•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

Vongola Music Academy
Author : Windiizz
Pairings : D18, XS, 8059 ...6927 10051 BF(ตามมาอีกเป็นชุด -*-)
Rate : .....PG-13 (คิดว่านะฮะ ^^)

Warning : เรื่องนี้เป็นเรื่องแรกที่แนนแต่งนะฮะ ภาษาอาจจะไม่สละสลวย และตัวละครบางทีคาแรคเตอร์อาจจะหลุด ๆ ไปบ้าง แต่ว่าฟิคเรื่องนี้แนนเอาเค้ามาจากเรื่องจริงที่เกิดขึ้นกับแนนและเพื่อน ๆ นะฮะ เนื้อเรื่องอาจจะธรรมดาไปบ้าง ยังไงก็ติชมกันมานะฮะ~~ ^^



ณ ใจกลางกรุงอิตาลี ในร้านบาร์แห่งหนึ่ง ซึ่งเนืองแน่นไปด้วยหนุ่มสาวที่เข้ามาเหยียบย่ำเพื่อหาความสนุกสนานและพบปะผู้คน มีชายหนุ่มกลุ่มหนึ่งซึ่งแต่ละคนดึงดูดสายตาสาว ๆ ในบาร์ได้เป็นอย่างมากกำลังนั่งสุมหัว(?)กันอยู่ในมุมที่ห่างไกลออกไปจากเสียงดนตรีที่ดังออกมาจากสเตรดิโอขนาดใหญ่ ซึ่งบ่งบอกถึงสถานะของบาร์แห่งนี้ได้ดี

“เฮ้ย !! ฉันพูดจริง ๆ นะโว่ยยย ไอ้นั่นมันรักแรกของฉันเลยนะ” ชายหนุ่มผมเงินยาวสลวย ดวงตาสีน้ำทะเลคนนึงในกลุ่มพูด(ดังไปนิ๊ส)ขึ้น พร้อม ๆ กับหน้าที่เริ่มแดงระเรื่อ ซึ่งทำให้เพื่อนคนอื่น ๆ ในกลุ่มนั้นฮากันครืน และอดไม่ได้ที่จะเหน็บแหนม

“หน้าอย่างแกอ่ะนะ เคยรักใครเป็นด้วยหรอว่ะ ? เห็นวัน ๆ มีแต่ดนตรี” ว่าเสร็จก็ฮากันอีกระลอก

นับเป็นเวลานานมาก ๆ ที่ชายหนุ่มกลุ่มนี้ไม่ได้เจอหน้ากันเลย เกือบ10 ปีมาแล้ว และในวันนี้พวกเขาได้กลับมาเจอกันอีกครั้ง ต่างคนต่างบอกเล่าเรื่องราวต่าง ๆ ที่พวกเขาได้ไปเจอมา

ในตอนนี้พวกเขากำลังผลัดกันเล่าเรื่อง “รักครั้งแรก” ของแต่ละคนอยู่อย่างเมามันส์ ความอบอุ่นและความรู้สึกเดิม ๆ ประเดประดังเข้ามาเสมือนครั้นในวัยเยาว์ ได้ห้วนกลับมาสู่พวกเขาอีกครั้ง

“ว่าแต่ว่า หมอนั่นจะมามั้ยนะ ช้าจังเลย~~” ชายร่างสูง ผมสีนิลตัดสั้น ริมฝีปากประดับรอยยิ้มอบอุ่นไว้ตลอดเวลาไม่แปรเปลี่ยน แม้วันเวลาจะแปรผันไปแล้ว นัยน์ตาฉายแววระคนสงสัยเอ่ยขึ้น

“มันจะมาหร๊ออออ คนเยอะขนาดเนี้ย” ชายผมสั้นสีเงิน ที่ตัวเล็กกว่าจึงเอ่ยเปรย ๆ ขึ้นบ้าง

“เฮ้ย ไอ้ม้าสวะ ตาแกแล้วนะเว่ย อย่ามาทำเนียนเบี้ยว !!!!” คนที่คุณก็รู้ว่าใคร (-*-) เอ่ยขึ้นขัดประโยคทั้งหมด ทำให้ชายหนุ่มร่างสูงผมทองอาร่าม นัยน์ตาสีน้ำตาลทองนั้นสุกใสราวแสงอาทิตย์ หันกลับมาจากกระจก มองกลุ่มเพื่อนที่ตอนนี้ทุกคนหันมาจ้องเขาเป็นตาเดียว... ร่างสูงขยับยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยถามชายดวงตาสีโกเมนราวเพลิงที่เพิ่งทักเขา

“โทษที มองหิมะตกเพลินไปหน่อย นายว่าไงนะแซนซัส ??”

“ถึงตาแกเล่าแล้ว รักครั้งแรกของแกอ่ะ เกิดเมื่อไหร่ฮะ ไอ้ม้าสวะ?” แซนซัสตอบกลับเสียงห้วนในขณะที่มือยังขยี้หัวสีเงินที่ยาวสลวยถึงกลางหลังอย่างมันส์มือ จนคนถูกกระทำถลึงตามองอย่างไม่พอใจแต่ก็ไม่ได้ทำอะไรมากไปกว่านั้น ก่อนจะหันกลับมาสนใจดีโน่

ดวงตาสีน้ำตาลทองคู่นั้นกำลังจ้องมองออกไปนอกกระจกที่หิมะกำลังตกโปรยปรายลงมาไม่ขาดสายอย่างเหม่อลอยราวกับกำลังหวนนึกถึงอดีตที่ตนเองเกือบจะเก็บมันไว้เป็นก้นบึ้งของความทรงจำไปแล้ว...

“.....รักครั้งแรก... ของฉัน ...นะหรอ ?”

..............

..........

.......

.....

...


..


.


[Chapter 1] Welcome to Vongola Music Academy!!


เช้าวันนึงอากาศค่อนข้างจะ...มืดครึ้ม มีเมฆมาก ความกดอากาศต่ำ
ถึงแม้สภาพอากาศจะดูหม่นหมอง แต่ก็ไม่ได้ทำให้เด็กหนุ่มผมสีทองนามว่าดีโน่ คาบัคโรเน่ อารมณ์ดีน้อยลงไปเลย หลังจากเดินทางมาจากอิตาลีเพราะแม่ของเขาต้องมาทำธุระที่ญี่ปุ่นเป็นเวลาหลายเดือน เขาก็วุ่นวายกับการย้ายข้าวของเข้าบ้านที่ต้องอยู่ไปอีกหลายเดือน และหาที่เรียนพิเศษเสริมเล็ก ๆ น้อย ๆ ตอนยังอยู่ที่ญี่ปุ่นเพื่อให้สมองไม่ฝ่อไปซะก่อน (เกี่ยวมั้ยเนี้ย ??)

ในที่สุดเขาก็ได้ไปสมัครเรียนดนตรีเพื่อศึกษาต่อจากที่เขาได้เรียนมาจากอิตาลี ในตอนนี้หนุ่มน้อยคาบัคโรเน่ กำลังสะพายกระเป๋ากีตาร์ เดินไปยังที่เรียนดนตรีแห่งใหม่ สถานที่ที่มีขื่อว่า “Vongola Music Academy” หรือเรียกง่าย ๆ ว่า “โรงเรียนดนตรีวองโกเล่” หลังจากวันนี้แหละ หนุ่มน้อยดีโน่จะได้รู้ว่าขึ้นชื่อว่าวองโกเล่แล้ว.... มันเคยธรรมดากับเขาซะทีไหนล่ะ

ดีโน่ที่เพิ่งเคยมาที่นี่เป็นครั้งแรกยังอึ้ง ๆ กับความใหญ่โตมโหฬารเกินที่สอนดนตรีธรรมดาไปมากโข เขาได้เดินเข้าไปถามพนักงานแสนสวยผมสีชมพูเด่นสะดุดตา ท่าทางเฮี้ยว ๆ ที่นั่งกอดตุ๊กตาใส่หมวกอยู่ตรงโต๊ะประชาสัมพันธ์

“เอ่อ...ขอโทษนะครับ พอดีว่าผมเพิ่งมาใหม่น่ะครับ ไม่ทราบว่าจะเรียนกีต้าร์ได้ที่ห้องไหนหรอครับ” ถามไปอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ ...ก็ดูท่าเจ๊แกเดะ!

“เธอน่ะ ใช่ดีโน่ใช่มั้ย” พี่สาวสุดสวยหันมาถามด้วยน้ำเสียงติดจะหงุดหงิดเพราะไปขัดจังหวะการเล่นตุ๊กตาของเธอ (??)

“อ๊ะ...ใช่แล้วครับ” เมื่อตอบคำถามพี่สาวตรงหน้า เธอก็ก้มหน้าลงไปคุ้ยหาแผ่นอะไรสักอย่างในกองเอกสาร ก่อนจะเงยหน้าขึ้นบอกเขารัว ๆ

“ที่เธอสมัครไว้ไปเรียนตามตารางนี้ มาเลตได้อย่างมากสุด 10 นาที ไม่งั้นถือว่าขาด ส่วนห้องก็....ไปหาเอาเองนะ ฉันไม่ว่าง มันอยู่ใกล้ ๆ กับแผนกไวโอลินอ่ะแหละ” ว่าเสร็จก็ส่ง (ยัด) กระดาษขนาดเล็ก ๆ ลงไปในมือของเด็กหนุ่มผมทองที่ยังทำหน้างง ๆ แล้วหันกลับไปสนใจตุ๊กตาตัวจิ๋วใส่หมวกมีกิ่งก่ารูปร่างประหลาดสีเขียว ๆ เกาะบนหมวกต่อไป

ง่าย ๆ งี้เลยหรอเจ๊ ??!!

ทำได้แค่คิดในใจอย่างเซ็ง ๆ แล้วดีโน่ก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมา แล้วเดินเข้าไปด้านในซึ่งมีห้องเรียนอยู่ข้างทางเดินตลอดแนว ระหว่างทางจะมีเขียนแผนกมากมายไว้ด้วยตัวอักษรสุดอาร์ต มีกระจกใสบานกว้างพอที่จะให้เห็นได้ว่าข้างในมีใคร เรียนอะไร ติดอยู่ทุกบานประตู แต่ละห้องก็จะแตกต่างกันไป ทั้งสอนทฤษฎีดนตรี วง เดี่ยว กลุ่มหรือห้องซ้อม ตามแต่ละแผนก เรียกได้ว่าไม่มีขาดตกบกพร่องเลย ซึ่งบอกได้คำเดียวว่า หรูโคตร !! เด็กหนุ่มมัวแต่มองสภาพแวดล้อมรอบตัวจนเดินสะดุดขาตัวเองล้มลงไปจูบกับพื้นเข้าให้…

โครม !!

“ฮะ ๆ ๆ ๆ นายนี่ตลกจัง เอ๊าไหวมั้ยนั่น” เมื่อเงยหน้าขึ้นมาหลังจากการจูบพื้น ดีโน่ก็ได้เห็นเด็กชายรุ่นราวคราวเดียวกัน ถึงแม้ตัวจะสูงน้อยกว่าเขาแต่เมื่อเทียบกับคนญี่ปุ่นแล้วก็นับว่าสูงพอควร ผมสั้นสีดำชี้ตั้งไม่เป็นทรง ริมฝีปากมีรอยยิ้มประดับอยู่ กำลังยื่นมือส่งมาให้เขา ดีโน่จับมือนั้นแล้วยันตัวลุกขึ้นยืน พร้อมกับกล่าวขอบคุณ

“แหะ ๆ ขอบใจนะ ว่าแต่นายรู้ทางไปแผนกกีต้าร์มั้ย?”

“หืม นายเป็นเด็กใหม่หรอกหรอ มิน่าทำไมหน้าไม่คุ้น ฉันชื่อยามาโมโตะ ทาเคชิ นะ”

“อ่า...ฉันชื่อดีโน่ คาบัคโรเน่ น่ะ” ว่าเสร็จก็ยิ้มตอบกลับ

“นายอยู่แผนกกีต้าร์ก็พอดีเลย เพราะฉันเล่นเบส อยู่ใกล้ ๆ กันนี้เอง เดี๊ยวฉันพาไป” แล้วยามาโมโตะก็เดินนำลิ่วไป ปล่อยให้ดีโน่วิ่งตาม ระหว่างทางที่ไปนั้นดีโน่ก็ได้เห็นเด็กนักเรียนมากมาย ซ้อมบ้างเรียนบ้าง ตามห้องต่าง ๆ ที่เขาเดินผ่าน และตอนนี้เขาก็ได้เดินมาถึงโซนเครื่องสายแล้ว

“นายจำทางไว้ให้ดีแล้วกัน เพราะที่นี่แบ่งเป็นโซนแล้วก็แผนกด้วย บางทีอาจจะหลงเหมือนฉันตอนมาใหม่ก็ได้นะ ฮะ ๆ ๆ”

หมอนี่อารมณ์ดีมาจากไหนฟะเนี่ย? -*-

“อื้ม ขอบใจนะ ว่าแต่นายได้ยินเสียงอะไรมั้ย?”

“เห? เสียงอะไร ไม่มีหรอก นายคิดไปเองหรือเปล่า” ยามาโมโตะกล่าวยิ้ม ๆ

“ก็เสี....” ยังไม่ทันที่ดีโน่จะได้กล่าวอะไรต่อก็มีร่างที่คาดว่าจะเป็นคนพุ่งออกมาจากบานประตูกระเด็นไปติดผนังฝั่งตรงข้าม!
พร้อมกับชายหนุ่มซึ่งมีผมสีเงินประกายยาวเดินออกมาจากห้อง
ในมือถือคันชักโบว์ของเชลโล่ที่ชี้กราดไปทางเด็กโชคร้ายที่ถูกยัน (ถีบ) ออกมาจากห้อง แล้วตะโกนด่าด้วยเสียงอันน่ากลัว

“ไอ้งี่เง่าเอ้ย ! ถ้าเล่นห่วยแตกอย่างนี้ก็อย่ามาสะเอ่อะเล่นคู่กับฉัน !!!!”

“ใจเย็น ๆ น่าสควอโล่ นายทำเด็กใหม่ตกใจหมดแล้วเห็นมั้ยเนี่ย ” อยู่ ๆ ยามาโมโตะผู้ไม่กลัวตายก็เดินเข้าไปปรามไม่ให้ชายหนุ่มผมเงินเดินไปกระทืบคนที่พุ่งออกมาจากบานประตูตายซะก่อน

“อะไรของแกฟระ อย่ามายุ่งนะเว่ย เจ้านี่มันห่วยแตกเอง ....แล้วแกบอกว่าเด็กใหม่เรอะ?”

“อื้อ ๆ เขามาใหม่อยู่แผนกกีต้าร์อ่ะ “ ว่าแล้วยามาโมโตะก็ชี้นิ้วไปที่ดีโน่ สควอโล่เลยหันตัวกลับมาจากการจะกระทืบคน มาจ้องหน้าดีโน่แทนจ้องกันอยู่นาน....นานมากกกกกก กว่าจะระลึกได้ว่าเคยเป็นเพื่อนกันสมัยยังเด็ก ๆ

“เฮ้ยยยย ยย !!! ดีโน่/สควอโล่” ว่าเสร็จก็กระโดดกอดกัน ปล่อยให้ยามาโมโตะยืนงง ๆ

ไปรู้จักกันตอนไส ???

“ไม่ได้เจอตั้งนานแหน่ะ ไอ้ขี้แหย เป็นไงมั่งว่ะ แล้วแกมาญี่ปุ่นทำไม”

“แม่ฉันมาทำงานที่นี่สักพักน่ะ ไม่คิดเลยว่าจะมาเจอนายที่นี่”

“นายสองคนรู้จักกันอยู่แล้วหรอกหรอ ??” เจ้าของผมสีดำคนเดียวในวงสนทนาขัดขึ้น

“ใช่แล้ว ฉันเคยรู้จักมันสมัยยังเด็ก ๆ ว่าแต่ว่านี่มันจะเริ่มเรียนแล้ว แกไม่มีเรียนหรอ??” เมื่อทักกันมาอย่างนี่ ก็ทำให้สองหนุ่มแผนกกีต้าร์ร้องประสานเสียงกันเลย

“เฮ้ย !! เวรแล้ว” แล้ววิ่งปรู๊ดไปเข้าห้องเรียนจนนับวิแทบไม่ทัน ปล่อยให้หนุ่มผมเงินกุมขมับอย่างเอือมระอา แล้วเดินกลับเข้าห้องไปซ้อมเชลโล่ต่อ

................

..........

.....

..

.


กริ๊งงง งงง งง ~~~!!

“ฮู๊ววววว ว โชคดีนะที่นายเรียนตารางเดียวกับฉันน่ะ” ยามาโมโตะว่าด้วยเสียงร่าเริงหลังจากหมดชั่วโมงเรียนแล้ว

“นั่นสิ โชคดีที่ฉันเจอนายมากกว่า ไม่งั้นได้เดินหลงอยู่ตรงทางเข้านั่นแหละ”

“ฮะ ๆ ๆ ไม่เป็นไรหรอก ....นี่ ดีโน่ไปเดินเที่ยวกันไหมล่ะ เดี๊ยวฉันพาทัวร์เอง!”

“ก็เอาสิ” ดีโน่ว่ายิ้ม ๆ แล้วหนุ่มหล่อสองคนก็ย้ายร่างตนเองออกจากห้อง ปล่อยให้สาว ๆ ในห้องเคลิ้มกันเป็นแถบ ๆ ~~

“แถบนี้เดี๊ยวค่อยดูแล้วกันยังไงนายก็ต้องเห็นมันบ่อย ๆ อยู่แล้ว ไปดูแถว ๆ แผนกเปียโนล่ะกัน” ว่าแล้วก็เดินพาดีโนไปลิ่ว ๆ อีกครั้ง
ระหว่างทางเดินไปแผนกเปียโน ดีโน่ก็ได้เดินผ่านแผนกกลองหรือโซนเครื่องกระทบนั่นเอง สายตาก็ได้กวาดมองไปเรื่อย ๆ

ทุกคนดูเทพมากเลยแหะ โดยเฉพาะหมอนั่น...

เจ้าของดวงตาสีอำพัน มองเข้าไปในกระจกบานใสเห็นผู้ชายร่างสูงคนนึง กำลังนั่งตีกลองชุดอย่างมันส์ ซึ่งแค่ดูจากท่าทางและเทคนิคแล้วก็ถือได้เลยว่าเก่งมาก

“นี่ ยามาโมโตะ หมอนั่นน่ะ ใครหรอ ดูท่าทางจะเก่งมากเลยแฮะ” ถามไปทั้ง ๆ ที่สายตายังคงจ้องบุคคลคนนั้นอยู่ ถึงแม้ว่าจะไม่ค่อยชัดเพราะกลองบังหน้าอยู่ก็ตาม เรียกให้ยามาโมโตะหันมามองตาม

“หมอนั้นนะหรอ ชื่อว่าแซนซัส น่ะ มันเทพก็คงไม่แปลกหรอก เพราะมันเป็นเด็กทุนนี่นา”

“นายบอกว่าหมอนั่นชื่อแซนซัสหรอ !!” กล่าวเสร็จดีโน่ก็รีบวิ่งไปยืนหน้าห้องกลองชุดเพื่อจะได้ดูหน้าชัด ๆ ว่าใช่กับคนที่เขารู้จักหรือไม่

....เย้ยยย !! แซนซัสจริง ๆ ด้วยอ๊า~~

พอเห็นว่าใช่คนที่ตนเองรู้จักก็กำลังจะรีบหันหน้าหนีออกจากที่ ๆ ยืนอยู่ แต่ไม่ทันซะแล้ว

“ไงไอ้ม้าสวะ หายหัวไปนาน แกมาทำไรแถวนี้ว่ะ” ร่างที่ค่อนข้างจะสูงกว่าตน ดวงตาสีเพลิงเปิดประตูห้องออกมา แล้วมายืนประจันหน้า
ซึ่งทำให้ดีโน่สะดุ้งเล็กน้อย

“เอ่อ...แซนซัส ไม่ได้เจอกันนานนะ พอดีมีเหตุนิดหน่อยน่ะ ฉันเลยย้ายมาเรียนที่นี่”

“หืมม น่าสนุกดีนี่ ที่นี่ยังรับได้อีกทุน ฉันคิดว่าแกคงจะมีปัญญาเอานะ” ว่าเสร็จก็กระตุกยิ้มมุมปากนิด ๆ (อันที่จริงเรียกว่า แสยะดีกว่า -*-) ส่งให้ดีโน่แล้วเดินเข้าห้องไปซ้อมต่อ

“ทุนอะไรหรอ ยามาโมโตะ” ดีโน่หันมาถามด้วยความสงสัย

“อืม... เดินมาแล้วเดี๊ยวฉันจะเล่าให้ฟัง” ว่าแล้วก็เดินไปยังแผนกเปียโนต่อ

“ทุนที่แซนซัสบอกอ่ะนะ มันเป็นทุนจากเจ้าของโรงเรียนแห่งนี้ที่มีไว้สำหรับ ให้นักเรียนที่มีพรสวรรค์ในด้านดนตรีน่ะ ศึกษาต่อ ถ้าไม่เทพจริงก็ไม่ได้หรอกนะ เพราะเขาจะมีสอบคัด ตอนนี้มีเด็กที่ได้รับทุนทั้งหมด 5 คนแล้วนะ นายเห็นไป 3 คนแล้วด้วย ฮะ ๆ ๆ”

“หา??? ฉันเห็นไป 3 คนแล้วหรอ ฉันเพิ่งจะเห็นแซนซัสไปคนเดียวเองนะ”

“ก็มีแซนซัสที่นายเห็นเมื่อกี้”

“อื้ม”

“แล้วก็เพื่อนเก่าที่นายเจอก่อนเข้าเรียน สควอโล่ไง”

“หา~~!”

“แล้วก็คนที่ยืนอยู่หน้านายด้วยอีกคน ฮะ ๆ ๆ ”

“ห๊ะ ! ยามาโมโตะ นายก็เป็นนักเรียนทุนหรอเนี่ย”

“ใช่แล้ว เดี๊ยวฉันจะให้นายเห็นนักเรียนทุนคนอื่น ๆ ละกัน ถึงละ” เมื่อยามามโตะว่าเช่นนั้นดีโน่ก็หันหน้ามามองตาม ถึงแผนกเปียโนแล้ว เขาได้ยินเสียงเปียโนอันไพเราะ ดังแผ่ว ๆ มาจากห้องที่อยู่ข้างใน ยามาโมโตะหันมามองยิ้ม ๆ ตามเคยพร้อมกับสาวเท้าก้าวไปข้างหน้า เพื่อให้ดีโน่เดินตามไป

ยิ่งเดินตามไปเท่าไหร่เสียงเปียโนก็ยิ่งชัดขึ้นเท่านั้น
และแล้วเขาก็เห็นหนุ่มผมเงินสั้นประบ่าแต่งตัวแนวฮิปฮอป ไม่เข้ากับแกรนด์เปียโนอันสวยหรูนั้น กำลังบรรเลงบทเพลงที่ไพเราะเสนาะหูเป็นอย่างมาก มาจากข้างในห้องซึ่งอยู่ในสุดของแผนก

ดีโน่หันหน้าไปมองหน้ายามาโมโตะซึ่งตอนนี้เอาแต่จ้องเด็กชายผมสั้นสีเงินคนนั้นไม่วางตาพร้อมกับกระตุกรอยยิ้มที่มุมปาก รอยยิ้มที่ต่างออกไปมาพร้อมกับแววตาที่อ่านไม่ออก เมื่อจ้องมองเด็กชายคนนั้น...

เมื่อเสียงเปียโนจบลง ยามาโมโตะก็เปิดประตูเข้าไปโดยไม่เคาะอย่างเนียน ๆ (?) (มารยาทล่ะยามะ ><)

“ไงโกคุเทระ ยังเล่นได้ซึ้งกินใจฉันไม่เปลี่ยนเลยน้า~~”

“ก...แกเข้ามาทำไมฟระ ! แล้วประตูอ่ะ หัดเคาะซะบ้างนะ” โกคุเทระ ที่เพิ่งจะอินกับการบรรเลงบทเพลงจบก็ต้องค้างเมื่อมีเจ้าตัวเนียนเดินเข้ามาอย่างด้าน ๆ พร้อมกับคนแปลกหน้าซึ่งยืนอยู่ตรงหลืบ

“ฉันแค่พาเพื่อนใหม่มาทัวร์น่ะ โกคุเทระนี่ดีโน่นะ มาใหม่อยู่แผนกกีต้าร์ ดีโน่นี่โกคุเทระ เจ้าของทุนจากแผนกเปียโน” โกคุเทระมองหน้ายามาโมโตะ ก่อนจะหันมามองหน้าดีโน่แล้วกระตุกยิ้มนิด ๆ แล้วยื่นมือไปเช็คแฮนด์(เขย่า) แบบขอไปที

“เออ ๆ ๆ หวัดดี ทีนี้ออกไปจากห้องฉันได้แล้วนะเฟ้ย ไอ้บ้าเบส(บอล)”

“เด...เดี๊ยวสิ เพิ่งจะเจอกันหลังจากปิดเทอมไปเองนะ ! ฉันคิดถึงนายมากเลยรู้มั้ย”

“แล้วใครใช้ให้แกคิดถึงฉันฮะ ! ออกไป๊” ว่าเสร็จกำลังตั้งท่าจะผลัก (ถีบ) ก็มีมารอีกหนึ่งตัวมาผจญจนได้

“ไดนาไมต์ ~~ คิดถึงเจ้าชายมั้ย วันนี้เจ้าชายเอาโน๊ตของโชแปงค์ที่ไดนาไมต์อยากได้มาด้วยน้า~~”

“แกจะมาให้มันวุ่นวายอีกทำไมวะเนี้ยยย ย แล้วเมื่อกี้แกบอกว่าโน๊ตโชแปงค์หรอ ?” โกคุเทระผละจากหนุ่มร่างสูงสองคนที่ยืนเหวอไปแล้วกับอารมณ์ที่เปลี่ยนแปลงฉับพลันเหมือนน้ำแข็งเข้าไมโครเวฟของโกคุเทระ(แกเปรียบอะไรเนี่ย ! = =’’)

“ใช่แล้ว นี่ไงๆ ๆ ๆ” เจ้าชายตัวแสบยื่นโน๊ตให้พร้อมกับลอบเกาะแขนโกคุเทระ โดยที่เจ้าตัว...มัวแต่สนใจโน๊ตในมือ กับยามาโมโตะที่ถลึงตามองอย่างเอาเรื่อง และหนูดีโน่ที่ได้แต่ยืนงง....

“พวกแกออกไปได้และ ฉันจะลองเล่นดูซะหน่อย ไม่ชอบให้ใครกวนด้วย” ปากว่าไปนั่น แต่ตายังจ้องโน๊ตไม่ได้สนใจสิ่งรอบด้านเลยสักนิด

“งั้น...เจ้าชายไปก่อนนะ” ว่าเสร็จก็ขโมยหอมแก้มไป 1 ที แล้ววิ่งฉิวออกจากห้องไป ปล่อยให้ยามาโมโตะอ้าปากค้างกับโกคุเทระที่ทำแค่ใช้มือเช็ดแก้มแล้วเดินไปที่แกรนด์เปียโนตัวใหญ่ และหนูดีโน่ที่ยืนงงต่อไป~

“เฮ้อออ ไปกันเถอะดีโน่” เมื่อว่าเสร็จดีโน่ก็โดนยามาโมโตะลากออกมาจากห้องอย่างปลง ๆ

“อ้าว เฮ้ยยย” พูดได้แค่นั้นดีโน่ก็เงียบเมื่อเห็นยามาโมโตะหน้าซึมไปเลยหลังออกมาจากห้อง แต่แล้วก็ต้องแปลกใจเมื่ออยู่ ๆ ยามาโมโตะก็หันกลับมาบอกพร้อมรอยยิ้มว่า

“นายยังไม่ได้เห็นอีกหนึ่งนักเรียนทุนเลยนะ ดีโน่”

เมื่อกี้ที่หน้าซึมแกโกหกใช่ม้ายย ??

“อ..อื้ม เขาเป็นใครหรอ”

“เขาอยู่โซนเครื่องสายเหมือนพวกเราอ่ะแหละ”

“หืมม เขาเล่นกีต้าร์เหมือนฉันหรอ?”

“ไม่ใช่หรอก เขาเล่นเครื่องสี เหมือนสควอโล่”

“......”

“เขาชื่อ ฮิบาริ เคียวยะ แผนกไวโอลินน่ะ”

......................

...............

……....

......


..


.




TBC.


//วิ่งไปหลบอยุ่ตรงหลืบ

เป็นยังไงมั่งฮะ??

ติชม แนะนำ บอกกล่าวกันได้นะ แนนจะได้เอาไปปรับปรุง ^^

ขอบคุนฮะ~~

................................................................

คะ...เคียวยะน้อยเล่นไวโอลิน....
แต่มีหรือจะสู้กีต้าร์...หึหึ //โดนถีบ(ไปไกลแล้วเฟร้ย)

อะโห้

แต่ละคน..........

ท่านฮิกับไวโอลิน
มัน.....คงเป็นภาพที่สุดยอดมากๆ
ยามะ ก็ยังเนียนได้อีกตามแบบฉบับ
จะรออ่านตอนต่อไปงับ

....ป๋าตีกล่องชุดอะ>,อรั่งงงงงงงงงงงงง หลามเชลโล่ ฮะๆ นั่งกรี้ดดดด เรื่องน่ารักมากเลยแนนจ๋า ..ไวโอลิน....คันชักสินะหึหึ

ป๋าตีกลองชุด....พรวดดดด /เช็ดเลือด

ท่านฮิเล่นไวโอลิน>< พิงค์ชอบผู้ชายเล่นไวโอลินง่ะ

อ๊ายยยยย ชอบๆ...

ไม่น่าคู่กับม้าเลย...(/โดนแม่ยก D18 รุมกระทืบ)


ยังไงก็ตาม สู้ๆนะคะท่านแนน^^

กรี๊ดด หนูเคียวเล่นไวโอลิน

ดูไฮโซหรูหรามากมาย

มาต่อไวๆเน่อเจ้า

โอ้ววววววววววววววว Musing land

เคียวยะเล่นไวโอลินด้วย ฮิ้วววววววววววววววววว *0*

หวังว่า คอไม่เอียงนะ . . . // อ๊ากกกกกกก โดนรุมตื๊บ

และแล้วพรหมลิขิต ก็พาให้ ม้าโน่ มาเจอเคียวยะ >< /โดย กามมาเทพ ยามะ ^^"

*3* D18 จงเจริญ

.....คุณฮิกับไวโอลิน...=[]=!! (คันชัก!! โดนตบ)
พรหมลิขิตบันดาชักกพา ดลให้มาพบกันทันใด....
อุกรี๊ด วีดว้าย รักแรกพี่โน่>w<

ครือว่า
.
.
.
.

แนนซังแต่งเก่งจังเรย~~~~~~/มองดูตัวเองแล้วกลับไปนั่งเย็บมัมมี่/

เข้าเรื่อง

กรี๊ด~~~~~~อ๊าง~~งงงงงงง น่ารักแตมชอบพวกเล่นดนตรีม๊ากมากโดยเฉพาะคันชักกับกลองชุด

แหม รักแรกของโน่คุงช่างอ๊างงงงงงงมาแต่งต่อด่วนเด้อหลาย/ช่วงนี้ติดเว้าอีสานบ่อย

แนนคุง *-*

อร๊ากกกก 8059B หรือนี่
โอ๊ยยยยย ที่รักเก่า (B) มาจับคู่ออริ 8059 เข้า
อ๊ากกก ถูกจัยยยยยยยย

//เข้ามาเพื่อ............................กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

OH MY YAOI!!!! เข้ามาสครีมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมลูกเดียว

ป๋าตีกลอง..อร๊ายยยยยยยยยย~~หลามเชลโล่......อร๊างค์~~~~~

คุณฮิไวโอลิน!!!!ไวโอลินๆๆๆๆๆ>///< สุดยอดดดดดดดดดดด แนนจังสุโค่ยยยยยยยยยยยยยยยยยย

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก//โดนตบเพราะโหวกเหวกโวยวาย

กร๊าซซซซซซ
ป๋าตีกลองชุด สุดยอดดด!!
เคลิ้มไปกับมโนภาพ ที่สร้างขึ้น!
อย่างป๋าสงสัยต้องใช้ 2 กระเดื่อง เพราะถ้าใช้กระเดื่องเดียวกลองคงดูเล็กไปแหงม ๆ
ป๋าเล่นตัวใหญ่โฮกซะขนาดนั้น ..

หลามเลนเชลโล่ ..
น่าฮัก =///=


มาสครีม XS ล้วน ๆ 5555+

เลือกเครื่องดนตรีได้เหมาะกับบุคคลมาก
แต่อยากรู้จริงๆว่าใครเป็นอาจารย์ใหญ่โรงเรียนเนี่ย? รุ่นที่ 9 รึเปล่าครับ
ขอบคุณสำหรับแฟนฟิคมันๆครับผม