[SF] Scary Movie (XS,BF) by Choco&SeulKi 2/2 *END

Choco · **Posted:** 31 Oct 2009, 23:56

Fic รับฮาโลวีน คึหึหึหึ...... (ไม่รับแล้ว มันจะเลยแล้วววว)

Title : Scary Movie
Author : SeulKi & Choco
Pairing : Xanxus x Squalo, Bel x Fran
Rate : PG
Description : เมื่อซึลและโชมาเจอกัน ความเสื่อมจึงบังเกิดขึ้น?
Warning : แอบเสื่อมบ้างประปราย

P.S.พล๊อตนี้ มอบให้แด่เซย์ที่รักของเราบอยแบนด์ (เซย์ ซึล โช) ผู้ยุยงส่งเสริม(?)ให้แต่ง

………………………………………………………………………………

ตึก...ตึก...ตึก

ขวับ!

นัยน์เนตรคมกริบสีโลหิตตวัดฉับ หัวใจเต้นระรัวถี่ยิบ ศีรษะได้รูปย้อนกลับไปมองระเบียงทางเดินโล่งไร้ผู้คน...

'เสียงอะไร...'

ตึก...ตึก...ตึก…ตึก

ใกล้เข้ามา...

"อ๊ากกกก!!!!!!!!"

………………………………………………………………………………

31 ตุลาคม, ปราสาทวาเรีย

ห้องทำงานเงียบผิดปกติ...

บรรยากาศสงบเยือกเย็นแผ่กระจายปกคลุมทั่วห้อง ความเงียบชนิดได้ยินเพียงเสียงแอร์เบอร์ห้าดังคำรามขณะส่งความเย็น เหมาะแก่การแอบอู้ไปงีบกลางวันอย่างยิ่งยวดของรองหัวหน้าหน่วยวาเรีย สเพลฮี สควอโล่ ไม่ได้ทำให้เจ้าตัววางใจไปอู้ได้แต่อย่างใด...

'ผิดปกติ...'

'ผิดปกติโคตรๆ...'

ความกังวลเล็กๆเริ่มก่อตัวขึ้น ยามปราสาทวาเรีย...ปราสาทที่ขึ้นชื่อเรื่องสมาชิกที่อยู่อาศัยมีความผิดปกติทางจิตกันเกือบทุกคน...ไม่มีทางแน่นอน...ที่ความสงบเช่นนี้จะดำเนินมาเกือบค่อนวันแล้ว นับเป็นสิ่งมหัศจรรย์อันดับหนึ่งของจักรวาลเลยก็ว่าได้

'มันต้องมีอะไรเกิดขึ้น'

เป็นข้อสรุปที่เกิดขึ้นในใจฉลามหนุ่ม

ไม่คิดเปล่า เจ้าตัวขยับลุกขึ้นจากเก้าอี้ประจำตำแหน่ง มุ่งออกนอกห้องทำงานแสนสงบสุขไปตามสืบหาหลักฐาน(?)เฉกเช่นนักสืบโค-ตรู๊ด-

เสียงประตูห้องปิดลง...และเรื่องราวสุดสยองขวัญ...ก็เริ่มขึ้น

………………………………………………………………………

หยากไย่บนเพดานนี่มันอะไร...

กระจกหน้าต่างที่แตกนี่มันอะไร...

ฝุ่นที่หนาเป็นนิ้วนี่มันอะไร...

ร่างโปร่งผู้เดินเสาะแสวงหาวี่แววของความผิดปกติไปตามระเบียงทางเดินยาว ยิ่งสังเกตเห็นความผิดปกติมากขึ้นไปอีก ยามไม่เห็นแม้แต่เงาของสิ่งมีชีวิต ทั้งๆที่เดินมาเกือบจะค่อนปราสาทแล้ว…

ที่สำคัญคือความวินาศสันตะโรของทางเดินราวกับไอ้มาม่อนไม่ได้จ่ายค่าจ้างภารโรงให้มาทำความสะอาดนี่มันอะไร...

...รู้สึกราวกับปราสาทร้าง...

สควอโล่ขนแขนพร้อมใจพากันแสตนด์อัพ รีบปัดความคิดสยองขวัญที่แว่บขึ้นมาสั่นประสาท

‘จะไปมีอะไรวะ!! แน่จริงมีอะไรเข้ามาเซ่ พ่อจะฟันให้’ ฉลามหนุ่มคิดเป็นตุเป็นตะ

...ความไม่รู้...เป็นบ่อเกิดแห่งความหวาดกลัว...เอวัง

เจ้าตัวเริ่มจะฟุ้งซ่าน แต่ทันใดนั้นเอง...

"ชิชิชิชิชิชิชิชิชิ"

เสียงหัวเราะหลอนอันเป็นเอกลักษณ์ดังก้องมาแว่วเข้าสู่โสตประสาทรับรู้อันคมกริบของชายหนุ่มเกศาสีเงินขณะเจ้าตัวเริ่มจะจิตตกนั่นเอง

สควอโล่ถอนหายใจด้วยความโล่งอก มุ่งหน้าไปสู่หลักฐาน(?)ชิ้นสำคัญที่จะเป็นประตูไปสู่ภาวะไร้ตัวตน...เอ้ย...ที่จะให้คำตอบแก่เขาว่าทำไมปราสาทถึงเงียบฉี่ชนิดได้ยินเสียงยุงกระซิบ

เจ้าตัวสาวเท้าใกล้เข้าไป...ประตูห้องครัวกำลังเปิดแง้มออกมาเล็กน้อย พอให้ได้ยินเสียงซุบซิบเหมือนมีกลุ่มก่อการร้ายกำลังวางแผนชิ้นสำคัญ เช่น การครองโลก ร่างโปร่งขยับเข้าไปใกล้อีกนิด...

‘...แล้วทำไมตรูจะต้องมาทำลับๆล่อๆ’ ความคิดที่เรียกให้เจ้าตัวหยุดชะงักกับการกระทำไม่เข้าท่า

‘เหอะ! แอบฟังทำไม ไปขอเสือกอย่างเป็นทางการดีกว่า!’ (เอ๊อะ) ตัดสินใจได้ดังนั้น ฉลามหนุ่มไม่รอช้า...

ปัง!!

เสียงประตูห้องครัวเปิดลั่นดังสนั่นกำแพงสะเทือน

"นี่พวกแกมาสุมหัวทำอะไรกัน!!"เปิดตัวอย่างอลัง มาพร้อมเสียงดังกว่า 300 เดซิเบล สเพลฮี สควอโล่ ยืนจังก้าอยู่หน้าประตู นัยน์เนตรสีฟ้าสุกสกาวกวาดมองใบหน้าของสมาชิกหน่วยวาเรียแต่ละคน...มันอยู่กันครบเลย...ขาดป๋า

"อ่า...ผมว่า..."เสียงเนิบๆของไอ้หัวกบฟรานทำให้ทุกคนหันไปจ้องหน้าซึนๆของมัน "เรามีของไถ่โทษแล้ว"

แก๊งครองโลก(?)แสยะยิ้มทันใด สมาชิกทุกคนหันมาหามองทางจำเลยผู้ไม่รู้อิโหน่อิเหน่

และนั่นเป็นภาพสุดท้ายที่รองหัวหน้าหน่วยวาเรียรับรู้ ก่อนพื้นโลกจะเอียง และทุกอย่างมืดสนิท...

………………………………………………………………………

นิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะทำงานด้วยความแรงปานจะทำลายล้างเพราะความเบื่อหน่าย เงียบเกินไป...ปราสาทวันนี้มันจะเงียบผิดปกติเกินไปแล้ว

ดวงตาสีแดงเลือดหลับลงช้าๆ ปกติไอฉลามสวะมันจะต้องเข้ามาโหวกเหวกโวยวายเพราะหาเสื้อผ้า(?)ไม่เจอแท้ๆ แต่นี่กลับหายเงียบ ไม่เห็นแม้แต่เงาหัวเน่าๆ

ไอเจ้าชายสวะกับไอเจ้ากบสวะที่หมั่นลากคออีกฝ่ายมาขึ้นศาลสูงอย่างเขา เพราะทะเลาะด้วยเรื่องงี่เง่า อย่างเช่น แย่งกันกินเค้กมั่งล่ะ ต่อว่าอีกฝ่ายด้วยถ้อยคำรุนแรงจนกองเซ็นเซอร์ต้องสั่งระงับการออกอากาศมั่งล่ะ

วันนี้กลับไม่เห็นแม้แต่หน้าตาโรคจิตที่ชอบเดินเคียงคู่มากับหน้าซึนๆ…

มันจะเกินไปแล้วนะเว้ย!

‘ถึงจะเป็นป๋า แต่ตรูก็เหงาเป็น!’ บอสหนุ่มคิดในใจด้วยความโกรธเกรี้ยว ตัดสินใจว่าควรจะต้องหาอะไรทำแก้อาการจิตตกซะที

ทันใดนั้น…ดวงตาคมก็เหลือบไปเห็นดีวีดีปริศนาที่นอนนิ่งอยู่บนโต๊ะทำงานมาตั้งแต่เช้าแล้ว หน้าปกเรียบๆไม่มีอะไรน่าดึงดูดใจ

‘ก็ดีกว่าไม่มีอะไรทำ’ ร่างสูงคิดในใจ ใส่ดีวีดีลงไปในเครื่องเล่นช้าๆ กดรีโมทที่อยู่ข้างตัวก่อนจะเอนตัวลงนอนด้วยมาดผู้ดี

ถ้าเป็น MV ตัวใหม่จากเกาหลีที่สั่งไปเมื่ออาทิตย์ที่แล้วก็ดีสินะ จะได้อัพเกรดทรงผมไม่ให้ตกเทรนด์ คราวนี้จะเอาทรงอะไรดี แจจุง วง งงจังชิมกิ หรือ สิวออน (siw on) วง จุ๊บเบ้อ จูละเหี่ย ดี

เสียงอินโทรที่คุ้นเคยกันดีดังขึ้นก่อนที่หนังจะเริ่มฉาย ดวงตาสีแดงเลือดเบิกกว้างด้วยความตกใจ เมื่อพบว่า...พระเอกในหนังทรงผมเหมือนกับตนราวกับไปก๊อปแปะกันมา...

ไม่ได้การแล้ว! วันนี้ต้องเรียกไอกระเทยสวะมาเปลี่ยนทรง!! คิดในใจด้วยความโกรธเกรี้ยว ด่าพ่อ(รุ่นที่ 9)ยังไม่โกรธเท่ากับไอ้สวะในจอห่วยๆนี่ดันเสร่อมาทำผมทรงเดียวกับเขา แทบจะหักแผ่นทิ้งอยู่รอมร่อด้วยความขัดใจ

หนังสวะนี่ก็เหมือนกัน...เริ่มเรื่องมา 5 นาทีแล้ว เอาแต่เดินอยู่ได้

แต่แล้ว...กลับมีสิ่งหนึ่งที่หันเหความสนใจของร่างสูงให้กลับเข้ามาหาหน้าจออีกครั้ง

คุณได้รับคำสาปจากการชมภาพยนตร์นี้แล้ว และกำลังจะตายในอีก 3 ชั่วโมง

‘หะ...หึหึ…ไร้สาระ’ ร่างสูงแค่นยิ้มอย่างสมเพชขณะจับจ้องไปยังจอโทรทัศน์ไม่วางตา

ตึก! ตึก! ตึก!

ชายหนุ่มทรงผมเหมือนกับเขาหันขวับไปมองด้านหลังด้วยความกังวล เหงื่อเม็ดใหญ่ผุดเต็มใบหน้าหวาดกลัวนั้น

"ใครน่ะ?”

"อ๊ากกกกกกกกก อย่า อย่า ได้โปรด"

ร่างสูงอ้าปากเหวอด้วยความตกใจ ป๊อปคอร์นที่ซุกเอาไว้ใต้โต๊ะและถูกนำมาหยิบกินในเวลานี้ ร่วงหล่นลงมาจากปากด้วยเพราะฉากนั้นช่างกระชากอารมณ์

โผล่มาได้ไงวะ!! ทำไมไม่มีใครบอกเลย(?)ว่าจะโผล่มา!

ป๊อปคอร์นจำนวนมากถูกนำมาเคี้ยวดับอารมณ์ ไม่ได้กลัวหรอกนะ...ไม่ได้กลัว

ตัวเอกของเรื่องกำลังเดินเข้าไปในห้องนอนที่มีเพียงกระจกบานสูงตั้งอยู่

"แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก"

"อ๊ากกกกกก"

มือใหญ่หยิบป๊อปคอร์นขึ้นมาบังหน้าด้วยความตกใจ เมื่อผีในกระจกโผล่มาอย่างไม่ทันตั้งตัว!!

ภายในห้องมืดๆที่มีเพียงแค่แสงจากจอทีวี ไม่มีผู้ใดร่วงรู้เลยว่า ดวงตาสีแดงเลือดคู่นั้น กำลังจับจ้องไปที่โทรทัศน์เครื่องใหญ่ด้วยความหวาดผวาเพียงใด...

…………………………………………………………………………………

แกร๊ก...

เสียงเปิดประตูจากห้องทำงานใหญ่ดังขึ้นท่ามกลางทางเดินโล่ง ก่อนร่างสูงสง่าของบอสใหญ่หน่วยวาเรียจะสาวเท้าออกมาอย่างองอาจ ใบหน้าคมคายเยือกเย็น นัยน์เนตรสีโลหิตคมกล้า ดูมีราศีสมเป็นชายหนุ่มรูปงามนามแซนซัส

...หารู้ไม่ว่าภายในใจกำลังร้องกรี๊ดแทบไม่เป็นภาษา...

‘ไอ้เวร! ดีวีดีผีบ้า! อย่าให้รู้ว่าใครส่งมา! พ่อจะยิงทิ้งแมร่ง...’ ใจยังเต้นตุ้มๆต่อมๆไม่หายจากฉากเขย่าขวัญ

หลังจากหนังบัดซบจบ ร่างสูงก็ปิดทีวีและลุกขึ้นอย่างไม่อิดออดจากเก้าอี้ราชาที่สาบานว่าจะไม่ลุกเด็ดขาด แค่จะออกมาดูว่าทำไมปราสาทมันเงียบ...ไม่ได้ไม่กล้าอยู่คนเดียวนะ...ไม่ได้กลัวด้วย...

ตึก ตึก ตึก

เสียงฝีเท้าหนักก้าวเดินไปตามทางเดินกว้างขวาง…

ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก

แต่แล้ว...กลับมีเสียงอีกหนึ่งฝีเท้าที่ดังสะท้อนตามมา

ร่างสูงหยุดชะงักกึกทันที หันกลับมองไปด้านหลังโดยอัติโนมัติ

ทางเดินว่างเปล่าปรากฎแก่สายตา…

…คิดมากไปเองมั้ง…

นัยน์เนตรสีโลหิตเริ่มมีแววกังวลฉายชัด ภาพติดตาจากดีวีดีนรกแตกย้อนฉายซ้ำขึ้นมาอีกครา

ชายหนุ่มออกฝีเท้าก้าวเดินต่อ...

ตึก ตึก ตึก

ความหลอนเริ่มแล่นจับจิตบอสแห่งวาเรีย

ตึก ตึก ตึก

‘ไอ้เชร๊!!!!!....งานเข้า!!....ใครตามตรูม๊าา'

ตึก...ตึก...ตึก

ขวับ!

นัยน์เนตรคมกริบสีโลหิตตวัดฉับ หัวใจเต้นระรัวถี่ยิบ ศีรษะได้รูปย้อนกลับไปมองระเบียงทางเดินโล่งไร้ผู้คน...

'เสียงอะไร...'

ตึก...ตึก...ตึก

ใกล้เข้ามา...

"อ๊ากกกก!!!!!!!!"

พรึบ!

โดยไม่คาดฝัน ไฟดับพรึบลงอย่างกับนัดหมายกันมา

...ทุกอย่างอยู่ในความมืดสนิท...

แซนซัสหวาดหวั่นเหลือประมาณ แม้สีหน้ายังเก๊กได้เรียบสนิทไร้ที่ติ มองเห็นเงาตะคุ่มๆจากแสงสลัวๆด้านนอกที่กำลังคลืบคลานเข้ามาใกล้ทำเอาแขนนิ่งค้างไม่กล้าแม้แต่จะหยิบปืนคู่ใจออกมาลั่นไก ในใจกรีดร้องดังก้อง ความสงสัยที่เกิดขึ้นทำให้ไม่กล้าแม้แต่จะขยับขาออกวิ่ง

'น..นั่นมันสิ่งมีชีวิตหรือเปล่าวะ...'

แว่บ!

รอยยิ้มแสยะเหมือนฆาตกรโรคจิต1000ศพปรากฎแก่สายตาในบัดดล แสงจากไฟฉายกระบอกเล็กส่องย้อนใบหน้าจิตโคตรทำให้ดูโคตรจิตยิ่งกว่าเดิม!!!

"เหวอออ" เสียงทุ้มหลุดเสียงร้องออกไป ก่อนจะแทบตบปากตัวเองเมื่อเส้นผมสีทองหัวชั่วๆแบบนี้มันคุ้นๆ....

ไอ้ไบก๊อน!!!...เอ้ย...เบลเฟกอน!!!

"บอสมาทำไรมืดๆน่ะ"น้ำเสียงไร้เดียงสาพร้อมอ๊อฟชั่นเสริมเอียงคอคิกขุอาโนเนะจากเจ้าชายยิ้มจิต ทำให้บอสใหญ่แห่งวาเรียส่งสายตาพ่อตายให้ เกือบขยับมือไปโบกเกรียน

เสร็จกัน!!!...เมื่อกี้เผลอหลุดเหวอไป...ไอ้เบื๊อกนี่มันต้องได้ยินแน่ๆ!!

"บอส...."

"มีธุระอะไร" ชายหนุ่มรีบถามกลบเกลื่อนล้างอาย พยายามเก๊กหน้าให้ดูโหดเหี้ยมที่สุดในชีวิต

"บอสนั่นแหละ มาทำไรมืดๆคนเดียว" สวนกลับมาให้สะอึก "ลุกออกมาจากเก้าอี้ได้แล้วเหรอ?"

นั่นเป็นคำถามที่อยู่ในใจแม่ยกคนอ่านสปอยทุกคนเหมือนกัน

"..."ไม่ตอบ บอสหนุ่มถือคตินิ่งสงบสยบคนจิต แต่เจ้าชายคนดีก็ดูจะไม่ต้องการคำตอบ ก้าวเข้ามาหาร่างสูงในระยะประชิด ฉากแอบล่อแหลมทำให้ชายหนุ่มพยายามจะตั้งสติไม่ก้าวถอยหลัง

"บอส ดูสิๆ ไอ้กบมันให้ของขวัญเจ้าชายด้วย" ไม่ว่าเปล่าเจ้าชายโบกของในมือไปมาตรงหน้า

นัยน์เนตรสีโลหิตพอจะจับได้ลางๆว่ามันคือ...

กล้องถ่ายรูป

"ไหนๆก็ไหน มาถ่ายรูปกันเหอะบอส!" ชักชวนแบบมัดมือชกซะไม่มี...

(ต่อเรพล่าง)

Choco · **Posted:** 31 Oct 2009, 23:58

เสียงแฟลชสว่างวาบขึ้นพร้อมๆกับที่ร่างสูงอ้าปากค้างจนแมลงวันแทบจะไปทำรังทั้งฝูง

เมื่อไอสวะเจ้าชายเล่นถ่ายแบบไม่ทันตั้งตัว!

ปาปารัซซี่ยังอายเพราะมันเล่นถ่ายซึ่งๆหน้า

วืด~~

เสียงรูปไหลออกมาจากกล้องโพลารอยตัวใหม่ของขวัญจากกบมายา เบลหยิบรุปนั้นออกมาสะบัดๆสองสามทีก่อนจะแหกปากหัวเราะดังลั่น

"อุชิชิชิ หน้าบอสฮาไม่ไหวแล้ว ชิชิชิ เจ้าชายต้องเอาไปอวดเจ้ากบแล้ว"

คิ้วเข้มของแซนซัสกระตุกขึ้นด้วยความโมโห แต่ก่อนที่เจ้าชายน๊อตหลุดจะได้กลายเป็นเจ้าชายโดนเบิร์น...

เสียงหัวเราะที่เคยมีก็พลันเงียบหาย...ดวงตาภายใต้เรือนผมสีทองเรื่อเรืองกำลังจับจ้องไปที่รูปนั้นไม่วางตา

'เลขเด็ด! ไอสวะเบลต้องเจอเลขเด็ดแน่ๆ' ร่างสูงไม่รอช้า มือใหญ่กระชากรูปนั้นมาดูอย่างรวดเร็วชั่วพริบตา

หือ...

...ภาพเบลอรึเปล่า? นัยน์ตาสีแดงเลือดกระพริบถี่ด้วยความมึนงง

รูปถ่ายใบนั้นมีภาพของเบลเฟกอลกับเขาที่กำลังทำหน้าเหวอสุดชีวิตซะจนอยากเอาไปเผาทิ้งให้โลกลืม แต่ที่สำคัญกว่านั้นคือสิ่งที่ติดมากับภาพถ่าย...

เป็นกลุ่มก้อนอะไรบางอย่างที่แลดูขมุกขมัวราวกับฟิล์มเสีย...

และเมื่อพิจารณาดูใกล้ๆ...กลับเห็นเป็นรูปมือคนอย่างเด่นชัด

และมันก็ยื่นออกมาจากทางเบื้องหลังของเขาเอง!

ทั้งๆที่มีเพียงเขากับไอสวะนี่เท่านั้น!

'กรี๊ดด' บอสใหญ่แห่งวาเรียกรีดร้องในใจ

"อ่า...ชิชิชิ นั่นมัน...ดูเหมือนมือเลยเน๊อะ บอส"รอยยิ้มกว้างสุดจิตถูกส่งมาให้เขา และมันก็ทำให้ผู้ฟังหลอนมากขึ้นเป็นเท่าทวี

"ย...อย่ามาพูดบ้าๆ จะมีมือโผล่มาแถวนี้ได้ยังไง"พยายามอย่างมากที่จะข่มเสียงน้ำสั่นระริกเอาไว้

"อุชิชิชิ ก็...วิญญาณไงล่ะบอส" ไม่ว่าเปล่า เจ้าตัวยังเอาไฟฉายมาส่องใบหน้าตนเองพร้อมกับเสียงหัวเราะอันแปลกประหลาด

"อุชิชิชิ อุชิชิชิ อุชิชิชิ"

"ของแบบนั้น มันมีจริงซะที่ไหน"

"ไม่แน่นะ บอส วิญญาณพวกนั้น อาจจะยังไม่หมดห่วง แล้วตามมาลากบอสไปอยู่ด้วยก็ได้ อุชิชิชิ"พูดจบก็เดินจากไปอย่างไม่คิดถึงใจคนฟังเลยสักนิด พร้อมกับหันมาทิ้งท้าย

"รุปนั้น บอสเก็บไว้เป็นที่ระทึก เอ๊ย ระลึกเหอะ เจ้าชายให้ ชิชิชิ"

แม้ว่าตัวจะจากไปแล้ว แต่เสียง อุชิชิชิ ก็ยังคงดังก้องสะท้อนไปตามทางเดินซ้ำไปซ้ำมาอยู่อย่างนั้นนั่นเอง

…………………………………………………………………………………

ไอ้บ้าเบล ดันมาหลอกผีกันได้

ชายหนุ่มคิดอย่างขุ่นเคือง มือหนากำไอ้รูปเจ้าปัญหาจนยับยู่ยี่ไปหมด

ไอสวะเบล ภาพถ่ายวิญญาณอะไรนั่น คิดเหรอว่าคนอย่างป๋าแซน หนึ่งในใต้หล้าจะกลัว!

ทั้งๆที่คิดอย่างนั้น แต่แขนขากลับสั่นกึกๆเสียยิ่งกว่าทำนองจั่งซี่มันต้องถอน

ไม่ได้กลัว...ไม่ได้กลัวเลยสักนิด

...กะอีแค่วิญญาณคู่ขาที่โดนฟันแล้วทิ้งจนต้องไปกระโดดตึกตาย...

‘ไม่แน่นะ บอส วิญญาณพวกนั้น อาจจะยังไม่หมดห่วง แล้วตามมาลากบอสไปอยู่ด้วยก็ได้ อุชิชิชิ'

ถ้อยคำหลอนประสาทของเจ้าชายนักฆ่าลอยมาในห้วงความคิด

คนหล่อเครียด! โดนเด็กเมื่อวานซืนมาหลอกผีนี่มันน่าเจ็บใจ!

ขาเรียวยาวก้าวเดินอย่างรวดเร็วไปตามทางเดิน มุ่งหน้าไปสู่ห้องนอนของรองหัวหน้าหน่วยวาเรียเหมือนจะหาตัวช่วย ท่ามกลางพายุฝนฟ้าคะนองที่พัดกระหน่ำรุนแรง

บานประตูก้องนอนสีดำปิดสนิท ไร้วี่แววว่าจะมีคนอยู่...

'ให้ตาย...แม้แต่ไอ้ฉลามหัวเน่าก็...'

ร่างสูงตัดสินใจจะเดินผละไป แต่แล้ว...บานประตูที่ปิดสนิทนั้นนั้น กลับเปิดออกเองราวกับว่ามีมนต์วิเศษ

แซนซัสลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ก่อนจะปลอบใจตัวเอง

แค่ลมพัด...แค่ลมพัด

มือใหญ่ผลักประตูให้เปิดกว้างขึ้น เสียง เอี๊ยดด แสบหูดังก้องขึ้นในความรู้สึก

บอกแล้วไงว่าให้หยอดน้ำมันที่ประตู ก็ไม่ยอมทำซะที!

นึกด่าว่าฉลามคลั่งแห่งวาเรียตัวต้นเหตุอยู่ในใจ ใครใช้ให้ประตูห้องมันมีเสียงหลอกหลอนสะเทือนขวัญได้ขนาดนี้!!

กระจกบานใหญ่กรอบสีชมพูปิ๊งปั๊งตั้งเด่นเป็นสง่าอยู่กลางห้อง ชวนให้ระลึกถึงหนังสยองนั่นอย่างช่วยไม่ได้

หรือว่า ทำผมทรงนี้มันจะดึงดูดสิ่งลี้ลับ? (ไม่เกี่ยว)

เผลอคิดไปต่างๆนาๆ อาการจิตหลอนเป็นยังไง บอสร่างถึกเพิ่งรู้วันนี้เอง ท่าทางว่า...เขาจะได้เข้าชมรมคนจิตคู่กับเบลเฟกอลในไม่ช้าแน่ๆ ถ้าไม่หาทางระงับความวิตกจริตนี้

รู้งี้...เอาขวดเหล้ามาเป็นเพื่อนก็ดีหรอก จะได้มีไอเท็มเพิ่มพลังความกล้า

วิสกี้ +30

เตกีล่า +50

เพล้ง!!!

เฮือก!

อย่าเล่นงี้ดิวะ อกนภาจะแตก!

อยู่ดีๆกระจกหน้าต่างด้านหลังกลับแตกออกเป็นเสี่ยงๆ วงหน้าหล่อเหลาหันขวับไปมองทันที ก่อนจะรับหันกลับมา เพราะแบ็คกราวน์นอกหน้าต่างตอนนี้...เหมือนกับฉากในหนังผีบ้าๆที่เขาดูราวกับพิมพ์เดียว!

เสียงลมพัดหวีดหวิวดังสะท้อนไปมาอยู่ในห้อง หยาดน้ำฝนซัดสาดเข้ามาทางหน้าต่างบานโต รู้สึกราวกับว่า มีเสียงกรอบแกรบดังขึ้นจากทางด้านหลัง

แค่ต้นไม้เสียดสีกับหน้าต่าง แค่ต้นไม้เสียดสีกับหน้าต่าง

ยังดีนะ ที่อ่านหนังสือว่าด้วยวิธีหลอกตัวเองมาแล้ว...และแล้วบอสผู้ยิ่งใหญ่แห่งวาเรียก็ตัดสินใจเงยหน้าขึ้น มองผ่านกระจกสีช็อกกี้พิงค์บานโต

"เฮ้ยยย ผีๆๆๆๆ"

สิ่งที่สะท้อนให้เห็นในกระจกคือชายหนุ่มหน้าตาซีดเซียว ดวงตาเป็นสีแดงก่ำดุจโลหิต แผลเป็นที่พาดผ่านหน้ายิ่งทำให้ใบหน้านั้นดูสยดสยองขึ้นเป็นเท่าทวีคูณ

ชายหนุ่มกระพริบตาปริบๆซ้ำกันหลายครั้งก่อนจะสำเหนียกได้ว่า

บัดซบ!! นั่นมันตรูเองนี่หว่า!

ระหว่างที่กำลังถอนหายใจด้วยความโล่งอกอยู่นั้น หางตากลับเหลือบแลไปเห็นเงาตะคุ่มดำกำลังเคลื่อนไหวอยู่ริมหน้าต่าง

"ใครน่ะ" จ้องสิ่งนั้นเขม็ง

มือเปียกโชกข้างหนึ่งยื่นมาที่ขอบหน้าต่างพร้อมกับเสียง...

"ช...ช่วย...ด้วย..."

เสียงนั้นแหบใหญ่ เบาหวิวจนไม่น่าจะเป็นเสียงมนุษย์...

เปรี้ยง!

ฟ้าผ่าฟาดลงมา บังเกิดเป็นเงาหน้าคน...

ดวงตาที่ชี้ขึ้นราวกับปีศาจ กับใบหน้าอันชวนสยดสยองที่ปกคลุมไปด้วยหนวดเครา สิ่งนั้นเปล่งเสียงออกมาไม่หยุดหย่อนพร้อมกับปีนหน้าต่างคืบคลานเข้ามาใกล้...

"ช...ช่วยด้วย...ช่วย...ด้วย..."

แซนซัสตัวแข็งค้างด้วยความตกตะลึง ทั่วทั้งร่างชาดิกจนแทบขยับไม่ได้ ได้แต่อ้าปากพะงาบๆชนิดหมดสภาพ

'ตรูต่างหาก ต้องร้องว่าช่วยด้วย!!!'

To be continue.....

คนแต่งจิตหลอนไปแล้วทั้งคู่....อร๊ากกกกกกกกก

soda · **Posted:** 01 Nov 2009, 00:17

กำลังสนุกเลยรีบมาต่อเร็วๆๆน้า

55555555555555555555555555555

ป๋ากลัวผีี

รออัพค้า

SeulKi · **Posted:** 01 Nov 2009, 00:19

โชว =[]=!! ซึลว่าตอนแรกๆมันก็ไม่เสื่อมนะ

แต่อ่านไปอ่านมา ทำไมฉากป๋าที่ซึลแต่งมันถึงเสื่อมเยี่ยงเนร๊!!

รับไม่ด๊ายยยย ทำไปไม่รู้ตัว สภาวะไร้ตัวตน =[]=!!!

เครียดตัวเอง

หลังจากทรงเกาหลีแล้ว ความเสื่อมมันก็ดำเนินต่อมา OTZ

soda · **Posted:** 01 Nov 2009, 00:29

มาต่อแล้ว

รู้งี้...เอาขวดเหล้ามาเป็นเพื่อนก็ดีหรอก จะได้มีไอเท็มเพิ่มพลังความกล้า

ป๋ารั่วแบบสุดๆเลยเสียภาพพจน์หมด

'ตรูต่างหาก ต้องร้องว่าช่วยด้วย!!!'

ประโยคนี้เล่นเอาตกเตียงเลย

ฮามากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

อ่านไปอ่านมารู้สึกว่าหลอนๆนิดๆน้า

คิดไปเองหรือป่าวหว่า

รออัพค้า เอาให้เสื่อมมากกว่านี้เลยดิ

YuuYuu · **Posted:** 01 Nov 2009, 00:38

รั่ววววววววววววววววววววววววววววววววว

รั่วได้ใจจริง ๆ
หลอนตั้งแต่หยากไย่ละ

กรี๊ดๆ ยิ่งหลอนตอนวิ่ง ตึกตึกตึก

คิดสภาพหนังผีและเกมผีที่เคยเล่น (ไม่เกี่ยว)

รอต่อ ๆ ขอเสื่อม ๆ ไปเล้ยยยย

>>PK<< · **Posted:** 01 Nov 2009, 01:08

ป๋าคะ ไม่บอกไม่รู้นะคะเนี่ยว่ากลัวผีขนาดหนัก555555
เสื่อมไม่ไหวแล้วค่า ท่านแซนซัส ถึงกับตกใจเงาตัวเองเชียว ฮะฮะ

รอตอนต่อไปค่ะ เกาะจอรอความเสื่อมพระเอก เอิ้กกก

akai_pikari · **Posted:** 01 Nov 2009, 06:54

ฮาาา ป๋ากลัวผี วุ้ย ฮ่าๆ

ป๋า กรี๊ดเป็นด้วยฮ่าๆ

กลับไปนั่งนิ่งๆ บนเก้าอี้ก็ดีอยุ่แล้วเชียวนะ หึหึ

DarkJejy · **Posted:** 01 Nov 2009, 10:13

กรี๊ดดดดดดดด

อ่านคร่าวๆ ฮาตกเก้าอี้เลยเจ้าคร่า>w<

ชอบจิงๆ เล้ย

ป๋าเสื่อมได้อีก >w<

แล้งจะกลับมาอ่านโดยระเอียดจร้า (โดนใช้งานT^T)

kalone · **Posted:** 01 Nov 2009, 10:24

ป๋าขา มาดหายไปไหนหมด หลุดแล้วค่ะ หลุดแล้ว

งานนี้ฝีมือใครหว่า ทำป๋ากรี๊ดได้ หุหุ

ป๋าอัพเดททรงผมอยู่ตลอดเวลานี่เอง นับวันถึงยิ่งหล่อ (แต่รั่ว)

เป็นกำลังใจให้มีคนมาช่วยป๋านะคะ โฮะๆๆ

Hibari-kyoya · **Posted:** 01 Nov 2009, 13:08

55+

ป๋ากลัวผี 55+

ลุดหายไปหมดแล้วน่ะป๋า

viewy_reborn · **Posted:** 01 Nov 2009, 14:05

ฮาว่ะ >O< ทำไมป๋าถึงรั่วได้ขนาดเน้!!

ทั้งกรี๊ด ทั้งทรงเกาหลี ทั้งปลอบใจตัวเอง ทุกอย่างมันขัดแย้งกับภาพพจน์หมดเลยนะนั่น!

รอต่อนะจ๊ะ >3< (ป๋าจะรั่วได้อีกหรือเปล่าหนอ?)

Seran · **Posted:** 01 Nov 2009, 16:11

ไม่ไหวละ ฮาเหลือกำลังจริงๆ

lovelypie · **Posted:** 01 Nov 2009, 17:41

ฟิคนี้ป๋ารั่วทำเอากลิ้งตกเก้าอี้ กร๊ากกกก

fonez-a · **Posted:** 01 Nov 2009, 17:43

เอิ๊กก ๆ
ฮาว๊ะ ค๊าาา !
ไม่น่าเชื่อว่า อิบอสจะกลัวผี
{หุหุ,} บอส รั่ววว ~

•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

[SF] Scary Movie (XS,BF) by Choco&SeulKi 2/2 *END

Who is online

Panel