•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

อาจจะมีคนคิดว่า.. เอ๊ะ ฟิคนี้ไม่มีชื่อหรอ?? เปล่าครับๆ นั่นแหละชื่อฟิค (สิ้นคิดมาก = =")

ฟิคเรื่องนี้ก็แต่งครั้งแรกอ่านะครับ ผิดพลาดประการใดก็ขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วย

อ่อๆ ขอแนะนำตัวหน่อย ผมชื่อโรห์งับผม (เป็นตัวอักษรกรีกตัวหนึ่ง)

ยังไม่รู้จักใครเลยอ่า ถ้ายังไงช่วยประกาศนามของท่านให้ผมทราบด้วยจะเป็นพระคุณ อิอิ ^^

เอาล่ะ พล่ามมาก เสียเวลา ไปอ่านฟิคเลยดีกว่าเนอะ






Title : Katekyo Hitman Reborn
Pairing : Reborn x Lambo
Rate : ลุ้นเอาละกัน ^^
Describtion: เรื่องนี้รีบอร์นแอบรั่ว(ในใจ = =")
Warning : ระวัง!! ทัศนคติของคุณที่มีต่อตาบอร์นจะเปลี่ยนไป!!

.............................................................................

ปึง!

บานประตูถูกกระแทกให้ปิดลงแบบส่งๆ ก่อนที่คนที่ถูกผมฉุดข้อมือมาตลอดทางจะถูกเหวี่ยงลงบนเตียงสีขาวสะอาดตาของโรงแรมหรูในมาเฟียแลนด์แห่งนี้ ร่างเปราะบางนั้นสั่นเทิ้ม นัยน์ตาสีเขียวมรกตที่ฉายแววหวาดกลัวเหมือนกับลูกวัวน้อยที่กำลังจะโดนหมาป่าขย้ำลอบมองมาที่ผมซึ่งโยนหมวกและเสื้อสูทตัวนอกที่ใส่อยู่เป็นประจำไปที่มุมหนึ่งของห้องก่อนจะเริ่มปลดเนคไทออก

ผมเดินเข้าไปใกล้เตียงที่มีเจ้าวัวโง่กองอยู่อย่างไม่รีบร้อน ต่างกับร่างตรงหน้าที่ตื่นตระหนกและพยายามเขยิบถอยหลังทุกทีที่ผมใกล้เข้ามาเรื่อยๆจนแทบจะตกเตียง ผมมองเขาด้วยสายตาเย็นชาอย่างเคย

ออกแรงเพียงนิดหน่อยผมก็สามารถกระชากคอเสื้อให้ร่างบางเข้าหาตัวได้อย่างไม่ยากเย็น รู้สึกได้ถึงร่างที่สั่นเทิ้ม ลมหายใจอุ่น และเสียงหัวใจที่เต้นถี่ผิดปรกติ นัยน์ตาสีเขียวมรกตที่เริ่มคลอน้ำตานั้นหลบเลี่ยงที่จะสบตากับผม แก้มขาวใสถูกแต่งแต้มด้วยสีชมพูจางๆ ผมเองก็ชักจะทนไม่ไหวแล้วสิ

“ร.. รีบอร์น”

…………
…………
…………

ผมเดินออกจากห้องน้ำ อยู่ในชุดนอนลายทางตามยาวโทนสีฟ้าอ่อนเตรียมพร้อมเข้านอน พักเอาแรงไว้ก่อนเพราะพรุ่งนี้คงมีเรื่องต้องเสียพลังงานอีกเยอะ แสงสว่างทั้งหมดในห้องมาจากไฟหัวเตียงซึ่งรอให้ผมไปปิดก่อนจะเข้านอน บนเตียงคู่สีขาวว่างเปล่า ผมนั่งลงที่ขอบเตียง ก่อนจะเหลือบมองเจ้าวัวโง่ที่อยู่ในชุดนอนลายวัวนั่งกอดเข่าอยู่บนโซฟาเหม่อมองออกไปนอกระเบียงทั้งที่ทิวทัศน์ก็มีแค่สีดำของท้องฟ้าไร้ดาวในค่ำคืนนี้เท่านั้น ผมละสายตาจากภาพตรงหน้าก่อนจะเอื้อมมือไปปิดไฟ

“อ.. เอ่อ รีบอร์น..” ผมเหลือบกลับไปมองวัวงี่เง่าอีกครั้งโดยไม่ได้ตอบรับใดๆ

“นาย.. โกรธชั้นหรอ?” ดวงหน้าหวานขึ้นสีชมพูระเรื่อ นัยน์ตาสีเขียวมรกตมองผมอย่างกล้าๆกลัวๆ ผมเพียงแค่จ้องกลับไปโดยไม่ได้แสดงอารมณ์ใดๆ โกรธงั้นหรอ? ตลกน่า ผมมีอะไรจะต้องโกรธคนที่ต่ำชั้นกว่าด้วยหรอ แต่ถ้าให้เดาคงจะเป็นเรื่องเมื่อตอนเย็นก่อนที่ผมจะลากหมอนี่กลับมาที่ห้องพัก จะย้อนความหลังให้ฟังหน่อยก็แล้วกัน

…………
…………
…………

“แกนี่มันโง่สมเป็นเจ้าวัวโง่จริงๆเลย ฝึกมาตั้งสามวันแล้วยังยิงไม่เฉียดเป้าเลยซักนัด” ผมกล่าวชมเจ้าวัวงี่เง่าที่มีฝีมือยิงปืนไม่เอาอ่าวราวกับถูกพระเจ้าทอดทิ้งระหว่างกินข้าวเย็นในร้านอาหารร้านหนึ่งในมาเฟียแลนด์ซึ่งเป็นที่ฝึกพิเศษของเจ้าวัวโง่โดยมีผมเป็นครูพิเศษ ใช่ อ่านไม่ผิดหรอกครับ ก็เจ้าสึนะจอมห่วยน่ะสิ ไอ้ศิษย์เนรคุณที่พอเป็นใหญ่เป็นโตแล้วแทนที่จะทดแทนบุญคุณ ดันเอาภาระมาเพิ่มให้ด้วยการฝากผู้พิทักษ์อัสนีของมันให้ผมฝึกด้วยเหตุผลที่ว่า

‘น่านะรีบอร์น ขืนแรมโบ้อ่อนแออยู่แบบนี้ นอกจากหมอนี่จะป้องกันตัวเองไม่ได้แล้ว.. นี่ไม่ต้องพูดถึงเรื่องช่วยงานของแฟมิลี่เลยนะ จะเป็นตัวถ่วงด้วยซ้ำ อีกอย่างนายเองก็เคยฝึกสึนะจอมห่วยอย่างชั้นจนเป็นบอสของวองโกเล่ได้ เป็นครูพิเศษที่เทพที่สุดแล้วล่ะ แค่ฝึกแรมโบ้อีกซักคนคงจะไม่มีปัญหาใช่มั้ยล่ะ นี่ก็เป็นการทำเพื่อวองโกเล่ที่นายรักด้วยนะ รุ่นที่เก้าเองก็เห็นดีเห็นงามด้วย...’ พล่ามซะยาว ไม่รู้ไปเอาสกิลสตอเบอร์รี่แบบนี้มาจากใคร ผมจำได้ว่าไม่เคยสอน ทั้งชักแม่น้ำทั้งห้า อ้อนวอน ยกยอปอปั้น ใช้พระเดชพระคุณ แล้วยังบังอาจเอารุ่นที่เก้ามาขู่ผมอีก สุดท้ายก็คือจะโยนภาระให้ผม หึ.. ก็ได้.. ถือว่าทำเพื่อวองโกเล่ แต่ถ้าไอ้วัวโง่นี่จะตายในการฝึก มันก็ไม่ใช่ความผิดของผม ถือซะว่ามันไม่มีคุณสมบัติพอจะเป็นผู้พิทักษ์ สึนะยอมรับข้อตกลงนี้ได้ผมก็เลยยอมสอนให้ จนกว่าไอ้วัวงี่เง่าจะเก่งหรือไม่ก็ตาย

“ให้ตายสิ รีบอร์น.. ก็ไอ้เป้ายิงที่ว่านั่นมันอยู่เฉยๆซะเมื่อไหร่ล่ะ พอยิงไปมันก็เลื่อนหนีไปแล้วอะ” เจ้าวัวโง่แก้ตัวน้ำขุ่นๆฟังไม่ขึ้นซักนิดก่อนจะใช้ซ่อมจิ้มสเต็กชิ้นสุดท้ายในจานของมันส่งเข้าปากอย่างไม่ทุกข์ไม่ร้อน ทำให้ผมรู้สึกเดือดขึ้นมานิดๆกับการต้องมาสอนไอ้พวกสมองขี้เลื่อย

“เมื่อไหร่แกจะเลิกโง่ได้ซักที? ชีวิตจริงศัตรูที่ไหนจะมายืนอยู่เฉยๆให้แกยิงฮึ” ตอกกลับไปพร้อมกับแววตาเย็นชาและอารมณ์ขุ่นมัวเพราะสายตาที่มองมาจากรอบข้าง จะมองอะไรกันนักหนา? ไม่เคยเห็นคนกินข้าวรึไง? ก็รู้อยู่หรอกที่พวกสาวๆจะมองเขาซึ่งไม่ใช่แค่เป็นนักฆ่าอันดับหนึ่ง หน้าตาก็ดีพอจะให้บรรดาสาวๆตกหลุมรักได้โดยไม่ต้องลังเล แต่ไอ้พวกผู้ชายนี่มันอะไร? อยากโดนฆ่ารึไง? ไอ้วัวโง่มันมีอะไรน่าสนใจนักหนา?

“ก็ชั้นเหนื่อยนี่นา” น่ารำคาญจริงๆ ทั้งไอ้ตัวปวกเปียกที่เอาแต่บ่นแล้วทำแก้มป่องอยู่ตรงหน้าแล้วก็ไอ้พวกที่จ้องคนเขากินข้าวอย่างกับดูหมีแพนด้าในสวนสัตว์ ผมขี้เกียจจะต่อปากต่อคำ จับเลออนกิ้งก่าคู่หูที่ตอนนี้แปลงร่างเป็นปืนพกกระบอกเล็กอยู่ในมือจ่อหน้าผากเจ้าวัวโง่ที่ตอนนี้ทำหน้าเหวอ เหงื่อแตกพลั่กและรีบยกมือขึ้นทั้งสองข้างเป็นสัญญาณว่ายอมแพ้แล้ว ทั้งร้านเริ่มมีเสียงวิพากษ์วิจารณ์ขึ้นแต่เมื่อผมเหลือบไปมองด้วยหางตา ทั้งร้านก็กลับมาเงียบอีกครั้ง ผมกลับมาจ้องวัวโง่ตรงหน้าที่ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้อีกแล้ว

“ไปซื้อเอสเปรสโซ่ให้ชั้นแก้วนึงซิ” ว่าพลางหันปากกระบอกปืนไปทางเคาท์เตอร์เครื่องดื่มที่มีพนักงานชายประจำการอยู่ครู่นึงเป็นการบอกให้รู้ว่าต้องไปทางไหน

“ให้ตายสิ ถึงนายไม่เอาปืนมาขู่ชั้นก็ไปซื้อให้ได้อยู่แล้วน่า” ร่างบางพึมพำก่อนจะลุกขึ้นจากเก้าอี้ คิดว่าผมไม่ได้ยินหรือไง แต่ก็ช่างเหอะ ขี้เกียจเถียงกับพวกชั้นต่ำ เสียเวลา

ผมลอบมองเจ้าวัวโง่ที่กำลังสั่งเครื่องดื่มกับพนักงานด้วยรอยยิ้มไร้เดียงสา น่ารำคาญ.. ยิ้มอยู่ได้ ไอ้พนักงานนั่นก็รีบๆชงกาแฟซะทีสิ มัวแต่มองอะไรอยู่ เดี๋ยวพ่อตามไปเป่ากระหม่อมถึงที่ ข้อหาละเลยหน้าที่ ไม่ยอมชงกาแฟให้ลูกค้า

พนักงานชายคนนั้นส่งเครื่องดื่มสองแก้วให้ร่างบางที่รับมาด้วยรอยยิ้ม ไม่ได้รู้ตัวเลยว่าโดนเขาแอบจับมือตอนส่งแก้วให้ด้วย มันน่าตามไปฆ่าทิ้งซะทั้งคู่ ชักช้าเสียเวลาอยู่ได้ ชั้นง่วงนอนแล้วนะ ตั้งแต่พ้นคำสาปของอัลโกบาเลโน่ก็ยังทิ้งนิสัยนอนเร็วไม่ได้ซะที ยิ่งวันนี้ฝึกให้เจ้าวัวโง่ทั้งวัน ถึงจะแค่ยืนด่า แต่มันก็เหนื่อยนะ

“อ้ะนี่ ของนาย” ร่างบางส่งเครื่องดื่มแก้วหนึ่งให้ผม ส่วนของมันคงเป็นอะไรไปไม่ได้นอกจากนมสด ผมเปิดฝาแก้วกาแฟที่ได้รับมาเพื่อสำรวจดู

“ระแวงจริงเลย ใครเขาจะกล้าวางยานายกันเล่า” เจ้าวัวโง่ที่ดื่มนมในแก้วรวดเดียวหมดเอ่ยเสียงใส

“นี่มันคาปูชิโน่” ไม่ต้องชิมก็รู้ ผมจ้องเจ้าวัวงี่เง่าที่ตอนนี้หน้าซีดพอๆกับสีนมวัวที่มันดื่มอย่างคาดโทษ นอกจากจะมัวไปหว่านเสน่ห์พนักงานประจำเคาท์เตอร์ยังเอากาแฟมาผิดอีก

“ข.. ขอโทษ เดี๋ยวชั้นจะไปเอาให้ใหม่เดี๋ยวนี้แหละ” ร่างบางลุกลี้ลุกลนรีบลุกขึ้นเพื่อออกตัววิ่งไปที่เคาท์เตอร์อีกครั้ง คงเพราะไม่อยากกินลูกปืนก่อนนอน แต่ผมไวกว่า มือหนาคว้าข้อมือเล็กไว้ได้ก่อนที่เจ้าวัวโง่จะพ้นเขตโต๊ะอาหาร

“ไม่ต้อง” พูดด้วยเสียงห้วนโดยไม่ได้หันไปสบตาก่อนจะลากเจ้าวัวโง่กลับห้องพัก หึ บังอาจมากที่ใช้กาแฟของผมเป็นเครื่องสังเวยเพื่อจะให้เจ้าวัวโง่กลับไปหาอีก เจอกันคราวหน้าพ่อยิงไม่เลี้ยงแน่ แต่ตอนนี้ผมอยากทำอย่างอื่นมากกว่าซะแล้ว..

…………
…………
…………

แล้วเรื่องหลังจากนั้นก็เป็นอย่างที่เห็นกันในตอนต้นเรื่อง.. คงจะสงสัยกันสินะว่าหลังจากเข้ามาในห้องแล้วเกิดอะไรขึ้น? ไม่มีอะไรหรอกครับ ผมก็แค่ไล่เจ้าวัวโง่ไปอาบน้ำ ผมจะได้อาบต่อแล้วเข้านอนซะที ก็บอกแล้วว่านิสัยนอนเร็วมันเลิกยาก พอถึงเวลามันก็ง่วงจนแทบจะทนไม่ไหว (คิดอะไรกันอยู่รึเปล่า - -*) แล้วอีกอย่าง ผมเองก็ไม่จำเป็นจะต้องเสียเวลาไปโกรธเรื่องที่เจ้าวัวโง่นี่โดนไอ้พนักงานนั่นแต๊ะอั๋ง เพราะมันก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับผมซักหน่อย

“น.. นาย โกรธจริงๆหรอเนี่ยรีบอร์น? ชั้น.. ชั้นขอโทษนะ” เจ้าวัวโง่พุ่งตัวมายืนอยู่หน้าผมที่นั่งอยู่บนขอบเตียง แก้มขึ้นสีชมพูระเรื่อ นัยน์ตาสีเขียวมรกตฉ่ำเยิ้ม จะร้องไห้อีกละ ผมยังไม่ได้บอกเลยว่าโกรธเรื่องที่มันไปหว่านเสน่ห์ใครเขาไปทั่ว เพราะผมไม่สนใจพวกที่ต่ำชั้นกว่าอยู่แล้วไงล่ะ ผมจ้องร่างบางตรงหน้าอย่างเฉยชาไม่ปริปากพูดเหมือนเดิม

“ชั้นจะไม่เอากาแฟมาให้นายผิดอีกแล้ว เพราะงั้นพรุ่งนี้อย่าให้ชั้นต้องฝึกโหดเลยนะ รีบอร์น” พูดก่อนจะขยี้ตาเพื่อเช็ดหยาดน้ำสีใสออกไปพลางสะอื้นไปด้วย ผมถึงกับแอบอึ้งนิดหน่อยแม้จะไม่ได้แสดงออกใดๆ ไอ้นี่มันโง่จริงแฮะ ยังไม่รู้ตัวอีกว่าไอ้พนักงานนั่นมันวางแผนอะไร แล้วที่ได้กาแฟมาผิดก็ไม่ใช่ความผิดของมันด้วย หึ บางทีผมก็รู้สึกว่าไอ้ศิษย์ฉลาดน้อยคนนี้มันช่างน่าแกล้ง.. คิดก่อนจะยิ้มมุมปากตามนิสัย

“แล้วถ้าชั้นบอกว่า ‘ไม่’ ล่ะ?” เจ้าวัวโง่ชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะปล่อยโฮออกมาพร้อมกับทรุดตัวลงไปนั่งกับพื้นกอดขาข้างหนึ่งของผมเอาไว้ซบดวงหน้าหวานลงกับเข่าของผมจนกางเกงนอนเปียกไปหมด

“ชั้น.. ฮึก.. ย..ยอมทำทุกอย่าง.. นายอย่า.. ฮึก.. โกรธชั้น.. นะ” เจ้าวัวโง่ร้องไห้ไปอ้อนวอนไป มันทำให้ผมรู้สึก... ม..ไม่ใช่แบบนั้น ถึงจะเป็นเจ้าวัวโง่แต่ก็ถือเป็นลูกศิษย์ ผมยังไม่ชั่วร้ายขนาดจะทำอะไรแบบนั้นกับศิษย์ของตัวเองหรอก อีกอย่างยิ่งกับคนต่ำชั้นกว่าด้วยแล้ว

“แกพูดเองนะ” ร่างบางที่ยังคงกอดขาผมแน่นเงยหน้าขึ้นมาสบตากับผม นัยน์ตาคลอน้ำสีใส แม้จะหยุดร้องไห้แล้วแต่ยังสะอื้นอยู่ นวลแก้มใสเป็นสีชมพู ริมฝีปากบางอ้าออกเล็กน้อยเพราะหายใจไม่ทัน ผมกลืนน้ำลายเหนียวลงคออย่างยากลำบากกับภาพตรงหน้า นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับผมกันแน่ อยู่ๆก็รู้สึกแน่นหน้าอก หัวใจเต้นแรง เป็นโรคความดันสูงกะทันหันหรือติดเชื้อวัวบ้ามากันแน่? แต่ถึงอย่างงั้นก็ยังทำหน้าตาย ใช้แววตาเย็นชาข่มลูกวัวน้อยตรงหน้าต่อไป

“แล้วนายจะให้ชั้นทำอะไรล่ะ” แววตาขอความเห็นใจถูกส่งมาให้ ผมเลือกที่จะมองข้ามมันไปไม่งั้นมีสิทธิ์ว่าจริยธรรมของครูสอนพิเศษของผมจะถูกทำลายเอาได้

“จูบชั้นซิ” นิดหน่อยคงไม่เป็นไรใช่มั้ย? ลูกวัวจนตรอกเบิกตาโพลงด้วยความตกใจสีแดงราวกับลูกตำลงสุกลามไปถึงใบหู ช๊อกขนาดนั้นเลยรึไง? ก็แค่จูบ

“จะไม่ทำรึไง” เมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าแข็งเป็นหินไปแล้ว ผมจึงเตือนสติด้วยการเตะขาข้างที่ถูกเกาะอยู่เบาๆ เด็กหนุ่มร่างบางในชุดนอนลายวัวสะดุ้งก่อนจะกระเด้งตัวลุกขึ้นยืน ทำท่าลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตัดสินใจหลับตาปี๋ยื่นใบหน้าหวานแดงก่ำที่เปื้อนคราบน้ำตาเข้ามาใกล้ประกบริมฝีปากบางนุ่มลงบนริมฝีปากของผมแล้วรีบผละออกในทันที

“อย่างงี้เขาเรียกว่าจูบซะที่ไหน ใช้ลิ้นสิเจ้าโง่” ปากพูดไปแบบนั้น แววตาน้ำเสียงสีหน้าเรียบเฉยก็จริง แต่ทำไมหัวใจมันขยันเต้นขนาดนี้? นี่ผมคงเป็นโรควัวบ้าแล้วจริงๆสินะ?

ลูกวัวไร้เดียงสาหลับตาก้มลงมาใกล้อีกครั้งก่อนจะแลบลิ้นเรียวเล็กเลียริมฝีปากผมอย่างไม่ประสีประสา

“โง่จริงเลย ใช่แบบนี้ซะที่ไหน”

“หวา! จะทำอะไรน่ะ รีบอร์น!!”

ผมรวบเอวบางให้ร่างในชุดนอนลายวัวลงมานั่งอยู่บนตัก ประจันหน้ากันตรงๆนี่แหละ รู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นของวัวน้อยขี้แงที่ถูกดึงเสียหลักจนดวงหน้าหวานลงมาซบกับไหล่กว้างของผม

“ทำใหม่จนกว่าจะถูก” ผมสั่งเสียงเย็น และเป็นอีกครั้งที่แววตาอ้อนวอนขอความเห็นใจถูกส่งมาให้

“ต.. แต่ ชั้นก็ทำไปแล้ว...” เสียงหวานเบาราวกระซิบ แต่แล้วลูกวัวที่ผมกำลังรังแกอยู่ก็หลบตาเมื่อนัยน์ตาสีเขียวมรกตที่ยังคงคลอน้ำอยู่เล็กน้อยประสานกับนัยน์ตาสีดำสนิทของผม ร่างบางสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดก่อนจะลองใหม่อีกครั้ง ริมฝีปากบางทาบทับลงมาอีกครั้ง ลิ้นเล็กสอดเข้ามาแตะกับลิ้นของผมซึ่งอยู่นิ่งๆไม่ตอบสนองใดๆ ผมมองดวงหน้าหวานในระยะประชิด จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่หายแน่นหน้าอก ลิ้นเล็กที่พยายามเขี่ยลิ้นของผมอย่างไร้เดียงสาก่อนจะผละออกพลางทำท่าเหมือนจะขาดอากาศหายใจตายซะให้ได้ ทำให้ผมแทบคลั่ง ทนไม่ไหวแล้ว...

“แกมันอ่อนต่อโลกเกินไปแล้ว ในฐานะครูสอนพิเศษชั้นจะสอนแกเอง” กล่าวก่อนจะประกบปากกับริมฝีปากนุ่มน่าสัมผัสนั้นโดยไม่รอให้เหยื่อตั้งตัวทัน ส่งเรียวลิ้นเข้าไปความหาหวาน วัวน้อยที่พึ่งรู้สึกตัวพยายามดิ้นหนีแต่ไม่นานร่างบางในอ้อมแขนก็ไม่สามารถทรงตัวอยู่ได้อีกต่อไป เรี่ยวแรงที่เดิมทีก็มีอยู่ไม่มากอันตรธานหายไปกับรสจูบอันอ่อนโยนที่ผมมอบให้ เพราะเห็นว่าไม่เคยหรอกนะเลยเซอร์วิสให้เป็นพิเศษ แก้มใสขึ้นสีระเรื่อ ดวงตาปรือด้วยความเคลิบเคลิ้ม เรียวแขนเล็กโอบรอบคอผมเพื่อยึดไม่ให้ร่างอันปวกเปียกไหลลงไปกองกับพื้นถ้าผมไม่ล็อกตัวไว้ ลิ้นเรียวเล็กพยายามตอบสนองอย่างไร้เดียงสา

“อ.. อือ.. ร.. รีบอร์น..” เสียงหวานครางประท้วงเนื่องจากขาดอากาศหายใจ ผมจำต้องผละออกจากความหอมหวานตรงหน้าอย่างเสียดายเพื่อให้ร่างบางได้พัก แต่ผมไม่ให้พักฟรีๆหรอกนะ - -++ เลื่อนมือข้างหนึ่งไปปลดกระดุมเสื้อนอนลายวัวออกทีละเม็ด ไหล่เล็กขาวเนียนค่อยๆเผยให้เห็นทีละน้อยตามด้วยแผ่นอกที่กระเพื่อมอย่างหนักจากการตักตวงอากาศของเจ้าของร่างบาง ผมไม่รอช้าซุกไซร้ใบหน้าลงกับซอกคอขาว กลิ่นหอมของแชมพูโรงแรมฟุ้งมาจากเรือนผมสีดำนุ่มนิ่มที่ระต้นคอของลูกวัวน้อยอ่อนต่อโลก ผมประทับรอยแสดงความเป็นเจ้าของลงบนซอกคอขาวนั้นพลางบดขยี้ยอดอกสีกุหลาบไปด้วยอย่างลืมตัวท่ามกลางเสียงครางกระเส่าของร่างที่พยายามบิดตัวหนีรสสัมผัสที่ไม่เคยได้รับมาก่อนอยู่ในอ้อมแขนของผม

“อือ.. ด..เดี๋ยว รีบอร์น.. อา.. ชั้น..” เหมือนจะพูดอะไรซักอย่างแต่ทำไม่ได้ ผมหยุดทุกการกระทำด้วยอารมณ์ขุ่นนิดๆ ร่างบางที่บิดตัวเกร็งตลอดเวลาค่อยๆผ่อนคลายลง เรี่ยวแรงที่ดูเหมือนจะหมดไปตั้งนานแล้วทำให้เปลือกตาบางค่อยๆปิดลงพร้อมๆกับที่ร่างอันปวกเปียกทิ้งน้ำหนักลงมาซบอกผม ลมหายใจเข้าออกเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ผมฝึกมันโหดจนหมดเรี่ยวหมดแรงขนาดนี้เลยรึไง?

“เฮ้ย เจ้าวัวโง่ตื่น แกจะพูดอะไรกันแน่” จะหนีไปด้วยมุขแบบนี้มันเร็วไปร้อยปีเฟ้ย ผมเขย่าร่างบางที่มาหลับอยู่บนตัวเบาๆเพื่อปลุกขึ้นมาตอบคำถาม

“นายไม่โกรธชั้นแล้ว..ใช่มั้ย ดีจัง..” คนที่เหนื่อยจนผล็อยหลับไปละเมอพึมพำเบาๆ แต่ผมกลับได้ยินทุกถ้อยคำทำให้ผมเผลอยิ้มตามไปด้วยอย่างลืมตัว ไม่น่าเชื่อว่าคนที่ไล่ตามฆ่าผมมาตั้งแต่เล็กอย่างเจ้าวัวโง่ ในวันนี้จะกลายมาเป็นครูเป็นศิษย์กัน แถมยังกลัวว่าผมจะโกรธจนยอมทำทุกอย่าง โชคชะตานี่มันตลกดีแฮะ..

“ใครจะไปโกรธแกลงกันเล่า” กระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นก่อนจะกระซิบข้างหู หน้าตอนหลับนี่มันช่าง.. น่ากด? คิดเล่นๆเฉยๆน่า.. ใครจะไปทำแบบนั้นกับลูกศิษย์กัน ผมติดกระดุมเสื้อนอนให้ลูกวัวน้อยก่อนจะช้อนร่างปวกเปียกไปวางลงบนเตียงอย่างเบามือ ปิดไฟหัวเตียงแล้วดึงผ้าห่มคลุมร่างของตัวเองและลูกวัวน้อยในอ้อมกอด

“ราตรีสวัสดิ์ ลูกวัวน้อยของชั้น”


The End(?)
.............................................................................

จบแล้ว.. ฟู่.. //ปาดเหงื่อ

ที่จริงก็พอจะมีพล็อตต่ออยู่ แต่ขอดูก่อนว่าชอบกันรึเปล่า (เพราะมันจบเลยก็ได้อ่างับ)

ติชม แนะนำกันได้ตามสบายครับ (อย่าลืมแนะนำตัว อยากรู้จักงับ ^^)

ไว้เจอกันใหม่เมื่อมีโอกาสครับผม

ป.ล. รู้สึกงงๆเรื่องเว้นบรรทัดกับย่อหน้าจังแฮะ = ="

By Rho (CoolzKID)

ดีจ้าๆ สมาชิกใหม่จ้า

ประเดิมโพสต์แรกที่นี่เลยแระกัน โฮะๆๆ


ชื่อ เว๊ป

................


เข้าเรื่องเหอะ !!



ชอบเรื่องนี้อ่ะ ที่จริงชอบ RL อยู่แล้ว


รีบอร์นดูไม่เหมือนรีบอร์น
รีบอร์นต้องสาย S เซ่!!!!!


เหอๆ ปล่อยมันไป



จะมีต่อใช่มั๊ย ???

อย่าให้มันจบเท่านี้นะ รู้สึกค้างคา


^ ^

รีบอร์นน่ารักอ่า เราชอบมากเลย

สงสารวัวน้อยอ่าโดนแกล้งอีกแล้ว

ว่าแต่จบได้แบบค้างมากเลยอ่า

ถ้าเป็นไปได้มีต่อหน่อยก็ดีน้า

ลืมแนะนำตัว soda น้า

อ่าาาาา><

นู๋รีบอร์น...(//เปรี้ยง me โดนยิง)

รีบอร์นซังน่ารักมากมาย

ถึงครั้งนี้จะไม่ใช่สาย S ก็ตาม

ยังไงก็...ฟิคนี้สนุกเหมือนกันน่ะเจ้าค่ะ ><

รีบอร์นน่ารัก 5555+

ไม่รู้ตัวว่าหลงรักเค้าเข้าซะแล้ว >O<

อยากให้มีต่อค่ะ

อ่า...เกือบลืมม ชื่อ ซึล ค่า ^^ ยินดีที่ได้รู้จัก

*จับมือๆๆๆ*

รีบอร์นนายหลงในความโมเอะของแรมโบ้จังแล้วล่ะ 55

สึนะส่งลูกวัวมาถึงปากหมาป่าเลยเนอะ

น่ารักจังเลยค่ะ ท่านีขาทำไมไม่ทำไห้มันจบๆไปเลยละค่ะ

แต่จบแบบนี้ก็น่ารักดีนะค่ะ ท่านรีก็หลงความโมเอะของแรมจังเข้าเต็มๆซะเลยละค่ะเนี่ย

เราว่าน่าจะมีภาคต่อมันน่าจะสนุกนะค่ะ ถ้าไรเตอร์จะโทษผู้อ่านตาดำๆ

แหม น่ารักอีกละเน้อ


แอบหวานตลอด แหม


พ่อคนขี้อาย



/บรึ้ม~/

อ๊า กก ก


รีบอร์นน่ารักเว่อร์


ชอบๆๆ


อ๋า ย ยย อ่านเองเขินเอง...ลูกวัวน้อยของฉัน อ๊า!!

รีบอร์นเรื่องนี้ไม่ค่อยโหดเท่าไร ทุกทีโหด+ป่าเถื่อน+S!!!



RL แนวหวานใจไม่คุ้นเคยสุดๆ แต่ก็น่ารักดีค่ะ แปลกใหม่ดี 555+




เราชื่อ ใบเฟิร์น ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ คุณโรห์



ู^ ^ จะรออ่านตอนต่อไปนะคะ อยากให้มีต่อจัง

รีบอร์น ฉันรักนายที่สุดเลย ฮ่ะๆๆ

แต่ดูเหมือนว่ารีบอร์นจะแอบรั่วจริงๆนะเออ

รออ่านตอนต่อไปนะ

อะร้ายยยยยยย

นังรีบงแกเป็นโรควัวบ้า หรือ โรคบ้าวัวกันแน่ะ?? 555+

ขอบคุณมากครับ

นานทีจะเห็นรีบอร์นโหมดน่ารักแบบนี้ ฮ่าๆๆ ซึ่งถือว่าเปี่ยนบรรยากาศมากมาก
แต่ยังไงก็ยังคงคอนเซผแกล้งวัวน้อยอยู่ตลอดเวลา และลูกวัวน้อยก็ยังคง
น่ารักไม่เลิกรา น่าร๊ากกกกกกกกกกกกกกก ><

ฮึ้ยยยยยยย

คำก็ชั้นต่ำ สองคำก็ชั้นต่ำ

ชิชิ...อย่าให้รู้ว่ารักไอ้วัวชั้นต่ำที่แกด่าปาว ๆ นะยะไอ้บ้งรั่ว


แต่แอบฮา อ่านไปก็ฮาไป หลุดได้อีก รั่วได้อีก
นิสัยอย่างนี้ไม่ค่อยได้เห็นในฟิคบอร์นโบ้เท่าไรนัก

คิกคิก


ต่อเถอะนะคะ อยากอ๊าน อยากอ่าน *ปิ๊ง ๆ*


ชื่อ ยู้ ค่ะ....ยินดีที่ได้รู้จัก *เชคแฮนด์*