•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

Title :: Please teach me, Owner
Author :: clover2329 (yama_me)
Pairing :: Dino Cavallone x Hibari Kyoya

--------------------------


ท่ามกลางเศรษฐกิจที่ตกต่ำและยัง ไม่ฟื้นตัวดีแบบนี้ เป็นเรื่องยากที่นักศึกษาเพิ่งจบมาหมาดๆ จะสามารถหางานทำได้ในทันที ถึงจะหาได้แต่มันก็ต้องใช้เวลา ไม่ใช่ว่าพอสมัครปุ๊บแล้วได้ปั๊บ หรือจะหางานที่ตรงกับสายที่ตัวเองจบมานั้น มันก็ยากยิ่งกว่าซะอีก


พอๆ กับหนุ่มคนนี้...ดีโน่ คาบัคโรเน่...หนุ่มชาวอิตาลีวัย 22 ปี นักศึกษาแลกเปลี่ยนที่มาจากอิตาลี ด้วยความที่หลงใหลในประเทศญี่ปุ่น เขาจึงมีปณิธาณอันแรงกล้าว่าถ้าเรียนจบแล้วเขาจะหางานทำที่ญี่ปุ่น แต่ก็อย่างที่บอกไปว่างานนั้นมันหาได้ง่ายๆ กันซะที่ไหน


ทั้งๆ ที่ฐานะทางบ้านของดีโน่ก็ใช่ว่าจะยากจนถึงกับต้องออกมาหางานทำแบบนี้เลย มิหนำซ้ำครอบครัวของคาบัคโรเน่เองนั้นก็เป็นถึงเจ้าของธุรกิจใหญ่โตอยู่ที่ อิตาลี แต่ตนเองเลือกที่จะ เดินตามทางที่ตัวเองต้องการมากกว่า ถึงแม้ว่าจะมีเสียงคัดค้านมาจากทางบ้าน แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้ความปรารถนาของเค้านั้นลดน้อยลงไปด้วยเลย



~~~Tululululu~~~
เสียงโทรศัพท์เรียกเข้าดังขึ้น จนทำให้ชายหนุ่มต้องยื่นมือเข้าไปในเสื้อโค้ทสีเขียวตัวเก่งที่มักจะใส่ เป็นประจำ พร้อมกับหยิบมือถือเครื่องน้อยออกมา ก่อนจะมองหาที่นั่งแถวๆ นั้นเพื่อคุยโทรศัพท์


“ว่าไงโรมาริโอ้?” กรอกเสียงถามออกไป เมื่อเห็นว่าปลายสายที่โทรมานั้นคือใคร

“เป็นไงบ้างบอส เดินหางานวันนี้” น้ำเสียงที่ฟังดูแล้วเหมือนจะมีอายุอยู่สักหน่อย ถามออกมาด้วยความเป็นห่วง ว่าที่บอสคนต่อไปของคาบัคโรเน่ ที่ไม่รู้นึกยังไงถึงได้ระเห็จตัวเองออกมาเดินหางานอยู่ที่ญี่ปุ่นนี้

“ก็ไม่ยังไงหรอก!! เดินหามา 12 ที่แล้วทางนั้นเค้าไม่รับล่ะ บอกว่าคนเต็มหมดแล้ว” น้ำเสียงที่บ่งบอกถึงความผิดหวังนั้นถูกเอ่ยออกมาจนคนที่อยู่ปลายสายรู้สึก ได้

“ถ้ามันเหนื่อยขนาดนั้น ทำไมบอสไม่กลับไปอิตาลีล่ะ? ตำแหน่งประธานบริษัทยังรอบอสอยู่นะ”

“ไม่ล่ะโรมาริโอ้ ฉันรักประเทศญี่ปุ่น ฉันชอบประเทศนี้ เพราะฉะนั้นฉันอยากลองหาประสบการณ์จากที่นี่ดูก่อนน่ะ ต่อให้มันจะเป็นงานอะไรก็ตามฉันก็จะทำ เอาไว้ถ้าฉันพร้อมเมื่อไหร่แล้วฉันจะกลับไปนะ” ด้วยคำพูดที่ดูตั้งใจและมาดมั่นขนาดนั้น ทำเอาโรมาริโอ้ไม่รู้จะพูดอะไรต่อดี ในฐานะผู้ดูแลและติดตามก็คงต้องปล่อยให้ทำตามที่ต้องการก็แล้วกัน

“แล้วนี่บอสจะกลับเลยหรือว่ายังไง? เดี๋ยวผมจะได้ทำกับข้าวรอเอาไว้ก็แล้วกัน”

“อีกสักพักน่ะ ขอเดินหาอีกสักแป๊บนึง แล้วเดี๋ยวฉันจะกลับไป งั้นแค่นี้นะ” ดีโน่บอกเอาไว้แค่นี้ ก่อนจะเก็บเครื่องมือสื่อสารใส่ในกระเป๋าเสื้อโค้ทตามเดิม ก่อนจะลุกขึ้นพร้อมกับเดินหาบริษัทสมัครงานต่อไป


ยิ่งเดินต่อไปเรื่อยๆ เหมือนดีโน่จะยิ่งหลงไปยังที่ไหนก็ไม่รู้ เพราะปกติตนเป็นพวกไม่ค่อยจะจำทางสักเท่าไหร่ ส่วนใหญ่จะให้โรมาริโอ้เป็นคนจำซะมากกว่า แต่ดูท่าคราวนี้คงต้องพึ่งความจำของตัวเองและฝีเท้าซะหน่อยแล้ว


หลังจากที่ชายหนุ่มเดินอยู่นานสอง นานจนมาโผล่กับที่ๆ นึง ที่รู้สึกได้ว่าตัวเองนั้นไม่คุ้นตาเลยแม้แต่น้อย สองข้างทางเริ่มประดับประดาไปด้วยแสงสีมากมาย ผิดกับสถานที่ตัวเองเดินผ่านมาแล้วลิบลับ แถมสถานที่แห่งนี้ ยังเต็มไปด้วยคลับบาร์และร้านรวงทั้งหลายแหล่ เป็นสถานที่ๆ เหมาะกับบรรดาพวกมีเงินเสียจริงๆ


บวกกับเวลาที่ตอนนี้ก็ปาเข้าไป 6 โมงเย็นแล้ว ยิ่งทำให้บรรยากาศของถนนสายนี้คราคร่ำไปด้วยผู้คนยิ่งนัก ผู้คนส่วนใหญ่ที่เดินผ่านไปมายังสถานที่แห่งนี้ มักจะเป็นพวกบรรดาอาเสี่ยกระเป๋าหนักหรือพวกบรรดาป้าๆ ที่อยู่ในวัยทำงานกันแล้วทั้งนั้น ถ้าเป็นผู้ชายส่วนมากจะใส่สูทหรือถ้าเป็นหญิงก็จะแข่งกันแต่งตัวกันสุดฤทธิ์ ราวกับจะไปออกงานสังคมไฮโซยังไงยังงั้น ผิดกับชายหนุ่มคนนี้ที่ใส่เพียงแค่เสื้อเชิ้ตกางเกงยีนส์เอาไว้ข้างใน ก่อนจะคลุมทับด้วยเสื้อโค้ทสีเขียวตัวเก่ง จนทำให้เค้าดูผิดแผกแปลกแยกจากคนอื่นๆ เสียเหลือเกิน


“ขอโทษนะคะ!!” ในขณะที่กำลังเดินมองนู่นมองนี่อยู่อย่างใจลอย จู่ๆ ก็มีหญิงสาวนางหนึ่งเดินเข้ามาทัก

“มีร้านไหนที่ถูกใจหรือเลือกเอาไว้หรือยังคะ?” คำถามของหญิงสาวคนนั้นทำเอาชายหนุ่มถึงกับเหวอไปทันที

“ห๊ะ!! ร้านอะไรเหรอครับ?” ดีโน่ที่ไม่เข้าใจคำถามจึงถามกลับออกไป สร้างความดีใจให้กับหญิงสาวคนนั้นเป็นอย่างมาก

“ยังไม่มีร้านที่หมายตาเอาไว้สินะคะ นี่ค่ะ...!!” ว่าแล้วก็หยิบซองทิชชู่ขึ้นมาซองนึงที่หน้าตาดูราวกับทิชชู่ซองละ 5 บาท ที่ขายกันตามร้านค้าสะดวกซื้อ หากแต่ต่างกันตรงที่หน้าซองนั้นเป็นรูปผู้หญิงยืนเรียงรายกันอยู่

“ยังไงก็ขอฝากโรสแมรี่คลับด้วยนะคะ และอย่าลืมมาให้ได้นะคะ” พูดจบก็เดินจากไป ทิ้งให้ดีโน่ได้แต่ยืนนิ่งงันอยู่อย่างนั้น ก่อนจะก้มลงมองซองทิชชู่ในมือของตน

“โรสแมรี่คลับงั้นเหรอ?” พึมพำชื่อออกมาเพียงเบาๆ พลางพลิกซองนั้นไปมา ที่หน้าซองนั้นนอกจากจะมีหญิงสาวหน้าตาดียืนเรียงรายกันหลายคนแล้ว ก็ยังมีตัวอักษรและตัวเลขโชว์อยู่บนซองนั้นด้วย

“T.136?” ดีโน่ก็ยังคงไม่เข้าใจอยู่ดีว่าเลขสี่ตัวนั้นมันหมายถึงอะไร


ก่อนจะค่อยๆ หันกลับไปมองยังหญิงสาวคนนั้นอีกครั้ง และดูเหมือนว่าเธอจะไม่ได้แจกซองทิชชู่แบบนี้ ให้เขาเป็นเพียงแค่คนเดียว แต่ยังคงเดินแจกจ่ายให้กับผู้คนที่สัญจรไปมาในย่านนั้นพร้อมทั้งพูดประโยค เดิมๆ ตอนนี้ดีโน่ยิ่งรู้สึกเหมือนว่าตนนั้นหลงมาอยู่ที่ไหนสักแห่ง แต่ก็ไม่สามารถบอกได้ว่าตอนนี้ตนอยู่ที่ไหน รู้เพียงแค่ว่าย่านนั้นยิ่งดึกแสงสียิ่งเริ่มมากขึ้น พอๆ กับผู้คนที่ยิ่งพากันมาที่ย่านแห่งนี้


และตั้งแต่ที่ตนได้เดินเข้ามา ยังที่แห่งนี้นั้น ก็มีหนุ่มสาวหน้าตาดีเดินเข้ามาหลายคน แถมการแต่งตัวนั้น แตกต่างจากตนเลยทีเดียวเพราะเค้าเหล่านั้นที่พากันเดินเข้ามาหาถ้าไม่ใส่สูท บ้างก็เดรสบ้าง แล้วไหนจะคำพูดประโยคเดิมๆ ที่ถามซ้ำไปซ้ำมา ก่อนจะมาจบลงที่ใบปลิวที่ตนไม่ค่อยจะได้สนใจอ่านสักเท่าไหร่ กล่องไม้ขีดไฟที่ถึงให้มาก็ใช่ว่าตนจะใช้หรือแม้แต่ซองทิชชู่ที่มักจะยื่น ให้ตนทุกครั้งไป จนตอนนี้ตนนั้นมีซองทิชชู่เกือบจะ 20 อันแล้วโดยรวม


แต่ถึงแม้จะสงสัยขนาดไหน แต่ก็เพิ่งจะนึกขึ้นได้ว่าตนนั้นยังมีหน้าที่ที่ต้องทำ นั่นก็คือการหางานทำให้ได้ก่อน ว่าแล้วก็จัดการเดินเข้าไปตามร้านต่างๆ เพื่อที่จะสมัครงาน เมื่อถึงตอนนี้แล้วไม่ว่างานอะไรก็ขอให้ได้ทำก็แล้วกัน ถึงจะเป็นเพียงแค่เด็กเสิร์ฟตามร้านอาหารตนก็จะไม่เกี่ยงเลยแม้แต่น้อย แต่คำตอบที่ได้กลับมานั้นก็เหมือนเดิม คือไม่รับพนักงานเพิ่มหรือว่าคนเต็มแล้ว คำตอบเพียงแค่นี้ก็ทำเอาชายหนุ่มผมทองเริ่มที่จะถอดใจ กับการสมัครงานในวันนี้ ก่อนจะตัดสินใจกลับบ้านเพื่อไปพักผ่อน แล้วค่อยออกมาเดินหาใหม่ในวันถัดไป


หากแต่เดินหันหลังกลับไปได้ไม่ กี่ก้าว สายตาสีน้ำผึ้งนั้นกลับต้องไปสะดุดเข้ากับร้านๆ นึงที่ดูแตกต่างจากร้านที่ผ่านๆมา เพราะร้านนั้นด้านนอกออกแนวเป็นร้านสไตล์ญี่ปุ่นโบราณสามชั้นหากแต่แลดู กว้างซึ่งทำจากไม้ทั้งหลัง ที่หน้าร้านนั้นมีโคมไฟญี่ปุ่นสีแดงหลายสิบลูกประดับเอาไว้อย่างสวยงาม นอกจากนั้นยังมีการจัดสวนเล็กๆ แบบมีน้ำตกประดับเอาไว้อยู่ที่หน้าร้านอีก ยิ่งทำให้ร้านนี้ดูเด่นและแปลกตาไม่เหมือนกับร้านก่อนๆ ที่ตนได้เดินผ่านมาเลย


รวมไปถึงตัวร้านที่ใช้โทนสีดำและ แดงเป็นส่วนใหญ่ ยิ่งทำให้ร้านนี้ดูลึกลับและน่าพิสมัยอย่างยิ่งที่จะลองเข้าไปค้นหาความลึก ลับที่ซ่อนอยู่ภายในร้านนั้น ดีโน่ยืนมองร้านนั้นอยู่นานสองนาน ก่อนจะถอนหายใจออกมา


“ที่ที่18 ของวันนี้แล้วนะ” บ่นพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะอดหัวเราะออกมาไม่ได้กับโชคชะตาที่ไม่ค่อยจะเข้าข้างตนสักเท่าไหร่ ทั้งๆ ที่เดินหามาตั้ง 17 ที่แต่ก็โดนปฎิเสธกลับมาหมด นับประสาอะไรกับที่ที่ 18 กันล่ะ

“แต่ลองเข้าไปดูหน่อยไม่เห็นจะเสีย หายอะไรเลย ถ้าไม่ได้ก็ค่อยกลับก็แล้วกัน” ว่าแล้วก็ก้าวท้าวเดินไปยังร้านที่อยู่ตรงหน้า หากแต่ยังไม่ทันจะได้เข้าไปข้างในร้าน พลันสายตาก็เหลือบไปเห็นข้อความบนกระดาษสี่เหลี่ยมเล็กๆ แปะอยู่บนประตู


:: รับสมัครพนักงานชาย 1 ตำแหน่ง ::
อายุ 18 ปีขึ้นไป รายได้ดี ไม่จำกัดวุฒิการศึกษา
คุณสมบัติ :: หน้าตาดี เข้ากับคนอื่นได้ง่าย ตรงต่อเวลาและมีระเบียบวินัย

* แม้จะไม่มีประสบการณ์ทำงานมาก่อน ก็สามารถสมัครได้
สนใจ เชิญติดต่อด้านใน


เมื่ออ่านจบ ทำเอาดีโน่ลังเลอยู่สักพักนึงกับข้อความบนแผ่นกระดาษที่ติดเอาไว้ พลางกอดอกขมวดคิ้วพร้อมกับพิจารณาข้อความนั้นไปด้วย


...จะว่าไปงานในสมัยนี้ก็ใช่ว่าจะหากันได้ง่ายๆ ร้านนี้ก็น่าสนอยู่...

...หรือว่าจะมาวันพรุ่งนี้ดีนะ แต่เอ๊ะ!! ถ้าเผื่อมีคนมาแย่งสมัครไปก่อนล่ะ?...

...อายุ 18 ปีขึ้นไป อันนี้ได้ชัวร์ ถึงแม้ว่าจะเลยมาแค่ 4 ปีเองก็ตาม...

...หน้าตาดี อันนี้คิดว่าผ่านแหละ หน้าตาเราเองก็ใช่ว่าจะขี้ริ้วขี้เหร่อะไรตรงไหน...

...เข้ากับคนอื่นได้ดี อันนี้ก็มั่นใจเต็มร้อยว่าอัธยาศัยเราดีเลิศ เข้ากับคนอื่นได้แน่ๆ...

...มีระเบียบวินัย เอ่อ!! ก็คิดว่าคงจะพอไหวอยู่ ถ้าไม่ติดว่าตัวเองซุ่มซ่ามล่ะนะ...


แต่ในระหว่างที่ชายหนุ่มกำลังอ่านข้อความประกาศอยู่นั้น ก็ไม่ได้รู้เลยว่ามีใครบางคนมองมาทางตอนอยู่ก่อนแล้ว ก่อนจะค่อยๆ เดินเข้ามาพร้อมกับเอามือไปตบลงไปบนไหล่ของดีโน่อย่างแรง


“นี่นายมาด้อมๆ มองๆ อะไรอยู่ที่หน้าร้านน่ะ” เสียงทักนั้น ทำเอาดีโน่ถึงกับสะดุ้งเฮือก เพราะกำลังอ่านป้ายรับสมัครงานอย่างตั้งอกตั้งใจ แถมยังทำแฟ้มสมัครงานของตัวเองถือเอาไว้ในมือหล่นอีก

“ขอโทษครับ!! พอดีผมกำลังอ่านป้ายสมัครงานอยู่น่ะครับ ไม่ได้คิดจะมาลักขโมยหรืออะไรนะ” หนุ่มผมทองรีบก้มตัว พร้อมกับกล่าวทำขอโทษคนที่ทักเมื่อครู่

“แล้ว นายจะมาขอโทษทำไมกัน? ฉันยังไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อย” น้ำเสียงทุ้มที่ฟังดูแล้วรื่นหูนั้นตอบกลับมา ทำให้ดีโน่ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมามอง


ทำให้ผมกับชายหนุ่มคนหนึ่งที่สูงพอๆ กับตนยืนยิ้มให้อยู่ ชายที่มีเรือนผมสีขาวที่หาได้ยากในบรรดาคนญี่ปุ่นแบบนี้ แต่มันก็ดูเข้ากันได้ดีกับคนๆ นี้ที่สุด แล้วไหนจะรอยสักใต้ตาสีม่วงนั้นอีก รวมไปถึงท่าทางการแต่งตัวที่ดูแล้วออกแนวสบายๆ ไม่เครียดแบบนั้น คนๆ นี้ใช่คนญี่ปุ่นแน่หรือเปล่ากันนะ?


“นายทำของตกเอาไว้นี่!!” หนุ่มคนนั้นพูดพร้อมกับก้มลงไปหยิบแฟ้มของดีโน่ขึ้นมา แต่พลันสายตานั้นเหลือบไปเห็นสิ่งที่อยู่ข้างในนั้นว่าเป็นแฟ้มเกี่ยวกับ อะไร

“นายเพิ่งเรียนจบแล้วกำลังหางานทำสินะ!! สนใจทำงานที่นี่งั้นเหรอ?” ชายคนนั้นยังคงพูดต่อไป พร้อมกับเอามือกอดอก ยกมือขึ้นมาลูบคางของตัวเองเบาๆ พร้อมทั้งไล่มองดีโน่ตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า

“แต่ดูๆ ไปแล้ว ฉันคิดว่านายได้ทำงานที่นี่ชัวร์ 100 เปอร์เซนต์เลยล่ะ”

“ทำไมถึงคิดแบบนั้นล่ะ?” ดีโน่ถามกลับเมื่อได้ยินคำพูดนั้น ทำเอาหนุ่มคนนั้นถึงกับหัวเราะออกมาอย่างอารมณ์ดี

“ก็แหม!! รูปร่างหน้าตาแบบนี้ของนาย มันตรงสเป็คกับร้านนี้เลยนี่หน่า”

“ตรงสเป็ค???” ประโยคนี้ยิ่งทำให้ดีโน่ยิ่งงงเข้าไปใหญ่ ไอ้คำว่า “ตรงสเป็ค” ที่ว่านั่นมันหมายความว่ายังไง ส่วนอีกคนนั้นก็ได้แต่อมยิ้มขำๆ เอาไว้หากแต่ไม่ได้ตอบอะไรออกไป

“ฉันชักจะถูกชะตากับนายซะแล้วสิ!! แถมนายเองก็ดูเหมือนจะไม่ใช่คนในวงการนี้อีกด้วย ถึงได้ไม่รู้ว่าย่านคาบูกิโจนี้ดังในเรื่องอะไร?” หากแต่ก่อนที่ดีโน่จะได้ซักถามข้อสงสัยอะไรต่อ ก็มีอีกเสียงๆ หนึ่งขัดขึ้นมาเสียก่อน

“ยืนคุยอยู่กับใครน่ะเบียคุรัน ได้เวลาทำงานแล้วไม่ใช่เหรอ?”

“ทราบแล้วครับคุซาคาเบะซัง” หนุ่มผมขาวตอบกลับไป

“อืมม์!! แล้วผู้ชายคนนี้คือ......!?!” ชายร่างใหญ่ที่ชื่อคุซาคาเบะถามกลับ เพราะไม่เคยเห็นหน้าคนที่เบียคุรันคุยด้วยเลย

“อ๋อ!! เค้าสนใจจะสมัครงานที่นี่น่ะ” เบียคุรันบอก ก่อนจะยื่นแฟ้มของดีโน่ที่ตนถือเอาไว้ให้กับอีกคน

“นี่เป็น resume ของเค้าน่ะ” คุซาคาเบะรับมาพร้อมทั้งเปิดแฟ้มออกดู

“หืมม์!! ดีโน่ คาบัคโรเน่...เป็นคนอิตาลีงั้นเหรอ?” พึมพำกับตนเองเบาๆ ก่อนจะเหลือบมองดีโน่เล็กน้อย ‘เข้าท่าดีแห๊ะ!! หน้าตาท่าทางแนวนี้มันสเป็คร้านเราชัดๆ พอๆ กับเจ้าเบียคุรันเลย’


คุซาคาเบะเงียบไปสักพักใหญ่ๆ ไม่ยอมพูดอะไรออกมา เอาแต่ก้มหน้ามองประวัติของดีโน่ที่อยู่ในมือสลับกับ เงยหน้าขึ้นมองเป็นระยะ แต่ทว่าการที่อีกคนเอาแต่นิ่งเงียบไม่ยอมพูดอะไรแบบนี้มันยิ่งทำให้ดีโน่ รู้สึกเกร็งและลุ้นไปกับคำตอบที่กำลังจะได้รับในไม่อีกกี่นาทีนี้ว่าตนจะได้ งานทำหรือไม่ เพียงไม่นานคุซาคาเบะก็ปิดแฟ้มลง พร้อมกับยื่นแฟ้มคืนให้กับดีโน่


“พรุ่งนี้นายเริ่มทำงานที่นี่ ได้เลยนะ เดี๋ยวฉันไปจัดการรายละเอียดอื่นๆ ก่อน” คุซาคาเบะพูดก่อนจะหันไปมองหนุ่มผมขาวอีกคนที่ยืนอยู่ข้างๆ กัน

“ยังไงฉันก็ฝากให้นายเทรนเด็กใหม่คนนี้ให้ด้วยนะเบียคุรัน”

“ขอบคุณมากๆ นะครับ” ดีโน่ก้มตัวลงขอบคุณชายร่างใหญ่ตรงหน้า

“ก็บอกแล้วถ้านายสมัครที่นี่ยังไงนายก็ต้องได้ เพราะว่านายน่ะเป็นสเป็คของร้านนี้เลย” เบียคุรันพูดขึ้นหลังจากที่คุซาคาเบะเดินเข้าร้านไปแล้ว

“นายเองก็ทำงานที่นี่เหมือนกันเหรอ?”

“ใช่!! แต่ก่อนที่จะคุยอะไรกันต่อ ฉันว่าเรามาทำความรู้จักกันก่อนดีกว่า” เบียคุรันแนะขึ้น เพราะเหมือนนึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้แนะนำตัวให้รู้จักกันเลย

“ฉันดีโน่ คาบัคโรเน่ ยินดีที่ได้รู้จักและก็ขอฝากตัวด้วยนะ” ดีโน่เป็นฝ่ายแนะนำตัวก่อน พร้อมกับยื่นมือออกไป

“ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกัน ฉันเบียคุรัน” แนะนำตัวกับอีกฝ่ายกลับ ก่อนจะยื่นมือออกไปจับพร้อมกับเขย่าเล็กน้อย

“และฉันก็ขอกล่าวกับนายว่า...ยินดีต้อนรับสู่ Le Ciel Host Club ในฐานะโฮสต์คนใหม่ของคลับเรา...”




- To Be Con -

ฟิกที่เคยคิดเอาไว้เมื่อสองปีที่แล้ว ในที่สุดก็สามารถแต่งมันจบตอนแรกจนได้ ฮาาาาา
หลังจากที่ไม่ได้แต่งฟิกอะไรแบบนี้มาประมาณ 2-3 ปี พอกลับมาแต่งอีกรอบภาษามันดูแปลกๆ ไปยังไงก็ไม่รู้ล่ะ
ผิดพลาดอะไรตรงไปก็ขอโทษด้วยนะคะ ชอบไม่ชอบตรงไหนบอกกันได้ค่ะ

ปาดดดด
---------------------------------
กอดน้องแนน^^
เห็นชื่อน้องแนนก็ กดเข้ามาเลย เพราะยังไงก็ต้องฟีคD18อยู่แล้ว

พออ่านไปก็อมยิ้มไปล่ะค่า
แหมๆๆ..โน่ทำไมถึงดูจะคลั่งไคล้ ญี่ปุ่นนักนะ
ขนาดมีตำแหน่งประธานบริษัทรออยู่แล้วแท้ๆ ยังจะมาเดินหางานที่ญี่ปุ่นอีก(หรือว่าเคยมาแล้วพอคนที่ถูกใจละคะเนี่ย??/เดาไปเรื่อยเลยเรา)

หางานมา17ที่ และแล้วก็ได้ที่18 เลขนำโชคสินะคะ
ขนาดยังไม่ได้พบเจ้าของคลับเลย ท่านเลขาคุซาก็รับเข้าทำงานซะแล้ว
ลุ้นค่าน้องแนนว่าเมื่อไหร่จะได้พบเจ้าของคลับ
อย่างดีโน่เนี่ย สเป็คของร้านสินะคะ

มาวันแรกก็ได้เพื่อนดีเลยนะคะโน่
มีโฮสต์มืออาชีพอย่างเบีย เทรนทั้งที เลทติ้งพุ่งกระฉูดแน่เลยค่ะ

ขอบคุณน้องแนนมากนะคะ รออ่านตอนต่อไป
เอาใจช่วยน้องแนนนะคะ สู้สู้ค่า
ปล.รอลุ้นเจ้าของร้าน
ปล..ในคลับมาใครเป็นโฮสต์บ้างน๊าาาา ลุ้นค่ะลุ้น^^
ปล...อยากไปคลับนี้สุดๆ จะนั่งมองโฮสต์มือใหม่ กับ เจ้าของร้านตาเป็นมันเลยค่า

ตกลงว่าเอาชื่อนี้เหรอ ตัวเอง

อยากไปคลับนี้เหลือเกิน

ป๋าเบียยยยยย

โฮสต์นภาหรอฮะ

โฮกกกโน่เสะโฮสต์!!!

ทำงานเป็นโฮสต์ก็ไม่แปลก

อร๊างงงงส์

ไม่ต้องห่วงโน่เดี๋ยวนายก็เจอเนื้อคู่แล้วละ!!

D18~!

18 นี่เลขนำโชคของเฮียโน่เลยแฮะ

ผมละก็อยากไปคลับนี้จริงๆครับ * *

โน่เป็นโฮสต์สินะ หน้าตาให้อยู่เเล้ววว

ทั้นฮิบะเป็นเจ้าของร้านสินะครับ//โดนถีบ ข้อหาเดามั่ว


รออ่านต่อนะครับ

โฮกกกกกกกกกกก โฮสสสสสส อ๊ากกกกกกก

อยากไปร้านนี้จังเลยยยยยยยยย

หรือว่าเคียวยะก็เป็นโฮสด้วยเหมือนกัน

โฮ้ว... ตั้งแต่เห็นคุณสมบัติในใบสมัครก็นึกไว้แล้วว่า โฮสต์คลับแน่ๆ!!!!!!!!!

ยิ่งเจอป๋าเบียอีก โฮสต์ชัวร์

มีคุสะเป็นคนในร้าน... เจ้าของร้านคงไม่พ้นราชินีซึนๆสินะ ฮา... (พนักงานใหม่อาจจะถูกใจราชินีแล้วได้ตำแหน่งพิเศษก็เป็นได้)

เขาขั้นหลงตัวเองรึเปล่าเนี้ย พี่โน่

หึหึ ว่าแต่ ทำไมมาญี่ปุ่นละ? จะบอกว่าติดใจญี่ปุ่นก็ไม่น่าใช้แหะๆๆๆ

นอนรอตอนต่อไปค่ะ

(เขาอยากไปมั่งอ่ะ โฮสต์นี้ .... อยากไป อยากไปง่า)

D18 บันไซซซซ

พรหมลิขิตนำพาให้โน่หลงเข้ามาสินะ หึหึ อยากเจอเจ้าของคลับแล้ว

โน่คงจะทำงานที่นี่ ไม่ยอมกลับอิตาลีแน่ๆ เลย

หลงใหลญี่ปุ่นแล้วก็ต้องหลงคนญี่ปุ่นด้วยซี่

เชียร์!! รอตอนต่อไปค่ะ

เป็นโฮสต์คลับที่พอเห็นก็พอจะเดาได้เลยว่าใครบริหารอยู่
จะรอราชินีนะคะ หึๆๆ
ว่าแต่โน่ระวังจะติดหนึบอยุ่ที่นี่กลับไปไม่ได้ล่ะ

ท่านฮิเป็นเจ้าของร้านชัวร์

เอาแล้วไง ถ้าโน่ได้เบียคุรันเป็นเทรนนิ่งล่ะก็ ฮิคงหายห่วงได้เพราะลีลาคงมิใช่ย่อย ( ฮา )

เบียคุรันมาแบบนี้ คงไม่ได้มาโดดๆหรอกใช่ไหมคะ คงมีคู่มาด้วยซินะ จะรอดูคะว่าเป็นใคร ^ ^

ยังไงก็ได้ แต่อย่าให้เบียคุรันคู่กับคุสะก็พอ = =~

โถ่ โน่ค่ะ
ตำแหน่งประธานบริษัทปูพรมแดงโรยกลีบกุหลาบรออยู่แท้ๆ
มาบอกว่าหลงใหลญี่ปุ่น
หลงใหลเด็กหัวดำ หน้าบูดอ๊ะป่าว
ฮี่ๆๆๆๆ

ซวยแล้วไหมล่ะโน่
สงสัยจะไม่ได้ใช่ความรู้ที่มีกับงานที่สมัครแล้วล่ะ
55555
ก๊ากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

รุคกี้ขอลากโซฟามานั่งรอราชินีเคะนะค่ะ
ฮี่ๆๆๆๆๆ

โน่ได้เป็นเสะโฮสสมภาคภูมิ.....
เจ้าของร้าน ซึนรึเปล่านะ(ฮา)
หน้าตาโฮสแบบนี้ผ่านชัวร์ๆ
ไปปูเสื่อหลบใต้ทาทามิ...รอดูเจ้าของร้าน(ฮา)

ก็ว่าสเป็คร้านมันแปลกๆ ฮา

ที่แท้ก็โฮสคลับนี่เอง กร๊ากก

เ้คียวยะเป็นเจ้าของร้านแน่เลย!!


รอคร้าบบ

//วิ่งหากระโถนมาใส่เลือดและปุเสื่อรอตอนต่อไป

โฮส กิ๊ส ท่านโน่เปนโฮสไปซะแล้ว

รอตอนต่อไปค่ะ