•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

Fan Fiction REBORN!

[-Un accident.-]

[-ยำแหลก...รั่วกระจาย...วายกระเจิง-]

From. Kikuva



คำเตือน : ฟิคนี้ไม่เหมาะสำหรับบุคลที่มีจิตปกติ หากอ่านเจอรีบปิดทิ้งไปเลยคะ เดียวภาพติดตาแล้วเอาน้ำมันพรายมาราดแล้วมันไม่หาย OK ! ตอนแรกปกติดีเจ้าค่ะ ต่อไปความจิตมันจะทวีไปตามแต่คนเขียนจะเพี้ยน ฮา



เช้าที่แสนสดใสสำหรับอนาคตมาเฟียผู้เกรียงไกรใหญ่ที่สุดในชั่วยามนี้ ถ้วยชาเลิศรส เครื่องแก้วลายครามชั้นดี ไวน์รสเลิศในตำนานที่ว่ากันว่า คนหาเช้ากินค่ำอย่างพวกมนุษย์เงินเดือนทำงานทั้งชาติก็ไม่สามารถ ลิ้มรสของความพิเศษของมันได้เลย อาหารระดับโรงแรมห้าดาว


อากาศที่มองออกไปภายนอกห้องปรับอุณภูมิ ที่ทำให้รู้สึกอบอุ่นตลอดฤดูกาลของหน้าหนาวที่หิมะตก มาไม่ขาดสายเสมือนท้องฟ้ายามนี้ปกครุมทั้งเมืองด้วยขนนกปลิวสลาย


เสียงดนตรีจากวงออเครต้าบรรเลงออกมาไม่ขาดสาย


ให้ตายสิ คนที่มีทั้งเงิน และ อำนาจนี่


โลกนี้ด็ยังไงก็โรยด้วยกลีบกุหลาบ


ร่างเพรียวยกกาแฟชั้นหนึ่งขึ้นจิบอย่างอารมณ์ดี


ดอกไม้จากเรือนกระจกปลิวว่อนมาทางโต๊ะไม้สักทองลงมุขสั่งทำพิเศษสำหรับ ยามเช้าอันแสนสดใส


“ เฮ้อ..ออ ฤดูนี้อากาศช่างแสนสดชื่น “ ชายหนุ่มสูดบรรยากาศที่ใช้งบประมาณสร้างไม่กี่พันล้าน!!!บนดาดฟ้าอย่างสบายใจเข้าท้อง พร้อมกางเเขนอย่างบิดขี้เกียจจนเสื้อสูธราคาแพงละลิ่วยับไปเล็กน้อย


“นี่..” แค่คำสั่งสั้นๆเพียงคำเดียว ทาส เอ้ย! เมดหญิงรับใช้ในชุดกระโปรงลูกไม้พลิ้วสวยเว่อร์เกินคนใช้ ก็รีบมาถอดเอาไปเตรียมซักรีดใหม่มาทันที ก่อนที่อีกสามสาวด้านหลังจะมาจัดแจงสูธตัวนอกตัวใหม่ให้ ( โห ชีวิตนี้ง่อยรับประทานแหง่มๆ)


แน่นอน


เค้าคนนี้


คนที่ทำให้วงการมาเฟียต้องสั่นไหว


ในอีกสิบปีข้างหน้า


คนที่รุ่นที่เก้าฝากความหวังเอาไว้


ซาวาดะ สึนะ โยชิ วองโกเล่รุ่นที่สิบ


ใช่ซะที่ไหนล่ะ!!!


รีบอร์น ต่างหาก!!!


ไม่ใช่สตัน!


ไม่ใช้ตัวแสดงแทน!



ก๊อก! ก๊อก!



เสียงเคาะประตูที่ถ้าออกแรงอีกหน่อยก็คงเรียกได้ว่าทุบดังขึ้นหน้าวิมารบนดาดฟ้า


“ท่านทั้งหลายไม่ได้นะคะ...ตอนนี้คุณท่านกำลัง...” สาวใช้พูดไม่ทันขาดคำ กระสุนทั้งหลายแหล่ก็สาดไปทางที่มาของต้นเสียงทันที


แน่นอน



ถ้าเป็นสมัยก่อนโกคุเทระ คงลงไปนอนจมกองเลือดเรียบวุธแล้ว แต่กระสุนทั้งหลายก็ถูกปัดด้วยเพื่อนร่วมชะตากรรมอีกคน



“ยามาโมโตะ...ก็ด้วยรึ?” เจ้าของเสียงเจือแววสงสัย



พอมองไปดีๆเหล่าผู้พิทักษ์สารพัดแหวนมาออกันเต็มพื้นที่หน้าห้อง เหล่ากับเหล่าสาวโรงงานถูกเถ้าแก่เลิกจ้างยังไงยังงั้น


ขนาดแรมโบ้ยังมาด้วยมาดผู้ใหญ่ท่าทางจริงเกินลิมิต ที่พกความแค้นมาเต็มกระเป๋า

ฮายาโตะไม่ต้องพูดถึงตานี่มาถึงก็แหกปากจะขอพบรุ่นที่สิบท่าเดียว นี่ก็อาการติดเจ้าของเต็มที่

หนูโคลมที่กลายร่างเป็นมุคุโร่ที่พกสาตราวุธมาครบมือ พร้อมเนตรที่ไฟแทบจะลุกติดทั้งสองข้างแล้ว

ยามาโมโตะก็กลายร่างเป็นเทวดาหน้าโฉดไปแล้ว ( แต่ยังเท่ ฮา)

หรือแม้แต่

ฮิบาริที่เกลียดการสุมหัวเข้าสปีชี่ยังมาร่วมองค์ประชุมด้วยอาวุธเช่นกัน


ว่าที่บอสมองว้ายทีขวาทีก่อนจะตอบด้วยท่าทีตื่นตระหนกว่า


“นี่ที่พวกนาย....”


ชิ้ง-------------------!!!!


มีแต่สายตาอาฆาตส่งมาเป็นคำตอบเท่านั้น


“มาสุมหัวกันตั้งแต่หัววันนี่...คงไม่ได้มาเรียกร้องขอขึ้นค่าแรงหรอกใช่ไหม”


โครม!!!!


เสียงเหล่าลูกจ้างที่หน้าลงไปวัดพื้นกับความคิดเถิดเถิงของบอสชั่วคราวดังขึ้น อะไรมันจะงกปานนี้ถึงแม้ว่าค่าแรงปัจจุบันมันก็แค่อาชีพหารายได้เสริม ชิวๆไม่จริงจังเพราะมีธุระกิจหลักกันอยู่แล้ว ไม่พึงเมิงตรูก็ไม่อดตาย นั่งงอมืองอเท้าเป็นง่อยไปทั้งชาติเงินยังไม่พร่องเล้ย


“คุณรีบอร์นเลิกเล่นทีเถอะครับ!!! บอสหายไปไหนละครับเนี่ย!!!” ผูพิทักษ์วายุพัดเร็วดังความคิดจริงๆ เผลอแป๊บก็วิ่งเข้าไปถึงให้รีบอร์นเชือดพอดิบพอดี


กร๊อบ!!!


“สงบสติหน่อยพรรคพวก” รีบอร์นกล่าวสั้นๆพอที่หักแขน'มือขวาคนสนิท'ไปแล้ว


‘ แอ๊ก!!! ช่วยนู๋ล๋วย ‘


โกคุเทระที่ถูกหักแขนจากด้านหลังหน้าบอกบุณแทบจะไม่รับแล้ว


“โกคุเทระพูดถูกรุ่นที่สิบหายไปแบบนี้ ไม่ดีต่อวองโกเล่ในยามนี้เท่าไหร่เลยนะครับ อัลโกบาเลโน่ ” เสียงทุ้มนุ่มๆกระชากใจแม่ยกมานักต่อนักดังขึ้นใกล้ๆ


“ใครว่าละ” รีบอร์นตอบ โกคุที่เกือบสิ้นสภาพกลายเป็นศพกำลังจะตั้งใจฟัง


ทว่า!!!


“จะอะไรก็แล้วแต่...ถ้าเคล้นคอให้พูดได้ก็จบสินะครับ” แรมโบวัยสิบปีข้างหน้าพุ่งเข้าชนนักฆ่าหน้าเด็กอย่างไม่ปราณีปราศัย


ผล


“อะ...อดทนไว้” สิ้นคำสั่งเสียวัวหนุ่มก็ลงไปนอนจมกองเลือดเช่นเคย ยามาโมโตนักเบสบอลทีชาติเห็นสถานการณ์แล้วชักเหงื่อตก


“เจ้าหนู..ชั้นว่าชั้นก็ต้องการเหตุผลสำหรับเรื่องนี้เหมือนกันนะ” เสียงเหี้ยมๆทุ้มๆแบบนี้จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากสมเด็จพี่ฮิบาริ ปัจจุบันรักษาการณ์เมืองมินาโมริคาดว่าอนาคต อาจลงสมัครรับเลือกตั้ง ม่ะช่ายแหละ!!!


“ก็อย่างที่ว่านะแหละเดียว ป.ตรี ใบเดียวมันไม่พอยาไส้หรอก เป็นมาเฟียก็เช่นกัน ไม่มีข้อยกเว้นชั้นเลยจำใจกลั้นใจส่งสึนะไปเรียนต่อ ป.โทมาเฟีย ทั้งๆน้ำตาเลยนะเนี่ย เจ้าเนี่ยเป็นเหยื่อ เอ้ย!!! ศิษย์รักของชั้นเชียวแหละ เนี่ยว่าจบโทแล้วจะส่งเอกไปในปีเดียวกันเลย” อาจารย์ผู้เกือบลืมเผยสันดาน อุ้ย!!! ความในใจออกไปทำท่าคิดหนักสุดชีวี


“ยอดเยี่ยมไปเลยครับ...ท่านรุ่นที่สิบ” โกคุเทระที่ทำหน้าเหมือนเห็นเทวดา(ในคราบซาตานมาโปรด)พลอยเป็นปลื้มไปกับพี่แกด้วย


‘เอ่อ ชั้นว่าคงไม่ใช่มั้งโกคุเทระคุง’



ยามาโมโตะที่กำลังจะพูดต่อกันความโง่ของเพื่อนตัวเอง แต่คิดว่าว่าเงียบไว้ดีกว่าปลายปีเค้าติดงานอดิเรกไปแข่งโอลิมปิกจะให้ร่างกายอันแสนสำคัญมาบาดเจ็บก็กระไรอยู่


“แต่ไม่ต้องอิจฉากันไปหรอก ชั้นจะส่งพวกนายไปทีละคน ทีละแห่งจับคู่กันแล้วไปเรียนคอสเสริม ป.โทมาเฟียสุดพิเศษด้วยซะเลย...เพื่อเตรียมรับมือสงครามที่กำลังจะมาถึง”




“เหรอ” ฮิบาริพูดแบบเริ่มไม่ใส่ใจ “งั้นถ้าไม่มีอะไรแล้วชั้นขอตัวก่อนนะ ได้เวลาไปเก็บค่าคุ้มครอง (มาครองชีพของตัวเอง)แล้ว” ว่าแล้วท่านเธอก็เดินจากไป


“งั้นผมก็ต้องขอตัวก่อนละครับ”มุคุโร้เอ่ยยิ้มๆอย่างติดเจ้าเล่ห์


แรมโบ้ศพวัวรอวันเผานอนแอ่งแม้งคาเท้ารีบอร์น


“เอ่อ ว่าแต่ท่านรุ่นที่สิบไปเรียนต่อที่ไหนเหรอครับ” โกคุเทระเอ่ยถามด้วยหัวใจเปี่ยมล้น ถ้าท่านรุ่นที่สิบอยากจะเรียน ป.โท ละก็ เค้าไปเรียนให้ได้มาอีกใบเป็นเพื่อนก็ได้ ( โกคุเทระไปสอบ ป. เอกมาแล้ว )


“ อ้อ~ ถ้าเรื่องนั้นละก็...ไม่ไกลหรอก” รีบอร์นที่เริ่มปรับอารมณ์ได้เอ่ยอย่างภาคภูมิ


“ที่ชายแดนมาเฟียเอง”


ระหว่างนั้นที่ชายแดนมาเฟีย


“เอ้า!!! อย่าหลบสิเว้ยเฮ้ย!!!” โคโรเนโร่ที่เริ่มซัดบาซูก้าใส่ร่างสองร่างที่หลบกันอย่างชุลมุนวุ่นวาย เอ่ยสบถอย่างเสียอารมณ์


“สุดหูรูดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!!!!” หนึ่งในผู้พิทักษ์ซาซางาวะเรียวเฮ ดูเหมือนจะอินมากมายถึงขนาดวิ่งสู้ซัด หมัดผ่ากระสุนลงอาคม ฝ่าดงกับดักระเบิดที่โคโรเนโร่วางไว้อย่างสะใจในอารมณ์(?)


“ม่ายยยยยยยย” สึนะหลบซ้ายหลบขวา ก็รู้หรอกนะว่าอนาคตเค้าจะทำให้ทุกคนต้องตาย เลยต้องรับผิดชอบด้วยการมาเรียนต่อ (จากตัวเองในอดีต)


แต่....


ทำไมต้องมาจับคู่กับอาจารย์และลูกศิษย์ที่เร้าร้อนที่สุดบนพื้นพิภพนี้ด้วย TTVTT


“เฮ้ย!!! แกนะ!!! มีไฟหน่อยสิ!!! ท่าทางฟ่อๆแบบนั้นจะเป็นเจ้าคนนายคนได้ไง!!!”


“ผมก็ไม่ได้อยากเป็นซะหน่อยเจ้าคนนายคนนะ!!!” สึนะเถียงพลางก้มหัวหลบยุทธโลกรณ์การทหารทั้งหลายแหล่ที่พ่อเจ้าประคุณประเคนมาให้อย่างไม่ยั้งมือ


“หืมห์....อะไรนะท่าทางแบบนั้นนี่สงสัยเจ้ารีบอร์นมันจะอบรมมาไม่ดีพอ...สงสัยคงต้องให้ชั้นออกโรงเองแล้วมั้งงานนี้” โคโรเนโร่ควักอะไรบางอย่างออกมาคล้ายๆจรวดขนาดย่อมๆ พร้อมใส่ในปืนเจาะเกราะรถถังประจำกาย


“มาเจอกันหน่อยนะเว้ยเฮ้ย!!! กระสุนลับมาเฟียแลนส์ กระสุนดัดสันดาน!!!” ว่าแล้วเจ้าพ่อก็ไม่พูดพล่ามทำเพลงขึ้นนกแล้วลั่นไกทันที


“ โอ้ ยอดมากเลยครับอาจารย์ “ คุณพี่สุดหูรูดพูดอย่างชื่นชม


ม่ายนะ ขนาดกระสุนเจ้ารีบอร์นยังเกือบๆทำเอาเค้าเฉียดไปยมโลกพูดคุยกับมุคุโร่บ่อยๆ แล้วนี่กระสุนไซร์น้องๆนิวเคลียร์เค้าจะเหลือซากรวดกลับมาฮึดอีกเหรอเนี่ย


ฟิ้ว~ ตูม !



“ อ๊า !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! “



TCB.

อาลั่น โอยยยย จบป.โทมาจะได้เงินเดือนเท่าไหร่เนี่ย สองอาจารยืลูกศิษย์นั้นอีก....

...รอตอนต่อไป คุคุคุ

รอตอนต่อไปนะคะ ^ ^"
ปล.อาจารย์ช่างเร่าร้อนได้ใจจริงๆเลยสิ 55+

เป็นการจับคู่ที่เร่าร้อนจริงๆ นะเว้ยเฮ้ย!(ติดมาซะแล้ว) งานนี้สึนะจะเร่าร้อนตามอาจารย์และศิษย์พี่รึปล่าวเนี่ย? (แอบภาวนาให้ไม่เป็นเช่นกัน)

มันช่างรั่วกระจายได้ใจจริงๆ พับผ่าสิ ก็ว่าไอ้ฉากเปิดมันแม่งๆ สึนะคงไม่ติดหรูขนาดนั้น

แล้วยังคู่ศิษย์อาจารย์ไฟแรงสูงนั่นอีก...

คราวหน้าจะมีอะไรมาให้ขำกลิ้งน้า...

ฮารั่วเลยค่ะ รั่วเลยแน่ะ
จับคู่ได้เหมาะดีนะ = =

โอ้ละหนอ อ่านฟิคนี้แล้วชักอยากรั่วตาม สึนะเอ๋ย... นู๋เกิดมาพร้อมกับชะตาตกฟากที่ว่ากันว่า ซวยที่สุดในประวัติศาสตร์มาเฟียจริงๆ 555+

แต่ชอบรีบอร์นเวอร์ชั่นหรู เริ่ด เชิด แร่ด แบบนี้จังเรยอ้ะ คิวะจางงง XD แต่งมาให้รั่วกันต่อนะ หนุกหนาน อิอิ

เหอๆๆๆๆๆ (ร่วได้ใจมากกร้ากกกกกกกกกกก

เป็นฟิคที่รั่วได้ใจดีมากค่า

รั่วๆแบบนี้ดี...ชอบบบ

รั่วสุดยอด! ชอบตอนบรรดาผู้พิทักษ์มาสุมหัว แล้วบรรยายเรื่องเงินเดือน มันช่างได้ใจจริงๆ

รั่ววววววววววววววได้ใจมาก หนุกๆ มาต่อไวนะจ๊ะ

โอ๊ะ โนโน้โนะ อย่างนี้ม่ายลี้

คริคริ รั่วสุดหูรูดดดดดดดด

Fan Fiction REBORN!

[-Un accident.-] UP.2!

[-ยำแหลก...รั่วกระจาย...วายกระเจิง-]

From. Kikuva



คำเตือน : ฟิคนี้ไม่เหมาะสำหรับบุคลที่มีจิตปกติ หากอ่านเจอรีบปิดทิ้งไปเลยคะ เดียวภาพติดตาแล้วเอาน้ำมันพรายมาราดแล้วมันไม่หาย OK ! ตอนแรกปกติดีเจ้าค่ะ ต่อไปความจิตมันจะทวีไปตามแต่คนเขียนจะเพี้ยน ฮา


__________________________!!!!!!!!!!




ตูม____________________________!!!!!!!!!!!



ฝุ่นควันลอยฟุ้งกระจายทั่วฟ้า ถ้าไอ้คนที่รอดมาได้ก็คงเหลือแต่เศษเนื้อเท่านั่นแล


แต่!!!!


ด้วยศักดิ์ศรีของพระเอกค้ำคอสึนะที่รีบเปลี่ยนตัวเองเป็นโหมดไฮเปอร์ได้ทีนทวงที ทำให้กระเพาะอาหารยังไม่ออกมาฮัลโหลนอกสังเวียนเดือด


ก็นะถ้าพระเอกตายเรื่องก็จบ


คนเขียนจะเอาอะไรหากิน (ก็จริง ฮา)



อีโก้ในกายพระเอกเดือดพล่านราวกับพลาสม่าในตัวจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ (เรื่องอะไรกันแน่ฟร่ะ)


แน่นอนต่อให้เป็นโคตรพระเอกโดนลูกกระสุนระดับล้มน้องๆควาบป่าได้ทั้งคอกแบบนี้ ถ้ารอดมาได้ก็สาหัสพิกง พิการ ไม่ก็ตายโ_งไปแน่นอน



สึนะที่ค่อยๆปรือตาขึ้นมาอย่างกล้าๆกลัวๆเริ่มจัดระเบียบร่างกายตัวเอง


อยู่ครบ


รอดมาได้ไงฟร่ะ


อะไรขาดอะไรเกินมารึเปล่าเนี่ย (หน้าอกหน้าใจมันจะเกินมาหรือไงหนู)



‘ชิ้นส่วนอยู่ครบเว้ยเฮ้ย!!!’ << เอ่อ สึนะกลับมาก่อนลูก



“อ่า ผมยังไม่ตาย” สึนะที่น้ำตาปริ่มราวกับตายแล้วเกิดใหม่แทบจะร้องไห้หรือร้องไปแล้วแห้งแล้ว


“ก็แน่ละสิ...ก็มันไม่ใช่กระสุนลับของชั้นนี่นา...นั่นนะมันแค่กระสุนดัดสันดาน” โคโรเนโร่พูดอย่างภาคภูมิ


“แล้วก็เลิกร้องไห้เหมือนสาวถูกพรากความบริสุทธิ์หรอกเห็นแล้วขัดลูกกะตานะเว้ยเฮ้ย!!!”


พ่อเด็กแกร่งโวยเมื่อเห็นร่างบางนั่งร้องไห้กระซิกกระซากอยู่นั่น คนเป็น รด. เอ้ย!!! ทหารผ่านศึกเห็นแล้วเกะกะลูกกะตา


ก็ได้ว่ะ สึนะที่เริ่มหมดความอดทนคิดเงียบที่สุดในใจ


“แน่นอนว่านายไม่เป็นอะไรมากหรอกนะเว้ยเฮ้ย!!!”


ง่ะ มันยังมีมุขเด็ดซ่อนไว้อีกเหรอฟร่ะ


“ขอบคุณครับอาจารย์” สึนะส่งสายตาปิ้งๆไปให้โคโรเนโร่ ยังไงเสียกระสุนที่ดูเหมือนขีปนาวุธมากกว่ามันก็ไม่มีฤทธิ์อะไรแปลกๆให้ออกอาการมากำเริบแบบรีบอร์นละนะ


ดูเหมือนซวยเซ็ทจะมีโปรโมชั่นหลังการขายเสมอ โคโรเนโร่หยิบวิทยุโทรศัพย์ทหารออกมาเครื่องเบ้งออกมา พลางหมุนๆหาคลื่นโทรหาซี้เก่า


กริ้งงงง


“ ท่านรีบอร์นคะมีสายเข้าจากท่านโคโรเนโร่ที่ชายแดนคะ “ เลียขา เอ้ย !! เลขาหน้าห้องกล่าว


“ต่อเข้ามาเลยจ้า” รีบอร์นที่ขณะนี้เอนหลังที่พนักพิงเก้าอี้ยี่ห้อชื่อก้องโลกเอ่ยอย่างสบ้าย~สบาย “


โคโรเนโร่ส่งสายให้สึนะ


“รีบอร์น....โฮ”


“เป็นไงบ้างการเรียนที่นั่นสนุกใช่ไหมละ?”



‘สนุกกะผีนะสิรีบเอาชั้นกลับบ้านเดียวนี้เลยนะ’


“แน่นอน...ต่อไปนี้ฝากงานที่นั่นด้วยนะ...เรียนจบแล้วชั้นจะรีบกลับไป” เสียงเข้มๆในมาดผู้นำที่เปล่งออกมาจากลำคอของตัวเอง ขนาดเรียวเฮยังแอบปลื้มมม


แต่........

เดียวสิ!!!!

เฮ้ย!!!นั่นไม่ใช่สิ่งที่ตรูจะพูดนี่หว๋า

“โอเค...ถ้านายว่างอย่างนั้น...ชั้นก็จะไม่ส่งคนไปรับจนกว่า...นายจะเรีนจบแล้วกันนะ....ฮิ” พูดจบเค้าก็วางสายไป โอ้ ลันล้า~~~~


ตรู้ดดดดดดดดด


เสียงตัดสายเสมิอนใจหนึ่งแทบสิ้นชีวี


หากน้องนางเคียวโกะยังอยู่แล้วไซร้


นี่มันอาร้ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย


“หึ...เห็นฤทธิกระสุนดัดสันดานรึยังละ...มันจะพูดในสิ่งที่นายไม่พูด...และจะทำในสิ่งที่นายไม่คิดจะทำ...นี่เป็นกระสุนที่ชั้นคิดค้นขึ้นเพื่อจะปลุก...ไอ้กระจอกอย่างพวกนายให้เป็นผู้เป็นคนไงละเจ๋งใช่ม่ะเว้ยเฮ้ย”


พ่อตัวต้นคิดยังคงยืดอกภูมิใจ บนยอดหน้าผาตัดกับทัศนียภาพพระอาทิตย์ตกดินแบบเท่ๆในแบบป้อมๆนะน่ะ



“นั่นนะ...อุ๊บ!!!...ต่อไปนี้ต้องขอฝากตัวด้วยนะครับ”



‘ม่ายยยยยยยยยยยยยย’



ชีวิตช้านนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน


ยังไม่ทันที่จะได้อาลัยชีวิตที่ถูกคุกคาม ภัยที่มาจากที่ไม่ใกล้ก็วิ่งเข้ามาชน


ร่างที่กลิ้งหลุนๆมาจากเฮลิคอปเตอร์พร้อมกันนั้น เด็กน้อยหน้าเงินคนคุ้นตาก็ปรากฎต่อหน้าสึนะอีกครั้ง
หนึ่งในจำนวนเสียงโหวกเหวกโวยวายอะไรมันก็แว่วเข้ามาอย่างชัดเจน


“เฮ้ย!!!! ไอ้เอ๋อแกจะยังตายไม่ได้ถ้าไม่จ่ายค่าเทอมมาก่อนนะโว้ยยยยย!!!”เสียงดังผ่านรอดไมล์ออกมาเมื่อเห็นว่าท่าไม่ดีโดนโกงแน่ๆ

ไอ้ร่างจิ๋วปลิวถลาตามแรงลมตามประสาเงินไว้ก่อนปลอดภัยไว้ทีหลังห้อยตาม