Title: Alone [Summer]
Author: melody
Pairing: - HibariXMukuro
Rating: NC-17
Spoilers: -
Disclaimer: Akira Amano
Summary: -
Author notes: ในที่สุดก็เลิกดองสักที = =!!!
------------------------------------------------
สายลมยามค่ำคืนพัดแผ่ว... กระดิ่งแก้วใบเล็กๆ ซึ่งแขวนไว้เหนือระเบียงส่งเสียงกังวาลท่ามกลางความเงียบที่มีเพียงเสียงของแมลงน้อยในสวนงาม... สายลมอุ่นพัดผ่านร่างที่นอนฟุบหน้าอยู่บนระเบียงไม้... ภายในห้องมีแสงเพียงดวงเทียนเล็กๆ ซึ่งตั้งอยู่ข้างเคียงแจกันโบราณใบใหญ่อันว่างเปล่าที่มุมห้อง ...แจกันใบงามที่งามแม้ไร้ดอกไม้ประดับ... หากมันก็คงไม่งามเท่ายามมีสีสันของชีวิตแต่งแต้มดังหน้าที่ที่มันควรจะทำ...เฉกเช่นเดียวกับร่างหนึ่งซึ่งหยัดกายนั่งตรงกวาดตามองเอกสารด้วยสีหน้าจริงจัง... ที่ปล่อยให้ดอกไม้งามนอนเฉาอยู่ริมระเบียง...
ดวงตาสองสีของคนที่นอนฟุบอยู่บนระเบียงไม้เงยขึ้นมองบุคคลในห้องซ้ำแล้วซ้ำเล่าราวกับจะเร่งให้ชายหนุ่มรีบๆ นึกอยากจะเข้านอนเสียที... แม้จะถูกไล่ให้ไปนอนก่อนเข้าบ่อยครั้ง แต่ก็ไม่เคยมีครั้งไหนที่มุคุโร่ทำตามคำสั่งของผู้พิทักษ์แห่งเมฆาสักครั้ง... คนนอนฟุบหน้าเปลี่ยนท่าเป็นนอนหงาย กางแขนกางขาอย่างไม่เกรงอกเกรงใจว่าใครจะมาเห็น ...แน่ล่ะ... เขาไม่ต้องกังวลเรื่องจะมีใครเข้ามาตอนนี้หรอก... ในเมื่อเจ้าของบ้านดุยังกับอะไรดี... ยิ่งในเวลาทำงานด้วยแล้ว ใครที่กล้ามารบกวนอาจจะศพไม่สวยก็ได้...
ดวงตาสองสีจ้องมองท้องฟ้าสีน้ำเงินซึ่งแต่งแต้มด้วยดวงดาวมากมาย... ไร้เมฆปกคลุม... ท้องฟ้ายามฤดูร้อน... ท้องฟ้าที่ไร้สิ่งใดมาบดบัง... ในยามค่ำคืนที่แสงจันทร์และแสงดาวส่องประกายงดงาม... หากในยามกลางวัน... ก็ไม่มีเมฆที่มาบดบังท้องฟ้าสีฟ้าเข้มจนแทบจะเป็นสีน้ำเงินนั้นเช่นกัน... มันจึงร้อนจนคนไม่ชอบอากาศร้อนเช่นสายหมอกต้องหลบอยู่แต่ในบ้านที่เป็นกำบังกันแสงอาทิตย์จัดจ้าน และมีสายลมพัดผ่าน... แม้ลมนั้นจะอุ่นจนแทบร้อน... แต่มุคุโร่ก็ยังรู้สึกดีกว่าการที่อยู่ในที่อับๆ ไร้แรงลม...
บางครั้งชายหนุ่มก็นึกสงสัยว่าพ่อกฎแห่งนามิโมริผู้จริงจังในทุกเรื่องนั้นทำไปได้อย่างไร... ออกไปเดินตรวจตราความเรียบร้อยของเมืองท่ามกลางแสงแดดร้อนแรงทั้งในชุดสูทสีดำอันน่าอึดอัด แถมดูๆ ไปแล้วคงจะร้อนจนไม่อาจบรรยายเป็นคำพูดได้เลยทีเดียว มุคุโร่ไม่คิดจะห้ามไม่ให้ฮิบาริทำตามหน้าที่ของตน แต่ก็อยากจะให้ช่วยเปลี่ยนชุดก่อนจะออกไปก็ยังดี...
...สงสัยเนื้อหนังจะทำด้วยเหล็กกระมัง...
ชายหนุ่มนึกค่อนขอดในใจอย่างไม่กลัวว่าจะโดนคนถูกนินทาในระยะเผาขนจับได้แม้แต่น้อย ... จับได้แล้วทำไม? เขากล้าทำอะไรเราหรือ...ก็เปล่า...
ดวงตาสองสีละออกจากจันทราดวงกลมราวช็อคโกแล็ตรสนมหันมาจับจ้องที่กระดิ่งใบน้อยซึ่งแขวนอยู่เหนือศีรษะตนแทน...
...เสียงกรุ้งกริ้งดังคลอไปกับเสียงแมลงและกลิ่นหอมอ่อนๆ ของซากุระที่เริ่มคุ้นชิน... บางสิ่งที่คุ้นเคยกับมันเป็นเวลานานๆ ...บางทีก็ทำให้รู้สึกราวกับที่แห่งนั้นไม่มีสิ่งใดอยู่... กลิ่นหอมของดอกซากุระที่เมื่อครั้งแรกเริ่มรู้สึกไม่สนิทใจ... จนบัดนี้ความรู้สึกนั้นกลับบางเบาลงจนแทบไม่รู้สึกถึง...
มุคุโร่สูดลมหายใจเข้าลึก... รับเอากลิ่นดิน กลิ่นต้นไม้ กลิ่นสายลม และกลิ่นอายของฤดูร้อนเข้าเต็มปอด
...เกือบปีแล้ว...
...อีกไม่กี่เดือนก็จะครบปี...
...อีกเพียงไม่นาน...
...จนถึงบัดนี้... ก็ยังจดจำได้ดี...
...ถึงสัมผัสของกรงขังอันเยียบเย็น...
...
...พลันภาพเบื้องหน้าก็มืดลงด้วยบางสิ่งบางอย่างที่ตกปุคลุมร่าง มือเรียวดึงสิ่งนั้นออกจึงเห็นว่ามันเป็นผืนผ้ายูกาตะผืนใหญ่สีดำ... ที่เมื่อครู่ยังคลุมบ่าของคนที่นั่งหน้าเครียดอยู่ในห้อง...
เงาหนึ่งทาบทับเหนือร่างเรียกให้ดวงตาสองสีช้อนขึ้นมองก่อนริมฝีปากบางจะเหยียดยิ้มอารมณ์ดีเฉกเช่นทุกที...
...ที่มันดูหลอกลวง...
-------------------------------------------------------
ถึงฤดูร้อนแล้วค่าพี่น้องงงงง บังเอิญวันนี้ท่องเว็บแฟนอาร์ต แล้วไปเจอมาพอดี... อะไรจะเหมาะเจาะขนาดนั้น ,,>[]<,,~
รักคุณมุ๊ววววววววววววววววววววววววว โฮววววววว
Cradit : Pramium Star
ขอแจ้งไว้ก่อนเลยนะคะ ว่า "อาจจะ" ไม่ได้ลงทุกวันตั้งแต่จันทร์ยันอาทิตย์ เหมือนเมื่อก่อนแล้ว
เพราะอิเมถึกไม่พอค่ะ //โบกธงลาตาย
(ความถึกลดลง งานเพิ่มขึ้น จ๊อตตตโต้ววววว)
เอาล่ะ อุตส่าห์โผล่ออกมาจากไหดองทั้งที >3< คอมเม้นต์กันหน่อยนะคะ งานยิ่งเยอะๆอยู่ เดี๋ยวลงไหดองไปอีกรอบจะหาว่าไม่เตือน (ฮา)
ภาคนี้ คุณเคียวเป็นอะไรที่เขียนยากตั้งแต่นรกจรดสวรรค์เลยค่ะ TwT แต่จะพยายามไม่ให้หลุดนอกเรื่องนะคะ >[]<b!!