•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

แต่งต่อแล้วนะคะ แต่งฟิคไม่เก่งง่ะ เอาภาพมาลงแทนละกัน
วาดเผามากมาย โอ้ ท่าทางรูปไม่ขึ้น ขออภัยอย่างแรง ถ้าใครจะดูรูปก็เปิดอีกหน้าต่างนึงแล้วก๊อป url ลงเอานะคะ ทำไม่ได้อ่ะ พอจะอัพภาพทีหลังมันกลายเป็นอยู่ข้างล่างหมด
ขออภัยในความไม่สะดวกค่ะ -- --"
-*-*-*-*-*-

ภายในห้องที่มีเพียงแสงสลัว วองโกเล่รุ่นที่ 10 นั่งหลับตาอยู่บนเก้าอี้ไม้ทื่อๆที่ไม่มีการประดับประดาสิ่งใดให้สมฐานะแม้แต่น้อย หากแต่เพราะเขาเป็นคนถ่อมตน จึงไม่โวยวายอะไรกับการเสียมารายาทเช่นนี้ของเจ้าของห้อง เขาลืมตาขึ้นช้าๆ เพื่อมองสายตาตรงหน้าอย่างจริงๆจังๆ ใบหน้าของคนที่ตัวเขาเองก็ไม่รู้ว่าเกลียดหรือเปล่าอยู่ในระดับสายตา ใบหน้านั้นเผยอริมฝีปาก



“ตื่นแล้วเหรอครับ วองโกเล่?” เสียงนั้นถามอย่างสุภาพ
“ฉันไม่ได้หลับสักหน่อย แค่ไม่อยากจ้องหน้านายเท่านั้น มุคุโร่”
เจ้าของชื่อ-มุคุโร่-ดูจะตะลึงเล็กน้อยที่ถูกเรียกชื่อตรงๆ แต่เขาก็ซ่อนอาการไว้ด้วยรอยยิ้มอย่างที่ทำเป็นประจำ



“พาฉันกลับไปหาทุกคนเดี๋ยวนี้นะ มุคุโร่” ซาวาดะ สึนะ ออกคำสั่ง อย่างน้อยเขาก็เป็นวองโกเล่รุ่นที่ 10 ผู้พิทักษ์แห่งหมอกคนนี้คงยอมฟังเขาบ้าง
“เสียใจครับ คุณต้องอยู่กับผมที่นี่แหละ” ผู้พิทักษ์แห่งหมอกลุกขึ้นจากเก้าอี้ ดูไม่ยี่หระต่อหัวหน้าของตนแม้แต่น้อย
“นี่ นาย!” สึนะพยายามจะด่า แต่ก็ตัดสินใจสงบปากไว้ดีกว่า “นาย...พาฉันมาที่นี่ทำไม แล้วที่นี่มันที่ไหน”

มุคุโร่ถอนหายใจ “ในโลกของผมครับ” เขาตอบ แว่บนึงสึนะเห็นความอ้างว้างในดวงตาคู่นั้น แม้ว่าแสงจะน้อยมากก็ตาม “คุณรู้ไหม การที่ใครสักคนหลุดเข้ามาในโลกของผมแบบนี้ได้ และมาอยู่นานๆเช่นคุณ จิตวิญญาณจะค่อยๆถูกกัดกินไปทีละนิด” มุคุโร่ยื่นหน้าเข้ามาใกล้หูของสึนะ ลมหายใจอุ่นๆปะทะติ่งหู สึนะสะดุ้งแต่ไม่ยักกะปัดป้อง เสียงกระซิบเล็ดเข้ามา “...หมายความว่า ผมจะมีโอกาสยึดร่างคุณได้ง่ายขึ้นไงล่ะ”




“พูดไม่ออกเลยเหรอครับ วองโกเล่” มุคุโร่ถอนหน้าออกมา มีรอยยิ้มบนใบหน้าอีกครั้ง สึนะลุกขึ้นบ้าง
“เลิกทำหน้าแบบนั้นซะทีเถอะ” สึนะพูด เขามองหน้ามุคุโร่ตรงๆ
“? ทำไมครับ? อะไรของคุณอีกนะ จะเล่นมุขอะไรงั้นเหรอ?” มุคุโร่ยังคงพูดจากวนใบหน้ามีรอยยิ้ม
“ไม่ต้องยิ้มก็ได้ ถ้านายไม่มีความสุขน่ะ”
“...หา?”




สึนะเดินเข้าไปไกลๆมุคุโร่ แล้วใช้สองแขนเล็กๆของเขาเกี่ยวโน้มศีรษะของคนที่ตัวสูงกว่าเบื้องหน้าลงมาซบลงที่ไหล่ข้างหนึ่งของเขา
“ /// ...จะ...จะทำอะไรน่ะ วองโก....”
“ไม่ต้องพูดแล้ว...” สึนะกล่าวเรียบๆ มือของเขาลูบหลังมุคุโร่อย่างอบอุ่น
“เหงามากไม่ใช่เหรอ?”
“.........”
เพียงประโยคเดียวที่แล่นผ่านหู ราวกับจะผ่านทะลุเข้าไปถึงหัวใจของผู้พิทักษ์แห่งหมอกโดยสิ้นเชิง รอยยิ้มของเขาหุบลง เหมือนจะร้องไห้ แต่เขาก็พยายามกลั้นเอาไว้ ร่างสูงสั่นน้อยๆอย่างหวั่นไหว มือสองข้างของเขาคว้ากอดสึนะคืนบ้าง ราวกับโหยหาความอบอุ่นนี้มานาน



‘ผมอาจจะเหงาจริงๆก็ได้’ มุคุโร่คิดในใจ
‘ช่วยเป็นที่พักใจให้ผมตลอดไปด้วยนะ...วองโกเล่...’




................
....................
...........................
.........................................................

"รุ่นที่ 10 คร้าบ รุ่นที่ 10"
เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นไม่ใกล้ไม่ไกล ผู้ถูกเรียกสะดุ้งตื่นขึ้นอย่างบอกไม่ถูก



"โกะ...โกคุเทระคุง"
"ครับ"
"ที่นี่มัน...." สึนะกวาดสายตาไปรอบๆสถานที่ที่เขาอยู่ ปรากฎว่ามันคือห้องนอนของเขาเอง "นี่มัน..."
"ตื่นเถอะครับรุ่นที่ 10 วันนี้โรงเรียนไม่หยุดนะครับ ผมมารอรับไปพร้อมกัน คุณแม่เห็นไม่ตื่นสักทีเลยให้ผมขึ้นมาปลุกครับ"
"......อือ...." สึนะครางในลำคอ เขายังมึนๆอยู่ แต่แล้วก็นึกเรื่องสำคัญขึ้นมาได้ เขาลุกพรวดขึ้น "โกคุเทระคุง!!"
"อะไรครับ? เกิดอะไรขึ้น?"
คิ้วสึนะขมวดเข้าหากันโดยไม่ตั้งใจ ร่างของเขาสั่นน้อยอย่างอ่อนไหว เอ่ยปากถามผู้พิทักษ์แห่งวายุ
"มุ...มุคุโร่ล่ะ?"
โกคุเทระมองสึนะแปลกๆ เขาไม่คิดว่าจะถูกถามเรื่องเจ้าของชื่อนี้
"มุคุโร่...? มันก็อยู่ที่วีดิเช่น่ะสิครับ ทำไมเหรอครับ"
"......."


ราวกับโดนหนามแหลมทิ่มแทงใจ น้ำตาของวองโกเล่รุ่นที่ 10 ไหลอาบแก้มอย่างไม่อาจควบคุม จริงสินะ มุคุโร่ยังถูกจับอยู่ที่วีดิเช่...ผู้พิทักษ์แห่งหมอกของเราก็คือ โคลม โดคุโร่....

".............อึ๊ก......"
"รุ่นที่ 10 เกิดอะไรขึ้นครับ!!" โกคุเทระตกใจ รีบวเข้ามาใกล้ๆ เขาไม่เคยเห็นหัวหน้าที่แสนเทดทูนร้องไห้อย่างอ่อนแอเช่นนี้มาก่อน "รุ่นที่ 10 อย่าร้องสิครับ..."

แต่ไม่เป็นผล น้ำตาของสึนะไหลออกมาอย่างที่ไม่มีใครอาจหยุดได้ เขารู้สึกเจ็บปวด รู้สึกผิด เขาเสียใจ เมื่อคืนนี้มุคุโร่มาหาเขา เข้ามาในจิตใจของเขา และเหมือนราวกับว่าความเศร้าสร้อยของเขาจะติดตรึงอยู่ภายในใจสึนะด้วย ...เขาจำได้ "โลก" ของมุคุโร่นั้น เงียบเพียงไหน มืดขนาดไหน และหนาวสั่นสักเพียงไหน ในขณะที่เขาตอนนี้มีโกคุเทระคุงมารับไปโรงเรียนพร้อมกัน เดี๋ยวสักพักยามาโมโตะคงมาสมทบ ระหว่างทางเจอ รุ่นพี่ซาซางาวะกับเคียวโกะจัง เจอคุณฮิบาริตรวจความเรียบร้อยในโรงเรียน ส่วนโคลมก็มีจิคุสะกับเคนดูแลอยู่

.......แต่มุคุโร่ไม่มีใครเลย......


"รุ่นที่ 10 ครับ..." โกคุเทระยังคงพยายามปลอบสึนะที่ร้องไห้ไม่หยุด น้ำตาที่ชวนปวดร้าวไปขนถึงขั้วหัวใจ


".......วองโกเล่รุ่น 10 อะไรกัน...." สึนะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

แค่โอบอุ้มคนคนเดียวยังทำไม่ได้เลย

สึนะร้องไห้ เขาไม่รู้ว่ามุคุโร่จะรู้หรือเปล่า น้ำตาของวองโกเล่รุ่นที่ 10 ที่ราดรินลงมาอย่างต่อเนื่องเพื่อคนที่เคยคิดทำร้ายเขา สึนะเสียใจ แต่ไม่รู้จะทำอย่างไร เขาอยากโอบกอดมผู้พิทักษ์แห่งหมอกผู้นี้ไว้ด้วยอ้อมแขนของเขาแล้วลูบหลังปลอบว่า "ไม่เป็นไร...ฉันอยู่ตรงนี้ ฉันอยู่ที่นี่แล้ว..." แต่ก็ไม่อาจทำได้ ... สึนะเสียใจ เสียใจจริงๆ


---/////-----//////-----/////

*---คุกวีดิเช่----*

"เฮ้ย เมื่อกี้น้ำนี่มันกระเพื่อมหน่อยหรือเปล่า?" ผู้คุมมุคุโร่คนหนึ่งร้องบอกเพื่อนข้างๆ
"หืม ไม่รู้สิ" ผู้คุมอีกคนไม่ใส่ใจ

ลึกๆลงไปในนักโทษคนนี้ หัวใจของเขากำลังร่ำร้อง แม้จะเพียงเล็กน้อยแต่ใจของเขากับสึนะก็เชื่อมถึงกัน....

'อย่าร้องไห้สิครับ วองโกเล่ของผม...'

'ผมจะกลับไปหาคุณให้ได้ เพราะคุณเป็นที่พักใจแห่งเดียวที่ผมมี'







-*-*-*-*-*-*-*-

จบแระค่า
ขอบคุณที่อ่านมาจนบัดนี้ พบกันเรื่องหน้าค่ะ ^^

เฮ้ย มุคุโร่เรียกสึนะว่าวองโกเล่ซะฉิบ...
ผิดแน่เลย---- ขอโทดที่ไม่ได้ศึกษาให้ถ่องแท้นะคะ

ชอบๆๆ เขียนดีจัง

สงสารมุคุโร่ง่า T T

ที่แท้ก็เหงานี่เอง

มาซบเราก็ได้น้า มุคุจ๋า อิๆ

คงไม่ได้จบแค่นี้นะ?

มันยังค้างคาใจอยู่เลย มาต่ออีกหน่อยเถอะ


แต่งดีแล้ว แต่เราว่าบรรยายน้อยไปนะ ถ้าบรรยายความรู้สึกให้มากกว่านี้อาจจะยิ่งซึ้งก็ได้

มุคุโร่ยิ่งน่าสงสารอยู่ด้วย มีอะไรให้เล่นเยอะ

โดยเฉพาะความสัมพันธ์ของเขากับสึนะที่เป็นมาเฟีีย

แบบว่า...รัก แต่ก็เกลียด อะไรประมาณเนี้ย

ปล.แอบนึกถึงเพลง 'ขอเพียงที่พักใจ' ของมาลีวัลย์
ง่ะ...มีใครรู้จักมั้ยเนี่ย เพลงเก่าขนาดนี้

มาต่อเถอะ อยากให้ต่ออ่ะ
ค้างคา มาต่อนะจ๊ะ
ปิ๊งๆ <<< ทำตาเว้าวอน

สรุปสึนะมันจะได้กลับบ้านไหมเนี่ย เหอ ๆ ถ้ายังไม่จบละก็มาต่อซะดี ๆ อารมณ์มันค้าง =w="

ซึ้งดีจัง TT^TT โอ๋ ๆ มุคุโร่ นิ่ง ๆ ซะน้า... (ผัวะ! โดนอีกฝ่ายชกกระเด็น)


"เราทั้งรักทั้งเกลียดคนคนเดียวกันได้อย่างไร"
คำตอบนั้นก็คงจะแล้วแต่คนจะคิด


...ช่วงนี้เราเป็นอะไรฟะเนี่ย ชักน้ำเน่าจัดขึ้นทุกวัน ๆ - -"
อ้อ...ข้อความในเครื่องหมายคำพูดนั้น เราจำของคนอื่นเขามาอีกทีอะนะ แหะ ๆ

เราเห็นบางครั้งมุคุโรก็เรียกสึนะว่าวองโกเลนะ หรือจะคิดไปเอง... เออ จ๊างเต๊อะ

คาแร็คเตอร์ของสึนะสื่อได้ดีมากเลยค่ะ อ่าแล้วรู้สึกว่าถ้าเป็นสึนะคงทำอย่างนี้จริงๆ เพราะเขาสามารถรับรู้จิตของมุคุโรได้อยู่แล้ว (สุดยอดลางสังหรณ์)

สมกับเป็นท้องฟ้า และหัวหน้าที่ดูแลทุกชีวิตจริงๆ เรื่องเล็กน้อยก็ยังใส่ใจ

อยากเห็นเป็นโดฯจัง คุณ B-ichise ไม่สนใจวาดเหรอคะ ภาพในบลอคดูแล้วน่ารักมากค่ะ

สนุกมากเลยนะ ชอบหงะชอบ อ่านแล้วซึ้งมากเลย เพราะเราว่าจริงๆแล้วมุคุโร่ลึกๆก็อาจจะเป็นแบบนี้ก็ได้ เพราะที่ผ่านมาเจ้าตัวก็เจออะไรมาเยอะอะนะ...แต่ว่า....อยากให้มาต่ออีกหงะ แบบว่ามันค้างๆคาๆน้า

ว้าวคู่โปรด ยังไงเราก็ชอบคู่นี้มากมายจริงๆแฮะ แทบไม่อยากคิดเป็นอื่น ยังไม่รู้เลยว่าสึนะจะได้กลับไปรึเปล่า ถ้ายังไงว่างๆมาต่อนะคะ

...แฮ่...
จิงๆแล้วก็คิดไว้แค่นั้นแหละค่า....
แต่ต่อก็ได้เน้ ชอบคู่มุคุ-สึนะค่า

ถึงจะครั้งแรกแต่แต่งได้เยี่ยมมากครับ

ถึงจะเป็นเรื่องแรกก็แต่งได้ดีมากคะ แต่ว่าเนื้อเรื่องมันดำเนินไปเร็วเกินไปไหมคะ
สึนะเปลี่ยนอารมณ์เร็วจังเลย แถมเล่นโอบเอาง่ายๆนี่สิ
โดนรวมให้อารมณ์แบบเศร้าๆ เรื่องก็แต่งได้ดี

โรแมนติคมากเลยค่ะ

ยังไม่จบชิมิค่ะ

อยากอ่านอีกจังค่ะ

เขียนเก่งจัง อ่านแล้วรู้สึกว่ามุคุโร่ เหงามากๆเลย
สึนะเนี่ย เป็นที่พึงของทุกๆคนจริงๆเลยน๊า^^
Judaime bansai~~~

อ่านแล้วมันช่างลื่นไหลไปได้ไกลเสียจริง~!!
อยากจะบอกว่าชอบมากๆเลยล่ะครับ
ถ้าแต่งเสร็จเมื่อไหร่ก็รีบอัพนะครับ^^"