•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

Note : ฟิคเรื่องนี้เป็นเรื่องจริงที่เกิดขึ้นกับผู้เขียน และเป็นฟิคลงโทษโน่ซึ่งไม่ยอมเก็บภรรยาตัวเองให้อยู่กับที่ ทำให้คนเขียนหลอนมาก...
โปรดใช้วิจารญาณในการอ่าน เพราะว่ามัน... ไซโค...



[S.Fic]
Author: Windiizz
Pairing: D18
Rate: G

Warning: 18 อาจจะอยู่รอบตัวคุณโดยไม่รู้ตัว....








'Eighteen'







พรึ่บ!


ผมผุดยันกายขึ้นมาจากหมอนแสนนุ่ม...ความรู้สึกโคลงเคลงที่ศีรษะซึ่งเลือดยังไหลเวียนไม่ทันทำให้ผมต้องนวดขมับเบาๆ ภาพบางอย่างจากห้วงนิทราอันแสนหลอกหลอนนั้นเริ่มเข้ามาในหัวผมอีกครั้งจนผมต้องสะบัดหัวแรงๆสองสามที

ผมหันไปมองนาฬิกาดิจิตอลที่อยู่บนหัวเตียงนอน ฉับพลันร่างของผมก็ต้องชะงักกับเลขอาราบิคสีเหลืองสะท้อนเด่นในความมืดมิดบนหน้าปัดนาฬิกาซึ่งบ่งบอกตัวเลขที่ผมไม่อยากจะเห็นหรือแม้แต่จะคิดถึงด้วยซ้ำ...


…12:18…






**************************






-4 วันก่อน -



ยามสายที่แสนสดใส ณ ย่านร้านค้าชื่อดังซึ่งคราคร่ำไปด้วยผู้คนจากทั่วทุกสารทิศ มีชายหนุ่มตัวสูงเพรียวในชุดไปรเวทสบายๆ ผมสีทองสว่างต่างไปจากผู้คนรอบด้าน นัยน์ตาเรียวคมสีน้ำตาลอ่อน กับใบหน้าคมคายนั้นเรียกความสนใจจากผู้ที่เดินผ่านไปมาเป็นอย่างมาก แต่เขาก็ไม่คิดที่จะสนใจกับสิ่งรอบข้างมากนัก เมื่อสายตาของเขาตอนนี้กำลังให้ความสนใจกับร้านเล็กๆที่ทาด้วยสีดำและน้ำตาลเข้มทั้งหลัง ในตรอกซอยแคบๆ ซึ่งไม่ค่อยมีผู้คนเข้ามาเหยียบย่ำมากนัก.... อะไรบางอย่างกำลังดึงดูดเขาให้เข้าไปในร้านที่แสนมืดมนแห่งนี้...

เมื่อขายาวๆ นั้นก้าวเข้ามาในร้านก็พบกับหญิงสาวสูงสง่าในชุดยูคาตะสีดำเทา ผมสีนิลนั้นเหยียดยาวลงมาเกือบถึงพื้น เธอหันกลับมามองชายหนุ่มที่เดินเข้ามาในร้านพร้อมกับยิ้มที่มุมปากเล็กน้อยเป็นการทักทาย ก่อนจะเอ่ยคำพูดที่แสนจะธรรมดาแต่แฝงไปด้วยความพรันพรึง...


“กำลังรอเธออยู่เลย ดีโน่ คาบัคโรเน่”


.

.

.


คุณเชื่อเรื่องโชคชะตามั้ยครับ??


สำหรับผมแล้ว มันเป็นเรื่องที่ผมไม่อยากจะเชื่อเท่าไหร่


ผมคิดเสมอว่า บางสิ่งบางอย่างก็เป็นความบังเอิญที่เราทำลงไป ไม่ได้ถูกกำหนด...หรือถูกขีดเขียนเอาไว้..


แต่เมื่อผมย่างก้าวเข้ามาในร้านนี้ มีอะไรหลายอย่างทำให้ผมรู้สึกถึงมนต์ขลังแผ่ปกคลุมไปทั่วจนต้องลอบมองไปทั่วด้านในร้านซึ่งถึงแม้จะไม่มีอะไรที่ดูน่ากลัวแต่มันกลับดูอาถรรพ์ในสายตาผมเป็นอย่างมาก...

แต่สิ่งที่ค้างคาอยู่ในใจผมตอนนี้ก็คือ.... ผมเคยรู้จักผู้หญิงคนนี้มาก่อนหรือ??

“เอ่อ....” ทันที่ผมจะได้ถามอะไร เธอก็พูดแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ ซึ่งคำตอบของคำถามในใจนั้นยิ่งทำให้ผมสงสัยเป็นอย่างมาก

“เราไม่เคยรู้จักกันมาก่อนหรอก...” เธอว่าพร้อมกับนั่งลงบนเก้าอี้สีแดงตัวใหญ่ที่สลักไปด้วยลายกุหลาบดำ ซึ่งอยู่ตรงมุมห้องทึบ

“ฉันก็แค่หมอดูธรรมดาๆ คนนึง” มือเรียวขาวนั้นประสานกันไว้บนโต๊ะ ขณะที่ดวงตาสีมรกตคู่สวยนั้นจะจ้องลึกมาอย่างดวงตาผมราวกับต้องการคำตอบ


“เธออยากจะรู้อะไรไหมล่ะ??”


...เอาจริงๆนะครับ นอกจากโชคชะตาแล้ว เรื่องดวงหรือพรหมลิขิตผมยิ่งไม่ค่อยจะเชื่อเอาซะเลย แต่ว่า... จะลองดูหน่อยมันก็ไม่เสียหาย...
ราวกับเป็นคำตอบ ผมเดินไปตามพื้นไม้โอ๊คสีน้ำตาลเข้มติดจะซีดนี้อย่างช้าๆ ก่อนจะหย่อนก้นลงนั่งเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามกับหมอดูสาว ผ่านโต๊ะกลมสีดำตัวใหญ่ บนโต๊ะนั้นไม่ได้มีลูกแก้วหรือไพ่แบบหมอดูที่ผมเห็นทั่วไป ขนาดลายมือเธอยังไม่ขอดูจากผมเลยสักนิด ตาเรียวคมนั้นเพียงจ้องมองมาที่ผมอย่างนิ่งเฉยผมรู้สึกได้ว่าบรรยากาศรอบด้านเงียบสงัดลง จนแทบได้ยินเพียง....เสียงลมหายใจของผม??

แต่ก่อนที่ผมจะสงสัยอะไรไปมากกว่านี้ น้ำเสียงนุ่มๆนั้นก็โพล้งขึ้นมาจนผมสะดุ้ง


“18 คือเลขนำโชคของเธอ”


“....ห...เห???!!!”


“...รอแค่เพียงเวลาแล้วเธอจะค้นพบโชคจากเลข18”


ขณะที่ผมกำลังเรียบเรียงคำพูดของเธออยู่ ร่างสูงสง่าก็ลุกขึ้นยืนอย่างเนิบๆ ขณะที่เธอเดินกลับเข้าไปในตัวร้านด้านใน น้ำเสียงที่เป็นดั่งมนต์สะกดก็เอ่ยออกมาเบาหวิว ด้วยภาษาที่ผมคุ้นหูดี....




.........................





ผมเดินออกมาจากร้านพลางครุ่นคิดถึงสิ่งที่ผู้หญิงคนนั้นพูดอย่างหนัก ถึงแม้จะงงๆ ปนตกใจไปบ้าง แต่ก็พอจับใจความได้ ....แล้วผมจะมาจริงจังกับเรื่องนี้ทำไมเนี่ย??!! ....มันก็เป็นแค่การทำนายไม่ใช่หรอ?? อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิดล่ะ

พอคิดได้ดังนั้นผมจึงเดินมุ่งหน้ากลับบ้านโดยไม่คิดจะสนใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อครู่นี้อีกต่อไป

ระหว่างทางกลับบ้าน ผมเดินเรื่อยเปื่อยจนไปถึงป้ายรถประจำทางก็เจอเข้ากับเด็กนักเรียนสองคนที่ผมเคยสอนพิเศษให้... ใช่ครับ ผมเป็นอาจารย์สอนพิเศษวิชาภาษาอังกฤษ แต่ว่าอีก 5 วันผมก็จะได้เป็นครูสอนภาษาอังกฤษให้กับโรงเรียนนามิโมริแล้วล่ะครับ เด็กหนุ่มสองคนในชุดไปรเวทนั้นคุ้นตาผมเป็นอย่างดี ยามาโมโตะกับโกคุเทระ...


“ไง” ผมรอจังหวะช่วงที่พวกเขาหยุดทะเลาะกันแล้วเข้าไปทักพร้อมใบหน้าเปื้อนยิ้ม เจ้าสองคนนี้มันมีอะไรบางอย่างที่ทำให้มองกี่ทีก็ไม่เบื่อไปกับสิ่งที่พวกมันทะเลาะกันจริงๆ พอเห็นผมเดินเข้ามาเขาสองคนก็หันมามองหน้าพร้อมกับผงกหัวให้เล็กน้อย

“ได้ข่าวว่าจะมาสอนที่โรงเรียนผมแล้วสินะ” หนุ่มผมสีดำตัวสูง ใบหน้าระบายยิ้มตลอดเวลาพูดขึ้นพร้อมกับคล้องคอคนผมเงินที่ยืนอยู่ข้างๆ

“อื้ม เปิดเทอมได้เจอกันแน่ ว่าแต่พวกเธอกลับบ้านกันยังไงล่ะเนี่ย”

“อ้อ รถประจำทางนะครับ อ๊ะ มาพอดีเลย ไปก่อนนะครับครูดีโน่” ว่าแล้วหนุ่มอารมณ์ดีก็ก้มหัวให้เล็กน้อยกับผมก่อนกึ่งลากกึ่งจูงคนตัวเล็กเตรียมตัวขึ้นรถประจำทาง

ผมยืนส่งนักเรียนสองคนขึ้นรถประจำทางไป พลันสายตาของผมก็หันไปเห็นสายรถประจำทางตัวสีแดงโตๆ...


...18...


ผมยักไหล่อย่างไม่สนใจ แล้วเดินกลับบ้านต่อ ...



หารู้ไม่ว่าสิ่งที่เจอไปเมื่อครู่นี้ นั่นเป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น...



.

.

.


ผมกลับมาถึงบ้านก่อนจะตรงดิ่งไปที่ทีวี แต่แล้วก็ต้องจ๊ะเอ๋เข้ากับน้องชายตัวดีที่ตอนนี้วิ่งร่าทั่วห้อง แต่พอเห็นผมเดินเข้ามาเจ้าตัวเล็กหัวสีน้ำตาลนั้น ก็วิ่งพุ่งมากระโดดกอดซะรับแทบไม่ทัน

“พี่ดีโน่ๆๆ ผมขอดูการ์ตูนนะฮะ วันนี้ยังไม่ได้ดูเลย” เด็กน้อยว่าไปพร้อมเสียงเจื้อยแจ้ว พลางใช้มือเล็กๆนั้นยื้อยุดปลายเสื้อเชิ้ตผมไว้ซะแน่น

“เอาสิ เดี๊ยวพี่นั่งดูด้วยเลย!” เห็นน้องชายทำหน้าตาอ้อนๆอย่างนั้นแล้ว ผมเลยต้องเดินไปหยิบรีโมทแล้วนั่งบนโซฟาตัวใหญ่ของบ้าน พอเห็นผม
นั่งแล้วสึนะก็รีบวิ่งมานั่งก่อนทำตาพราวระยับ

“เอาการ์ตูนๆๆๆๆ”

“โอเคๆๆ สึนะ ช่องไหนล่ะ?”

“เอาช่อง 18 ฮับ!”


กึ่ก....


มือที่กำลังจะกดรีโมทโทรทัศน์หยุดลงชั่วครู่ พร้อมกับหันไปมองน้องชายตัวดีที่รอดูการ์ตูนอย่างใจจดใจจ่อ


...บังเอิญ...ล่ะมั้ง... ??


ผมกดปุ่มรีโมททีวีให้กับน้องชายก่อนที่ตัวเองจะลุกออกจากโซฟา ทำให้ร่างเล็กเงยหน้าถามอย่างสงสัย

“อ้าว ไม่อยู่ดูด้วยกันหรอฮะ”

“ขอโทษทีนะสึนะ วันนี้พี่รู้สึกเหนื่อยๆน่ะ ไว้วันอื่นแล้วกันนะ”

“งืม....ก็ได้ฮะ”

เมื่อน้องชายตัวดีไม่ได้ซักไซร้อะไร ผมก็ก้าวขึ้นบันไดไปยังห้องนอนของตน




*************************




ติ๊ดๆ



เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นบ่งบอกเวลา 6 โมงเช้า เสียงนกร้องดังขับขาน ทำให้ผมซึ่งใต้ผ้าปูที่นอนนั้นต้องบิดขี้เกียจไล่ความเมื่อยขบออกไปอยู่นาน ก่อนจะค่อยๆผุดลุกขึ้นจากเตียงแล้วเดินไปเข้าห้องน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้าแล้ววิ่งเหยาะๆลงมาจากบันไดด้วยความสดชื่นรับเช้าวันใหม่

“วันนี้มีอะไรทานครับ”

“ไข่ดาว เบคอน ข้าวผัดจ๊ะ” เสียงหวานๆจากผู้เป็นแม่เอ่ยขึ้นพร้อมยิ้มทักทายผมที่ลงบันไดมาอย่างกระตือรือร้น

“ดีโน่ ช่วยโทรตามซือคุงหน่อยได้มั้ย ไม่ตื่นซะที”

“...เบอร์อะไรอ่ะครับ” ผมถามแล้วเดินไปหยิบโทรศัพท์ตรงหัวบันได พร้อมกับวางนิ้วลงบนแป้น

“กดหนึ่งแปดเลยจ๊ะ” พอได้ยินดังนั้น นิ้วที่จะจิ้มปุ่มตัวเลขบนโทรศัพท์นั้นหยุดค้างชั่วครู่...


....หนึ่งแปด???....


หลังจากที่ผมโทรเรียกสึนะให้ตื่นแล้ว เจ้าตัวก็วิ่งหัวขมำลงมาอย่างรีบร้อน สงสัยวันนี้จะมีเรียนพิเศษแล้วลืมตื่นซะละมั้ง ผมคิดพลางมองน้องชายแสนซู่มซ่ามอย่างขำๆ กับท่าทางการยัดขนมปังเข้าปากของเขา แล้วเสียงของคุณแม่ก็ดังขึ้นปลุกผมจากภวังค์

“วันนี้ลูกต้องไปส่งน้องแทนแม่นะจ๊ะ”

“หา!!??”

“ไม่ต้องมาหาอะไรเลย วันนี้น้องมีเรียนพิเศษอย่าให้สายล่ะ”

“เฮ้ออ ครับ” เป็นคำสั่งของท่านแม่ ยังไงก็ขัดไม่ได้อยู่แล้วนินา....

ขณะที่ผมกำลังบ่นงึมงำในใจ สึนะก็วิ่งมาลากผมให้ไปขึ้นรถอย่างรวดเร็ว จนผมแทบจะสะดุดขาตัวเองไปกองกับพื้น

“พี่ดีโน่ๆ ไปเร็วฮะ ถ้าผมสายเดี๋ยวโดนครูว่าแน่เลย” เจ้าตัวน้อยว่าพลางใช้มือเปิดประตูรถแล้วดันผมเข้าไปข้างใน

“โอเคๆ”

ก่อนที่สึนะจะบ่นไปมากกว่านี้ ผมก็รีบสตารท์รถแล้วบึ่งออกมาจากบ้านทันที ขณะที่รถกำลังติดไฟแดงสึนะก็เอาหน้าเกยกับขอบประตูรถแล้วชี้อะไรบางอย่างให้ผมดู มันเป็นนกสีเหลืองตัวกลมบ๊อก กำลังบินวนไปวนมาอยู่บนดาดฟ้าของโรงเรียนซึ่งอีกไม่กี่วันข้างหน้าผมจะได้เข้าสอน ผมละความสนใจจากนกตัวนั้นที่บินต่ำลงๆ ก็จะหายไปตรงตัวตึกด้านใน แล้วหันกลับมามองสัญญาณไฟจราจรที่ไม่ยอมเปิดไฟเขียวสักที พลันสายตาของผมก็เห็นทะเบียนรถคันข้างหน้า...


....1818….


....ไร้สาระน่า.... มันก็แค่เผอิญเจอก็เท่านั้น....


ผมเลิกคิดฟุ้งซ่านแล้วกลับมาตั้งสมาธิกับการขับรถส่งสึนะให้ทันเวลา ตึกที่เรียนพิเศษของสึนะอยู่ห่างจากโรงเรียนที่ผมจะมาสอนไม่มากนัก ไม่ช้าเราก็ถึงจุดหมาย สึนะรีบกระโดดลงจากรถ ขณะที่ผมก็ล๊อครถแล้วเผ่นไปที่ลิฟท์ทันที ... ผมกำลังจะกดลิฟท์ชั้นที่ 12 แต่ก็โดนเจ้าน้องชายตีมือเข้าซะก่อน...แถมยังทำหน้าบู่ๆ(?)อีกแหนะ


“ชั้นนั้นซ่อมอยู่ฮะ ตอนนี้ย้ายที่แล้วฮะ”

“แล้วเรียนอยู่ชั้นไหนล่ะเรา”

“18 ฮับ!”


....!!!...


“งั้นสึนะ พี่ไปก่อนนะ มีรายงานตัวอีกรอบ”

“ฮะ โชคดีนะฮะพี่ดีโน่” พอสึนะเข้าห้องเรียนเรียบร้อย ผมก็ไปทำธุระของผมต่อทันที ก่อนที่จะสายไปมากกว่านี้

ผมขับรถย้อนกลับไปทางที่ขับผ่านมา แล้วเลี้ยวรถเข้าไปในรั้วโรงเรียนขนาดใหญ่ที่มีป้ายหินสลักชื่อโรงเรียนไว้อย่างสวยหรูตรงทางเข้า....


....Namimori School….


ผมจอดรถตรงสนามโรงเรียนซึ่งมีขนาดกว้างกว่าบ้านผมสองหลังรวมกันเลยทีเดียว...ที่ที่ผมมาก็คือโรงเรียนมัธยมนามิโมริ สถานที่ซึ่งเหล่าลูกผู้ดีมีฐานะมาศึกษา เป็นสถาบันที่ได้รับมาตรฐานจากรัฐบาลในระดับที่ดีเยี่ยม จัดว่าเป็นโรงเรียนมัธยมที่มีชื่อเสียงอย่างมาก...

เนื่องจากตอนนี้เป็นช่วงปิดเทอม ทำให้บรรยากาศรอบรั้วโรงเรียนสงบเงียบและรู้สึกร่มรื่น ...ผมเดินเข้าไปในตัวอาคารเรียนขึ้นบันไดไปยังห้องรายงานตัว เพราะมีคนมาสมัครเพื่อเป็นอาจารย์มาก ทำให้ต้องมีการคัดกรองกันหลายรอบ... โชคดีตรงที่ว่าแทบไม่มีท่านใดมาสมัครสอนภาษาอังกฤษเลย ผมจึงได้เข้าทำงานในโรงเรียนนี้ไม่ยากนัก

“สวัสดีครับ ผมดีโน่ คาบัคโรเน่” ผมพูดกับอาจารย์ซึ่งยืนอยู่หน้าห้องรายงานตัว อย่างนอบน้อม เขาก้มหน้าดูแฟ้มรายงานที่อยู่ในมือสักพัก ก่อนจะหันมายิ้มให้กับผม


“เธอนี่เองที่จะมาเป็นอาจารย์ภาควิชาภาษาอังกฤษ รายงานตัวคนที่ 18 เลยนะ”


“...!!!???” ...ช่างเถอะ..คิดมากไปได้...


ผมตบหัวตัวเอง 2-3 ครั้งก่อนจะไปนั่งรอเตรียมรายงานตัวกับอาจารย์ท่านอื่นๆ...


วันนี้ก็รายงานตัวเสร็จไปอย่างสวยงาม... ก่อนวันเปิดเทอมหนึ่งวัน ผมจะต้องมาเข้าฟังการประชุมสุดท้ายก่อนเปิดภาคเรียน ผู้อำนวยการจะกล่าวสาธยายความเป็นไปให้อาจารย์ทุกท่านได้ทราบถึงนักเรียนที่มีทั้งเด็กดีไปจนถึงเด็กแสบว่าควรจะรับมืออย่างไร ซึ่งผมว่าคงได้สนุกกับการสอนนักเรียนพวกนั้นแน่ๆ...


หลังจากนั้น ผมก็ไปรับสึนะแล้วขับกลับบ้าน แต่อนิจจา...ดูท่าว่าฟ้าจะเล่นตลกกับผมแน่ๆ เมื่อตอนที่ผมกำลังเหยียบเข้าบ้านที่แสนคุ้นตา ผมเห็นเข้ากับบ้านเลขที่ซึ่งผมอยู่มากว่า20ปี....


...บ้านเลขที่121/8....


...มันอาจจะเป็นอาการไซโคจากหมอดูคนนั้น ทำให้ผมสังเกตเลขนี้บ่อยๆ ก็เป็นได้...ใช่...มันต้องเป็นอย่างนั้นแน่ๆเลย เพราะฉะนั้นผมควรจะ
เลิกใส่ใจเลขนี้เพื่อไม่ให้ตัวเองดูประสาทเสียไปมากกว่านี้ซะที


ผมละความสนใจอีกครั้งแล้วตรงดิ่งขึ้นชั้นบนเพื่อพักผ่อนและเลิกคิดฟุ้งซ่าน... ผมเปิดคอมพิวเตอร์เข้าเว็บโรงเรียนนามิเพื่อดูแผนผังโรงเรียนต่างๆ ก่อนที่ผมจะสะดุ้งเมื่อเสียงอีเมลล์มีข้อความเข้า....


....คุณมีข้อความใหม่ 18 ข้อความ...


เฮ้ยยยย!!!


....ผมควรคิดว่าทุกอย่างเป็นเรื่องบังเอิญ... ที่เกิดขึ้น.... ภายในวันเดียว... พอเข้านอน พรุ่งนี้ก็จะกลับไปเป็นปกติ....


ผมรีบปิดคอมพิวเตอร์ แล้วปิดไฟนอนพร้อมกับสลัดความคิดบ้าๆเกี่ยวกับเลข 18 นั้นทิ้งทันที....





......


...

..


.




TBC (กล้ามีต่อ???)




ผมได้เตือนคุณแล้ว.... คนแต่งมันบ้า!!!
อ่านถึงตรงนี้...

ลองมองซ้ายมองขวาดูสิครับ...
ว่าเลขนี้อยู่รอบตัวคุณจริงๆรึเปล่า... หึหึหึหึ

แนนถ้ามันไม่มีต่อ

โน่วจะได้เจอฮิมั้ยน๊า

แต่งให้เป็นฟิคยาววซะเลยเซ่

คุณจะได้รับรู้ว่าเลข18นั้นอยู่รอบกลายเรา

1218 Delivery ยินดีรับใช้

555555555+

18หลอนนน!!!!!!!

เดี๊ยวได้เจอ18ตัวแม่เร็วๆนี้แน่โน่ =w=

=[]=!!

ชักหลอนแล้วไง....

แต่ถ้าเลข 18 มันก็น่าจะมาคู่กับ 12 สินะ~!

เอิ่ม

ถ้าไม่มี 18

แล้วมันจะเป็น

D18 ได้ไงอะโน่

แฮ่

เด๋ว 18 จะมาให้โน่เห็นตัวเป็นๆ

หลอน 18 มากกว่าเดิม

เมื่อกี้แค่ลูกกระจ๊อก เดี๋ยวตัวแม่มาเมื่อไหร่จะสั่นประสาทกว่านี้อีก

ราชินี 18 จะออกแล้ว ฮ่าๆๆ

ไม่ได้ปั้มแต่อยากใดแค่อยากจะบอกว่า

พอผมโพสเสร็จออกไป

ผมเป็นกระทู้นี้มีคนเข้าชม18คนอะ = =

เรื่องจริงไม่ได้เมคแต่อย่างใด

D18!!

D18สิBanzai!!

55555555+ ตามมาเม้นในนี้ด้วยเหมือนกัน

อ่านกี่รอบก็ยังหลอนเลข 18 อยู่เหมือนเดิม >O<

แอบตกใจที่แนนมาอัพ ปกติพี่ไม่ค่อยเห็น *ฮา*

เรามาปฏิบัติการกู้ชื่อเสียงกันเถอะ บอกให้โลกรู้ว่า

เดือนนี้เราจะเลิกอู้!!!!!

p.s.จะตายกะแอนโธแล้วจ้า T^T รู้สึกกดดันแปลกๆ ฮึกๆๆ

แนนจังหลอนเลข18...
ต้องแต่งD18เรท18 18ตอนสิครับ!!
//โดนเตะโด่ง

ฮึก!! 18 ตามหลอกหลอน

จั่งซี้มันต้องถอนนนนนนนน

รอตัวแม่18ปรากฏออกมา

แต่...เห็นด้วยกับความคิดโอนิคุงแฮะ =w=b

กรี๊ดดดดดดดดดด

โน่เหมาะกับเลข18ที่สุดเลยค่ะน้องแนน//กอดน้องแนน18ที ^^

ตอนที่อยู่ในร้านหมอดู พี่นึกถึงยูโกะซังในเรื่องHolicค่ะ//น้องแนนจะเคยอ่านมั้ยล่ะเนี่ย^^!!

ตอนรถติดก่อนไปส่งสึนะ
ใช่ฮิเบิร์ดที่บินอยู่บนดาดฟ้า แล้วมีเคียวยะนอนเล่นอยู่รึเปล่านะ??

ขอบคุณที่มีต่อนะคะน้องแนน เพราะโน่ต้องหลอนกับ18จนกว่าจะเจอกับเคียวยะนั่นล่ะค่ะ

แนนจังมาต่อเถอะครับ

ถ้าเป็น 1218 บอสยอมหลอนทั้งชีวิตเลยนะ 55+

พี่โน่จะได้เจอนางเอก(?)ของเราไหมนะ

เทพธิดานำโชคผู้มากับเลข 18 แอร๊ยๆ ><!!

18 เลขหลอน

โอวๆๆๆๆๆ

หลอนโน่เยอะๆๆๆเลย

จาได้มาเปนD18เอาไห้รั่วกานไปเลย

18 ตามหลอกหลอนเลยสินะคะ?

แล้วเมื่อไหร่เจ้าของเลข 18 จะปรากฏล่ะคะ? หนูรออยู่นะ