งานเทศกาลผ่านพ้นไปแล้ว หลงเหลือเพียงกลิ่นอายของฤดูร้อนที่ยังคงไม่จางหายไป ภายในเมืองดูจะกลับมาเงียบสงบอีกครั้งหนึ่ง ไม่มีเรื่องวุ่นวาย ไม่มีเรื่องน่ารำคาญใจ ไม่มีสัตว์กินพืชตัวไหนก่อเรื่อง
...จะมีก็แต่...
"เคียวยะครับ ของสดในตู้เย็นจะหมดแล้ว วันนี้ขากลับแวะซื้อมาด้วยก็ดีนะครับ"
นั่นล่ะ...ตัวปัญหา
ฮิบาริ เคียวยะถอนหายใจเฮือกใหญ่ เขาไม่เคยหยิ่งทะนงในความน่าเกรงขามของตนเพราะสิ่งนั้นไม่ใช่สิ่งที่จะพูดได้ด้วยปากหากไร้การกระทำ แต่ดูเหมือนว่าช่วงนี้มันจะถูกกัดกร่อนทำลายลงไปเรื่อยๆ ด้วยน้ำมือของใครบางคน โดยที่อีกฝ่ายเองก็ดูเหมือนจะไม่รู้เนื้อรู้ตัวแม้แต่น้อย
เจ้าของดวงตาสองสีเบือนหน้าหันมามองคนที่ยืนกอดอกพิงประตูด้วยสีหน้าเคร่งขรึมไม่เปลี่ยนแปลงแม้สักนิด ดวงหน้าที่ยังคงไร้รอยยิ้มไม่ว่าจะเมื่อไหร่ก็ตาม หากกลับดูดีจนนึกหมั่นไส้ขึ้นมาติดหมัด แผ่นหลังกว้างเหยียดตรง สง่างามในทุกอิริยาบท แม้ชายหนุ่มจะแผ่รังสีอาฆาตออกมามากแค่ไหนเขาก็ไม่ได้รู้สึกสะทกสะท้านอะไรสักเท่าไหร่นัก เพราะรู้ดีว่านั่นไม่ได้มีความหมายอะไร ...คนอย่างฮิบาริ เคียวยะ ก็เป็นเช่นนี้นั่นเอง เรียกได้ว่าเป็นเรื่องปกติไปเสียแล้ว
"อ๊ะ ใช่" อยู่ๆ มุคุโร่ก็หันขวับมามองจนคิ้วเรียวเลิกขึ้นเป็นเชิงถาม มือเรียวยกหม้อซุปลงจากเตาก่อนจะถอดถุงมือออก "มีจดหมายจากคุณดีโน่น่ะครับ อยู่ในห้องทำงาน" ชายหนุ่มพยักหน้ารับอย่างส่งๆ ไม่คิดว่าจะเป็นเรื่องมีสาระอะไรนอกจากเจ้าคนว่างงานนั่นเขียนมาถามสารทุกข์สุกดิบตามประสาอาจารย์ที่ดี(ตามที่เจ้าตัวคิดเอาเอง)
แม้เหตุการณ์ในเมืองจะสงบสุขอย่างน่าเหลือเชื่อว่ามีมาเฟียตัวเอ้ของโลกอาศัยอยู่ร่วมสิบชีวิต แต่ดูเหมือนความสงบในครั้งนี้จะเป็นความสงบก่อนที่พายุจะเข้า...
โทรทัศน์ที่เปิดทิ้งไว้ตามคำสั่งของคนช่างเอาแต่ใจกำลังรายงานพยากรณ์อากาศว่าช่วงนี้อาจจะมีไต้ฝุ่นฤดูร้อนหรือฝนหลงฤดูเข้ามาเป็นปกติอย่างทุกปี
นั่นปะไร
คิดไม่ทันขาดคำ
สายลมอ่อนบางพัดพายอดไม้ให้ส่งเสียงเสียดสีจนใบแก่ร่วงหล่นจากกิ่งลงมากองบนพื้นดิน ท้องฟ้าปลอดโปร่งโล่งใสไร้เมฆเป็นสีฟ้าเข้มสวยงาม มุคุโร่ยิ้มบางเมื่อมองบรรยากาศเหล่านั้นขณะที่พยากรณ์อากาศยังคงทำหน้าที่ของมันต่อไป อากาศในวันนี้ร้อนมากกว่าสามสิบองศา เกรงว่าอีกไม่นานน้ำคงท่วมโลกตามคำทำนายจากอดีตเมื่อหลายร้อย...หรือบางทีอาจจะเป็นหลายพันปีก่อน
หากบรรพบุรุษเก่งกาจถึงขนาดล่วงรู้อนาคตแล้วทำไมหนอ... ทำไมถึงไม่จัดการฆ่ามนุษย์ให้หมดโลกก่อนที่โลกจะถูกมนุษย์ทำลายจนไม่เหลือซึ่งสิ่งใด
เสียงกระดิ่งลมแว่วมากับเสียงร้องเล็กแหลมของสัตว์เลี้ยงเพียงหนึ่งเดียวภายในบ้าน
ฮิบาริซึ่งเพิ่งไปเอาจดหมายจากอาจารย์มาเปิดออกอ่านหันไปทางต้นเสียงอย่างสงสัยในเสียงที่แปลกไปของสิ่งมีชีวิตขนปุกปุย ชายหนุ่มกวาดตามองข้อความในจดหมายอย่างผ่านๆ เมื่อเห็นว่าเป็นเรื่องที่ไม่มีสาระอะไรให้สนใจจึงขยำแล้วโยนมันทิ้งลงในถังขยะที่ตั้งอยู่มุมห้อง ขณะเดียวกับที่ฮิเบิร์ดบินเข้ามาพอดี
สัตว์เลี้ยงตัวน้อยคาบซองจดหมายซึ่งใหญ่กว่าตัวมันกว่าเท่าตัวบินตัวเอียงๆ เข้ามาภายในห้องครัวอย่างยากลำบากและดูน่าขบขันพอกัน ปีกเล็กๆ ขยับบินพั่บๆ ดูจะเคลื่อนไหวได้ช้ากว่ายามปกติ จนแล้วจนรอดก็บินมาเกาะบนโต๊ะก่อนวางซองจดหมายลงตรงหน้าเจ้านายได้ในที่สุด
ผู้พิทักษ์แห่งเมฆาเลิกคิ้วเรียวขึ้นอย่างสงสัยเมื่อเห็นชื่อที่จ่าหน้าซองและลายมือที่คุ้นเคย
เสียงกรอบแกรบของกระดาษยามที่ถูกคลี่ออกจากซองดังเข้าโสตของคนที่กำลังเงี่ยหูฟังอย่างสนอกสนใจ
เสียงของผู้พยากรณ์อากาศยังคงเอ่ยเตือนให้ชาวบ้านพยายามอย่าออกจากบ้านไปที่ไหนไกลๆ หรือให้พยายามพกร่มไว้ตลอดเวลา
มุคุโร่เงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าอีกครั้ง เป็นเวลาเดียวกับที่เสียงทุ้มต่ำสบถแผ่วเบาจนจับใจความไม่ได้แว่วมาให้ได้ยิน
...ท่าทางจะเป็นพายุลูกใหญ่เสียด้วยสิ...
-------------------------------------------
ทิ้งช่วงห่างกันไปนานเหมือนกัน
กลัวว่าภาษาจะไม่เหมือนเดิม โฮกกก
เอาเป็นว่าต่อจากนี้ไปจะอัพตามในฉันแล้วนะค๊า~
เพราะมติเป็นเอกฉันท์มาก (ฮา)
สุดท้ายนี้ขอบอกว่า...
กลับมาแล้วค่า~~~~~~~~
(ปล. =,,,= อยากอ่าน 5148 ใครก็ได้เขียนที~ ฮ่าๆๆๆ)
ปปล. ใครก็ได้ทำอะไรกับบอร์ดที TTvTT login ไม่ได้โฟ้ยยยย
|
