[Fic 8059]The story of 'Close friend':Chapter 5 UP!

+~ZiZZy~+ · **Posted:** 06 Nov 2009, 21:55

สวัสดีคร๊า!! (โค้งงามๆ)

นี่ก็เป็นฟิคที่สองที่ลงในบอร์ดแล้ววว...แต่มันเป็นฟิคภาคสองน่ะสิคะ!...ถ้าใครอ่านด้ายแดงมาแล้วก็คงจจะจำกันได้ (เอ๋ หรือไม่ได้หว่า??).แต่ถ้าใครบังเอิญเปิดมาเจอแล้วยังไม่รู้จักด้ายแดงละก็..ตามไปอ่านที่ >> http://reborntfc.freeforums.org/the-story-of-red-thread-chapter-6-part-2-end-t5938.html ก่อนนะคะ เดี๋ยวงง

และถ้าอ่านแล้วหรืออ่านจบแล้วก็...พบกับภาคต่อได้เลยค่ะ!!

“และฉันต้องทำยังไง เมื่อเพื่อนคนนี้เปลี่ยนไป เป็นรักเธอ”
[KHRFanFiction]::The story of ‘Close Friend’
Pairing::8059
Rate::PG
-------------------------------------------------------------------
และ ถ้าอยากให้ได้อารมณ์เวลาอ่านเพิ่มอีกนิด....ที่นี่>> http://www.imeem.com/onunopriest/music/eDiEK8XS//

..เพื่อฟังเพลงประกอบค่ะ...หรือถ้าอยากหาเองก็..เพลง เพื่อน ของพั้นช์นะคะ!~

Chapter 1:

ว่าแล้วว่าต้องอยู่ที่นี่จริงๆด้วย....

ตึกๆๆๆ....

“โกคุเดร๊า~!!”

“เจ้าบ้าเบสบอล!!”

เสียงโวยวายดังขึ้นทันที เมื่อยามาโมโตะวิ่งเข้ามากอดคอโกคุเดระจนคนโดนกอดคอแทบจะหงายไปใส่คนที่มากอด ตาสีเขียวมรกตตวัดไปมองผู้มาใหม่อย่างขุ่นเคืองก่อนจะที่จะบ่นออกมาว่า

“แล้วแกน่ะ หันมาเงียบๆ เบาๆหน่อยได้ไหม๊ จะให้คนทั้งซอยตื่นมาด่าท่านรุ่นสิบรึไงกันว่ามีเพื่อนไร้สัมมาคารวะมาหาที่บ้านแต่เช้า...”

“อ่า...”

“แล้วเวลาแกโผล่มาน่ะ..ทำไมชอบโผล่มาเงียบๆไม่ให้ซุ่มให้เสียง อยู่ดีๆก็โผล่มาเฉย เหมือนขอมดำดินไปได้!!”

ยามาโมโตะยิ้ม...เสียงดังก็ว่า ไม่มีเสียงก็บ่น...ถ้าเป็นคนอื่นมาไดยินอย่างงี้คงเถียงกลับไปแล้ว..แต่คนที่มาได้ยินดันเป็นเค้า....คำว่าเถียงกลับไม่ค่อยจะลอยเข้ามาในหัวเท่าไหร่นัก...

..ดูเหมือนเค้าจะขัดใจคนๆนี้ไม่ลง...

“แล้วนี่มารอสึนะที่หน้าบ้านตั้งแต่เมื่อไหร่ล่ะ?”

คนผมเงินขมวดคิ้ว ทำท่าคิดก่อนจะตอบว่า “เมื่อสิบห้านาทีที่แล้วได้มั้ง”

“โห....นานเหมือนกันนะเนี่ย”

“ต่อให้นานกว่านี้ เพื่อท่านรุ่นสิบชั้นก็ทำได้สบายๆอยู่แล้ว”โกคุเดระว่าพลางกอดอกอย่างภาคภูมิใจ แล้วเสียงฝีเท้าก็ดังขึ้น พร้อมการปรากฏตัวของคนๆหนึ่งที่ทำให้โกคุเดระต้องร้องว่า “อรุณสวัสดิ์ครับ ท่านรุ่นสิบ!!” แล้วก็วิ่งเข้าไปหาอย่างดีใจ...

อาจจะดูเหมือนไม่มี อะไรที่แปรผัน
อาจจะดูเหมือนทุกวันที่ผ่านมา
แต่ความจริงแล้วข้างใน เริ่มจะเกิดปัญหา
ให้เธอลองมองที่ตา แล้วจะเข้าใจ

แล้วเมื่อสึนะออกมา ทั้งสามก็ได้เวลาเดินไปโรงเรียนตามปกติ...เหมือนเดิม ไม่มีอะไรเปลี่ยน...สึนะกับโกคุเดระเดินเยื้องๆไปทางด้านหน้า คุยจ้อกันอย่างสนุกสนาน ในขณะที่ยามาโมโตะเดินรั้งท้ายมานิดหน่อย...ตามองแผ่นหลังของคนผมเงินที่คุยอยู่ข้างหน้า...

....มองด้วยแววตาที่เค้าเองก็ยังไม่รู้ตัวว่ามันเปลี่ยนแปลงไปจากเดิมมากมายขนาดไหน รู้แต่ว่ามันเปลี่ยน....แต่ก็สายตาที่ใช้มองคนๆนี้ก็พิเศษอยู่แล้ว…แต่หลังจากเหตุการณ์เรื่องด้ายแดงนั้น..มันก็เปลี่ยนไปจนแทบไม่เหลือเค้าเดิม...

...แทบคิดไม่ออกว่าเค้าเคยมองคนๆนี้ด้วยแววตาแบบที่เพื่อนเค้าใช้มองกันด้วยหรอ??...

“ยามาโมโตะ เป็นอะไร ทำไมไปเดินข้างหลังอย่างงั้นล่ะ”สึนะเอี้ยวตัวกลับมาถาม เสียงของโกคุเดระดังขึ้นต่อว่า

“ช่างมันสิครับ ไม่เห้นต้องไปสนใจเลย”

“ก็พวกนายเดินไวเองนี่นา”ยามาโมโตะแก้ตัวข้างๆคูๆก่อนจะรีบเดินไปให้ทันสองคนข้างหน้า...เสียงคุยก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง...ผิดแต่ว่าตอนนี้เสียงของโกคุเดระไม่ใช่เสียงคุย..กลายเป็เนสียงตวาดเค้าไปซะอย่างงั้นแหละ..

ตวาดก็ตวาดไป..แต่อย่ามามองตาชั้นแล้วกัน....

นายจะได้ไม่รู้ว่ามันเปลี่ยนไปแล้ว...แต่เมื่อนายไม่คิดอยากจะมอง....

ก็คงไม่คิดอยากจะรู้สินะ...
-------------------------------------------------------------------------------

ก็มันมีเรื่องราวเปลี่ยนไป ไม่เหมือนก่อน
ความห่วงหา เอื้ออาทรไม่เหมือนเดิม
ใช่มันจะน้อยลง แปลกตรงที่มันดันเพิ่ม
ก่อตัวเกินกว่าเพื่อนจะคิดกัน

“กินเถอะน่า โกคุเดระ...”

“ก็กินไปสิ แกน่ะ ไม่ต้องมาชวนชั้นหรอก..”มือบางปัดของที่เค้ายื่นส่งให้อย่างไม่ใยดีพลางชะเง้อชะแง้ลงไปทางบันไดขึ้นดาดาฟ้าต่อ..ยามาโมโตะถอนหายใจ...ซึ่งเป็นกิริยาที่เค้าไม่ค่อยทำบ่อยนัก...

...ขืนนายไม่กินโรคกระเพาะได้ถามหาพอดีสิ...

ยามาโมโตะคิดในใจ...แต่ดูเหมือนโกคุเดระจะไม่สนใจซักนิด ร่างบางยังคงชะเง้อชะแง้แลหาไปยังบันไดต่อไป...ที่ต้องทำอย่างงี้ก็เพราะสึนะที่โดนคนทั้งห้องโหวตลงมติให้ไปช่วยงานอาจารย์ยังไม่ยอมขึ้นมากินข้าวซักที...คิดได้ดังนั้นโกคุเดระก็เลิกการชะเง้อแปปนึง หันมากระแทกตัวนั่งลงบนพื้นอย่างหงุดหงิด ริมฝีปากสีสดก็บ่นพึมพำว่า “ไอ้ครูบ้า..บังอาจใช้ท่านรุ่นสิบจนเกินเวลากินข้าว..อย่าให้เจอเชียวนะ...จะบอมบ์ไม่เลี้ยงเลย...นี่ถ้ารุ่นสิบเป็นโรคกระเพาะไปจะทำไงเนี่ย”

“แล้วนายล่ะ โกคุเดระ ถ้านายยังไม่กินโรคกระเพาะก็จะถามหานายเหมือนกันนะ”

“ก็กระเพาะชั้น ไม่ใช่กระเพาะแก”

“กินเถอะน่า..นะๆ..”ยามาโมโตะขอร้อง โกคุเดระเพียงปรายตามามองแล้วถามว่า

“แล้วแกเป็นบ้าอะไร ดูเหมือนจะห่วงชั้นเหลือเกินนะ...แกเองก็ยังกินไปไม่เท่าไหร่เหมือนกันแหละ ดูตัวเองก่อนเหอะแล้วค่อยมาห่วงคนอื่น ไอ้งี่เง่า”โกคุเดระพูดพลางชี้นิ้วเรียวไปยังข้าวเที่ยงในมือยามาโมโตะที่พร่องลงไปเพียงเล็กน้อย ยามาโมโตะก้มลงมองที่มือตัวเอง..หัวเราะแหะๆก่อนจะพูดว่า

“ช่างชั้นเถอะน่า...ชั้นเป็นนักกีฬา แข็งแรงมากกว่านายอยู่แล้ว...กินซะ!!”พูดจบก็โยนของกินให้โกคุเดระที่รับมาถือไว้เฉยๆซะงั้น ดวงหน้าหวานบูดบึ้งก่อนจะพูดด้วยเสียงขุ่นๆว่า

“ไม่เอา ชั้นจะรอท่านรุ่นสิบ”

“อย่าให้ชั้นต้องใช้มาตการเด็ดขาดนะ.”ยามาโมโตะพูดยิ้มๆ...แต่แววตานี่มันไม่ยิ้มตามปากไปเลยนะว้อย ย ย!! นี่แกคิดจะทำอะไรช้า น น นน !!~...ไม่ได้ๆ ต้องใจดีสู้เสือ(สิงห์ กระทิง ลาๆ)ไว้....

“แกจะทำอะไรชั้น...เห้ย ย ย ยย!!”

“ไม่กินชั้นป้อนนะเอ้า!!”ยามาโมโตะพูดแล้วขยับเข้ามาใกล้โกคุเดระ..ใกล้ยิ่งกว่าตอนที่โดนด้ายแดงผูกกันซะอีก คนที่ถูกเสนอให้กินโยวิธีป้อนรีบยกเท้าขึ้นถีบอีกฝ่ายก่อนจะพูดว่า

“กิน เออ กินก็กิน!!”ว่าแล้วก็ก้มหน้าแกะห่อขนมปัง หูแว่วได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆของคนตรงหน้า โกคุเดระเงยหน้าขึ้น ตะโกนกลับด้วยความโมโหว่า “นี่กินเพราะหิวนะ ไม่ใช่เพราะกลัวแก!!” แล้วก็ต้องรีบก้มหน้าไปแกะห่อขนมต่อทันที...ไม่ใช่เพราะหิวอย่างปากว่าหรอกนะ...

...แต่แค่..อยากจะหลบตาสีเปลือกไม้ที่จ้องมาต่างหาก...

ทำไมต้องจ้องเราแบบนั้นด้วย...จ้องแบบที่เราก็อธิบายไม่ถูก...ไม่รู้จะอธิบายถึงมันยังไงจริงๆ..แต่ก็พอจะรู้ว่า..แววตาแบบนั้นมันทำให้เค้ารู้สึกร้อนวาบแปลกๆ...เหมือนจะร้อนไล่มาตั้งแต่ปลายเท้ายันหัวเลยซะด้วยซ้ำ...ร้อนแบบแปลกๆ..แบบที่เค้าไม่เคยรู้สึกมาก่อนในชีวิต...

ไอ้บ้ายามาโมโตะมันกล้าดีอย่างไงมาทำให้เค้าเป็นแบบนี้!!...โกคุเดระขึ้นในใจอย่างเดือดๆ...แต่ก็ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมองอยู่ดี แกล้งกัดขนมปังราวกับหิวซะเต็มประดา...ทั้งๆที่จริงๆแล้ว..ถ้าหิวมันก็คงโดนความรู้สึกจากแววตาของคนตรงหน้ากลบไปหมดแล้ว...

“หยุดหัวเราะได้แล้ว ไอ้บ้า ท่ากินข้าวเที่ยงชั้นมันตลกนักรึไง!!”โกคุเดระแหวใส่ยามาโมโตะที่หัวเราะเบาๆไม่เลิก ยามาโมโตะหยุดหัวเราะ ยิ้ม จ้องโกคุเดระจนคนถูกจ้องต้องรีบก้มหน้าลงไปกินเหมือนเดิม...

สงสัยกลับบ้านต้องไปเปิดเน็ตหาเรื่องการลดภาวะโลกร้อน...โกคุเดระคิดในใจ...ร้อนไปทั้งตัวขนาดนี้ต้องเพราะภาวะโลกร้อนแน่ๆ....

หากเธอนั้น ได้รู้อะไรบางอย่าง
ว่าคนที่เคยเคียงข้าง บางอย่างได้เปลี่ยนไป
อยากจะรู้ ว่าเธอรับได้หรือไม่

ยามาโมโตะหยุดหัวเราะ...จ้องคนตรงหน้าที่เอาแต่ก้มหน้าก้มตากินเอาๆ....เมื่อต๊ะกี๊ที่เงยหน้าขึ้นมา...ก็พอเห็นหรอกนะ ว่าหน้าแดงแปร๊ดเลย..ร้อนหรอ....โมโห..หรือเขิน??...

ถ้าให้เลือกจริงๆ..ก็ขอเข้าข้างตัวเองว่ามันเป็นข้อหลังสุดได้ไหมนะ?
-- - - - -- - - ----- ---------- - -----------------------------------------------------

“นี่ ยามาโมโตะ!!”

เสียงเพื่อนร่วมชมรม(ไอ้คนเดิมที่ถามเค้าว่าเป็นแฟนกับโกคุเดระรึเปล่า)เอ่ยทักเค้าที่กำลังเปลี่ยนเครื่องแต่งตัวอยู่ ยามาโมโตะหันไปมอง ก่อนจะถามว่า “มีอะไร?”

“ทำไมดูใจลอยจัง”เพื่อนมันว่าก่อนจะก้มตัวลงใส่ถุงเท้า ยามาโมโตะขมวดคิ้ว ก่อนจะถามว่า

“ชั้นดูใจลอยอย่างไงหรอ?”

“ก็..ไม่รู้สิ..”เพื่อนเค้าเอ่ยพลางยักไหล่ “...คือการใจลอยมันไม่ใช่เฉาพะเรียกแล้วไม่หันนี่นะ..ถึงแกเรียกแล้วยังหันอยู่ แต่ก็ดูลอยๆ...บางทีก็ยิ้มเหมือนเป็นคนบ้า บางทีแววตาแกก็ดูแปลกๆ...เหมือนคนบ้า..หรือแกบ้าจริงๆวะ?”

ยามาโมโตะหัวเราะแห้งๆ..สงสัยตอนที่เค้ามีอาการอย่างเพื่อนมันว่า คงเป็นตอนที่เค้าคิดถึงโกคุเดระเป็นแน่แท้..แต่ถ้าบอกมันถึงสาเหตุนี้ ก็ดูไม่เป็นผลดีเท่าไหร่...มันอาจจะเปลี่ยนประโยคคำถามจากที่ว่า “เป็นแฟนกันหรอ” เป็น “เป็นสามีภรรยากันหรอ” และนั่นมันคงทำให้เค้าต้องเอาไม้เบสบอลหวดปากมันจริงๆ...

“หรือแกคิดถึงอะไรดีๆอยู่รึไง ถึงเป็นแบบนั้น”

“เออ...ใช่”

“ชั้นว่ามันต้องดีมากๆแน่เลยว่ะ เล่นเอาแกเหมือนคนเสียสติ”

“คิดว่าดีขนาดไหนล่ะ?”

“ต้องดีมากๆ ประมาณว่าคิดถึงอะไรที่ชอบจริงๆ หรืออะไรที่รักมากๆ...ทำนองนั้นล่ะมั้ง..”เพื่อนเค้าเอ่ยพลางเก็บอุปกรณ์ที่กระจายอู่บนพื้นหลังเปลี่ยนเครื่องแต่งตัวเสร็จ เมื่อเก็บเสร็จแล้วก็ตั้งท่าจะเดินออกไปนอกห้อง แต่กลับโดนเสียงของยามาโมโตะเรียกไว้ก่อน

“เฮ้!”

“หืม?”

“เมื่อกี๊แกว่าชั้นคิดถึงอะไรนะ ถึงได้มีอาการเหมือนคนเสียสติ”

“ก็...คิดถึงอะไรที่ชอบมากๆ หรือรักจริงๆน่ะสิ..ถามบ้าอะไรวะ รีบไปซ้อมเหอะ ไป๊!”พอพูดจบมันก็วิ่งออกไปที่สนามโดยไม่รอเค้าทันที...ทิ้งให้ยามาโมโตะยืนนิ่งอยู่กลางห้อง....

รู้แล้ว..เค้ารู้แล้วล่ะ..ทั้งแววตาที่มันเปลี่ยนไป..ทั้งความห่วงที่มากจนแทบล้น...

รู้แล้ว..มันเป็นเพราะเค้ารู้สึกกับโกคุเดระเปลี่ยนไป....ถึงเป็นคำพยางค์เดียวเหมือนกัน...แต่ความต่างมันห่างกันเหลือเกิน...คำว่าชอบ กับคำว่า....

...........

...ตึกๆ....

“ไอ้บ้าเบสบอล!!~”

“.....................”

“ยืนเอ๋ออยู่ทำไมวะ? วันนี้ชั้นกับรุ่นที่สิบอุตส่าห์มาเชียร์แกซ้อมแข่ง รีบๆไปหน่อยได้ไหม๊?”

“......................”

“รีบๆตามมาล่ะ”

ดวงตาสีน้ำตาลมองตามหลังคนที่มาตามไป...เรือนผมสีเงินพลิ้วไหวเมื่อคนตรงหน้าออกวิ่งไปยังสนาม...

รู้แล้วล่ะ..รู้แล้วจริงๆ....ชั้นรู้แล้ว...แต่อยากรู้ว่า....ถ้านายรู้ว่าชั้นรู้สึกกับนายแบบนี้....นายจะอย่างไงนะ...ถ้าชั้น....

....รัก....

รักนายไปแล้วจริงๆ...

เมื่อเพื่อนคนนี้เปลี่ยนไปเป็นรักเธอ

TBC.

-----------------------------------------------
เป็นไงบ้างคะ?? รู้สึกไหมว่าคนละฟีลกับภาคแรก...ถ้าไม่่รู้สึกก็เตรียมรู้สึกได้เลยค่ะ..เพราะคนละอารมณ์กันจริงๆ

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านค่ะ เจอกันตอนหน้านะคะ!!

WaKbi8iAdsR26 · **Posted:** 06 Nov 2009, 22:38

มาแล้วๆๆๆ

มาแล้ววววภาค2มาแล้ว

ภาคนี้ขอให้ได้ตกล่องปล่องชิ้นกันซักทีนะคะ^^

แหมๆๆๆ โกคุกลัวเขาก็บอกไปจิ อย่ามาอ้ำอึ้งๆอย่างนี้ มันน่ารักรู้มั๊ย555+

มาต่อเร็วน๊าอยากอ่านๆๆๆ^[]^

จะรอๆ

Miya · **Posted:** 06 Nov 2009, 23:12

ว้าว....Song fic O_O

อะฮ้า เป็นเพลงที่เราชอบด้วยค่ะ เพลงนี้พอฟังแอบจิ้นไอ้คู่นี้ประจำ ในที่สุดก็มีคนสนองนโยบายในใจของเรา (อะไรฟะ นโยบายในใจ?)

เหอๆ ยามะเอ๊ย รักเค้าแล้วจะทำไงล่ะเนี่ย

มันเป็นฟิกที่น่ารักมากๆค่ะ เรื่องที่สองแล้ว ก็ยังน่ารักไม่เปลี่ยนแปลง แถมเพลงยังเอามาประกอบได้แบบ...มันรู้สึกว่า น่ารักอ่ะค่ะ

จะติดตามตอนต่อไปนะคะ นานๆทีจะมีSong fic ที่น่ารักขนาดนี้มาให้อ่าน

soda · **Posted:** 06 Nov 2009, 23:36

มาต่อภาคแล้ว

เหอๆ ยามะเอ๊ย รักเค้าแล้วจะทำไงล่ะเนี่ย

โกคุจ๋าเราก็เหมือนกันน้า

รออัพค้า

kazahaya · **Posted:** 07 Nov 2009, 09:45

ก๊ก จ๋า อาการแบบนั้น

ไม่ใช่เพราะ โลกร้อนหรอกจ๊ะ

อุอุ

เขินยามะ ละจิ

น่ารักมาเลยคะ

ลุ้นๆๆๆ

โบกเชียร์ ยามะ รุก กีก

ไม่ใช่สิ ยามะจีบก๊ก

therainnight · **Posted:** 07 Nov 2009, 22:21

เมื่อไรจะได้รักกันนะ คู่นี้ T-T

barrinny · **Posted:** 10 Nov 2009, 00:45

o///o เขินแทนยามะ รู้ตัวแล้วว่ารักเธอ

จะน่ารักกันเกินไปแล้วน้า อิอิ

WAKETSU · **Posted:** 11 Nov 2009, 15:52

“สงสัยกลับบ้านต้องไปเปิดเน็ตหาเรื่องการลดภาวะโลกร้อน...โกคุเดระคิดในใจ...ร้อนไปทั้งตัวขนาดนี้ต้องเพราะภาวะโลกร้อนแน่ๆ....”

ไม่ใช่แล้วลูก!!! 5555

โอย...กว่าจะได้มีเวลาอ่านฟิคชาวบ้าน...จะลงแดงตายแล้วค่ะ
เห็นมาตั้งหลายวันแล้ว อยากจิ้มเข้ามาอ่านใจจะขาด แต่ถ้าจิ้มเข้ามามีหวังได้คอขาดก่อนแน่555

อ่านแล้วแอบยิ้มปนเขินยังไงก็ไม่รู้อ่ะค่ะ...>.<...
พระเค้าก็รู้ตัวแล้วนา...แล้วเมื่อไหร่นางของเราจะรู้ตัวกะเค้าบ้างละนี่
เป็นอะไรที่มันค่อยเป็นค่อยไป ได้เห็นจุดเริ่มต้นความสัมพันธ์ ชอบจังน้า...

หึ หึ หึ...ในเมื่อรู้ตัวว่ารัก ก็จีบเลยยามะ!!!

รอตอนต่อไปค่ะ...^ ^...

+~ZiZZy~+ · **Posted:** 15 Nov 2009, 19:16

สวัสดีคร๊า!!

ขอบคุณทุกคนนะคะที่คลิ๊กเข้ามาอ่านภาคสองนี้ (โค้งงงงง)

ทางเราก็ไม่มีอะไรจะตอบแทนนอกจากฟิค คลิ๊กไปอ่านกันเล๊ยยย!! >0<

ก่อนจะถึงขั้นนั้น...เพลงประกอบค่ะ>> http://www.listen.in.th/content/ช่างไม่รู้เลย-peacemaker

ถ้าอยากหาเองก็ เพลง "ช่างไม่รู้" ของพีซเมคเกอร์นะคะ!

“ช่างไม่รู้อะไรบ้างเลย ในความคุ้นเคยกันอยู่ มันแฝงอะไรบ้างอย่างที่มากกว่านั้น”

[KHRFanFiction]::The story of ‘Close Friend’
Pairing::8059
Rate::PG [อ่ะแน่หรอ??]
------------------------------------------------------------------------------------
ในแววตาทั้งคู่ ไม่รับรู้อะไร

“วันนี้เหนื่อยน่าดูเลยสิ ยามาโมโตะ”

เสียงใสๆของสึนะเอ่ยถามหลังจากที่สึนะ โกคุเดระและยามาโมโตะเดินกลับบ้านด้วยกันหลังจากยามาโมโตะซ้อมเสร็จ

“ก็งั้นๆแหละ..ไม่เท่าไหร่หรอก สึนะ”ยามาโมโตะพูดพลางยื่นมือมาหมายจะตบไหล่สึนะ...แต่ยังไม่ทันจะถึงไหล่..มือบางก็พลันมาปัดออกไปก่อนพร้อมเสียงที่ขู่ฟ่อเหมือนแมวกลังโกรธไม่มีผิด

“เอามืออกจากไหล่ท่านรุ่นสิบเดี๋ยวนี้นะเว้ย!!~”

“อ่า..ขอโทษนะ โกคุเดระ...”

“เอาน่าๆ โกคุเดระคุง..อย่าไปว่ายามาโมโตะเลย”สึนะไกล่เกลี่ย

“แต่ว่า...”

“เอาเถอะน่า..”

แล้วทั้งสองคนก็คุยกันต่อไป...คุยกันโดยลืมสังเกตไปเลยว่ายามาโมโตะเงียบลงผิดปกติ...ร่างสูงเดินตามสองคนข้างหน้าไปโดยที่ยังจมอยู่กับความคิดของตัวเอง

แค่เสี้ยววินาทีเมื่อกี๊..แค่ที่มือแตะกัน..ยามาโมโตะก็แทบอยากจะรีบชักคืนเพราะอยู่ดีๆก็รู้สึกเหมือนมีอะไรชอร์ต..แต่ไม่ทันจะดึงมืออก หางตาก็ดันไปมองเอาเข้ากับตาของโกคุเดระ..และความสงสัยก็แว่บเข้ามาในใจ..อยากจะรู้ว่าโกคุเดระรู้สึกเหมือนเขารึเปล่า..แต่พอมองก็พบ...ตาที่มีแต่ความขุ่นเคือง..ไม่มีอื่นใดผสม..

ฉันคงคิดไปเองฝ่ายเดียว..

เธอคงยังไม่เข้าใจ ว่าฉันไม่ใช่คนเก่า

“เอ...ยามาโมโตะ..ทำไมเงียบไปอย่างนั้นล่ะ”สึนะส่งเสียงขึ้นถาม ยามาโมโตะเลยสะดุ้งตื่นจากภวังค์

“ฮะๆ...”

“แกดูแปลกๆตั้งแต่ตอนที่ฉันเข้าไปตามที่ห้องนักกีฬาแล้วนะ...เหมือนไม่ใช่แกคนเก่าอย่างไงอย่างงั้น...เป็นบ้าอะไรรึเปล่า?”

เรายังคงเหมือนเพื่อน หยอกล้อเหมือนวันวาน

“เป็นห่วงหรอ??”ยามาโมโตะพูดยิ้มๆ...พลางกอดคอโกคุเดระหมับ..และนั่นก้ทำให้คนช่างโวยวายอยู่แล้วโวยวายหนักกว่าเก่า...และนั่นก็ทำให้สึนะต้องเอ่ยปรามตามเคย..

แต่ฉันคือคนใจสั่น แต่ฉันคือคนหวั่นไหว

หลังจากสึนะปราม โกคุเดระก็หยุดโวยวาย...แต่ยามาโมโตะก็ไม่เนียนกอดคอไว้ตามปกติ..เขาเอามือออก...เอามือจับอกตัวเอง..รู้สึกได้ถึงใจที่สั่น...เพราะความหวั่นไหว....

ช่างไม่รู้อะไรบ้างเลย ในความคุ้นเคยกันอยู่ มันแฝงอะไรบ้างอย่างที่มากกว่านั้น

โกคุเดระไม่รูซักนิด..ไม่รู้เลยว่า...ยามาโมโตะกลัวการเดินเข้าไปกอดคอเจ้าตัวซะแล้ว...เพราะกลัวเหลือเกินว่าหัวใจที่มันเต้นแรงขึ้นทุกขณะเวลาเข้าใกล้อีกฝ่ายมันจะฟ้องความจริงทุกอย่างที่แฝงอยู่ในทุกการกระทำ..

ช่างไม่รู้อะไรบ้างเลย ว่าเพื่อนคนหนึ่งมันแอบมันคิดอะไรไปไกล กว่าเป็นเพื่อนกัน

ใช่...นายคิดกับฉันแค่เพื่อน..ถึงจะเป็นเพื่อนที่นายเกลียดก็ตามที...

ไม่…แต่ฉันคิดกับนายไม่ใช่แค่คำว่าเพื่อน..มันเกินกว่านั้นไปแล้ว...
-----------------------------------------

‘วันนี้ยามาโมโตะกับโกคุเดระคุงไปโรงเรียนกันก่อนเลยนะ..คือฉัน...มีปัญหาต้องสะสางนิดหน่อย’

เสียงของสึนะดังขึ้นในหัวยามาโมโตะ ร่างสูงกำลังเอนตัวพิงกำแพงของหอที่โกคุเดระอยู่..เขามารอโกคุเดระตั้งแต่รู้แล้วว่าสึนะจะไม่ไปโรงเรียนพร้อมกับพวกเขาในเช้านี้..สึนะบอกว่าโทรหาโกคุเดระไม่ติด อาจเป็นเพราะมือถือของโกคุเดระแบตหมด...ด้วยความที่เขากลัวว่าโกคุเดระจะไปรอสึนะเก้อที่บ้าน เขาเลยตัดสินใจมารอโกคุเดระเพื่อที่จะบอก...

กลายเป็นคนฝันใฝ่อยู่ใกล้ใกล้เธอ กลายเป็นคนที่รอเก้อ เหมือนหนังสือที่เธอไม่อ่าน

ยามาโมโตะแอบคิดล่วงหน้าไปถึงเช้าที่มีเพียงพวกเขาสองคนเดินไปด้วยกัน...แค่เริ่มต้นคิดเจ้าก้อนเนื้อในอกก็เต้นรัวขึ้นเหมือนกลอง...ยามาโมโตะได้แต่หัวเราะตัวเองเบาๆ...กลัวว่าเขาจะรู้...แต่ก็ยังมาฝันที่จะได้อยู่ใกล้ๆเขาอีก...

ตึกๆ…

เสียงฝีเท้าดังขึ้นหลังยามาโมโตะ ตาสีน้ำตาลหันควับไปมอง..แล้วรอยยิ้มก็ถูกเติมลงบนใบหน้าอย่างช่วยไม่ได้เมื่อเขาพบว่า เจ้าของเสียงฝีเท้านั่น คือคนที่เขามารออยู่แต่เช้านั่นเอง

“เฮ้ โกคุเดระ!!”เขาพูเพลางวิ่งตรงไปยังคงที่กำลังเดินมา ดวงตาสีมรกตทอประสายสงสัยเมื่อพบเห็นคนที่ไม่คิดว่าจะมาวิ่งตรงเข้ามาหา

“มาทำไมที่นี่เจ้าบ้าเบสบอล?”

“ฉันน่ะหรอ?..”

“ฉันเคยเรียกใครว่าเจ้าบ้าเบสบอลนอกจากแกด้วยหรอ? ไอ้งี่เง่า”โกคุเดระพูดพร้อมกับเหน็บไปด้วยในตัว แต่ถ้าคิดว่ายามาโมโตะจะหงอยเพราะคำเหน็บก็ผิดถนัด...ร่างสูงกลับยิ้มมากเข้าไปใหญ่..

..ที่นายบอกว่า...ไม่เคยเรียกใครว่าเจ้าบ้าเบสบอลนอกจาฉัน..ฉันจะถือว่ามันเป็นสิทธิพิเศษอย่างหนึ่งของฉันได้รึเปล่านะ?...

“ยิ้มอยู่ได้..บ้ารึไง?”

ยามาโมโตะอดแอบยิ้มไม่ได้เมื่อคำพูดของโกคุเดระทำให้เขานึกถึงคำพูดที่พระเอกละครที่มีนิสัยน้ำเน่าๆชอบใช้กัน..ถึงจะบ้า..แต่ก็บ้ารักเธอนะ... เขาเคยคิดว่ามันน้ำเน่า..แต่ตอนนี้คำพูดนั้นมันช่างตรงกับเขาเสียนี่กระไร...อดแอบยิ้มอีกทีไม่ได้เมื่อคิดว่า..เขาคงติดนิสัยน้ำเน่ามาจากตอนที่ด้ายแดงมันพันติดนิ้วของเขาสองคน...ยามาโมโตะคิดเพลินๆ พอดีกับที่เสียงขุ่นๆของโกคุเดระดังขึ้นหยุดความคิดทั้งหมด

“ฉันถามทำไมไม่ตอบ??...”

“โทษทีๆ มัวแต่คิดอะไรเพลินๆ..”

“หัวเบสบอลอย่างแกมีอะไรที่ทำให้คิดจนเพลินด้วยรึไง?”โกคุเดระถามเสียงเย้ยๆ...ยามาโมโตะก็เพียงแต่ยิ้มอย่างเดิม..

..ก็นายไงล่ะ..ทำให้หัวเบสบอลของฉันมีเรื่องให้คิดเพลินๆ...และมันก็เป็นเรื่องเพลินๆทำให้มีความสุขและใจเต้นแรงไม่น้อยเลยทีเดียว..

เพื่อไม่ให้โกคุเดระโวยอีกหน ยามาโมโตะเลยตอบคำถามที่ถามค้างไว้ตั้งแต่เมื่อกี๊

“ฉันมาที่นี่ก็เพราะสึนะน่ะ..”

“ท่านรุ่นสิบ??..”อีกฝ่ายทวนคำเสียงสูง แล้วก็ถามต่อด้วยน้ำเสียงร้อนรน “ท่านรุ่นสิบเป็นอะไร..มีอะไรเกิดขึ้น??...”

ยามาโมโตะชินซะแล้วกับอาการอิจฉาเล็กๆที่มักพุ่งขึ้นมาทุกทีเวลาโกคุเดระแสดงท่าทางห่วงสึนะ ร่างสูงจึงตอบกลับไปว่า “ไม่เป็นอะไรหรอก..แค่วันนี้สึนะบอกให้พวกเราสองคนไม่ต้องรอ ให้ไปโรงเรียนก่อนได้เลย สึนะมีธุระ”

“อ้อ....สงสัยเรื่องนี้เองที่ท่านรุ่นสิบโทรมา..แต่เราไม่ได้รับ...”โกคุเดระทำท่าเข้าใจ ก่อนจะเบือนสายตามามองยามาโมโตะอีกครั้ง “แล้วทำไมแกต้องมารออยู่ที่นี่? มันเกี่ยวอะไรกัน??”

“ฉันบอกนายตอนไหนว่าฉันมารอนาย?”ยามาโมโตะถามออกไป..ตั้งใจเพียงแค่ว่าอยากแหย่เล่นๆให้โกคุเดระแว้ดกลับมาตามนิสัย..แต่ความจริง..มันตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง...โกคุเดระจะตกใจ หน้าซีด ปากสั่น..เห็นอาการเกินกว่าที่คิดไว้ยามาโมโตะเลยรีบแก้ตัวว่า “ฉะ..ฉันล้อเล่นน่า..”

“ล้อเล่น??”โกคุเดระทวนคำ หันขวับเดินออกไปทันที “ฉันเป็นเพื่อนเล่นแกรึไง??” พูดจบก็สาวเท้าไปอย่างว่องไวแบบไม่คิดจะรอ...ยามาโมโตะเลยดูเหมือนคนที่รอเก้อซะงั้น

ตาคอยมองจ้องอยู่อยากให้รู้ใจกัน แต่แล้วเธอยังมองผ่าน และฉันก็ยังหวั่นไหว

ปากอยากจะร้องเรียกบอกให้รอก่อน แล้วขอโทษ...แต่เมื่อเห็นแววตาของโกคุเดระ..เขาก็รู้แล้ว..ว่าโกคุเดระคงไม่คิดว่าเขาล้อเล่น...

..ไม่รู้เลยว่า...เขาไม่มีทางทำแบบที่พูดออกไปแน่...

..ถ้านายมองให้นานกว่านี้อีกนิดก็จะรู้....แต่นายไม่เคยมองให้นาน..นายเพียงมองผ่านไปเท่านั้น...

…และก็เป็นที่คิดไปเองฝ่ายเดียว...

ช่างไม่รู้อะไรบ้างเลย ในความคุ้นเคยกันอยู่ มันแฝงอะไรบ้างอย่างที่มากกว่านั้น ช่างไม่รู้อะไรบ้างเลย ว่าเพื่อนคนหนึ่งมันแอบมันคิดอะไรไปไกล กว่าเป็นเพื่อนกัน

….นายไม่รู้..ไม่รู้เลยจริงๆ...

TBC.
-------------------------------------
จบตอน รอต่อตอนหน้า..แต่วันนี้เรามีช่วงพิเศษค่ะ..มันคือช่วงตอบเม้นท์

อาจจะเพราะอ่านคอมเม้นท์แล้วนึกสนุกหรืออะไรก็ตามแต่ เลยอยากจะตอบค่ะ อันที่จริง...ก็อยากตอบตั้งแต่ด้ายแดงแล้ว แต่กลัวไม่มีคนมาเม้นท์ให้ตอบ เลยไม่ทัน (หัวเราะ)

.
.
.

+WaKbi8iAdsR26

ตอนนี้รู้สึกว่าโกคุคงไม่มีอ้ำๆอึ้งๆแล้ว เพราะมันเป็นเรื่องของตัวเนียนทั้งตอนไปแทน(และก็กลายเป็นมันเองที่อ้ำๆอึ้งๆ) ขอบคุณที่มาอ่านนะคร๊า!!

+Miya

มันจะเป็น song fic ไปอีกนานเลยล่ะค่ะ คิดว่าฟังเพลงอื่นคงจะจิ้นคู่นี้ได้เหมือนกันนะคะ ขอบคุณนะคะที่ชมว่าฟิคน่ารัก (แต่คนแต่งมันไม่น่ารักตามฟิค) ขอบคุณที่ิติดตามค่าาาา!!~

+soda

ถ้าเป็นซิสแต่งก็อย่าหวังว่ามันจะลงเอยกันง่ายๆนะคะ หึหึ....

+kazahaya

หลังจากอ่านเม้นท์นี้แล้วรุ้สึกตึงๆ...เพราะยามะมันไม่จีบเลยนี่คะ มันเก็บเงียบ น่าหมั่นไส้จริงๆ (ก็แกแต่งไม่ใช่เรอะ!!)

+therainnight

บอกคำเดิม ถ้าเป็นเราแต่ง..มันไม่ลงเอยงง่ายๆหรอกค่ะ มันไม่สะใจ!!~

+barrinny

อ่านตอนนี้แล้วมันยังน่ารักไหมคะเนี่ย?? หรือมันน่าถีบแทน = =

+WAKETSU

มาลงช้าไปหน่อยหวังว่าคงยังไม่ทำให้ลงแดงนะคะ (หัวเราะ) กว่านางจะรู้ตัวได้คงอีกห้าสิบเก้าปีแสงค่ะ เพราะนางมันซึน เอิ๊กๆๆ..และก้รู้สึกว่า..ยามะมันไม่จีบสมคำของทุกคนเลยจริงๆ = =

*
ขอบคุณสำหรับเม้นท์ทั้งหมด เจอกันตอนหน้านค๊า!!~

kazahaya · **Posted:** 15 Nov 2009, 20:40

แอบสงสารก๊กคะ

ตอนยามะบอกว่า "ฉันบอกนายตอนไหนว่าฉันมารอนาย?"

งิงิ ปฏิกิริยานู๋ก๊กตอนนั้น . . .

น่าสงสารจริงๆ คะ

ทำไมยามะไม่ไปง้ออออออออ

โบกธงรอตอนต่อไป อุอุ

soda · **Posted:** 15 Nov 2009, 21:32

ทำมัยยามะม่ายไปง้อเขาอ่า

ทูน่าอุตส่าห์เปิดโอกาสให้แล้วน้า

ทำอะไรก็รีบๆทำดิ

รออัพค้า

YuuYuu · **Posted:** 15 Nov 2009, 22:18

อ่านในบล๊อกแล้วก็ต้องตามมาอ่านในนี้ค่ะ

...ก๊กซึน ซึนจนน่าเตะให้หายซึน

เมื่อไรก๊กจะรู้ เมื่อไรก๊กจะเห็นค๊าาาาาาาาา

ไอ่คุณก๊กมันช่าง....แง่ม ๆ ๆ ๆ ๆ

barrinny · **Posted:** 15 Nov 2009, 22:34

อ้าว โกคุงอนเลย

แล้วยามะทำไมนายไม่ง้อ

กลับมางอนคืนอีก

จะว่าไปแล้วก็น่าถีบจริงๆนั่นแหละ 555

รอตอนต่อไปจ้า ^^

WAKETSU · **Posted:** 16 Nov 2009, 00:06

ห๊ะ....จะซึนแบบนี้ไปอีกห้าสิบเก้าปีแสงเลยหรอค้า....

มันช่างทรมานจิตใจหม่ามี๊ซะจริงๆเชียว

ยามะเอ๊ย...ถ้ารู้ตัวว่ารักเค้าแล้วก็จีบๆไปซะที่เซ่ะ จีบไปเลยไม่ต้องกลัว ไม่ต้องคิดไปล่วงหน้า
พวกซึนอย่างอิหนูก๊กน่ะ "ไม่ขอบ"ก็คือ"รัก" เฟ้ย
ส่วน "หน้าบึ้ง" ก็คือ "หน้าแดง" นั่นแหละ...
แกนั่นแหละ ช่างไม่รู้อะไรบ้างเลย.....(อ้าว...กลายเป็นยามะผิดซะงั้น555 ก็แน่ละสิแกมันก็เป็นแค่ลูกเขย หม่ามี๊ก็ต้องรักลูกสาวตัวเองมากกว่าอยู่แล้ว ฮี่)

แต่ก่อนอื่น...รีบๆตามไปง้อเดี๋ยวนี้เลยนะ...พูดอะไรไม่รู้จักคิด (เฮ้ย...กลายเป็นยามะผิดอีกแล้ว?)

รอตอนต่อไปค่า....^ ^....

+~ZiZZy~+ · **Posted:** 23 Nov 2009, 20:03

กลับมาอัพแล้วค่าาา!!~

หายไปนานเพราะงานกีฬาสี เหน็ดเหนือ่ยเมื่อยล้า ตามฟิคไม่ทัน นอนสี่ทุ่มตื่นตีสี่ อากาศหนาวจับใจ..แต่นี่มันทู้ฟิคไม่ใช่ทู้บ่น ฉะนั้น ไปอ่านฟิคกันดีกั่วววว

และนี่ เพลงประกอบ >> http://www.dseason.com/coolsong/coolsong_play.php?id=2221

คราวนี้มันคือเพลง "เพื่อนรัก รักเพื่อน" ค่ะ เพลงนี้มันโดนจริงๆ รับประกันความปลอดภัย คืนเงินได้ภายในห้าสิบเก้าวัน!!
.
.
.
อย่าไปสนใจประโยคด้านบน มันบ้าาา!!

"เมื่อเพื่อนรักกลายเป็นว่ารักเพื่อน ฟังแล้วดูเหมือนว่าใกล้กัน จริงจริงแล้วคำนั้นมันห่างไกล.."

[KHRFanFiction]::The story of ‘Close Friend'

Pairing::8059

Rate::PG [อ่ะแน่หรอ??]

-------------------------------------------------------------------

แย่...รู้สึกแย่เป็นบ้า...

โกคุเดระคิดในใจอย่างอารมณ์เสีย..ใน มือแกว่งถุงอาหารกลางวันที่ซื้อไปมา....ตอนนี้เป็นเวลาพักเที่ยงแล้ว...เขา กับไอ้บ้าเบสบอลไม่ได้คุยกันซักคำตลอดช่วงเช้า..ใช่..ไม่ได้คุยกันซักคำ ....แม้กระทั่งตอนนี้...ที่เดินตามกันมาหลังซื้อของเสร็จก็เถอะ... ก็เพราะหลังจากที่เขาตวาดแว้ดใส่มันแล้วเดินหนีมันมาในตอนเช้า...ลึกๆในใจ คิดว่ามันต้องมาง้อแน่นอน...

ง้อ?...

ทำไมต้องให้มันมาง้อ??...ฐานะของมันจำเป็นต้องง้อเราด้วยหรอ?

...แต่ปรากฏว่าไม่ใช่...มันทำตรงกัน ข้ามกับที่เขาคิดโดยสิ้นเชิง...ถึงตอนแรกๆมันจะวิ่งมาแล้วพร่ำพูดขอโทษต่างๆ นานา..แต่จนแล้วจนรอด..อารมณ์ที่ยังไม่คงที่ของเขาก็ทำให้เกิดเรื่องจน ได้...

ร่างบางหวนคิดไปยังตอนนั้น...

"โกคุเดระ ยกโทษให้ฉันเถอะ...มันแค่เรื่องขี้ประติ๋วเองนะ"ยามาโมโตะที่วิ่งตามมาและขอโทษไม่หยุดเอ่ยปาก มือเอื้อมมาจับแขนขอโกคุเดระที่เดินหนีไม่ให้เดินต่อ..ร่างบางหันควับกลับมา พูดทวนคำด้วยน้ำเสียงแปลกๆ...ที่เขามั่นใจว่าไม่เคยใช้พูดกับใครในโลกนี้แน่นอน..

"ขี้ประติ๋ว!!"

รู้สึกแย่ขึ้นทุกที..ทุกที...

"ถ้าแกคิดว่ามันขี้ประติ๋วนัก..ก็ไม่ต้องขอทงขอโทษมันหรอก ปล่อยมันผ่านไปเลยได้ก็ดี!!"พูดจบเขาก็สะบัดแขนออกเต็มแรง..ยามาโมโตะดูจะอึ้งๆ...ก่อนจะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่..แปลกๆไม่แพ้เขา..

โปรดอย่าถามฉันเลย ว่าจะมีไหมใคร ที่จะห่วงจะรักเธอด้วยหัวใจ ในแบบที่เธอมี

"นายจะโกรธอะไรฉันหนักหนา!!..ถึงฉันขอ โทษไปนายก็คงไม่สนใจหรอก...ถึงฉันจะขอโทษไป..นายก็คงเกลียดฉันเหมือนเดิม ..ค่าเท่ากัน...แล้วจะอยากฟังทำไม??..ในเมื่อนายไม่ได้ห่วงไม่ได้แคร์อะไร ฉันเลยนี่...มีแต่ฉันคนเดียวล่ะมั้งที่ห่วงที่แคร์นายน่ะ..ฉันเห็นนายเป็น เพื่อนรักหรอกนะ ถึงยอมทำขนาดนี้"

เพื่อนรัก??..

ทำไมรู้สึกแปลกๆกับคำนี้..ไม่ชอบรึไง??..ฐานะนี้ไม่ชอบหรอ?

ใช่..ไม่ชอบ...

"ใครกันเป็นเพื่อนรักแก ฉันน่ะนะ เกลียดแกจนไม่อยากมองหน้าซะด้วยซ้ำ!!"

"อ่อ..สรุปว่านายก็เป็นอย่างที่ฉันพูดสินะ..งั้นฉันไปอยู่กับคนอื่นที่แคร์ฉันดีกว่าไหม๊?...โทโมมิจัง!!"

ในว่าเธอไม่มอง คนใกล้ใกล้สักที ฉันนั้นเจ็บรู้ไหมใกล้แบบนี้ เหมือนไม่มีค่าเลย

เหมือนฟ้ากลั่นแกล้งอย่างไงอย่างงั้น...นักเรียนสาวแสนสวยของห้องเขา..ที่ปลื้มในตัวยามาโมโตะอยู่ไม่น้อยเดินผ่านมาพอดี..เธอหยุดกึก หันมาถามยามาโมโตะด้วยน้ำเสียงงงๆ..

"อ๊ะ..มีอะไรหรอจ๊ะ??"

"ขอเดินไปโรงเรียนด้วยหน่อยได้ไหม๊ ?"ยามาโมโตะถามโดยไม่รอฟังคำตอบ..สาวเท้าเดินไปหายัยเด็กผู้หญิงคนนั้น...โท โมมิหน้าแดง..ก่อนจะตอบอึกๆอักๆว่า

"ได้สิจ๊ะ....เอ่อ..แล้ว..โกคุเดระคุงน่ะ..."

ยามาโมโตะตอบคำถามของโทโมมิโดยไม่เหลือบตามองมายังโกคุเดระเลยแม้แต่น้อย..เสียงหัวเราะ...แบบแปลกๆส่งไปให้สาวน้อยพร้อมคำพูดที่ว่า "..เขาไม่แคร์ ไม่อยากเห็นหน้าฉันเท่าไหร่น่ะ..ลองเป็นแบบนี้แล้วฉันก็ต้องหาเพื่อนใหม่เดินไปโรงเรียนสิ"

"งั้นหรอจ๊ะ...งั้น..เราไปด้วยกันก็ได้"เธอพูด..แล้วก็เดินเคียงไปกับยามาโมโตะ...

ไม่แคร์??

ไม่สน??

ไม่อยากเห็นหน้า??

นี่แกซื่อบื้อจนไม่รู้สึกอะไรเลยงั้นรึไง??...

ถ้าฉันไม่แคร์...ฉันจะแค่เดินเร็วๆ ...ไม่วิ่งหนีไปเลยทั้งๆที่ทำได้ทำไม?..ถ้าไม่เพราะฉันแคร์ว่าหัวเบสบอล อย่างแกจะต้องมาเครียดเพราะเรื่องแบบนี้..ฉันเลยแกล้งเดินแค่นั้น..เพราะให้ โอกาสนายมาขอโทษไง..

แต่นายกลับพูดว่ามันเป็นเรื่องขี้ประ ติ๋ว...หรือว่า...แกกับฉัน...จะอยู่ใกล้กันเกินไป...เกินกว่าที่แกจะรู้สึก ...ว่าฉัน...คิดอะไร..เพราะแกคิดว่ามันเป็นเรื่องปกติ..ปกติทุกอย่างเพราะ เราใกล้กันเกินไป..

ไม่ชอบ...

ไม่ชอบแบบนี้...

"ยามาโมโตะ"

"..."อีกฝ่ายเพียงหันมา...แต่ไม่พูดอะไรเลย...

"เรื่องเมื่อเช้า ฉันจะลืมมันไปก็ได้"โกคุเดระพูด ก้มหน้ามองพื้น..ไม่รู้เพราะอะไร..ทำไมต้องก้มหน้า... "...เพราะ ไหนๆไอ้กระดูกหัวไหล่อย่างแกก็อุตส่าห์คิดเหตุผลในการขอโทษเข้าท่าเข้าท่า เข้าทางแบบนั้นขึ้นมาได้...ฉันจะยอมลืมๆไปละกัน"

"เหตุผล??"ยามาโมโตะถามทวนคำ....รู้สึกไปเองรึเปล่าว่าน้ำเสียงมันดูจะดีขึ้น...ดีขึ้นมากกว่าที่มันใช้คุยกับยัยโทโมมิทั้งวันซะอีก.. "เหตุผลอะไร?"

ไม่อยากพูดคำนี้..ทั้งๆที่ เป็นคำธรรมดา...เหมือนลิ้นมันสั่งไม่ให้พูด..ไม่หรอก..ไม่ใช่ลิ้น...เป็น อย่างอื่นที่เขาสั่งไม่ให้เขาพูดคำนี้..สมอง..หรือหัวใจกันแน่ที่สั่ง??

"ก็เหตุผลที่แกว่าฉันเป็นเพื่อนรักของแกไงล่ะ...."

ตัวฉันเองก็กลัวเหมือนกัน ถ้าเธอรู้ว่าทุกคำ ที่ฉันพูดไปว่ารักกัน ไม่ใช่คำนั้น...ที่เธอต้องการ

ทำไมฉันถึงรู้สึกว่า..คำว่ารัก..แบบที่ฉันพูดออกไป..มันไม่ใช่ที่แกต้องการ..มันมีอะไรผิดแปลก...ดูมันทั้งมากไปและมันจะน้อยไป...

มันเหมือนจะจำกัดความรู้สึกของฉันในตอนนี้ได้น้อยเกินไป...

..แต่มันก็...ดูเหมือนว่า..ที่ฉันอยากจะพูดกับแก..มันมากเกินกว่าคำว่าเพื่อนรัก...

ศัตรูที่ฉันรักจะฆ่า...งั้นหรอ??

เมื่อเพื่อนรักกลายเป็นว่ารักเพื่อน ฟังแล้วดูเหมือนว่าใกล้กัน จริงจริงแล้วคำนั้นมันห่างไกล

แต่ความแตกต่างของคำว่ามากไปกับน้อยไปในตอนนี้...มันต่างกันมาก..มากจนฉันรู้สึกว่ามันไกลกัน...

ฉัน..คิดแบบไหนกับแกนะ..ยามาโมโตะ..

เมื่อความรักฉันเป็นเหมือนอากาศ ที่คอยเคียงข้างเธอเรื่อยไป ไม่เคยเห็นเลยใช่ไหม ว่าใครรักเธอ

"..อืม..ฉันก็ขอโทษด้วยนะ..ที่อารมณ์เสียใส่นายน่ะ...นายเลยไม่มีเพื่อนเดินไปโรงเรียนด้วยซะงั้น"

เพื่อนอีกแล้ว..ไม่ชอบเลยจริงๆ..ทำไมถึงรู้สึกแบบนี้..นะ..

"งั้นเราก็หายโกรธกันแล้วสินะ...งั้น ...เราไปรอสึนะบนดาดาฟ้า..รีบไปกินข้าวกันเถอะ!!"ยามาโมโตะร่าเริงอย่างว่อง ไว..มือหนาฉวยมือบางของอีกฝ่ายแล้วพาออกวิ่งไปทันที..

เมื่อความรักฉันเป็นเหมือนอากาศ ที่คอยเคียงข้างเธอเรื่อยไป ไม่เคยเห็นเลยใช่ไหม ว่าใครรักเธอ

...แต่แกคงไม่รู้สิ่งที่ฉันคิด...หรือถ้ารู้...

นายก็คงไม่สนใจ..ไอ้ที่ฉันคิด..บางทีมันอาจจะเป็นอากาศสำหรับแก...อย่างที่บอกไป...

เพราะเราใกล้กันเกินไป..แกเลย...ไม่เคยรู้..ไม่เคยเห็น...

ในว่าตัวฉันเองก็ไม่เคยมั่นใจ ว่าตัวเองจะดีได้มากมาย อย่างใจเธอต้องการ

"ว่าไป...นายนี่ก็เป็นคนดีเนอะ.."

"ยังไง?"

"ก็...ที่นายยอมยกโทษให้ฉันไง...ฉันว่านายเป็นคนดีออก..ฉันดีใจม๊ากมาก..."

เหมือนความรักที่มี ความสัมพันธ์เนิ่นนาน นั้นได้จุดกันไว้แค่เส้นบางบาง ฉันไม่กล้าข้ามไป

"....ที่มีคนอย่างนายเป็นเพื่อนน่ะ.."

"ใครเพื่อนแก?..ฉันอาจเป็นเพื่อสำหรับแก...แต่แกน่ะ เป็นเจ้าบ้าเบสบอลสำหรับฉันเท่านั้นแหละ"โกคุเดระสวนกลับ..ยามาโมโตะหัวเราะแหะๆแบบเดิม...ดูท่าทางไม่ติดใจสงสัยอะไร ผิดกับเจ้าของคำพูดที่รู้สึกติดใจกับคำพูดตัวเองซะเหลือเกิน..

เพื่อน....

ไม่ชอบจริงๆนะ...ทำไมไม่ชอบมัน....จะ ว่าเป็นศัตรู..นั่นเราก็คงคิดไปเอง..เพราะอันที่จริง..มันก็เป็นเพื่อนคนนึง ของท่านรุ่นสิบเราไปนับมันเป็นศัตรูก็ไม่ถูก..เป็นไอ้บ้าตัวนึง...นั่นมันก็ ไม่ใช่ฐานะ..ก็แค่คำด่า..แล้วจริงๆ..ฐานะที่ฉันอยากให้กับฉันเป็น..มันฐานะ ไหนกันแน่?...

โกคุเดระนิ่งเงียบจนกระทั่งเดินมาถึงดาดฟ้า และลองคิดย้อนกลับความคิดตัวเอง...

จะว่าเราไม่ชอบคำว่าเพื่อนมันก็ไม่ถูก ...ก็เวลาที่เราคิดว่าไอ้บ้านี่เป็นเพื่อนของท่านรุ่นสิบ..ก็รู้สึกธรรมดาๆ ...แต่ทำไม..ตอนที่มันพูดว่า "เพื่อน" ใส่ถึงไม่ชอบ??...สงสัยเราจะไม่ชอบฐานะนี้จริงๆ...

ไม่เอาฐานะนี้แล้วฐานะไหนล่ะ??

"โห..ดูมัน.."ยามาโมโตะที่มองผ่านลูกกรงลงไปด้านล่างพูดขึ้น

"อะไร?"

"เพื่อนในชมรมฉันอ่ะเด่ะ...ถึงว่าหมู่นี้ทำไมโดดซ้อมซะยิบ..ที่แท้ก็มีคนรักแล้วนี่เอง..."

คำพูดของยามาโมโตะ...เหมือนกระตุกปม ปัญหาที่โกคุเดระคิดออกหมดทันที...เมื่อกี๊ที่เขาคิดไม่ตกเรื่องฐานะของเขา กับยามาโมโตะดูจะคิดออกได้ง่ายๆ...

ง้อ?...

ทำไมต้องให้มันมาง้อ??...ฐานะของมันจำเป็นต้องง้อเราด้วยหรอ?

รู้สึกแย่ขึ้นทุกที..ทุกที...

เพื่อนรัก??..

ทำไมรู้สึกแปลกๆกับคำนี้..ไม่ชอบรึไง??..ฐานะนี้ไม่ชอบหรอ?

ใช่..ไม่ชอบ...

ไม่แคร์??

ไม่สน??

ไม่อยากเห็นหน้า??

ไม่ชอบ...

ไม่ชอบแบบนี้...

ไม่อยากพูดคำนี้..ทั้งๆที่ เป็นคำธรรมดา...เหมือนลิ้นมันสั่งไม่ให้พูด..ไม่หรอก..ไม่ใช่ลิ้น...เป็น อย่างอื่นที่เขาสั่งไม่ให้เขาพูดคำนี้..สมอง..หรือหัวใจกันแน่ที่สั่ง??

ทำไมฉันถึงรู้สึกว่า..คำว่ารัก..แบบที่ฉันพูดออกไป..มันไม่ใช่ที่แกต้องการ..มันมีอะไรผิดแปลก...ดูมันทั้งมากไปและมันจะน้อยไป...

มันเหมือนจะจำกัดความรู้สึกของฉันในตอนนี้ได้น้อยเกินไป...

..แต่มันก็...ดูเหมือนว่า..ที่ฉันอยากจะพูดกับแก..มันมากเกินกว่าคำว่าเพื่อนรัก...

แต่ความแตกต่างของคำว่ามากไปกับน้อยไปในตอนนี้...มันต่างกันมาก..มากจนฉันรู้สึกว่ามันไกลกัน...

ฉัน..คิดแบบไหนกับแกนะ..ยามาโมโตะ..

เพื่อนอีกแล้ว..ไม่ชอบเลยจริงๆ..ทำไมถึงรู้สึกแบบนี้..นะ..

เพราะเราใกล้กันเกินไป..แกเลย...ไม่เคยรู้..ไม่เคยเห็น...

...ทุกๆสิ่งทุกๆอย่างที่เขาคิด..ถ้านำมันมารวมกัน...คงได้คำตอบของฐานะที่เขาอยากให้มันเป็น...

เมื่อเพื่อนรักกลายเป็นว่ารักเพื่อน ฟังแล้วดูเหมือนว่าใกล้กัน จริงจริงแล้วคำนั้นมันห่างไกล เมื่อความรักฉันเป็นเหมือนอากาศ ที่คอยเคียงข้างเธอเรื่อยไป ไม่เคยเห็นเลยใช่ไหม ว่าใครรักเธอ

....เขาไม่อยากเป็นเพื่อนรักของมัน..

..แต่อยากรักมันที่เป็นเพื่อนต่างหาก..

TBC.
---------------------------------------------
อากาศหนาว มือชักชา ชักพิมพ์ไม่อออก.. = = แต่ต้องพิมพ์ให้ออกเพราะ..ตอบเม้นท์!!

+kazahaya

แล้วตอนนี้มันได้ง้อกันรึเปล่าคะเนี่ย!!..ดูเหมือนไอ้เนียนมันจะทำให้โกคุหนักใจมากกว่าล่ะมั้ง *กุมขมับ*

+soda

เอาอีกแล้วค่ะ..รู้สึกว่ามันไม่ง้อตามคำขอทุกคนเลยนะ ยามะเนี่ย จับปลดเลยเป็นไง?? ไม่ต้องเป็นพระเอกเลยดีมั้ย?? (โดนกระทืบ)

+YuuYuu

*โค้งงง* ขอบคุณค่ะที่ตามมาอ่านถึงสองที น่ารักจริงๆ อิๆ แล้วไอ้เรื่องก๊กซึนถึงจะจับฝังดินความซึนของเค้าก้คงไม่หายยไป มันเข้าไปในสายเลือดแล้วล่ะค่ะ (จะจับก๊กฝังเรอะ??)

+barrinny

จะถีบใครดีคะตอนนี้?? ก๊กหรือยามะ?? อย่าถีบแรงนะ เดี๋ยวสองคนนี้ไม่มีแรงมาเล่นให้ซิสต่อ +555

+WAKETSU

เป็นผู้เชีย่วชาญด้านความซึนสินะคะ สามารถตีควาหมายอาการซึนได้ทุกแบบ +55..ส่วนไอ้เรื่องลำเอียงเรามาจับมือกันเถอะค่ะ ซิสเองก็ลำเอียงไม่แพ้กันหรอก กร๊ากกก แล้วก็..รอตอนต่อไปแฝดพี่แฝดน้องนะคะ..คุณฮิบี้เห็ยมันฮาจริงๆ (ชอบใจมากเลยมุกนี้)

อากาศเปลี่ยนแปลงบ่อย (หนาวจับใจ) ดูแลสุขภาพกันดว้ยนะคะ (สำเนียงโฆษณาทิฟฟี่)

เจอกันตอนหน้าค่าาาาาา!!

•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

[Fic 8059]The story of 'Close friend':Chapter 5 UP!

Who is online

Panel