•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

Title : Arrivederci - 二人の約束 -
Pairing : N/A (เอาเป็นว่ามี 3 คู่.. (ใครได้ฟังที่แง้มๆไปคงรู้หมดไส้หมดพุงแล้ว..))
Rating : PG-13 (อ่า.. มีแววเกิน แปะไว้แค่นี้ก่อนแล้วกัน)
Talk : โผล่หัวมาอีกเรื่องแล้วค่ะ (เนื่องด้วยเพราะมี๊เมจิ้มชนัก ฮา..) ยอมรับว่า เผา..มาก...... ขอโทษค่ะ.. โฮวว ก็ลงฉลองสอบโอ้กับเอ้หน่อยเสร็จนี่นะ.. (เกิดมาไม่เคยเผาฟิคขนาดนี้ เหอๆ) สารภาพว่า.. ตอนแรกแต่งไม่ออกสุดๆ (มันรั่วออกอย่างเดียวเลย ฮาา) ... หลังๆก็ยังแต่งไม่ออก.. แต่เพื่อแม่สามี โฮววว (ได้มีรีไรท์แน่เค่อะ)
แนวเรื่องนี้บางคนอาจจะไม่ชอบอ่านนัก.. ยังไงก็ น้อมรับทุกคำติชมว่ากล่าวค่ะ ขอความกรุณาด้วยค่ะ.. // ก้มหัว
ขอฝากเรื่องนี้ด้วยค่ะ = =\
(จะว่าไปมันมีชื่อไทยไหมหนอ?.. เรียกซะขำ.. คำสาปราชวงศ์วองโกเล่ =[]=")

หมายเหตุ : มีการเปลี่ยนอารมณ์ในเรื่องเหมือนโค้งหักศอก ใครเมารถง่ายไม่ควรอ่าน.. ใครรับเลือดไม่ค่อยได้ก็อย่าจิ้นตามมากนะเคอะ (หลังๆคงหนักกว่านี้?)
อย่าเเพิ่งงงว่าเรื่องนี้จะเอาอารมณ์ไหน.. เพราะมันปนกันหมดค่ะ ทั้งดาร์ก รั่ว ใส (แอบ)เรท.. ที่สำคัญอย่าพยายามหาแก่นสารหรือความยาวในเรื่องค่ะ..

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Fan Fiction Katekyo Hitman Reborn!

La maledizione della Vongola


Prologue : La preludio della morte

...
คีตาที่ขับขาน.. จางแผ่ว
เสียงสายฝนที่เทสาด ไหนจะลบล้างซึ่งเสียงกรีดร้องให้หายไป..
เพียงแค่วายุพัดพา ก็คงไม่อาจทำให้บาปที่ไม่อาจอภัยนี้เลือนลางลงได้
บทเพลงที่ก้องกังวานในวันคืนแห่งอดีต.. จะถูกขับขานอีกครา
ด้วยคำสาปอันเป็นนิรันดร์แห่งตระกูลผู้ถูกขานว่าเป็นฆาตกร..
...เปิดหีบเพลงนั้นขึ้นสิ..
แล้วปลดปล่อยความมืดให้ปกคลุมแดนดินอีกครั้งหนึ่ง..
...ตามคำทำนายแห่งกาลที่ล่วงเลยไป


สีแดงก็คือสีของโลหิตที่หยดลงสู่ธรณี
แดนดินที่ยังคงพันธะสัญญาจักถูกปกคลุมด้วยอันธการอันไม่สิ้นสุด...
สีขาวอย่างเดียวบนผืนดินก็คือหิมะที่โปรยลงมา
ปิดบังกลิ่นความเลือดและซากศพให้เลือนหายไปตามเวลาที่ผันผ่าน


คุณจะทำอย่างไรเมื่อรู้ว่าร่างกายของตัวเองไม่ใช่ของตัวเองอีกต่อไป
หรือ คุณจะทำยังไงถ้ารู้ว่าวันนี้คือวันที่ตัวเองต้องตาย

สำหรับผม... ก็แค่ปล่อยมันไป

เหมือนทุกที....


เสียงสกุณาเจื้อยแจ้วดังขึ้นลอดโสตประสาทเข้ามาต่างนาฬิกาปลุก นัยน์ตาสองสีปรือขึ้น แต่แสงอาทิตย์ในยามเช้าที่ลอดผ้าม่านเข้ามาทำให้ดวงตาต้องหรี่ลง ร่างบอบบางยันตัวขึ้นนั่งขณะที่ขยี้ตา ขาเรียวพาไปตามทางที่คุ้นเคย มือขาววักน้ำขึ้นมาล้างหน้าไล่ความง่วงงุน
เสื้อผ้าถูกหยิบมาใส่ลวกๆหลังอาบน้ำเสร็จ ลมหายใจกลายเป็นไอจากอากาศหนาว ร่างเล็กในชุดกระโปรงยาวสาวเท้าไปที่ห้องด้านข้าง มือเรียวเคาะประตูไม้เนื้อดีเป็นเชิงขออนุญาต

...ทว่า มีเพียงความเงียบกรึบเหมือนเป่าสากที่ดังออกมา

และ ...ถึงจะรอไป.. อีกซัก 27 นาทีก็คงจะไม่มีเสียงตอบ

เช่นนั้น... ก็ไม่ต้องรอสินะ...
มือเล็กจับลูกบิดแล้วกระชากออกแบบไม่กลัวบานประตูจะหลุดออกมา.. ถึงจะหลุดออกมาก็เรื่องของมัน สภาพของเด็กสาวผู้เป็นพี่ในตอนนอนก็ยังเหมือนเดิมทุกที.. เสียงถอนหายใจดังแผ่วด้วยความเหนื่อยหน่าย..

ผมสีน้ำตาลสลวยที่สยายอยู่บนผ้าปูเตียงสีขาวสีอาด ดวงตาคู่สวยที่ยังคงหลับพริ้ม แพขนตายาวทาบทับไปตามพวงแก้มใส เธอคงจะดูสวยราวกับเจ้าหญิงในเทพนิยาย ...ถ้าไม่ติดที่กระโปรงนอนที่ร่นขึ้นมาถึงต้นขาขาว..แค่คงไม่เท่าท่านอนที่แม่ยกมาเห็นคงสกรีมว่าใครสอนมา ..พูดง่ายๆว่านอนแผ่หรา ชนิดที่บอกว่าเป็นทูน่าโดนรถม้าทับก็คงจะไม่ได้พูดเกินไปนัก..
ถ้ามีใครมาเห็นเข้า.. คงไม่มีใครกล้าเอาไปเป็นสะใภ้... ยังดีที่วันนี้ไม่มีเสียงกรนเป็นออฟชั่นเสริม

มือเล็กเขย่าตัวคนบนเตียงให้ตื่นมาเสียที.. แต่ดูเหมือนจะเขย่าเท่าไหร่... ผลก็เหมือนกับเขย่าทูน่ากระป๋อง ฝ่ายพี่สาวก็ยังคงไม่สะทกสะท้านแต่อย่างใด แถมยังซุกเข้าผ้าห่มอีกเสียงั้น.. และนั่น ก็ทำให้ความอดทนอันน้อยนิดที่ถูกหักลบไปเนื่องด้วยความหงุดหงิดจากอาการความดันเลือดต่ำค่อยหมดไปช้าๆ

ซ่า!! เกร้ง!!
แว่วเสียงอะตอมของไดไฮโดรเจนมอนออกไซด์ที่ยังคงเถียงกันอยู่ว่าประกอบด้วยไฮโดรเจน 2 อะตอมหรือ 1.98 สาดซัดไปหาร่างบนเตียง ตามมาติดๆด้วยเสียงถังโลหะกระทบกับศีรษะที่ปกคลุมด้วยผมสีน้ำตาลฟู นัยน์ตาสีน้ำตาลเบิกกว้างขึ้นมาทันทีด้วยความตระหนกตกใจ
..บ้านข้อยน้ำท่วม?!!
ยังไม่ทันที่จะเก็บของหนี ก็ไปจ๊ะเอ๋กับนัยน์ตาสีแดงน้ำเงินเสียก่อน.. สึนะยิ้มเจื่อนๆตอบรอยยิ้มหวานของร่างที่ยืนอยู่ไม่ไกล ไม่ใกล้...
...ปากน่ะยิ้ม แต่ทำไมตาไม่ยิ้มล่ะ น้องมุคุโร่..
เสียงเย็นหลุดออกมาจากริมฝีปากเล็กราวกับจะเค้นหาคำตอบ
"วันนี้.. วันเกิดของท่านพี่ไม่ใช่เหรอคะ" นั่น.. ว่าแล้วว่าเรื่องนี้
"เอ่อ.. "
"แล้ว เจ้าบ้านที่ดีเขาควรให้แขกมางานที่ครึ่งๆกลางๆเหรอคะ" คิ้วโก่งได้รูปเริ่มขมวดมุ่น ..และนั่นก็เป็นลางบอกอะไรพิกล
"เอ่อ....."
"พูดเป็นแต่ เอ่อ เหรอคะ"
...จะให้ตอบเยี่ยงไรเล่าน้องรัก ในเมื่อน้องมาเป็นชุดเยี่ยงนี้...
"คือ..."
"เปล่าค่ะ พูดเฉยๆ แค่ล้อเล่น รีบๆไปอาบน้ำดีกว่านะคะ"
..แต่นั่นมันสายเอาจริงชัดๆเลยนะ มุคุโร่
คิด(นินทาในใจ)ยังไม่จบ เสียงจามของตัวเองก็แทรกขึ้นมาเสียงั้น...
..เพิ่งรู้ว่าน้ำตอนฤดูหนาวเย็นขนาดนี้.....

แล้ววันนั้น ซาวาดะ สึนะโยชิ ก็จำต้องปิดคฤหาสถ์เนื่องด้วยไข้หวัดน้ำมือน้องรัก ในวันเกิดอายุครบ 15 ปีของตัวเอง.. อาเมน


ยามราตรีมาเยือนตามกาลเวลาที่ผันไป ร่างที่ยังคงนอนอยู่บนเตียงเดิมที่เปลี่ยนผ้าปูเรียบร้อยแล้วด้วยฝีมือของคนที่ทำให้เปียก นึกถึงตอนนั้นก็ชวนให้ขำพิกล..ทำไปก็บ่นไป ริมฝีปากสีอ่อนยิ้มเจือความขำกับนิสัยที่น่าเอ็นดูของผู้เป็นน้องที่ไม่เคยเปลี่ยน สึนะลุกขึ้นจากเตียงก่อนที่จะเดินไปที่หน้าต่างบานใหญ่ที่กั้นระหว่างห้องกับระเบียง ดวงตาคู่งามเหม่อมองภายนอกหน้าต่าง
...คืนพระจันทร์เต็มดวงงั้นเหรอ..
นัยน์ตาสีน้ำตาลเบิกโพลงกับความรู้สึกบางอย่างที่อยู่ดีๆก็แล่นริ้วขึ้นมา ร่างเล็กทรุดลงกับพื้น มือเรียวกุมลำคอของตัวเองไว้แน่น..
..หะ.. หายใจไม่ออก
.........คืนจันทร์เพ็ญ.. อายุครบ......
น้ำตารื่นขึ้นมาด้วยความหวาดกลัวเมื่อนึกถึงคำพูดจากผู้เป็นปู่..
..ไม่........
.....ใครก็ได้.. ช่วยด้วย........
เล็บขาวจิกลงกับพื้น ฟันคมกรีดลงกับริมฝีปากโดยไม่รู้ตัว เลือดสีสดหยดลงพื้นห้อง มากขึ้นเรื่อยๆ... จากเลือดที่ข้อมือ
มีดเงินที่พกไว้เกือบตลอดเวลาหล่นกระทบกับพื้น นิ้วเรียวปาดของเหลวสีชาดให้เป็นวงกลมแล้วเขียนอักขระที่ไม่น่าจะอ่านออกโดยมีตัวเองเป็นศูนย์กลาง เรียวปากพึมพำคำพูดภาษาแปร่งหู มือขาวลากทับเส้นวงกลมซ้ำๆ นัยน์ตาสีน้ำตาลหลับลง กลิ่นคลื่นเหียนของเลือดโชยมาแตะจมูก
..เธอกำลังทำอะไรอยู่...
นัยน์ตาสีเปลือกไม้เบิดกกว้างด้วยความหวาดกลัว ร่างเล็กโน้มตัวลงแตะริมผีปากที่เปรอะเลือดของตัวเองที่พื้นด้านหน้าของตัวเอง มือเรียวกำไม้กางเขนที่ห้อยอยู่ที่ลำคอแน่น
ราวกับถูกสาปให้ทำ ไม่อาจขัดขืน
เงาของร่างหนึ่งปรากฏท่ามกลางม่านแห่งรัตติกาลที่พร่ามัว อาจจะเป็นเพราะน้ำตาที่บังสายตาไว้จนมองเห็นแค่ลางๆ หรืออาจจะเป็นเพราะกลิ่นของโลหะเจือความคาวที่คละคลุ้งจนน่าอาเจียนในห้อง
..ใครกัน

"เจ้าสินะ.. ที่ปลุกข้าขึ้นมา"
ภาพสุดท้ายที่สะท้อนบนนัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนก็คือบุรุษในผ้าคลุมสีดำสนิทกลืนไปกับราตรีกาล... ก่อนที่ดวงตาจะปิดลง...


ฟันเฟืองแห่งโชคชะตาจะหมุนเวียนไปทันทีที่เงื่อนไขแห่งกาลเวลาครบถ้วน..
...บาปแห่งตระกูล บาปแห่งสายเลือด
จากรุ่นหนึ่งสู่อีกรุ่น
หมุนเวียนไป.. ไม่สิ้นสุด.....
กางเขนสีเงินของเทวาผู้ศักดิ์สิทธิ์จะถูกย้อมด้วยเลือดจากคนบาปแห่งแผ่นดิน
ณ ดินแดนแห่งคำสาบาน..
ลูกแกะที่หลงทางท่ามกลางอนธการ เอ่ยคำพูดค้องห้ามแห่งผืนภิภพ..
เสียงคีตาที่ขับกล่อม.. เหลือเพียงความเงียบ ราวกับต้องสาป
เปิดม่านฉากละคร.. ย้อมพื้นเวทีแห่งชะตากรรมด้วยสีแดงของโลหิต


- TBC -
See you next Chapter