Credit scans : RO from MH
Credit : Muku-chan and Cancer [translate]
ขอความกรุณา ช่วยปิดลายเซ็นก่อนโพสด้วยนะครับเพื่อความสะดวกต่อการโหลดสปอยล์ เพื่อผู้อื่นและตัวท่านเองนะครับ ^^
เป้าหมายที่ 248 ; จุดจบของ เจนกิชิ
ในที่สุด ยามาโมโตะก็ล้ม เจนกิชิ และยืนอยู่บนชัยชนะ
ยามะ : ผมทำได้แล้วนะ... พ่อ
บลูเบล - โธ่
ดีโน่ - ชนะแล้ว
รีบอร์น : ไม่ต้องสงสัยเลยล่ะ ตั้งแต่จบศึกที่ฐานทัพเมโลเน่ เจ้ายามาโมโตะแข็งแกร่งขึ้นมากจริงๆ
ยามะ - โว้วว ทำได้ดีมาก โคจิโร่
สึนะ - ชนะแล้วสินะ ยามาโมโตะ
โกคุ - ฮึ
เจนกิชิ - ทำไม?
เจนกิชิ - ตอนแรกก็เจ้าเด็กวองโกเร่นั่น แล้วนี่ก็ไอ้เด็กนี่
ทำไม..แกถึงไม่ฆ่าฉัน
ยามะ - ก็เพราะว่า พวกเราไม่ฉันนักฆ่า น่ะสิ
สึนะ - ยามาโมโตะ
สควอโล่ - ฮึ ไอ้สวะงี่เง่าเอ๊ย
เจนกิชิ - อย่าเสียใจที่ทำแบบนี้ล่ะ ..
ฉันขอสัญญาว่า ซักวันนึง ฉันจะฆ่าพวกแกเพื่อความเป็นใหญ่ของ คุณเบียคุรัน
เบียคุรัน - พูดได้ดีนิ
ยามะ - อื้อ แล้วอย่าลืมล่ะ
คิกเคียว - นี่สินะ ความในใจของนาย เจนกิชิ
สงสัยพวกเราคงใกล้จะเสีย นักดาบที่เก่งที่สุด ซะแล้วล่ะ
ฉันน่ะ ได้ยินเรื่องทั้งหมดของนายหมดแล้วล่ะ
ผู้เล่นสำคัญของ มิลฟิโอเล่แฟมิลี่ แล้วก็ มือขวาที่ลึกลับของคุณเบียคุรัน
คิกเคียว - ไม่ว่าจะงานไหนที่ได้รับมอบหมาย ก็ทำสำเร็จโดยไม่มีผิดพลาด..
แล้วก็คอยเป็นทัพหน้า อยู่เสมอในการต่อสู้ คนที่คุณเบียคุรัน เชื่อใจมากกว่าใคร ๆ
เจนกิชิ - มันแน่อยู่แล้ว...
ท่านเบียคุรันน่ะมองเห็นทุกสิ่งอย่างอย่างทะลุปรุโปร่ง และเพราะอย่างนั้นท่านถึงได้มอบปาฏิหาริย์ให้กับฉัน
ท่านเชื่อใจว่าฉันเป็นคนที่มีค่า คู่ควรกับปาฏิหาริย์นั่นยิ่งกว่าใครๆ ไฟนี่มัน... ไฟธาตุเมฆาของคิกเคียว ดอกเบลฟาวเวอร์!?
คิกเคียว - ฮ่าฮ่า อย่าคิดในแง่ร้ายกับฉันเกินไปล่ะ เจนกิชิ
ฉันน่ะ ได้ฝังเมล็ด แคมฟานูรา ดี นูโวรา ไว้ในเกราะของนาย ตอนนี้ก็คงกำลังโตเพราะพลังไฟธาตุเมฆา น่ะล่ะ
เพราะอย่างนั้นล่ะ ถ้านายแพ้และใช้งานไม่ได้ นายก็จะถูกกำจัดเองล่ะ
นั่นล่ะ เป็นคำสั่งของ คุณเบียคุรันนะ
เจนกิชิ - คุณเบียคุรัน
อย่ามาโกหกกันนะ คิกเคียว
คิกเคียว - ฉันป่าวซะหน่อย ทั้งหมดนี้น่ะความคิด คุณเบียคุรันนะ
เค้าสั่งฉันตั้งแต่นายใช้ชื่อว่า ซารุ แล้วล่ะ
เจนกิชิ - เป็นไปไม่ได้ คุณเบียคุรัน ไม่มีวันคิดที่จะกำจัด ฉันหรอก
ฉันขอคุยกับคุณเบียคุรัน!! ต่อสายให้ฉัน!!
เชคเบลโล่ - คงเป็นไปไม่ได้ค่ะ
เครื่องสื่อสารทั้งหมดของผู้เล่นเกม ตัวเลือก กับคนอื่น ๆ ที่ไม่ได้เข้าร่วมต่อสู้นั้นไม่สามารภติดต่อถึงกันได้
คิกเคียว - มันอยู่ที่ว่านายจะเชื่อฉัน รึป่าวน่ะนะ
แต่ความจริงแล้ว นายน่ะไม่ได้เป็นอะไรมากไปกว่าเครื่องมือ ของคุณเบียคุรัน ต่างหาก
เจนกิชิ - อย่ามาล้อกันเล่นแบบนี้นะโว้ย!!
คุณเบียคุรันไม่มีวันที่จะทำแบบนี้กับฉันหรอก
(ผู้ชายคนที่ช่วยฉันออกจากความสิ้นหวัง ชายคนที่ช่วยฉันจากความตาย)
(ห้องกักเชื้ออยู่ที่ชั้น 5
คนตรวจ - สงสัยคงต้องปล่อยไว้อย่างนี้นั่นล่ะ
- ครับ ช่างเป็นนักท่องเที่ยวที่น่าสงสารเหลือเกิน)
(คนตรวจ - นายเป็นใครน่ะ แถมยังไม่ใส่เวสื้อปลอดเชื้ออีก
นี่มันสถานที่ปนเปื้อนนะ)
(เบียคุรัน - เป็นเกียรติที่ได้พบ เจนกิชิคุง
โอ้? นี่คงเป็นโรคที่ยังไม่มียารักษา สินะ
ได้ยินมาว่า อาการมันรุนแรงมากเลยล่ะ นี่ขนาดแค่ 2วันนะ
แล้วก็คุณพยาบาลคนสวย เค้าบอกฉันว่า นายน่ะไม่ได้พูดอะไรเลยตั้งแต่มาถึงที่นี่..
เอาแต่ร้องไห้ตลอดเวลา)
เบียคุรัน - โอ๊ มันไม่ใช่เรื่องน่าอายหรอกนะ ไม่ว่าจะเป็นนักดาบที่เก่งสักแค่ไหน ความตายก็ยังเป็นสิ่งที่น่ากลัวอยู่ดี
พระเจ้านี่คงจะเป็นคนที่โหดร้ายน่าดูเลยเนอะ นายว่าไหม? ไม่เคยมอบชีวิตที่ยืนยาวให้กับคนที่ตั้งใจทำงาน
ทั้งคุณหมอที่น่านับถือ แล้วก็คุณพยาบาลที่น่ารักข้างนอกนั่นก็ยังตายกันได้ ง่ายๆ ขนาดนักดาบที่ยอดเยี่ยมอย่างนาย กำลังจะต้องตายด้วยโรคพื้นๆในระหว่างที่ กำลังเดินทางฝึกฝน พระเจ้านั่นก็ยังไม่สนใจ... นี่ถ้าฉันเป็นพระเจ้าล่ะก็ ฉันจะไม่มีทางทำแบบนั้นแน่
เบียคุรัน - ฉันจะให้รางวัลกับคนที่ตั้งใจทำงานอย่างเต็มที่เพื่อฉัน รางวัลที่คู่ควรกับพวกเขา เอาล่ะ
ฉันจะรักษาให้นาย ส่วนนายก็คิดเอาเองแล้วกันว่าจะทำยังไงต่อไป
เจนกิชิ - แล้วจากนั้น...ปาฏิหาริย์ก็ได้เกิดขึ้น ผู้ชายคนนั้นได้ช่วยชีวิตฉัน... เขาให้วัคซีนที่ในตอนนั้นยังไม่มีแก่ฉัน นับตั้งแต่นั้น... ฉันสาปแช่งพระเจ้าคนที่ทำให้ฉันต้องติดโรคนั่น แต่ไม่เพียงแค่นั้นสำหรับฉันแล้ว ฉันได้มีพระเจ้าองค์ใหม่!!
ฉันได้ปฏิญาณนับจากวันนั้นว่า ฉันจะทำทุกอย่าง และทุ่มสุดกำลังเพื่อที่จะรับใช้พระเจ้าองค์ใหม่ของฉัน ฉันจะเชื่อฟังคำสั่งทุกอย่างที่ท่านเห็นควรและมอบให้กับฉัน…
(พระเจ้าของฉันควรรู้ และคุณเบียคุรันก็รู้ดีที่สุดมากกว่าใคร!!
เค้าจะไม่มีวันทิ้งฉัน)
ยามะ - เจนกิชิ เป็นอะไรไปน่ะ
อิริเอะ - ยามาโมโตะคุง ตอนนี้มันเกิดอะไรขึ้นกับ เจนกิชิกันแน่ครับ
ยามะ - ต้นไม้พวกนี้น่ะสิ มันโตขึ้นมาจากร่างของ เจนกิชิ แถมฉันยังรู้สึกว่ามันไม่ได้เป็นของ เจนกิชิ หรือ ภาพลวงตาอะไรทั้งนั้น
อะไรนะ!!
ดีโน่ - แมงป่องพิษ เบียงกี้ ฉันอยากดื่มน้ำจัง
เบียงกี้ - ได้สิ รู้สึกว่าจะอยู่ข้าง ๆ ห้องนี้มั้ง
ไปกันเถอะ สาว ๆ
เจนกิชิ - อ้ากกกว้ากกกกก
คุณเบียคุรันไม่มีวันที่คิดจะฆ่าฉัน
คิกเคียว แกนั่นล่ะที่ทำแบบนี้
เบียคุรัน - ฮ่าฮ่า เค้าเป็นคนที่เชื่อในตัวฉันอย่างนี้ตลอดเลยนะ
นายน่ะ ได้ทำงานให้ฉันอย่างดีแล้วล่ะ เกนจัง
แต่ว่าฉันน่ะเบื่อแล้วล่ะ ดังนั้นตายไปได้แล้วล่ะ
เจนกิชิ - เสียใจด้วยนะ คิกเคียว คุณเบียคุรันน่ะจะมาช่วยฉันอีกครั้งนึง
ฉัน เจนกิชิ เป็นมากกว่าคนที่จะแค่รับใช้เค้า
(คิกเคียว - มันไม่มีหรอก ไอ้ความช่วยเหลืออะไรนั่นน่ะ นายมันบริสุทธิ์เกินไป)
เจนกิชิ - ฉันจะยืนอยู่เคียงข้างคุฯเบียคุรัน ตลอดไป
(..ฉัน ไม่มีความกลัวใดใด อีกแล้วล่ะ..
ฉันไม่มีอะไรจะต้องกลัวกับความตาย มันก็แค่ความสงบอย่างนึงนั่นล่ะ
ตั้งแต่ที่ฉันรู้สึกแบบนั้น พระเจ้าจะอยู่กับฉัน..)
ยามะ - เจน..
ยามะ - เจนกิชิ!!
อิริเอะ - ..ไฟของ เจนกิชิ หายไปแล้ว..
สึนะ - เป็นไปไม่ได้
อิริเอะ - นี่คือ ธรรมชาติที่แท้จริงของ มิลฟิโอเล่แฟมิลี่ ที่พวกเราสู้อยู่
ของ เบียคุรันซัง
สึนะ - จัดการเจ้าพวกนั้นกันเถอะ
สึนะ - ฉันก็ไม่ได้รู้อะไรมากเกี่ยวกับการช่วยโลก หรือเรื่อง ทรูรินิเซท หรืออะไรอื่นนักหรอกนะ
แต่..ที่ฉันเห็นมันคือ เบียคุรัน มันทำให้คนอื่น ๆ ต้องเจ็บปวดและบาดเจ็บ
อิริเอะ - สึนะโยชิคุง..
เอาล่ะพวกเรา เดินหน้าไปสู่เป้าหมายและล้มเจ้าสองคนนั้น
อิริเอะ - ที่พวกเราต้องทำก็คือ กำจัดเป้าหมายก่อน หลังจากนั้นการต่อสู้นี้ก็จะเป็นของพวกเรา
(จากสถานการณ์ ก็ 5-2
เราสามารถส่ง 2คนไปจัดการเป้าหมาย แถมยังเหลืออีกสามคนคอยจัดการอีกฝ่าย
ถ้าหากจะเอาชนะก่อนเจ้าพวกนั้นก็คงจะไม่ยาก)
และมากไปกว่านั้น คิกเคียว ยังหลงกลกับดักของฉันอยู่ และยังหาตำแหน่งที่แท้จริงของพวกเราไม่ได้
บาซิล - งี้ก็..
ดีโน่ - โอกาศของพวกเราดูดีมากเชียวล่ะ เยี่ยม
อิริเอะ - โกคุเดระคุง อยู่จุดเติมคอยตั้งรับ
สึนะโยชิคุง กับ ยามาโมโตะคุง นายสองคนลุยไปด้วยกันและจัดการเป้าหมายของอีกฝ่ายทางอากาศ
3 คน - รับทราบ
เดย์ซี่ - อ่าา..แย่ล่ะสิ..
[วองโกเล่ กำลังบุกโจมตีไปที่เป้าหมายของ มิลฟิโอเล่]