ในงานเทศกาลที่เต็มไปด้วยผู้คนมากมาย และคนเหล่านั้นทั้งหลายก็ล้วนให้ความสนใจกับเพื่อน คู่รัก หรือไม่ก็ญาติของตัวเอง...จึงไม่มีใครจ้องมองเขาให้รู้สึกอึดอัดอย่างที่มักจะเป็นเมื่อออกไปเดินข้างนอกในยามทิวาของวันปกติ... เรือนผมสีน้ำเงินที่อยู่ท่ามกลางความมืดซึ่งมีเพียงแสงสีแดงจากโคมไฟไม่ได้ดูแปลกแยกไปจากคนอื่นๆ สักเท่าไหร่นัก ...คงจะมีก็เพียงแค่ดวงตาข้างขวาที่สะท้อนประกายสีแดงราวทับทิมเม็ดงามซึ่งโดดเด่นในความมืด... อาภรณ์ที่สวมใส่ก็ไม่พ้นยูกาตะสีดำที่ผู้พิทักษ์แห่งเมฆาจัดการมัดโอบิเสียแน่น ราวกับกลัวว่าเขาจะถอดมันทิ้งเสียอย่างไรอย่างนั้น
พัดกระดาษที่ซื้อมาจากข้างทางถูกยกขึ้น คลี่ออกพัดอย่างสบายอกสบายใจ...ปิดริมฝีปากที่ยกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์เพทุบายและสะใจระคนกัน ...คนเยอะขนาดนี้คงไม่ต้องกลัวว่าจะถูกเจอตัวง่ายนัก... แล้วถ้าเขากลับบ้านก่อนที่ผู้คุมกฏแห่งนามิโมริคนนั้นจะกลับล่ะก็ โอกาสถูกจับได้ก็มีน้อยเสียยิ่งกว่าน้อย...
ยังคงพอมีเงินเหลืออยู่...แน่นอนว่ามันเป็นของท่านผู้พิทักษ์แห่งเมฆาซึ่งเขาแอบยืมมาโดยไม่ได้บอกนั่นเอง...
...เขาไม่ได้ขโมยนะ... ก็บอกว่าแค่ยืม...
มือเรียวหยิบถุงผ้าในสาบเสื้อออกมาจ่ายค่าช็อคโกแล็ตร้อนที่สะดุดตาเขาตั้งแต่เมื่อครั้งเห็นอยู่ไกลตา แก้วกระดาษในมือมีอุณหภูมิสูง... แต่ก็ใช่ว่าจะทนไม่ได้... หลังจากที่เบียดเสียดผู้คนออกมายังที่ที่โล่งขึ้นเล็กน้อยสิ่งที่บรรจุอยู่ในแก้วก็อุ่นพอดี...
ริมฝีปากจรดขอบแก้ว ส่งลิ้นไปแตะของเหลวอุ่นๆ เพื่อรับรู้อุณหภูมิของเครื่องดื่มหวานๆนั้น
...มุคุโร่ไม่ชอบกินของที่ร้อนจัด... เพราะมันจะลวกปากเขาเสียทุกครั้งจนไม่สามารถรับรู้รสชาติอะไรได้ไปสักพักเลยทีเดียว... แม้ใครบางคนจะสามารถดื่มมันเข้าไปอย่างสบายๆ ราวกับเป็นน้ำแร่อย่างไรอย่างนั้น... เพราะฉะนั้นจึงต้องระมัดระวังเป็นพิเศษ... ยังมีอะไรอีกหลายอย่างที่เขาอยากจะลองทานดู...
ดวงตาสองสีกวาดมองไปรอบๆ อย่างไม่มีอะไรจะทำ ช็อคโกแล็ตเหลวในแก้วเริ่มพร่องลงทีละน้อย พร้อมทั้งอุณหภูมิที่เริ่มลดลง... และเมื่อเป็นเช่นนั้นความหวานก็ยิ่งเพิ่มทวีจนแสบคอ...
ชายหนุ่มโยนแก้วกระดาษนั้นทิ้งลงในถุงที่จัดเตรียมไว้ให้ ก่อนเดินหาร้านขายน้ำ ซึ่งก็อยู่ไม่ไกล...
เจ้าของร้านต้อนรับลูกค้าด้วยรอยยิ้มกว้างและเสียงหัวเราะสดใส ยื่นขวดน้ำแร่เย็นชื่นให้ เมื่อได้สิ่งที่ต้องการแล้วชายหนุ่มก็เดินออกมาจากกระแสชนที่เริ่มเยอะขึ้นจนเดินกันอย่างเบียดเสียด...
"ทำบ้าอะไรของแกวะ!! เจ้าบ้าเบสบอล!!"
เสียงเอะอะโวยวายอันเป็นเอกลักษณ์ทำให้มุคุโร่ชะงักกึก ก่อนเหลือบตามองเล็กน้อย... เหล่าผู้พิทักษ์แห่งวองโกเล่... ไม่ว่าอยู่ที่ไหนก็เป็นจุดเด่นอยู่เสมอ...(ในหลายๆความหมาย...) มุคุโร่เริ่มสอดส่องหาทางหลบเลี่ยงการเผชิญหน้ากับคนเหล่านั้น เพราะไม่มีทางที่มือขวาแห่งวองโกเล่นั้นจะไม่ซักถาม... แล้วเขาก็ขี้เกียจเกินกว่าจะหาคำตอบจากความว่างเปล่า...
หลบเลี่ยงออกมายังด้านหลังซึ่งอยู่ติดกับศาลเจ้านามิโมริ ผู้คนก็บางตาลง... มุคุโร่ยกขวดน้ำขึ้นดื่มเป็นอึกสุดท้ายก่อนโยนขวดเปล่าทิ้งลงในถุงขยะ ขณะที่กำลังยืนครุ่นคิดว่าจะทานอะไรเป็นอย่างต่อไปดีนั้นเอง ก็พลันรู้สึกได้ถึงความเคลื่อนไหวที่แปลกไปจากปกติ... ห้วงบรรยากาศที่บิดเบือนจากจิตมุ่งร้ายอันรู้สึกได้โดยง่ายแสดงให้เห็นถึงความเป็นมือสมัครเล่น... ดวงตาสองสีทอประกายเหนื่อยหน่ายแม้เรียวปากบางจะยังคงมีรอยยิ้ม... พัดสีอ่อนถูกยกขึ้นปิดริมฝีปากก่อนมุคุโร่จะหรี่ตาลง... มองซ้าย มองขวา แสร้งทำเป็นไม่รู้สึกถึงกลิ่นอันตรายซึ่งกำลังคุกคามเข้าหา...
เสียงแหวกอากาศดังขึ้นราวกับเป็นสัญญาณแห่งการเริ่มต้น... เจ้าของเรือนผมสีน้ำเงินเบี่ยงกายหลบได้อย่างง่ายดาย ขณะที่หุบพัดปิดลง... เรือนร่างโปร่งหันกลับมาเผชิญหน้ากับคนที่โจมตีในเงามืด... ผู้คนเริ่มแหวกออกเป็นวงกลมและในเวลาเพียงไม่นาน สถานที่แห่งนี้ก็ร้างไร้ซึ่งผู้คนโดยสิ้นเชิง...
"ถ้าจะให้แนะนำด้วยความหวังดี... ให้พวกคุณที่ซ่อนอยู่เข้ามาพร้อมกันทีเดียวดีกว่านะครับ..." เสียงเอ่ยนุ่มนวลหากแฝงแววเยาะเย้ยถากถาง... พุ่มไม้โดยรอบสั่นไหวก่อนจะปรากฏร่างของชายฉกรรจ์หลายสิบคน...
...คนพวกนี้ไม่ใช่มาเฟีย...
...มุคุโร่แค่นยิ้ม...
...ก็แค่อันธพาลข้างถนน...
------------------------------------------------------
อาการที่ลิ้นไวต่อของร้อน เรียกว่า ลิ้นแมวนะคะ
เมกำลังประสบปัญหาใหญ่กับลิ้นตัวเอง เวลาไปกินมื้อใหญ่ๆ กับเพื่อนมักจะจกไม่ทันพวกมันประจำ (กี๊ซซซ กุกินของร้อนไม่ได้ พวกเมิงอย่าจ้วงกันเด๊~~!!!! =[]=!!!)
ล่าสุดคือไปกินซุปเห็ดที่ซิสเลอร์ ขนาดตักมาตั้งทิ้งไว้แล้ว ไปหาสลัดกินก่อนแล้วนะ =A=** มันยังลวกปากกันได้... นิสัยไม่ดีจริงๆ (พาล)
เนื้อเรื่องของ summer ค่อนข้างจะดำเนินไปไว ว่าไหมคะ ? (เมกำลังคิดอยู่ว่ามันเร็วเกินไปรึเปล่า = =a ถ้ายังไงช่วยบอกหน่อยก็ดีเน้~) < เห็นภาคก่อนๆ มีแต่เพ้อ เพ้อ เพ้อ กับ เพ้อ กร๊ากกกกกกก มาภาคนี้กลัวจะไม่ชินกันน่ะค่ะ
ปล. วันแม่ทั้งที เมน่าจะหยุดอัพมั่งนะ? ว่าไหม? (มองปฏิธิน... วันหยุดนักขฤตฤกษ์คราวหน้าเมื่อไหร่หว่า...)
วันแม่ทั้งที... ลูกๆ ขยันดองกันเหมือนเดิม (ของขวัญวันเกิดมี๊ยังดองกันอยู่เลยใช่ม๊ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย)
ปปล. วันนี้มีมาแปะอีกแล้วล่ะค่ะ (หัวเราะ)
,,>[]<,, อรั๊ง~ ประแจจ๋า~~~ ม๊าวว ม๊่าววว ง๊าวววววว (ไม่เป็นภาษา 555+)