•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

ฟิคเรื่องนี้มีแต่คนอยากกรี๊ด

เอ้า กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด

555+ หนุกหนานนน

กร๊าซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซ

ขอบอกว่าอ่านฟิกเรื่องนี้แล้วโซโฮกมากๆค่ะ สึนะมาดเมะเอ้ยมาดแมน แอนด์ แฮนด์ซั่ม
(แต่ในความรู้สึกเรา เหมือนท้ายที่สุดสึนะจะกลายเป็นเกะราชินีออนทอปยังไงก็ไม่รู้ 5555)

เข้ามากรี๊ดโหมดไฮเปอร์ แต่ก้เห้นด้วยว่าสำหรับเราก็ยังเป็นเคะราชินีอยู่ดีล่ะน้า

มากรี๊ตตตตต ด้วยคน
ถูกใจกับเรื่องนี้มาก ><
เหมาหมดเลยสิจ๊ะสึนะ ผู้พิทักษ์ อาจารย์ บลาๆๆๆ
บราโว่!!!
เชียร์เคะราชิณีอีกเสียง
อุอิ
/หลบหมัดคนแต่งอย่างว่องไว

สะอึก.... -.,- วิ้ววว วว

ซือคุงมาดแมนหล่อแหลม(?)แฮนซั่มมม

ใคจะถูกซือคุงกดเปนรายต่อไป 55 5 55

ชอบประโยคนี้อย่างบอกไม่ถูก กร๊ากกกกกกกกกกกกกก

ชอบค่ะ เอามาลงต่อเร็วๆ นะคะ

เอามาลงอีกนะคร๊าบบบบบ

เมื่อไรจะลงบทต่อไปอ่าครับ อยากอ่านเเล้วจังเยยอ่าครับ หนุกๆ เเล้วสึนะจะทำไงดีละเนี่ย
เด๋วตายเอาน่า





ปล อย่าคิดมากมันเเค่ฟิค

กรี๊ดดดดดดดดดด หยุดกรี๊ดไม่ได้แล้วค่าา!! >/////<

ไม่เคยคิดเลยว่าซือคุงอัพเสะแล้วจะน่าร้ากกกกกขนาดนี้ โฮกกกกก

แนะนำให้ซือคุงกดเวียนเลยค่า ทุกคนเลยยยย วะ555

แอบขำกะยามาโมโตะ...เสียงเท่ห์ขึ้นเยอะเลยสินะ? กร๊ากกกก

อุอิ ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านคร่าาาาา เด๋วจะทำการอัพตอนต่อไปในคืนวันศุกร์นะคะ รอกันหน่อยน่อ

จะรอครับผม ๆ

Title- When Tsuna IS Seme!?
Author - chomexchome
Rating - PG13 //Drama/Action
Pairing - Tsuna x ????
Warnings - อ่าา...ใครไม่ชอบก็อย่าอ่านเลยน่อ เดี๋ยวมันจะทำให้แสยง(หัวเราะ)
Summary – เรื่องราวของ 6 ปีต่อมา




ตอนที่ 3 The arrogance (1)




แม้อยู่ในช่วงฤดูใบไม้ผลิก็ตาม หากพระอาทิตย์ยามเที่ยงในนามิโมริดูจะส่องแสงเจิดจ้ากว่าพื้นที่อื่นในญี่ปุ่น ดอกซากุระที่ปลูกเป็นจำนวนมากในคฤหาสน์วองโกเล่สาขาย่อยญี่ปุ่น ร่วงหล่นจากต้นกลีบแล้วกลีบเล่า บรรยากาศของคฤหาสถ์หลังกว้างที่ตั้งอยู่ห่างไกลเข้าไปในหุบเขาอันลึกลับนี้ดูสงบเงียบเชียบผิดกับเรื่องราวที่กำลังจะเกิดขึ้น

ตอนนี้ร่างสูงของลูกน้องผู้จงรักภักดีกำลังพยายามเถียงกับนักฆ่าผู้แข็งแกร่งที่สุดอย่างเอาเป็นเอาตาย!


“เอ๋!?!? ทำไมล่ะครับ คุณรีบอร์นนนน~~~~!”


“ไม่ทำไมทั้งนั้น ตอนนี้จวนได้เวลานัดกับหัวหน้าสาขาย่อยที่ 15 แล้ว แกไปแทนสึนะซะ” รีบอร์นสั่งเสียงเข้ม เล่นเอาคนถูกสั่งดึงผ้าเช็ดหน้าที่ไหนไม่รู้เอามากัดระบายอารมณ์

มันเองก็รู้อยู่ว่างานแต่ละงานของบอสใหญ่แห่งวองโกเล่สำคัญทั้งนั้น ไอ้การที่จู่ๆจะให้มาหยุดเอาดื้อๆน่ะเป็นไปไม่ได้ แต่ว่า....คนๆนั้นก็ยอมหยุดตามที่เขาขอร้อง....



[นายนี่มัน....ดื้อชะมัด ......โกคุเดระคุง]
[สำหรับฉันแล้ว.... คนที่เรียกฉันด้วยความรู้สึกแบบนั้นในโลก....มีนายเพียงคนเดียวเท่านั้น]



เสียงขรึมๆกับรอยยิ้มแสนเท่ห์ที่นาน น๊าน นานจะได้เห็น กับคำพูด....แบบนั้น คิดไปคิดมา ยิ่งทำให้ไอ้ตัวงับผ้าเช็ดหน้าอยู่ยิ่งงับเข้าไปใหญ่ แถมมีออปชั่นเสริมด้วยอาการวูบๆวาบๆที่หน้า

หากก่อนที่ความคิดจะอะร๊างไปมากกว่านั้น เสียงปืนนัดหนึ่งก็ดังขึ้น แถมกระสุนยังแล่นเฉียดแก้มไปอีกแน่ะ อึ๋ย.... ร่างสูงที่สติสตังเริ่มกลับสู่ร่าง มองร่างเล็กที่เพิ่งสาดกระสุนใส่เขาอย่างหวาดๆ


รีบอร์นจ้องร่างสูงที่กำลังอยู่ในอารมณ์เคะเขม็ง สั่งเสียงเข้ม
“ไปได้แล้ว”


“แต่ว่า...” มันยังอิดออด พลางสอดส่ายหัวไปมา มองผ่านกระจกสีชาเข้าไปยังห้องทดลองขนาดใหญ่ของจางนินีเพื่อมองหาร่างเล็ก เมื่อสแกนพบแถมยังสบตากันพอดี สโมกกิ้งบอมบ์ก็สะอึก “....รุ่นที่สิบครับ....”


คนถูกเรียก แม้จะไม่ได้ยินว่าอีกฝ่ายพูดอะไรเพราะตนอยู่ในห้องที่ติดกระจกกันกระสุน แต่ก็ยิ้มให้ รอยยิ้มอะร้าอร่ามที่เห็นทำให้มือขวาผู้ภักดีอย่างมันแทบไม่อยากไปไหน ....เป็นห่วงจัง....ทั้งๆที่รุ่นที่สิบกำลังจะเข้ารับการตรวจอยู่แท้ๆ....แต่ว่า...ในฐานะที่เป็นมือขวาของเขา...

ร่างสูงกัดฟัน รีบก้มหัวเป็นการบอกลาร่างเล็ก แล้วหันหน้าเดินจากไปทันที วันนี้เขาจะต้องปฏิบัติหน้าที่แทนรุ่นที่สิบให้ดีที่สุด จะไม่ทำให้คนสำคัญที่สุดของเขาต้องเสียชื่อเด็ดขาด!!


รีบอร์นถอนหายใจ กว่ามันจะไปได้ เล่นเอาคนแต่งบรรยายเป็นหน้า (หัวเราะ)


“ทำอะไรกันน่ะ?” สึนะถามขึ้นหลังจากเห็นว่าอดีตครูฝึกพิเศษของตนเดินกลับเข้ามาในห้องทดลอง รีบอร์นขึ้นนั่งบนโต๊ะแล้วตอบ


“กว่าเจ้านั่นจะไปได้แต่ละที เล่นเอาเสียพลังงาน” ได้ยินอย่างนั้น สึนะก็ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย โกคุเดระคงเป็นห่วงเขามากจริงๆ แต่ก็ช่วยไม่ได้ งานวันนี้ถ้าเขาไม่ทำก็ต้องให้ตัวแทนไปทำ งานของบอสแห่งวองโกเล่จะหยุดไม่ได้ “ความจริงแกน่าจะสั่งมันเอง” รีบอร์นเอ่ยต่อ


“....ถ้าฉันสั่ง โกคุเดระคุงคงไม่ยอมไปง่ายๆ” ได้ยินที่เจ้าอดีตลูกศิษย์บอกอย่างนั้น รีบอร์นก็แค่นหัวเราะ


“หึ ไม่ใช่หมอนั่นไม่ยอมไป แกต่างหากล่ะมั้งที่ไม่ยอมให้ไป”


ไร้ซึ่งคำตอบโต้ มีเพียงมุมปากที่ยักขึ้นเล็กน้อยเท่านั้นที่ปรากฏบนใบหน้าของคนถูกตอกกลับ จากนั้นร่างเล็กก็เดินหายเข้าไปเปลี่ยนเสื้อเพื่อทำการเอ๊กซ์เรย์ รีบอร์นจึงหันมาพูดคุยกับจางนินีที่กำลังงุ่นกับการเตรียมโปรแกรมพิเศษเพื่อทำการวินิจฉัยบอสใหญ่แห่งวองโกเล่


“จะเสร็จรึยังฟะ?”


“ครับคุณรีบอร์น เดี๋ยวพอบอสออกมาก็เข้าเอ๊กซ์เรย์ได้เลย” จางนินีเอ่ยตอบ นิ้วป้อมๆนั่นกดปุ๊ลงบนแป้นคีย์บอร์ด จากนั้นภาพหน้าจอเกี่ยวกับรายละเอียดต่างๆก็ปรากฏ ในขณะที่วิศวกรตุ๊ต๊ะจะอธิบายกระไรต่อ จู่ๆเสียงครืดของประตูเลื่อนเหล็กอัตโนมัติดังขึ้น พร้อมๆกับที่ร่างใหญ่ในชุดสูทคนหนึ่งเดินเข้ามา


“สวัสดีครับ” ร่างใหญ่เจ้าของผมทรงรีเจ้นท์ยาวเกือบเมตรก้มหัวลงเป็นการทักทายผู้อยู่ในห้อง “วันนี้ผมมารบกวนหรือเปล่า?”


“คุซาคาเบะรึ?” รีบอร์นพึมพำ เมื่อร่างใหญ่ที่เห็นไม่ใช่ใครที่ไหน หากเป็นลูกน้องคนสนิทของผู้พิทักษ์แห่งเมฆา ฮิบาริ เคียวยะ ร่างเล็กขมวดคิ้วเล็กน้อย


“พอดีพวกผมนัดกันเอาไว้น่ะครับ!” ร่างอ้วนตอบข้อสงสัย “คุซาคาเบะคุง~ แบบแปลนเสร็จแล้วเหรอครับ?” เมื่อเห็นร่างของผู้มาพยักหน้าหงึก ทั้งยังยกเอกสารปึกใหญ่ขึ้นโชว์ จางนินีก็คลี่ยิ้ม


“แบบแปลนที่ว่านั่น....”


“ฐานทัพใต้ดินของคณะกรรมการรักษาระเบียบสินะ” สึนะที่เดินออกมาพอดีกล่าวขึ้นต่อจากเสียงพึมพำของรีบอร์น


“ท่านซาวาดะ สวัสดีครับ” คุซาคาเบะโค้งตัวทักทาย สึนะเองก็พยักหน้าให้ แต่ด้วยความรู้สึกว่าวันนี้บอสใหญ่แห่งวองโกเล่แปลกไปจากที่เคย ร่างใหญ่เลยเงยหน้าขึ้นแล้วก็ต้องแปลกใจ ...ไฟที่หัวท่านซาวาดะนั่น...


“จะให้เข้าไปเลยมั้ย?” สึนะถามพลางจับเชือกเส้นเล็กขึ้นมามัดผมที่ยาวเกะกะต้นคอ


“ครับ! เชิญเลยครับบอส” ร่างอ้วนตอบรับ เมื่อเห็นร่างเล็กเดินเข้าไปในห้องฉายแสงเรียบร้อยแล้ว ก็พูดกรอกไมค์ให้สึนะที่อยู่ในห้องฟัง “หลับตาแล้วก็อยู่นิ่งๆนะครับบอส” จากนั้นก็หันไปถามรีบอร์น “ที่หัวใช่มั้ยครับ จุดที่โดนกระสุน?”


รีบอร์นพยักหน้าเป็นคำตอบ มืออ้วนๆเลยเริ่มทำการป้อนข้อมูลเพื่อให้เครื่องเอ๊กซ์เรย์ทำงานได้อย่างใจ ขณะเดียวกันนั้นเองคุซาคาเบะที่สงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นก็เดินเข้ามาหา


“ผมถามได้มั้ยครับว่าเกิดอะไรขึ้น?”


ร่างเล็กสุดแกร่งปรายตามอง ครุ่นคิด ...ยังไงซะเดี๋ยวก็ต้องรู้อยู่ดี แล้วถ้าหากเกิดอะไรขึ้นด้วยแล้วล่ะก็....สะระตะสะระตี่แล้วผลดีมีมากกว่าเสีย จึงเอ่ยตอบ
“เมื่อเช้าเกิดอุบัติเหตุนิดหน่อย ทำให้เจ้าสึนะต้องอยู่ในสภาวะไฮเปอร์ตลอด”


เห็นสีหน้าและน้ำเสียงของอีกฝ่าย คุซาคาเบะก็เอ่ยนิ่งๆ
“แบบนั้น...อันตรายสินะครับ”


รีบอร์นยิ้มเล็กน้อย สมแล้วที่เป็นลูกน้องคนสนิทของฮิบาริ รอบรู้ดีจริงๆ ถ้าแบบนี้คงไม่ต้องเตือนอะไรมากล่ะนะ
“อย่าเพิ่งบอกฮิบาริล่ะ”


คุซาคาเบะยิ้มตอบ สมเป็นคุณรีบอร์น เข้าใจนิสัยคุณฮิบาริดีไม่ใช่น้อย


“ครับ” ถึงปากจะกล่าวตอบไปเช่นนั้น แต่ในใจก็คิดว่า ในโลกนี้มีอะไรที่คนอย่างคุณเคียวอยากรู้แล้วไม่ได้รู้อยู่ด้วยเหรอ? ร่างใหญ่รู้สึกหนักใจขึ้นมาเล็กน้อย เอาเถอะ ถ้าเราไม่พูดซะอย่าง คุณเคียวคงไม่มีทางรู้หรอกน่า


เพราะถ้ารู้ว่าท่านซาวาดะซึ่งได้ชื่อว่าเป็นบอสที่แข็งแกร่งที่สุดในประวัติศาสตร์ของวองโกเล่ อยู่ในสภาวะสุดแกร่งแบบนี้แล้วล่ะก็....


“...บางทีอาจจะน่าสนุกก็ได้นะ” ร่างใหญ่สะดุ้งเฮือกกับคำเปรยของร่างเล็ก


“คุณรี...”


“ล้อเล่นน่า” รีบอร์นสัพยอก นัยน์ตาคมๆมีแฝงนัยน์บางอย่าง “ยังไงซะ เจ้าสึนะในตอนนี้ก็จะให้สู้กับใครไม่ได้ทั้งนั้น”

คำกล่าวของรีบอร์นทำให้ร่างใหญ่สงสัยอีกครั้ง และในขณะที่จะกำลังเอ่ยปากถามอยู่นั่นเอง


“แย่จริงๆด้วย”


เสียงสั่นๆของวิศวกรอัจฉริยะที่ดังขึ้น ทำให้ทั้งสองหยุดการสนทนา


“มีอะไร?”


“ดูผลตรงหน้าจอสิครับ” จางนินีชี้ไปยังผลเอ๊กซ์เรย์ที่ปรากฏบนหน้าจอ “ตรงจุดที่คุณรีบอร์นบอกว่ายิงกระสุนเข้าไป มันไม่มีกระสุนอยู่”



รีบอร์นขยับหมวกเล็กน้อย ...ผลออกมาเฮงซวยอย่างที่คิดไว้จริงๆ...



“หมายความว่ายังไงกันครับ?” คุซาคาเบะถามขึ้น จางนินีเลยอธิบาย


“โดยปกติแล้วถ้าเป็นกระสุนฝังในอย่างกระสุนดับเครื่องชน คุณรีบอร์นจะสามารถใช้ค้อน 1 ตันทุบออกมาได้น่ะครับ แต่ถ้าเป็นกระสุนเสียงบ่นที่ใช้กับบอสตามปกติซึ่งมีผลทำให้เกิดสภาวะไฮเปอร์นั้น เมื่อยิงไปแล้วมันจะละลายเข้าไปกับกระแสเลือด แล้วกระสุนประหลาดที่ผมเพิ่งคิดขึ้นมาที่บอสโดนเข้าไปนี่ ..... ดูท่ามันจะมีลักษณะเดียวกันกับกระสุนเสียงบ่นซะด้วยสิ....”


“มัน...ละลายเข้าไปในกระแสเลือดของท่านซาวาดะแล้วอย่างนั้นเหรอครับ?”


“ใช่ครับ” ร่างอ้วนผงกหัว รู้สึกเครียดขึ้นฉับพลัน “บอสครับ เสร็จเรียบร้อยแล้วล่ะครับ” จางนินีพูดกรอกไมค์อีกครั้ง จากนั้นสึนะก็เดินออกมา โดยที่ไม่รอให้ร่างเล็กถามอะไร รีบอร์นก็ชิงพูดขึ้นทันที


“ผลเอ๊กซ์เรย์คือในร่างกายแกไม่มีกระสุน เพราะมันละลายเข้ากับกระแสเลือดของแกไปแล้ว”


“หมายความว่าไม่มีทางรักษาสภาวะไฮเปอร์นี่อย่างนั้นรึ?”


คำถามของสึนะสร้างความหนักใจกับจางนินีในการให้คำตอบ กระสุนก็เกิดขึ้นเพราะเขา ด้วยความที่ว่าอยากจะพัฒนากระสุนที่คุณรีบอร์นจะเอาไปใช้เลยเพิ่มคุณสมบัติบางอย่างเข้าไป คิดว่าผลที่ได้มันจะออกมาดี แต่ที่ไหนได้มันกลับดีเกินไปเสียด้วยซ้ำ....ดีจนแย่สุดๆ...!!! แถมยังทำให้นายเหนือหัวของเขาต้อง...


“อย่าคิดมากไปเลย จางนินี” บอสใหญ่แห่งวองโกเล่เอ่ยขึ้น “มันเป็นอุบัติเหตุ ไม่ใช่ความผิดของใคร”


“….ต้องขออภัยด้วยจริงๆครับ” จางนินีทั้งรู้สึกปลาบปลื้มและผิดในเวลาเดียวกัน “ผมจะหาทางแก้สภาวะของบอสให้เร็วที่สุดครับ” ร่างอ้วนให้คำตอบ


หากคำตอบนั้นดูท่าจะไม่เป็นที่พอใจของรีบอร์นสักเท่าไหร่นัก


“กว่าจะคิดวิธีนั่นออก ฉันว่าเจ้านี่คงตายก่อนแน่” สึนะจ้องมองรีบอร์นที่ขยับหมวกเลื่อนลงปิดหน้าเอาไว้ นี่เป็นสิ่งที่ร่างเล็กสุดแกร่งมักทำเสมอเวลามีเรื่องหนักๆให้ต้องครุ่นคิดและตัดสินใจ


“ถ้าไม่ใช้พลังงานมากนัก ก็ไม่น่าจะเป็นอะไร” รุ่นที่สิบแห่งวองโกเล่เอ่ยขึ้น


“เจ้างี่เง่า วันๆจะเกิดอะไรขึ้นกับแกบ้างก็ไม่รู้ไม่ใช่รึไง?” รีบอร์นค้าน “บอสใหญ่แห่งวองโกเล่อย่างแกจะล้มไม่ได้”


ราวกับว่าวันเวลาที่เขาเป็นลูกศิษย์ของเจ้าอาจารย์สุดโหดคนนี้ย้อนกลับมาอีกครั้งหนึ่ง สึนะที่รู้สึกได้ถึงความเป็นห่วงในตัวของเขาแบบแปลกๆนั่น ก็คลี่ยิ้มจาง


“ฝากด้วยล่ะ”


แม้ไม่ต้องเอ่ยอะไรต่อกันมาก ทั้งคู่ก็ต่างรู้ว่าอีกฝ่ายกำลังคิดอะไรอยู่ รีบอร์นชักหมวกปิดหน้าอีกครั้ง ถอนหายใจ


“ยุ่งยากซะจริง” แล้วนัยน์ตาคมๆของอดีตอาจารย์สอนพิเศษก็จ้องตอบไปยังอดีตลูกศิษย์ “....อย่าเพิ่งตายง่ายๆล่ะ”


“อา...”


บทสนทนาระหว่างทั้งคู่สิ้นสุดลงเพียงแค่นั้น รีบอร์นที่กำลังมีวิธีรักษาสึนะบางอย่างอยู่ในหัว กระชากจางนินีเดินทางออกจากห้องทดลองไปด้วยกันทันที


“โอ๊ะ!?” ไอ้คนที่แอบฟังอยู่ข้างนอกตั้งแต่เมื่อครู่อุทานขึ้นอย่างตกใจที่เห็นรีบอร์นและจางนินีโผล่ออกมา “ไง!!” มันยกมือทักทาย ให้ตายสิ เมื่อกี้ไม่ได้ยินอะไรสุดหูรูดดด~~~~! แน่นอนว่าต้องไม่ได้ยิน เพราะห้องทดลองที่พวกสึนะอยู่มันเป็นห้องที่ใช้กระจกกันกระสุนนี่นา


“นายอยู่นี่ก็ดีแล้วซาซางาวะ เรียวเฮ” มือเล็กคว้าหมับเข้าให้ที่คอเสื้อของไอ้บ้ามวย “มาด้วยกันหน่อย” โดยไม่พูดพร่ำทำเพลงอะไร ร่างของผู้พิทักษ์แห่งอรุณและร่างอ้วนของวิศวกรแห่งวองโกเล่ก็โดนรีบอร์นลากไปซะฉิบ


“ประเดี๋ยวก่อนนนนน~~~~~!? จะพาฉันไปไหนน่ะ เจ้าตัวเล็ก!?” เรียวเฮโวยวายขึ้น เพิ่งตามซาวาดะได้แป๊บเดียวเอง แล้วแบบนี้จะตอบยามาโมโตะได้ยังไงกันล่ะ เขาเป็นคนมีความรับผิดชอบสุดหูรูดนะเฟ้ย !!!


รีบอร์นยิ้มเจ้าเล่ห์


“จะพาไปลุย สนใจมั้ย?” ได้ยินคำตอบแบบนั้นไอ้คนบ้ามวยก็หูผึ่ง


“ลุยด้วยมวยรึ?”


“เออสิ”


ราวกับร่างลุกโชนด้วยไฟ ผู้พิทักษ์แห่งอรุณยิ้มร่า
“โอ้ว~~~!!! ไปมันส์กันให้สุดหูรูดเลยนะเฟ้ยยยยยย!!!!!”




เสียงตะโกนของเรียวเฮดังก้องทั่วโถงทางเดิน ตอนนี้ ทั้งสามกำลังมุ่งหน้าไปยังสถานที่แห่งหนึ่ง....


****************************


“เมื่อกี้มัน....” สึนะพึมพำ คุณพี่ไม่ใช่เหรอน่ะ?


“ท่านซาวาดะครับ” คุซาคาเบะที่ยังอยู่ในห้อง และรับรู้เรื่องราวโดยตลอดเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ


“เรื่องแบบแปลนสินะ” สึนะเอ่ยต่อ แล้วจึงขอเสียมารยาทเข้าไปทำการเปลี่ยนชุดเป็นชุดสูทที่ตนใส่อยู่ เมื่อเสร็จเรียบร้อยแล้วจึงเอ่ยชวนผู้เป็นแขกไปคุยกันต่อที่ห้องทำงานของตน

ระหว่างเดินไปกันนั้นเอง ซาวาดะ สึนะโยชิ จ้องมองเอกสารแบบแปลนของฐานทัพใต้ดินของคณะกรรมการรักษาระเบียบที่จะต้องทำการเชื่อมต่อกับฐานทัพใต้ดินของวองโกเล่ที่เขาคิดสร้างขึ้น รู้สึกทึ่งๆกับโครงสร้างที่เห็นนั่น


“คุณฮิบาริเป็นคนคิดโครงสร้างนี่หรือ คุณคุซาคาเบะ?”


ร่างใหญ่ผงกหัวตอบ
“ก็แค่คร่าวๆน่ะครับ รายละเอียดจริงๆเราใช้วิศวกรที่เป็นคณะกรรมการของเราเป็นคนคิด”


ถึงแบบนั้นก็สมแล้วที่เป็นคุณฮิบาริ สึนะคิด “เข้าไปคุยกันข้างในห้อง...”


ร่างเล็กยังพูดไม่ทันจบประโยค มือเล็กที่จับลูกบิดประตูก็ต้องชะงัก เมื่อพบว่ามีคนถือวิสาสะเข้ามาในห้องทำงานของเขาก่อนได้รับอนุญาต แถมยัง....


“…นึกว่าไปตายที่ไหนแล้วซะอีก” เจ้าของเสียงนอกจากจะนั่งเก้าอี้ที่มีแต่เฉพาะบอสใหญ่แห่งวองโกเล่เท่านั้นที่จะได้นั่ง ยังอาจหาญถึงขนาดยกเท้าขึ้นวางบนโต๊ะ สึนะขมวดคิ้วทันที


“นาย...”



มันยิ้มเหยียดไปยังร่างเล็กที่เพิ่งเข้ามา หน้าตายังโง่เหมือนเดิม...!!!
“ไง! ไอ้สวะ!!!”





....แซนซัส....!!





TBC...

ก๊าก 5555+ อยู่ในอารมณ์ึคึกสุดๆเพราะพรุ่งนี้สอบวันสุดท้ายแย้ววว เลยมาอัพหน่อย งุงิ เด๋วพรุ่งนี้ดึกๆมาอัพต่อจร้าาา ขอบคุณทุกคอมเม้นต์ที่ให้กำลังใจ+เข้ามาอ่านนะคร้าาา

ปล.เรื่องนี้อีกยาววว เพราะเรากะเวียนให้ครบ 5555+

แบบนี้จะเอาเคะราชีณีกลับมาได้ยังไงกัน!!!
ไม่น้า~~~ รีบอร์นช่วยทีเด้~~~

โอ้วววว หรือสึนะจะได้กดแซนซัส(ไปไกลแล้วตู)
/ หยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมากัดแบบโกคุ
เค้าอยากอ่านต่ออ่า~~~~~~~~
*หลบตรีนคนเขียน
จะรอตอนต่อปายเน่อ

แซนซัสของนู๋ ปากยังเสียเหมือนเดิม

มาต่อเร็วๆนะ ถ้าช้าไปสักวันจะจ้างรีบอร์นไป... (เอ...เค้าจะรับงานนอกมั้ยหว่า)

ปล.สนุกอย่างนี้ยิ่งยาวยิ่งดีจ้ะ