[Fic] Pietra <X>S>27<18> Part1 <29/7/08>

Ayafee · **Posted:** 26 Jul 2008, 17:28

Title : Pietra
Fandom : Katekyo Hitman Reborn!
Author : Ayafee
Genre : Drama , Romance
Pairing : เป็นปริศนาไว้ตอน 1 บอก (?)
Summary : หัวใจก็เหมือนก้อนหินที่กลิ้งบนทางลาด

--------------------------------------------------------------------------------------------------

[align=center]บนเส้นทางหลายสาย.. ยามปล่อยหินกลมกลิ้งไป

ยากจะหยุด

ได้เพียงรอให้หมดแรงนำ... หยุดมัน

หรือไปจนสุดทาง

.
.[/align]

เสียงผู้คนสนทนากันซอกแซ่กในห้องโถงกว้างสถานที่จัดงานเลี้ยง งานเลี้ยงของเหล่าชายหญิงมาเฟียหลายแฟมิลี่ งานเลี้ยงสานสัมพันธ์ของคนในวงการเดียวกัน... เพื่อหาพันธมิตร.. และสานหาผลประโยชน์... เสียงลมหายใจผ่อนเข้าออกอย่างเหนื่อยล้าดังแผ่วจากเด็กหนุ่มในชุดสูทสีขาวทับเสื้อเชิ้ตสีดำ ปอยผมสีน้ำตาลระเรี่ยไหล่บางและแผ่นหลัง ทั้งนัยน์ตากลมโตสีน้ำตาลไหม้นั้น ขับให้แลดูโดดเด่นราวกับเด็กสาวหน้าหวาน.. แตกต่างจากกลุ่มมาเฟียผู้สวมหน้ากากเข้าหากันโดยรอบ

“เบื่อชะมัด....” เสียงหวานลอบบ่นกับตัวเอง.. แผ่นหลังบางพิงเข้ากับขอบระเบียงเบื้องหลัง .. เหนื่อยล้า.. กับสังคมใหม่...

[align=center]นายใหญ่คนใหม่แห่งวองโกเล่แฟมิลี่

เป็นเด็กหนุ่มที่ใช้ชีวิตอย่างคนธรรมดามาเกินครึ่งชีวิต[/align]

“เป็นนายใหญ่คนใหม่ ก็ต้องหัดทำตัวให้ชิน” เสียงทุ้มเรียกให้ร่างบางในชุดสูทหันมอง ใบหน้าหวานประดับยิ้มบางๆอย่างรู้สึกผิดเมื่อทำกิริยาไม่ดี

“ขอโทษครับ แล้วก็ขอบคุณที่ตามผมมานะครับ คุณสคอลโล่” ร่างโปร่งสูงผมสีเงินยาวยวงในชุดสูทสีดำเดินมาหยุดข้างกายของซาวาดะ สึนะโยชิ ท่ามกลางงานเลี้ยงกว้างใหญ่นี้.. มีเพียงหนึ่งเดียวอันเป็นผู้ติดตามจากแฟมิลี่เดียวกัน

“มันเป็นงาน” ได้ยินดังนั้นร่างบางหัวเราะแผ่วเบา มันเป็นงานอย่างที่เจ้าตัวบอก... ก็ในเมื่อเหล่าผู้พิทักษ์ของตนต่างแยกย้ายไปทำงาน... อีกทั้ง....

[align=center]สายสัมพันธ์ของกลุ่มวาเรียและพวกเขา

เป็นพวกเดียวกันเพียงในนาม[/align]

“ในเมื่อคุณตามผมมาที่นี่ในฐานะคนคุ้มกัน ต่อให้เป็นงานก็ต้องขอบคุณครับ” สึนะเหลือบมองชายหนุ่มผมสีเงินยาวยวงข้างกาย ในสายตาของผู้ถูกมอง.. นภาสีขาวนวลช่างแตกต่างจากนภาสีดำ... เจ้านายของเขา

“ก็เพราะแกยังสร้างความเชื่อถือให้คนในแฟมิลี่ทั้งหมดไม่ได้ ฉันก็เลยต้องมากับแกน่ะสิ” มือใหญ่เอื้อมหยิบแก้วเครื่องดื่มหยิบจิบ คำพูดของร่างโปร่งสูง.. เขามิอาจปฏิเสธได้.. เพราะงั้นผู้พิทักษ์ของตน.. จึงแยกย้ายกันไปทำงานอย่างหนัก....

“งานในฐานะผู้นำมันยากจริงๆเลยนะครับ..” มือเรียวลูบไล้หยดน้ำบนแก้วเครื่องดื่มในมือตน... คล้ายบ่นอย่างตัดพ้อ.. แต่แรงใจมิได้ลดทอน...

[align=center]รุ่นที่เก้าที่ตนนับถือ... และเพื่อนพ้อง..

อันเป็นแรงผลักดัน....[/align]

สายลมอ่อนๆพัดไหวดั่งเป็นกำลังใจให้กับนภา.. “รุ่นที่เก้าเป็นคนเก่ง ผมก็ต้องพยายามให้ตนเองเป็นผืนฟ้าที่ทุกคนพึ่งพาอาศัยให้ได้ครับ” รอยยิ้มหวานแสนอบอุ่นตรึงตาของผู้มองนัก....

“แกมันต่างกับแซนซัสจริงๆ” นัยน์ตาสีน้ำทะเลสะท้อนภาพของนภาสีขาวนวล..

วองโกเล่รุ่นที่สิบ.. ซาวาดะ สึนะโยชิ.. ร่างกายบอบบางราบกับเด็กสาวไร้กำลัง.. หวนนึกย้อนถึงวันแรกที่ได้เห็นกับวันนี้.. คุณสมบัติของนภา..ยิ่งนานยิ่งเพิ่มพูน.. เด็กหนุ่มอายุน้อย..และพรรคพวกที่ลุกขึ้นสู้กับพวกตน.. บัดนี้เจ้าเด็กพวกนั้นคือกำลังหลักสำคัญของวองโกเล่แฟมิลี่

สึนะก้มลงมองแก้วน้ำในมือของตัวเอง เงาแก้วที่สะท้อนภาพผืนฟ้าด้านนอกอันเป็นสีดำ “บางครั้งผมก็นึกอิจฉา.. แซนซัสเป็นผู้นำคนที่ดี สมกับที่เป็นลูกชายของท่านรุ่นที่เก้า”

[align=center]ดึงดูดให้ผู้คนเชื่อมั่น.. ติดตามด้วยชีวิต..[/align]

มือใหญ่สวมถุงมือสีดำขลับวางลงบนศีรษะปกคลุมด้วยไหมสีน้ำตาลไหม้อ่อนนุ่ม “แกมันเป็นเจ้าเปี๊ยกที่ยังเด็กนัก” นัยน์ตากลมโตกระพริบปริบๆอย่างงงงวยก่อนแย้มยิ้มเมื่อเข้าใจความหมายแฝงในนั้น

“คุณสคอลโล่ เป็นคนที่ผิดไปจากผมคิดไว้เยอะเลยครับ” เสียงหัวเราะน้อยๆชวนให้คนฟังสงสัยว่าคิดภาพลักษณ์ของตนไว้อย่างไรกัน

“แกก็แปลกที่มายืนบ่นเรื่องพวกนั้นกับฉัน” คนที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นศัตรู... มิใช่คนสนิท.. และมิใช่คนใกล้ชิด...

สึนะเมียงมองใบหน้าของผู้พูด. .. เขาเองก็แปลกใจ.. “คงเพราะว่า คุณสคอลโล่มีบรรยากาศรอบตัว ที่ผมรู้สึกว่าพูดได้มั้งครับ” เหมือนหลายคนที่เขาเชื่อใจ...

[align=center]ก้อนหินกลิ้งเกลือกไปบนเส้นทางลาด[/align]

“เพราะงั้นแกก็เลยอ่อนหัดไงเล่า” ร่างโปร่งเบี่ยงสายตาหลบไป เจ้านภาผู้มีนิสัยแปลกนัก.. แปลกแตกต่างจากพรรคพวกและเจ้านายตน

“ทำตัวให้ชินไปซะ” ไม่ใช่คำพูดห่วงใยให้กำลังใจอะไร แต่เรียกรอยยิ้ม..

“ขอบคุณนะครับ” รอยยิ้มที่หาได้ยากในบรรดาผู้คนที่ได้ร่วมงาน...

“ไปทักทายคนอื่นให้สมกับเป็นผู้นำซะ ไป!” สคอลโล่ผลักหลังให้ร่างบางเดินตรงเข้าไปในส่วนของงานเลี้ยงโดยมีตนยืนมองอยู่ห่างๆเบื้องหลัง

[align=center]ค่อยๆเคลื่อนตัวอย่างเงียบงัน[/align]

ยามพูดคุยกับกลุ่มคนจากมาเฟียแฟมิลี่อื่น นัยน์ตาสีน้ำตาลทอประกายนั้นเหลือบมองกลับมา มองภาพของนักฆ่าจากวาเรียผมสีเงินสะท้อนแสงจันทร์ นักฆ่ายามสงบก็คือชายหนุ่มธรรมดา... ฉลามคลั่งผู้เป็นดั่งมือขวาของนภาสีดำ... นึกอิจฉา... เจ้านายของชายผู้นั้น...

[align=center]เจ้าก้อนหินกลิ้งเกลือกบนทางลาด[/align]

“กลับกันเถอะครับ” ร่างบางเดินกลับมาหยุดยินตรงหน้าของร่างโปร่งสูง ช่างน่าแปลก.. ที่รู้สึกอิจฉา... ในความภักดี... ที่ชายตรงหน้ามีให้นภาสีดำ...

“เหนื่อยรึไง?” นัยน์ตาสีน้ำทะเลมองสบมา ร่างบางสะดุ้งน้อยๆหลุดจากภวังค์ของตนเองก่อนแย้มยิ้มบางๆตอบ

“ก็ต้องทำตัวให้ชินไม่ใช่เหรอครับ?” ย้อนเจตนาที่อีกฝ่ายบอกก่อนหน้า มือใหญ่ยกขึ้นขยี้ผมราวกับแก้เขินที่โดนอ่านใจได้

“กลับว้อย!!” เจ้าตัวเล่นเดินนำหนีไปก่อน ร่างบางยกมือขึ้นจับศีรษะของตนพลางแอบอมยิ้มวิ่งตามไป ตัวตนที่ได้เห็น... ท่าทางที่แสดงออก... แตกต่างจากที่ต่างฝ่ายต่างเคยคิดไว้... ดึงดูดตรึงตา... ก้อนหินกลมค่อยๆเคลื่อนตัวออกไป....

[align=center]ยากจะหยุด.. หากไร้คนขวาง
.
.[/align]

ท้องฟ้าในยามราตรีมืดมิดประดับด้วยแสงระยิบระยับของแสงดาว.. แสงจันทร์ส่องผ่านกระจกหน้าต่าง.. สะท้อนลงบนแก้วใสบรรจุของมึนเมา นัยน์ตาสีเพลิงจดจ้องของเหลวในแก้วด้วยสายตายากหยั่งถึง... นึกถึงคำสั่ง.. และคำสั่งเสียของชายผู้ไม่อยากยอมรับว่าเป็นบุพการี.. ไม่ทรยศวองโกเล่.. เป็นกำลังให้เอกนภา...

“สคอลโล่กลับมาแล้วครับบอส” เลวี่เข้ามารายงานในห้องทำงานอึมครึม ริมฝีปากหยักยิ้มที่มุมปาก คำสั่งบ้าๆของพวกสวะ..

“งานเรียบร้อยแล้วบอส” สคอลโล่ก้าวเข้ามาหยุดหน้าโต๊ะของเจ้านายตน มือใหญ่จับเสื้อสูทพาดบ่าตน ไม่บ่อยนักที่ได้เห็นแต่งเครื่องแบบอื่นนอกจากเครื่องเบบของวาเรีย

“ทำตัวเป็นลูกน้องเจ้าสวะนั่น สนุกมั้ยล่ะ ไอ้ฉลามสวะ” นภาแสนน่ารังเกียจ.... เจ้านภาแสนอ่อนโยนที่ดึงดูดผู้คนโดยรอบอันน่ารังเกียจ...

“เป็นแค่ผู้คุ้มกันว้อย” ฉลามคลั่งแย้งกลับให้ผู้ฟังได้สบถในลำคอ มือใหญ่จับแก้วบรรจุสุรายกขึ้นลิ้มรส

ไม่พอใจนัก.. ให้คนของตนเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับพวกนภาสีขาวนวล.. แค่มีพวกนภาขาวนวลอย่างผู้พิทักษ์อรุณมายุ่งเกี่ยวกับทางนี้.. ก็ขัดตาเต็มทน...

[align=center]รังเกียจนัก... จึงไม่อยากให้ของๆตนเข้าไปยุ่งเกี่ยว[/align]

“ดีที่สำนึกตัวได้ว่าเป็นลูกน้องใคร” มือใหญ่ข้างที่ว่างเอื้อมไปสัมผัสดึงปอยผมยาวสีเงิน เส้นผมยาวอันเป็นสัญลักษณ์ของความภักดี .. ความภักดีของนักดาบ

“เออ รู้!!” ไม่จำเป็นต้องย้ำเตือนก็รู้ตัวเองดี... คำสาบานที่ตนให้ไว้เอง... แม้มันมิอาจเป็นจริงได้แล้วก็ตามที...

“ดี” แซนซัสออกแรงดึงปอยผมยาวนั่นให้เจ้าตัวโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ ตอกย้ำสถานะให้ได้ล่วงรู้ว่าควรทำตัวเช่นไร...

[align=center]เสียงของก้อนหินกลิ้งเกลือก

แว่วในความมืด... ไร้ผู้ใดได้ยิน

.
.[/align]

TBC………..

-----------------------------------------------------------------------

Free Talk : มันเหมือน S27 แต่จริงๆแล้วอาจจะไม่ใช่ เป็นแรงไซโคของท่านบีลักกี้ ท่านเดียร์ ท่านเฟียร์ =[]=” เพลงของ Big Bang Look at only me กลายมาเป็นอันนี้ ธีมของเพลงนั้นคือป๋าแซน แต่เริ่มด้วยการปูเรื่องหลามกับซือไปก่อนแล้วกัน =w=” มันจะกลายเป็น S27 มันจะกลับมา XS มันจะพลิกไป X27S หรือมันจะกลายเป็น 1827 = =” 6927… ไปกับความมึน...

อินโทรสั้นเนอะ... ปูพื้นความร้าวฉาน... หนีความจริง ก่อนไปอ่านหนังสือสอบต่อ...

ปิดเทอมเมื่อไหร... พลังจักรวาลจะได้กลับเข้าร่างซะที!!! แต่อีกนานเลยกว่าจะปิดเทอม ตุลาโน่น =[]=!!! อ๊ากกกกก

D_Eriz · **Posted:** 26 Jul 2008, 17:37

ปาดดดดดดดด - -+
(และคงอีกนานกว่าจะได้อ่าน....เอวัง.<<ปาดเพื่อ? -0-")

*EDIT*

หลังจากที่ปาดอย่างวอนส้นแล้ว....ริสก็ได้มาเม้นซะที -- --*

ดาร์ก!!!!! แค่ก้อนหินตามทางลาดก็ปูดาร์กแล้ว!!!!! ฮาาาา~

S27!!! เชียร์ให้ไปS27 ทิ้งป๋าแสนเลยหลาม!!ไปหาความสุขแห่งเมะซะ!!!!/โดนแม่ยกXSรุมตื้บ....

หลามเมะนั้นแสนเท่จะได้ใจไรปานนั้น TTwTT/ซับน้ำตา
ทูน่าก็ส่อแววราชินีมาแต่เนิ่นๆ ราชินีในคราบเกะหวานใส!!

แล้วจะรอต่อน่อออ~

Silme · **Posted:** 26 Jul 2008, 18:58

ตอนที่อ่านครึ่งแรก นึกว่าจะเป็น S27 จริง ๆ - -;;; แล้วฉลามก็ออกแววเท่มากกก

แต่เป็น XS ในที่สุด (?) หรือเปล่า เพราะถึงไงป๋าก็เท่สุดอยู่ดี 555

แต่กลิ่นเหมือนมี X27 ลอยมา แต่อยากได้ 1827 กับ XS

รออ่านนะคะ

sarail · **Posted:** 26 Jul 2008, 19:18

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

/me เต้นระบำบูชาท่านอายะ อ๊าาาาาาาาาาาาาาา ผมจะคิดท่าใหม่!!

สมการนี้ช่างน่าเลิฟลี่มากกว่าXDS =w=!! 27โหมดดาร์กสินะ!!คิดจะแย่งของๆเฮียมันเร็วไปร้อยปีเว้ยเฮ้ย!!(แต่..หลาม"เฟมินิสต์"ขนาดนั้น = ='' อาจจะมีหลงไปบ้างล่ะนะ *ขำ*)

S27เท่โฮกใช่มั้ยล่ะท่าน >[]<!!!!! ต้องทูน่าดาร์กด้วยนะ กร๊ากกกกกกก แต่ยังไงซะ!! สมการจะพลิกไปขนาดไหน เราเชื่อว่ามันจะจบที่XS!! เหมือนเดิม !! ไม่มีวันเปลี่ยน!!ชั่วนิรันดร์!!!! วะฮะฮ่าๆๆๆๆๆ

ชอบที่ท่านพูดถึงธีมก้อนหินแฮะ..

ตอนแรกเป็นหินคม แข็งแกร่ง...

พอถูกสัมผัสก็เคลื่อนไป

หยุดไม่ได้

จากหินเหลี่ยมๆ มนขึ้น กลมขึ้น ยากที่จะหยุดมากขึ้น

จนสุดท้าย..ไม่หยุดแม้ทางตรงหน้าจะเป็นเหวลึกสุดหยั่ง...

ก้อนหิน...ตกลงไป...

ดาร์กมากท่าน!! XSสุดยอดชิมิล่าาาาา>[]<!!!

*Pietra ใช่รูปปั้นของไมเคิลแองเจโลรูปพระแม่มารีกับพระเยซูรึเปล่าฮะ? ที่ว่า"ความเศร้าที่แท้จริงคือความเงียบสงบ"รึเปล่า?

tatsuki · **Posted:** 26 Jul 2008, 19:40

S27 แล้วแอบแฝง XS แหงๆเหอะ

รอดูตอนต่อไปฮะ

dearchan · **Posted:** 26 Jul 2008, 19:43

คึคึคึคึ

แหม~ ตบมือกับสามีดังป๊าบ~ *สำเร็จ* Q^[]^

มาอ่านของอายะแล้วรู้สึกว่า S27 เนี่ยก็โอดีเหมือนกันนะเนี่ย 555
XS ตอนท้ายกรี๊ดมากเหมือนมาแย่งซีนไปเลยยยย
ป๋าทำได้..... >x< หุหุหุหุ

ยกมือเชียร์ให้กลายเป็น X27S ดาร์กๆ บันซาย~ >[]<//

Sarren · **Posted:** 26 Jul 2008, 19:49

ในที่สุดสมการ X > S > 27 ก็ออก (จำไม่ได้แล้วว่าสมการนี้คุณฮิอยู่ตรงไหน?? = =) กะแล้วไม่ผิดว่าต้องเป็น S27!! เพราะตอนอ่านรีวิวมันส่อ! คิดไว้ประมาณว่าคุณฮิหลงทูน่า ป๋าหลงหลาม แต่ปลาทั้งสองหันมาหลงกันเอง อา...หลามกับทูน่า ฟิคนี้เป็นฟิคอนุรักษ์พันธุ์สัตว์น้ำสินะ ฮาาาา.... (โดนพี่อายะตบ)

จะรออ่านต่อนะค้า อินโทรมันช่างสั้น แต่จำได้ว่าทูน่าจะแอ็บอินโนเซ้นส์สินะ อยากได้หลามก็คงต้องงัดกับป๋าหน่อย เปิดศึกชิงหลาม กร๊ากกกกกก....XD (แล้วคุณฮิล่ะ???)

ปล. ฟิคนี้มันมีแววว่าเมะสุดที่รักของเราจะแห้วกินกันหมดเลยแฮะ ทั้งคุณฮิทั้งป๋า นี่พี่อายะทำอะไรลงป้ายยยยยย!!! =[]= !!

MiSa · **Posted:** 26 Jul 2008, 20:32

X27S ไม่รู้่อ่านไปแรกๆก็คิดถึงคู่นี้แล้ว พลัง3P
เชียร์คู่นี้+ดาร์คๆ ตามคนอื่นด้วย อยากอ่าน

รอตอนต่อค่า

Faust · **Posted:** 27 Jul 2008, 09:29

จะสมการไหนแค่มี X กับ S ก็กระชุ่มกระชวย ก๊าซซซซ~~~~~

แต่สุดท้ายมันก็ต้องจบลงที่ XS ชิมิๆ คริๆๆๆๆๆ

Astaroth · **Posted:** 27 Jul 2008, 11:11

ความจริงมันคือ XS แต่แอบแฝง S27 ใช่มะเค๊อะ? (กัดฟันกรอด ๆ กับคู่หลัง)

ความจริง S27 ก็ไม่รังเกียจ แต่ถ้ามี X มาเอี่ยวด้วย ทำใจไม่ค่อยได้แฮะ (มันสามเส้าอีกแล้วรึ?)

Ayafee · **Posted:** 29 Jul 2008, 15:51

ตอบเม้นต์

ริสจัง
มันจะดาร์คมั้ยนะ ไม่รู้สิ ฮา มันคงดาร์คตอนหลังมั้ง =w=” แต่เราก็แอบเขวไปหา S27 อยู่บ่อยๆ เอา 18 ออกมา อาจจะเบี่ยงกลับได้ ฮา

ท่านslime
S27 ยังมีแววเป็นไปได้ค่ะ แต่อาจจะเป็นแค่ตัวแปรเฉยๆก็ได้ คงไม่ X27 หรอกค่ะ ฮา

ท่านซา
27 นั้นแอบดาร์ค หรือแอบยั่วก็ไม่อาจทราบได้ =w=” แต่ทูน่ากำลังปล่อยฟีโรโมน XS =[]= สุดยอด แต่เขียนยาก ฮา!!! Pietra แปลว่าก้อนหินเน้อ ถ้ารูปปั้นอันนั้น ชื่อว่า pieta ที่แปลว่าความเศร้า เห็นใจล่ะมั้ง =w=”

tatsuki
เอ๊ะ หรือว่ามันจะเป็น XS แฝง S27 แล้วก็ 1827 ฮา

ท่านเดียร์
S27 หลามเมะเท่ออกนะคะ ฮา =w=” ท่านเดียร์ไซโคทุกวันจนติดเลย =[]=! X27S เอ มันจะเป็นไปได้หรือไม่นะ =w=! มีคุณฮิมาอีกคนแล้ว

ซาเร็นจัง
หรือคุณฮิจะแก้วคนเดียวนะ แล้วสามคนนั้นเค้าก็ไปด้วยกัน? ทูน่าเริ่มปล่อยฟีโรโมนยั่วหลามแล้ว ฟิคอนุรักษ์สัตว์น้ำ!! งั้นก็ต้องรวมเลวี่ด้วยสิเนี่ย

ท่านมิสะ
เอ๊ะ หรือว่าเราจะติด 3P จริงๆล่ะเนี่ย =[]=!!

ท่านFaust
มันจะจบลงที่ XS รึเปล่านะ =w=” แต่มีคุณฮิออกมาแล้วก็คงจะดีขึ้น

ท่านAstaroth
อาจจะแห้วหมดก็ได้นะท่าน (โดนตบ) FC หลายคู่กระโดดถีบ แต่งให้มันแฮปปี้บ้างได้มั้ย แอ่ก!! =w=” S27 ที่อาจจะไม่สมหวัง

-------------------------------------------------------------------

ดุ่ยๆ >>>>>

Ayafee · **Posted:** 29 Jul 2008, 15:57

Title : Pietra
Fandom : Katekyo Hitman Reborn!
Author : Ayafee
Genre : Drama , Romance
Pairing : X > S > 27 < 18
Summary : หัวใจก็เหมือนก้อนหินที่กลิ้งบนทางลาด

--------------------------------------------------------------------------------------------------

[align=center]ก้อนหินมิอาจหยุดแรงเคลื่อนของตนเองได้

ได้แต่กลิ้งไปตามทางลาด

จนกว่าจะสุดทาง

.
.[/align]

แสงอาทิตย์สาดส่องผ่านผ้าม่านกระทบเปลือกตาของผู้นิทราให้ตื่นจากการหลับใหล แสงสว่างๆจางในห้องมืดทึมอย่างน้อยก็ให้ผู้ตื่นรับรู้ว่ายามเช้าได้มาถึงแล้ว ร่างโปร่งสูงเรือนผมสีเงินลุกขึ้นจากเตียงขาวอย่างเหนื่อยล้า กายท่อนบนไร้อาภรณ์แลเห็นแผลเป็นเก่าจากการต่อสู้.. ปอยผมยาวระเรี่ยปรกใบหน้าถูกปัดออกอย่างลวกๆก่อนก้าวลงจากเตียงที่ตนมิใช่เจ้าของ เจ้าของห้องก็มิได้อยู่... ก็แค่สัมพันธ์ทางกาย.. ตัณหา..ราคะ.. ที่ระบายอารมณ์.. หน้าที่ของลูกน้อง?

“จะผ่านไปกี่ปีก็เหมือนเดิม” ตั้งแต่วันแรกที่ได้พบกันในงานเลี้ยงนั่นจนถึงวันนี้.. เป็นเจ้านายที่เอาแต่ใจ อยากทำอะไรก็ทำ.. ยากจะคาดเดา

[align=center]เป็นความสัมพันธ์ที่ไร้การผูกมัดใดๆ[/align]

“ให้เดาก็กินเหล้าอยู่ในห้องทำงาน” ใบหน้าสะบัดไปมาอย่างละอา แม้พฤติกรรมจะเป็นเช่นนั้น.. ก็คือนภาสีดำ.. ที่ฉลามคลั่งเลือกแหวกว่ายใต้ทะเลสีชาด...

สคอลโล่ออกไปจากห้องนอนที่อาจจะเป็นที่นอนมากกว่าห้องตัวเอง ยามนี้ไม่มีงานให้พวกเขาทำมากนักนอกจากจิปาถะบางอย่าง อย่างมากก็แค่วนเวียนระหว่างปราสาทวาเรียและคฤหาสน์วองโกเล่ เจ้านายไม่ถูกกับบอสใหญ่ ตนต้องออกโรงไปเองเสมอ...

“สคอลโล่จ๊ะ หาตัวอยู่พอดีเลย~!” เสียงสดใสของลุซซูเรียตรงมาหาตั้งแต่เจ้าตัวยังไม่เดินเข้ามาใกล้ นัยน์ตาสีน้ำทะเลตวัดมองอย่างหน่ายๆในท่าทางแบบนั้น

“มีอะไรฟะ?” เพื่อนผู้ร่วมงานหยุดตรงหน้าก่อนยื่นเอกสารในซองสีน้ำตาลส่งให้ แค่มองก็พอจะรู้แล้วว่าคืออะไร

“เอกสารจ้ะ พอดีเรียวเฮไม่ว่างเอากลับไป เอาไปส่งให้พวกวองโกเล่จิ๋วทีสิจ้ะ” ผู้ฟังได้เพียงตั้งคำถามในใจก่อนยื่นมือไปรับของ ไม่ว่างเอากลับไป? หรือว่าคนตรงหน้ากักตัวไม่ให้ไปกันแน่?

“นักฆ่านะเว้ย!! ไม่ใช่คนส่งเอกสาร” สคอลโล่สบถเสียงดัง กระเทยสาวตรงหน้าได้ยินก็ขำ

“ก็บ่นแบบนี้ทุกครั้ง แต่ก็ไปนี่นา” คำพูดดั่งมีดแทงเข้ากลางใจให้คนฟังได้สะอึก ลุซซูเรียยืนหมุนนิ้วพลางร่ายคำพูดของตนไม่หยุดปาก

“นอกจากสคอลโล่แล้ว คนอื่นคงเข้าไปแบบปกติสุขได้หรอกน๊า ยิ่งถ้าให้บอสเข้าไป มีหวังพวกเราต้องถูกลงโทษกักบริเวณอีกแน่ๆ เฮ้อๆ” จริงอย่างลุซซูเรียว่า คนอื่นเข้าไปคงได้มีเรื่องตีกันกับพวกผู้พิทักษ์ อย่างเขาก็ใช่ว่าจะไม่มี? แต่เรียกว่าอยู่ในระดับดีกว่าคนอื่นคงจะดีกว่า

[align=center]นอกจากวันพิธีศพของรุ่นที่เก้า และวันรับตำแหน่งของรุ่นที่สิบ

ไม่มีครั้งใดที่นภาสีดำย่างเข้าไปในคฤหาสน์นั่น[/align]

“เออๆ เข้าใจแล้ว ไม่ต้องพูดซ้ำซาก” ชายหนุ่มตวัดกายเดินตรงไปห้องตัวเองเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้า นักฆ่าเพื่อนร่วมงานมองตามไปก่อนยกมือขึ้นจับคางใช้ความคิด

“ลางสังหรณ์ของลูกผู้หญิงมันบอกว่า ได้กลิ่นเรื่องซวยๆ?” คิดแล้วก็สะบัดใบหน้า เรื่องโชคร้ายมันเป็นของคู่กับพวกนักฆ่าอยู่แล้ว ก็แค่คิดไปเอง ว่าแล้วเจ้าตัวก็เลิกคิดรีบวิ่งตรงกลับไปหาผู้พิทักษ์แห่งอรุณที่เหลือบเห็นทางหน้าต่างพอดิบพอดี

[align=center]หากมีแรงผลักก้อนหิน...มันมิอาจหยุดตัวเองได้[/align]

ฉลามนักฆ่าในชุดเครื่องแบบสีดำขลับเดินตรงไปยังห้องทำงานของเจ้านายตน การจะไปคฤหาสน์วองโกเล่โดยไม่บอกก่อนไม่ใช่เรื่องดี ไม่ไหนไม่บอกก็ยิ่งเลวร้ายยิ่งกว่า ทั้งๆที่เจ้าคนตรงหน้าจะไปไหนมาไหนหายเงียบไม่บอกใครทั้งนั้น นัยน์ตาสีน้ำทะเลมองชายร่างสูงนั่งดื่มของมึนเมาในห้องทำงาน.. มันช่างเป็นภาพชินตา

“จะขออนุญาตไปไหนล่ะ ไอ้หลามหัวเน่า?” สายตาคมตวัดมองด้วยหางตา ร่างโปร่งสูงลอบถอนหายใจอย่างหน่ายๆ

“ไปคฤหาสน์วองโกเล่ ลุซซูเรียมันให้เอาเอกสารไปส่ง” เจ้าตัวว่าพลางยกเอกสารในซองสีน้ำตาลขึ้น เพียงแค่ได้ยินคำว่าคฤหาสน์วองโกเล่บรรยากาศชวนอึดอัดขึ้นมาในทันใด

“โดนลดชั้นเป็นคนส่งเอกสารไปแล้วรึไงแกน่ะ” จะกี่สิบปีผ่านไปจะนิสัยท่าทางไม่มีอะไรเปลี่ยน.. เปลี่ยนแค่ความสัมพันธ์งั้นเหรอ?

“ไม่มีงานอะไรนี่หว่า แล้วนี่ก็เอกสารที่แกเป็นคนจัดการด้วย” แซนซัสมองเอกสารในมือนั่นด้วยสายตาเฉยชา งานของพวกนภาสีขาว.. ยิ่งนานยิ่งเข้ามาวุ่นวาย...

“เหอะ!!” คงไม่มีคำตอบออกมาง่ายๆหากพูดกันเรื่องนี้ รู้จักกันมานานยิ่งเข้าใจความคิดกันดี...

“ไปล่ะ!” ร่างโปร่งสูงรีบตัดบทออกไปก่อนต้องต่อความยาวสาวความยืด

นัยน์ตาสีเพลิงมองตามพฤติกรรมของลูกน้องคนสนิท นึกเกลียดอวัยวะของตัวเองที่มองตามมัน ก็แค่ลูกน้องคนหนึ่ง.. ก็แค่เจ้าฉลามช่างตื้อสลัดไม่หลุด.. เหมาเอาเองว่าเป็นมือขวา เหมาเองว่าจะภักดีตามมา

“มีแต่สวะทั้งนั้น” พูดลอยๆกับตัวเอง.. เจ้าฉลามบ้านั่นชอบไปยุ่งกับพวกนภาสีขาวนวลพอๆกับเจ้าลุซซูเรีย เจ้านภาสีขาวน่ารังเกียจที่แย่งชิงทุกอย่าง

มือใหญ่ยกแก้วในมือขึ้นลิ้มรสสุราในแก้วนั้น ยิ่งนานไป... ยิ่งเจ้านภานั่นครองตำแหน่ง.. อำนาจของมันยิ่งแทรกซึม.. ยิ่งตอกย้ำให้ชัดถึงตำแหน่งของมัน.. ริมฝีปากหยักยิ้มที่มุมปากอย่างเย็นชา.. ตราบเท่าที่ความภักดีของข้าทาสบริวารตนยังคงอยู่....

[align=center]แม้มีโซ่ตรวนพันธนาการของนภาขาว

ความเกลียดชังทั้งหมดยังคงเก็บกักไว้ได้

.
.[/align]

คฤหาสน์วองโกเล่ในยามเช้านั้นบรรยากาศสดใส ร่างเล็กเรือนผมสีน้ำตาลไหม้ในชุดสูทสีดำขนาดเล็กกว่าชายหนุ่มทั่วไปเดินทอดน่องบนทางเดินตรงไปยังห้องอาหาร ฉับพลันนัยน์ตาสีน้ำตาลนั้นก็เหลือบเห็นผู้ที่กำลังเดินสวนมา ใบหน้าหวานทอประกายประหลาดใจระคนดีใจนักยามได้เห็นชายผู้นั้น...

“คุณฮิบาริ” เสียงหวานเรียกให้ร่างสูงในชุดสูทสีดำเข้ากับเรือนผมหยุดก้าวเดิน เมฆาผู้ล่องลอยไปตามใจ....

“กลับมาตั้งแต่เมื่อไหรกันครับ?” เสียงหวานเอ่ยถามอย่างสงสัยพร้อมรอยยิ้มหวานบนใบหน้า ผู้พิทักษ์แห่งเมฆามองสบสายตานั่นด้วยท่าทางนิ่งเฉยมิอาจคาดเดาอารมณ์

“เมื่อคืน แกคงหลับไปแล้ว” ร่างบางสดับฟังพลางพยักหน้าน้อยๆรับคำตอบนั่น เมฆานั้นลอยละล่องไปตามใจ ตามหาผู้แข็งแกร่งไปทุกหนทุกแห่ง

“ทานข้าวด้วยกันมั้ยล่ะครับ?” ไร้คำตอบใดตอบกลับมา มีเพียงเสียงนกน้อยสีเหลืองสัตว์เลี้ยงแสนสนิทดังในความเงียบงันของคนทั้งสอง

ฮิบาริ เคียวยะก้าวสวนร่างของบอสใหญ่แห่งวองโกเล่โดยไร้ซึ่งคำตอบในคำชวนนั้น คนฟังเองก็มิได้คาดหวังคำตอบใด ในเมื่อเป็นแบบนี้ทุกครั้งไป หนุ่มรุ่นพี่หัวแข็ง “ฉันมีงานต้องทำต่อ”

“งั้นแล้วพบกันครับ” นภาเดินย่างไปตามจุดหมายของตน ต่างฝ่ายต่างเคลื่อนคล้อยแยกห่าง.. หากแต่นภาคงไม่รู้สึกตัว.. ว่าเมฆานั้นได้เหลือบหันกลับมามอง...

[align=center]เสียงของก้อนหิน... เคลื่อนตัวเงียบงัน[/align]

“วันนี้ทุกคนก็ยุ่งกันเหมือนเดิมสินะ โกคุเดระคุง” เสียงหวานเอ่ยถามทันทีเมื่อเข้ามาในส่วนของห้องอาหาร นี่คงเป็นภาพปกติชินตาแล้วเช่นกัน นอกจากงานเอกสารผู้พิทักษ์วายุก็เข้ามาดูแลเรื่องของเขาเสียทุกอย่าง

“ครับรุ่นที่สิบ คงต้องใช้เวลากว่าทุกอย่างจะลงตัวน่ะครับ” ใบหน้าหวานแย้มยิ้มเชิงบอกให้ชายหนุ่มเลิกทำหน้ามุ่ยแบบนั้น

“ก็เพิ่งรับตำแหน่งได้แค่ปีกว่าเองนี่นะ....” ร่างบางหย่อนกายลงนั่งบนเก้าอี้ประจำตัว หวนคิดถึงคำพูดของนักฆ่าคนนั้น... เขาก็เป็นแค่เจ้าเปี๊ยกที่ยังเด็ก...งั้นเหรอ? หากไม่ดับเครื่องชน.. เขาก็เป็นแค่เด็กหนุ่มธรรมดา เป็นซาวาดะ สึนะโยชิ...

“ผมจะไปเตรียมเอกสารของวันนี้นะครับ” โกคุเดระโค้งสุดตัวก่อนกึ่งเดินกึ่งวิ่งออกไปจากห้องอาหาร ช่องว่างระหว่างนภาและผู้พิทักษ์ เวลายิ่งพ้นผ่านยิ่งเพิ่มขึ้น... ทุกคนมีภาระงานมากกว่ายามเป็นเด็ก...

[align=center]รวมทั้งสายสัมพันธ์... ที่ต้องการมากกว่าเพื่อน...

สิ่งที่เรียกว่าความรัก

.
.[/align]

v
v
v

Ayafee · **Posted:** 29 Jul 2008, 16:10

มือบางหยิบยกแก้วน้ำใสขึ้นแตะริมฝีปาก ก่อนจะสะดุ้งเมื่อเสียงหนึ่งเข้ามาในโสตประสาท “ไง ไอ้เปี๊ยก!!!” สึนะถึงกับสำลักน้ำตวัดใบหน้าหวานกลับไปมอง

“คุณสคอลโล่? มาทำอะไรตั้งแต่เช้าครับเนี่ย???” ซองสีน้ำตาลวางลงบนโต๊ะแทนคำตอบ นัยน์ตากลมโตกระพริบปริบๆก่อนทำความเข้าใจ

“คุณพี่มาส่งเองไม่ได้อีกแล้วสินะครับ ฮะๆ” ก็พอเข้าใจ หากคนอื่นมาคงวุ่นวายกว่านี้เป็นแน่.. และคนอย่างแซนซัสก็ไม่อยากให้คนของตัวเองมายุ่งกับเขานัก แค่ผู้พิทักษ์แห่งอรุณไปทำงานเกี่ยวข้องกับทางนั้น ความเกลียดก็ยิ่งเพิ่มพูน.. ไม่ได้ช่วยให้ความสัมพันธ์ดีขึ้นแม้แต่น้อย

“ไอ้หนูนักดาบนั่นไม่อยู่อีกแล้วสิท่า” นัยน์ตาสีน้ำทะเลตวัดมองรอบตัวร่างบาง ทุกครั้งต้องเห็นผู้พิทักษ์สองคนวุ่นวายอยู่รอบๆ

“ครับ ยามาโมโตะไปแข่งน่ะครับ แต่เจ้าตัวก็ไม่ได้ทิ้งดาบ” สึนะเร่งพูดขัดก่อนคู่สนทนาจะเริ่มบ่นถึงพรสวรรค์ของเพื่อนสนิทเขา

“อย่าพยายามเดาคำพูดคนอื่นเลยเจ้าเปี๊ยก!!” โดนคนตรงหน้าอ่านใจได้สายตาคมรีบตวัดมองไปทางอื่นแก้เก้อชวนให้ร่างบางลอบหัวเราะกับตัวเองน้อยๆ แก้เขินแบบนั้นแสดงว่าเขาเดาถูกไม่ใช่เหรอ?

“ท่าทางคุณจะว่าง งั้นทานข้าวด้วยกันสิครับ” นัยน์ตาสีน้ำทะเลเหลือบหันกลับมามองบอสใหญ่แห่งวองโกเล่อย่างประหลาดใจ สำหรับเขานั่นถือเป็นคำชวนที่แปลก ในหมู่เพื่อนร่วมงานของตนนอกจากลุซซูเรียแล้ว คนอื่นๆกระจัดกระจาย

[align=center]ยิ่งเป็นนภาสีดำ.. ยิ่งไร้ความอ่อนโยน[/align]

เห็นผู้ถูกชวนยืนนิ่งไม่ยอมเดินมานั่ง สึนะมองพลางคาดเดา “คงไม่ได้คิดเปรียบเทียบผมกับแซนซัสอีกแล้วนะครับ?” หรือจะเป็นสุดยอดลางสังหรณ์ของวองโกเล่.. จะเดาอะไรก็ถูกไปซะหมด... ผู้สนทนาโดนอ่านใจได้อีกก็ยกมือขึ้นนวดขมับ

“แกนี่น่าจะไปเป็นหมอดู” ฉลามนักฆ่าแห่งวาเรียดึงเก้าอี้แล้วหย่อนกายลงนั่งตามคำชวน กระนั้นผู้มองอย่างสึนะกลับมีความรู้สึกบางอย่างในใจ... อิจฉา... หากเป็นคนที่คิดคำนึงถึงภักดีต่อใครตลอดเวลา.. มันคงไม่ใช่เรื่องยากที่จะคาดเดา

[align=center]นภาสีขาวและสีดำ..ไม่มีสิ่งใดเหมือนกัน

หากอีกฝ่ายนั้นเกลียดชังตนนัก

ตนก็ริษยาอีกฝ่ายนักเช่นกัน

.
.[/align]

“ก็คุณสคอลโล่ภักดีกับแซนซัสมากไม่ใช่เหรอครับ คนอื่นก็คงเดาได้ไม่ยาก” มือบางหยิบมีดและส้อมจัดการกับอาหารตรงหน้า นัยน์ตาสีน้ำทะเลเมียงมองร่างบางยามสดับฟังคำพูดนั้น... นอกจากสถานะลูกน้องแล้ว คนนอกคงไม่อาจล่วงรู้สัมพันธ์อื่น

“แกใส่ใจเรื่องคนอื่นมากเกินไปรึเปล่า ไอ้หนู?” ตั้งแต่คืนงานเลี้ยง.. แลเห็นตัวตนของนภาสีขาว.. ใยพูดจา..สนทนากับเขาเยี่ยงคนใกล้ชิด...

“คุณสคอลโล่ก็ใส่ใจคนอื่นนะครับ ไม่งั้นคุณคงไม่พูดแบบนี้ออกมา” นัยน์ตาทั้งสองคู่มองสบกันอย่างเงียบงัน จนในคำพูด... หลอกล่อ? หรือมองเห็นตัวตนของเขา?

[align=center]ก้อนหินนั้น... เมื่อมีแรงผลักดัน

มันมิอาจหยุดตัวเอง

.
.[/align]

“แกน่ะปากเก่งขึ้นเยอะ” วันแรกที่พบกันมีเพียงอาการสั่นกลัว เจ้านภาสีขาวนวล... ผู้แตกต่าง.. และอ่อนโยน... เอกนภาผู้โอบอุ้มสรรพสิ่ง

“ขอบคุณที่ชมครับ” ใบหน้าหวานแย้มยิ้ม เติบโตขึ้น... และคงละโมบมากขึ้นงั้นเหรอ...

[align=center]สายสัมพันธ์บางอย่าง...ก่อร่าง...[/align]

“ซาวาดะ” เสียงทุ้มแทรกขึ้นเรียกให้คนทั้งสองหันไปมอง ร่างสูงของผู้พิทักษ์แห่งเมฆาก้าวเข้ามาในห้องอาหารพร้อมกับเอกสารแปลนบางอย่างในมือ ใบหน้าคมนั้นยากจะคาดเดาความคิดหนัก.. แต่สคอลโล่รู้สึกได้ถึงบรรยากาศอึดอัดบางอย่าง

“มีอะไรเหรอครับ คุณฮิบาริ?” แปลนฐานวางลงบนโต๊ะส่วนที่ว่าง มือบางหยิบขึ้นมาเมียงมองพิจารณา.. แปลนฐานใต้ดินเชื่อมต่อกับแผนฐานที่เขาคิดจะสร้างที่ญี่ปุ่น

“ให้คุณคุซาคาเบะเอามาให้ก็ได้นี่ครับ คุณฮิบาริท่าทางจะยุ่ง” เสียงหวานทวนคำพูดก่อนหน้านี้ที่ชายหนุ่มปฏิเสธคำเชิญของเขา

“หึ.. ฉันขัดจังหวะรึไง?” คำพูดเสียดแทงเรียกให้นัยน์ตากลมโตสีน้ำตาลไหม้นั้นตวัดมองจ้องขวับอย่างไม่พอใจ ฮิบาริมองจ้องกลับไม่แพ้กัน... เจ้าร่างบางสัตว์กินพืชที่แสนอ่อนแอนั้น.. หากเป็นเมื่อก่อนมันคงหลบสายตาไป... แต่ยามนี้ไม่ใช่...

“ไม่มีจังหวะอะไรให้ขัดหรอกเว้ย!! ฉันจะกลับไปทำงานล่ะ” สคอลโล่ตวาดแทรกขึ้นยามมองสองคนนั้นจ้องกันราวกับจะมีเรื่องกันให้ได้

“ขอโทษด้วยนะครับ คุณสคอลโล่ ผมชวนทานข้าวด้วยแท้ๆ” เจ้าบ้านรู้สึกไม่ดีนักที่แขกมาเจอบรรยากาศแบบนี้

“ไม่ใช่เรื่องใหญ่ แกจะขอโทษไปทำไม” ร่างโปร่งสูงลุกขึ้นยืนจะเดินออกไป

“คุณสคอลโล่ครับ” ทว่าเสียงหวานกลับเรียกให้เขาหยุดหันกลับมามองเสียก่อน รอยยิ้มอ่อนโยนของนภา... ผู้โอบอุ้มสรรพสิ่ง..

“พวกคุณทุกคนตอนนี้ สบายดีนะครับ?” ความสัมพันธ์ที่ไม่ดีของสองฝ่ายนั้น... ทำให้มิอาจรู้ทุกข์สุขของอีกฝ่าย... หน่วยนักฆ่า.. ที่เคลื่อนไหวตามใจตนเอง...

“เออ!!” คำตอบสั้นๆตอบกลับก่อนย่างก้าวออกไปนั้น เพียงแค่นั้นคำฟังก็เข้าใจคำตอบแล้ว... ผู้พิทักษ์แห่งเมฆาลอบมองใบหน้าแย้มยิ้มบางๆของนภาแล้ว.. นัยน์ตาคมเบี่ยงหลบไป....

[align=center]เสียงของก้อนหินเคลื่อนตัวนั้น

หลายคน... ไม่รู้สึกตัว
.
.[/align]

ร่างโปร่งสูงเรือนผมสีเงินก้าวกลับเข้ามาในปราสาทวาเรียอันเป็นดั่งบ้านของตนเอง พรรคพวกอยู่กันพร้อมหน้าในห้องโถง ทั้งเบลที่เอาแต่เล่นกับมามอน เลวี่ที่ยืนห่างออกไปพร้อมกับครุ่นคิดจะทำประโยชน์ให้แซนซัส ลุซซูเรียที่นอนเอกเขนกตะไบเล็บบนโซฟา.. การที่ตนสังเกตคนอื่น.. และจดจำเหตุการณ์ทุกอย่าง.. นอกจากการใช้ชีวิตร่วมกันมานาน... นั่นเพราะเขาใส่ใจคนอื่น...? หึ... โดนเจ้าเปี๊ยกนั่นอ่านใจได้.. ขำตัวเองซะจริง..

“กลับมาแล้วเหรอสคอลโล่ ชิชิชิ” เบลนั่งเล่นไพ่กับทารกในชุดดำ คงไม่ต้องคาดเดาเลยว่าพนันกันด้วยเงินเดือนแน่ๆ

“ไปเร็วกลับเร็ว นึกว่าไปดวลดาบกับเจ้าหนูยามาโมโตะ ทาเคชิซะแล้วนะฮ๊า” ลุซซูเรียหยุดตะไบเล็บพลางหันไปมองหน้า

“พูดถึงก็นึกได้ จะลากแกไปถ่ายวีดีโอ” ได้ยินคำพูดของจักรพรรดิดาบรุ่นสอง กระเทยสาวแทบกรีดร้องลั่น

“ไปตามถ่ายสคอลโล่ดวลดาบ เจ๊ผิวเกรียมหมดอีกแล้วสิฮ๊า....” เลวี่อาธานยืนเงียบอยู่นานก็เหลือบหันมามองคู่ปรับของตนอย่างชิงชัง

“บอสเกลียดเจ้าพวกนั้น แกก็ยังไปยุ่งกับพวกบ้านั่น” แรงริษยาส่งผ่านมาทางสายตาอย่างปิดไม่มิด จนถึงบัดนี้ใยมันจึงเป็นมือขวา ... จนถึงบัดนี้ยังนึกเสียดายที่มันไม่ตายไปตั้งแต่ฝึกแห่งวรุณ

ยิ่งเจอคำพูดลักษณะคล้ายกับคำพุดของนภาสีขาวนวล ยิ่งย้ำว่าตนใส่ใจคนอื่นมากนัก ทั้งๆที่ควรจะโมโหเจ้าเลวี่ ใยตนกลับลอบยิ้มกับตัวเองกัน... “ไปรายงานบอสก่อนล่ะเว้ย” ขายาวทั้งสองพาเดินขึ้นไปชั้นบนตรงไปห้องทำงานของบอสใหญ่แห่งวาเรีย

“ช่วยสอนวิชาไปก็ไม่ได้เงินแท้ๆ” มามอนจั่วไพ่พลางบ่น ไม่ว่าใครในวาเรียก็คงรู้... สเพลฮี สคอลโล่นั้นคงเป็นคนที่มีส่วนคล้ายพวกนภาสีขาวมากที่สุด...

[align=center]ฉลามคลั่งนั้น..มีทั้งความภักดี..

และความห่วงใยพวกพ้อง
.
.[/align]

ในความเงียบงันนั้น... ในความมืดมิดนั้น ... คงมิมีใครแลเห็น... ก้อนหินเคลื่อนตัวไป... และบางอย่างกำลังสั่นคลอน... บางสิ่งที่เคยแข็งแกร่งนัก... ใกล้พ่ายพังใต้นภาสีขาว...

“กลับมาแล้วแซนซัส” กระนั้น... ตนก็คือดาบ... คือคมเขี้ยวฉลาม... ของนภาสีดำ....

สิ่งที่พบก็มีเพียงห้องว่างเปล่า ถ้าไม่อยู่ห้องทำงานจะไปไหน ก็เช่นเดิม.. ไม่ต้องเดาให้ยาก... ร่างโปร่งเรือนผมเงินเดินไปหยุดข้างหน้าต่างเพียงบานเดียวในห้องนั้น เห็นร่างสูงเดินออกไปตามทางเดินของปราสาท... กายผูกพัน..ใจมิได้ผูกพัน...

[align=center]ลูกน้อง มือขวา เครื่องมือ

เป็นอาวุธ[/align]

“แกจะไปไหนก็ไม่จำเป็นต้องบอกนี่หว่า” มิอาจผูกติด.. ความสัมพันธ์ที่ไม่ได้ผูกมัดใดๆ....

[align=center]ก้อนหินเคลื่อนตัวไปตรงไปตามทางลาด

ไร้ผู้ใดหยุด..ไร้ผู้ใดขวาง

จนกว่าจะสุดทาง

.
.[/align]

TBC………

----------------------------------------------------------------------------

Free Talk : สมการเพิ่มฮิบะมาอีกคน หรือจะมีมุคุตามมาอีก? คนที่เคยอ่านเพ้อมาแล้วอาจจะตะหงิดๆว่าเหมือนเป็นเรื่องก่อนหน้านั้นเลยน๊า =w=” ฮา ตอนนี้ก็ยังคงคิดว่า มันจะกลายเป็น 3P X27S รึเปล่า ทำไมมือเรามันติดอะไรเกิด 2P ไปแล้ว OTL… หรือมันจะกลับคืนเป็น XS 1827 ฮา

นี่มัน... ภรรยานอกใจ เพราะสามีห่างเหินนี่นา =A=………….. OTL ชักเขียนสมการไม่ถูก

เหลือสอบวันศุกร์อีกวัน ตอนนี้ก็ละล่องหนีความจริงได้สองวัน กร๊ากกกกก

Faust · **Posted:** 29 Jul 2008, 16:43

บอสไม่ไยดีน้องหลามเลย ดูซิ โดนตีท้ายครัวแล้วเห็นมั้ย :evil:

ansuz · **Posted:** 29 Jul 2008, 17:24

โฮกกกกก ท่านฮิเจ้าขา~~~ รีบๆคว้ามาอยู่ในมือสักทีสิเจ้าคะ แง๊วววว

แมวดำชอบ XS 1827 นะเจ้าคะ(ถ้ามี6927 จะคลั่งอันนั้นเป็นพิเศษ 55+) เพราะงั้นพลีสสสสส (ถึงจะอานได้เกือบทุกแบบก็เถอะนะ 555+)

รออ่านต่อนะจ๊ะอายะจัง

หลามน้อยนี่ ยังไงก็หนีบอสไม่พ้นสินะ หุๆๆๆ

ย้ำอีกรอบ ท่านฮิ~~~!คว้าไว้เร็วๆเดี๋ยวกลิ้งหายยยยยย

•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

[Fic] Pietra <X>S>27<18> Part1 <29/7/08>

Who is online

Panel