอกครับ เดี๋ยวผมจะให้คนจัดเตรียมไว้ แล้วจะนำมาให้ใหม่”


“ไม่ส่งล่ะนะ” สึนะเอ่ย


“ครับ ท่านซาวาดะ” ร่างใหญ่กล่าวเพียงแค่นั้นแล้วก็ขอตัวกลับ


เสียงประตูปิดลงอย่างเงียบเชียบ และตามด้วยรังสีอำมหิตจำนวนมหาศาลแผ่พุ่งออกมาจากเหล่าแซนซันแอนด์เดอะแก๊งค์อย่างไม่คิดจะเก็บไว้ทันที


ผมยาวสีเงินสยายตามแรงลมจากหน้าต่าง และแรงอารมณ์แห่งความโมโห เขี้ยวแห่งฉลามปรากฏเห็นชัด
“แกใช้ให้พวกเราไปเสี่ยงเป็นเสี่ยงตายหาไอ้กล่องบ้าๆนี่มาให้ แล้วยังมามีหน้าทำเป็นเมินพวกเราอีกงั้นเรอะ!?” สควอลโล่ชักดาบออกมา


“ดูท่าจะต้องอธิบายอะไรหน่อยล่ะมั้ง คุณหนูวองโกเล่” เบลฉีกยิ้ม ขณะเดียวกันใบมีดเล่มหนึ่งก็ปรากฏบนนิ้วราวกับเล่นมายากล


สึนะเห็นเหล่าบรรดาหมาบ้าที่อยากกินเนื้อเขาใจแทบขาดแบบนั้นก็ถอนหายใจ
“ฉันจำไม่ได้ว่าให้พวกนายไปหากล่องนั่นมาเพื่อเอามาให้ฉัน” ร่างเล็กอธิบายเสียงเซ็ง


“หา?” พวกมันอุทาน


“ไม่ได้ดูในตราสารคำสั่งให้ละเอียดหรือไง?” พร้อมกับจ้องมองไปยังเหล่าวอร์ริเออร์ตรงๆ “ในช่วงย่อหน้าสุดท้ายของคำสั่งที่ฉันได้ทำการเน้นเอาไว้ ก็คือให้พวกนายใช้กล่องนั่นได้ตามสบาย และกล่องพวกนั้นมันก็เป็นของที่ฉันให้พวกนายไปหามาไว้ใช้”



.....อ๊ะ สีหน้าของเหล่าวอร์ริเออร์ราวกับจะนึกบางอย่างออก



“รู้สึกว่าวันที่ได้รับตราสารคำสั่งนั่น....” สควอลโล่พึมพำ พลันภาพบางอย่างก็ปรากฏขึ้นในหัวของพวกมัน

ภาพที่แซนซัสใช้เพลิงพิฆาตตูมเดียวทำลายเอกสาร หลังจากที่พวกมันเพิ่งอ่านเนื้อหาไปได้แค่เพียงครึ่งเดียว!



อา!!!! เนื้อหาช่วงหลังมันเป็นอย่างนี้เองงั้นเหรอฟะ!!!!?



เหล่าบรรดาวอร์ริเออร์จ้องมองไปยังไอ้ตัวต้นเหตุจริงๆอย่างพูดไม่ออกบอกไม่ถูก (ก็เพราะว่าถ้าขืนบอกถูกก็โดนอัดอย่างเดียวอ่ะเด่ะ)


สควอลโล่กำหมัดแน่น สรุปว่าเป็นตูใช่มั้ยที่ทุยน่ะ!!? ยิ่งคิดยิ่งโมโห ปากเสียๆเลยโพล่งขึ้นอย่างไม่กลัวตาย
“เฮ้ย!!!!! แกยังมีหน้ามานั่งเต๊ะจุ๊ยอยู่อีกเหรอวะ!!?”


“หา?” เนตรสีเพลิงหันมาจ้องไอ้คนไม่กลัวตายเขม็ง เอ่ยเสียงแข็งอารมณ์ขุ่น “เมื่อกี้แกสำรอกอะไรออกมานะ!?” ไม่พูดเปล่า ยังอุตส่าห์ทำการสละที่กิตติมศักดิ์แห่งวองโกเล่ของสึนะที่ตนนั่งประดิษฐานมานาน เพื่อไปกระทำการบางอย่าง


“ก็ถ้าแกไม่เกิดอาการบ้าจนเผาไอ้กระดาษคำสั่งนั่น! พวกฉันก็ไม่ต้องถ่อมาญี่ปุ่นให้ยุ่งยา....”


ยังไม่สิ้นคำสั่งลา ลูซซูเรียก็ต้องหลับตาปี๋กับภาพเรท R ที่เกิดขึ้น อะร๊าง~ ไม่ต้องคิดมากนะฮ้า ก็แค่ไอ้ฉลามกำลังโดนสับให้กลายเป็นหูฉลามต้มน้ำแดงเท่านั้นเอง ^3^ /



เบลที่ /me หลบอย่างว่องไวอีกครั้ง เอ่ยขึ้นต่อสึนะกลั้วหัวเราะ
“สรุปว่ากล่องพวกนี้ให้พวกฉันอย่างงั้นเหรอ~~~?”


สึนะพยักหน้าเป็นคำตอบ ยิ่งเห็นภาพเหยี่ยวกำลังฆาตกรรมฉลาม ไอ้องค์ชายบ้าที่กระโจนเข้าหากล่อง กระเทยและเจ้าพังค์ที่กำลังอยู่ในอารมณ์ปลาบปลื้มกับบอสและของใหม่ คนที่เกือบได้เล่นบทแพะอย่างร่างเล็กก็รู้สึกขี้เกียจพูดอะไรทันที



หากเมื่อคนเราคิดว่าหมดเรื่องแล้ว เรื่องมันก็จะทยอยมาหาทุกทีสิน่า!



ร่างใหญ่จ้องมองมายังสึนะด้วยสายตากร้าวอีกครั้ง
“เรื่องระหว่างแกกับฉันมันยังไม่จบหรอกนะ”


ร่างเล็กที่อยู่ในโหมดไฮเปอร์ อารมณ์เย็นยะเยือกกลับนิ่งเฉย รู้สึกว่าอีกฝ่ายช่างพาลพาโลนัก
“เสร็จธุระก็กลับไปได้แล้ว” เขาเอ่ยนิ่งๆ แต่ดูเหมือนว่าน้ำเย็นที่ราดไป กลับยิ่งทำให้อีกฝ่ายร้อนระอุ


“กล้าสั่งฉันอย่างงั้นเรอะ!? ไอ้สวะ!!!”


“หา?”


พรึ่บ!!! ไฟที่ลุกโชนอยู่บนหัวของสึนะแผ่พุ่งออกมาสีเข้ม บ่งบอกว่าอารมณ์เย็นยะเยือกเริ่มเดือดไม่แพ้กันแล้ว!


พวกวอร์ริเออร์ทั้ง 4 รู้สึกใจเต้นตึกตัก ยิ่งเห็นรังสีอำมหิตร้อนแรงของบอสตัวเองปะทะรังสีเย็นยะเยือกของวองโกเล่รุ่นที่สิบ ยิ่งทำให้พวกมันเริ่มลุ้นระทึกกับอะไรบางอย่างที่กำลังจะเกิดขึ้น


ตาประสานตา นัยน์ตาสีเพลิงแข็งกร้าวจ้องกลับไปยังเนตรสีอำพันล้ำลึกอย่างไม่ยอมแพ้ แล้วมันก็แสยะยิ้มขึ้นอย่างชั่วร้าย
“มองทำไม ไอ้สวะเอ๊ย!?” แน่จริงก็เข้ามาสิวะ!!


ได้ยินประโยคแบบนั้นเป็นมาเฟียปกติคงต่อยกลับ แล้วอัดให้ยับ หากซาวาดะ สึนะโยชิในโหมดไฮเปอร์มีหรือจะเปิดมวยหาเรื่องใครก่อนอย่างไม่เข้าท่า แต่แววตาเลี้ยงไม่เชื่องนั่น อาจทำให้เกิดปัญหาในการปกครองคนของเขาในภายหลัง



หึ.... ไม่น่าเชื่อว่า ไอ้เห่ยอย่างเขาจะมีความคิดเช่นนี้ขึ้นมาจนได้ สึนะคิด



“.....มาจัดการให้เสร็จสิ้นไปเลยดีกว่า แซนซัส” ร่างเล็กเอ่ยขึ้นเสียงเฉียบขาด หลังจากตัดสินใจบางอย่างลงไป


ได้ยินประโยคท้าทายตนตามแผน มีหรือจะไม่จัดให้
“ได้ แต่ถ้าจะให้สนุก....” วาจาชั่วร้ายเอ่ยออกมา “มามีเดิมพันกันหน่อยเป็นไง?”


เนตรสีอำพันจ้องอีกฝ่ายอย่างเย็นชา ...มาแล้วสินะ...
“ว่ามาสิ” มันคงจะไม่พ้น....


“ถ้าแกแพ้ฉัน....” ร่างใหญ่ยกปืนคู่ใจชี้ไปยังร่างเล็ก “แก...ต้องมาเป็นขี้ข้าฉัน!!!”


สึนะเบิกตากว้างเล็กน้อย เมื่อคำเดิมพันนั้นแตกต่างไปจากที่คิด ....นึกว่าหวังตำแหน่งบอสแห่งวองโกเล่เสียอีก แต่ว่า.....
“แล้วถ้านายแพ้ล่ะ?” ร่างเล็กถามกลับ ร่างใหญ่แสยะยิ้ม


“แล้วแต่แก!” มันตอบ ....เดิมพันที่หลุดออกมาจากปากสวะปวกเปียกอย่างมันคงเป็นเรื่องเดิมพันอ่อนๆไร้สาระ....ความคิดมั่นอกมั่นใจ ยิ่งทำให้เจ้าของรอยยิ้มชั่วร้าย ปรายยิ้มมากขึ้น!


ร่างเล็กหยิบถุงมืออีกข้างขึ้นมาใส่
“ดี ถ้างั้นถ้านายแพ้...” พลันไฟดับเครื่องชนก็ลุกโชนขึ้นจากทั้งสองมือ “นายต้องเป็นของของฉัน”


เหล่าวอร์ริเออร์เบิกตากว้างเท่าไข่ห่าน นังกระเทยแทบกระชากแว่นกันแดดทิ้ง


“หา?” แซนซัสขมวดคิ้ว เมื่อกี้มันว่า....


ร่างเล็กผลักประตูออก เอ่ยขึ้น “สู้ที่นี่ไม่สะดวก ไปที่ห้องฝึกกันดีกว่า” หากพวกมันกลับไม่ได้ยิน เพราะกำลังง่วนกับการแคะขี้หู บอสแห่งวองโกเล่เห็นชักช้าเลยหันไปถามเสียงเย็น “จะไปกันได้หรือยัง? มันเสียเวลาทำงานฉัน”


โดยไม่ต้องรอให้ไอ้คนรักศักดิ์ศรียิ่งชีพมาด่า สึนะก็เดินลิ่วไปยังห้องฝึกทันที


“บ่ะ..บอส” เลวี่เดินไปหาแซนซัส รู้สึกเป็นกังวลอะไรแปลกๆ หากร่างใหญ่ที่กำลังเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันก็ไม่สนใจอะไรอีกแล้ว มันพุ่งตัวตามสึนะไปยังห้องฝึกทันที ตามด้วยสควอลโล่และนังกระเทยที่รีบวิ่งตามไปติดๆ


เบลเดินเข้ามาจับไหล่ไอ้พังค์พลังสายฟ้า ยิ้มแฉ่ง
“น่าหนุกเนอะ~~~”


“แกนี่มัน...” เลวี่อยากจะด่าแต่ก็ด่าไม่ออก ให้ตายสิ หวังว่าบอสของเขาคงไม่เป็นไรนะ!


.............
................
..................


“โตะ!....ยามาโมโตะ!?” เสียงเรียกทำให้คนถูกเรียกชื่อสะดุ้งเฮือก


“ค่ะ...ครับ?” ร่างสูงตอบกลับอย่างเอ๋อๆ “มีอะไรเหรอครับ โค้ช?”


“มีอะไรกับโทรศัพท์งั้นเหรอ? เห็นจ้องใหญ่” โค้ชประจำทีมเบสบอลถามตัวนำของทีมขึ้นอย่างเป็นห่วง


ยามาโมโตะยิ้มกว้าง แล้วตอบกลับไปเพื่อคลายความกังวลของอีกฝ่าย
“ไม่มีอะไรหรอกครับ~ ก็แค่เห็นว่ามือถือของตัวเองสวยดีก็เท่านั้น”


“หา?” โค้ชทำหน้างงกับคำตอบแปลกๆนั่น แต่ก็นะ....สมกับเป็นยามาโมโตะแล้วล่ะ...


เมื่อเห็นโค้ชเดินจากไปแล้ว ยามาโมโตะก็จ้องโทรศัพท์มือถือตัวเองอย่างไม่วางตาอีกครั้ง ครุ่นคิด

ทำไมซาซางาวะไม่โทรกลับมาซักทีนะ....หรือว่า...จะเกิดอะไรขึ้นกับ....นาย...สึนะ


***อา ถ้าลงช้าก็เพราะว่าเว็ปมันไม่ค่อยดีนะคะ ไม่รู้เป็นเพราะอะไร เฮ่อ~***

เด๋วตอนที่ 5+6 จะเอามาลงติดๆ(ถ้าเวปดีแล้วอ่ะนะ)

อ่านตอนนี้ขำกลิ้งเลยอ่า กร๊ากกกกก~!

Xanxas and The Gangs...555 นึกถึงหมีพูห์เหมือนกันนะเนี่ย

ยิ่งตอนลูซซุเรียบบรรยายแซนซัสนี่มัน. . .กร๊ากกกกก >w<

สงสารสคอลโล่แฮะ แต่ฮาฉากเรทR

ว่าแต่ซือคุงจ๊ะ ประโยคนั่นมันฟังแล้วกำกวมนะจ๊ะ ไอ้ของของฉันเนี่ย

ปล.เวปเป็นเหมือนกันค่า เข้าไม่ค่อยได้เลยอ่า -*-

อ่านไปขำไปจริงๆแหล่ะ
คึก คึก
สึนะเอ๋ย เอ็งก็เมะขึ้นด้วยแฮะ ><
รอตอนต่อไปนะเคอะ

ในที่สุด การรอคอยอันยาวนานก็จบลงสักที ในที่สุดตอนใหม่ก็อัพแล้ว เย้ๆๆ

ยังคงความฮาและความสนุกสนานเช่นเดิม

และนู๋สึนะที่เริ่มพูดอะไรที่เป็นเสะมากขึ้น

และแซนซัสที่ดูท่าจะไม่รูตากรรมของตัวเองเอาซะเล้ย(จะโดนลวงไปกดอยู่แล้วนะเอ๊ง)

แล้วจะรอตอนต่อไปนะค้า

P.S ข้าเจ้าก็เป็นเหมือนกัน เว๊ปมันเข้าไม่ค่อยได้อ๊ะ

ไม่ได้เข้ามาหลายวัน เข้ามาเจอฟิกนี้ดีใจมากค่า ฮาแซนซัส พี่แกเถื่อนได้ใจจริงๆ