•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

Title: desire
Author: melody
Pairing: - ByakuranXMukuro
Rating: NC-21
Spoilers: -
Disclaimer: Akira Amano
Summary: -
Author notes: HBD P'hiyuura <3~ เพราะเป็นวันเกิดพี่ยูระ ถึงกล้าเขียนขนาดนี้ (ฮา) ว่าแต่ปกติมีใครเขาให้สับปะรดช้ำเลือดช้ำหนองเป็นของขวัญกันเร๊ออออออออออออออออ








-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


สกุณาดุเหว่าแว่วส่งเสียงเจื้อยแจ้วน่ากังขา เสียงกรีดร้องไร้ที่มาหากหยาดเลือดนั้นปรากฎแต่ที่ใด
แสงอัสดงยามเย็นทอทอดทิวาลับลาเรไร รัตติกาลกลืนกินสิ้นซึ่งทุกสิ่งแม้กระทั่งเสียงร่ำไห้
จั๊กจั่น หิ่งห้อย ส่งเสียงร้อง ส่องแสงริบหรี่ราวเทียนไขใกล้สิ้นลม
สกุณาตัวน้อยยังคงร่ำร้อง ท่ามกลางกรงทองข้างเทียนไข
...ดวงตาคู่นั้นเฝ้าคอยให้ผู้ใด...
...มาปลดปล่อยตนสักครา...


------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------



แสงเทียนเปล่งประกายจากเปลวไฟดวงน้อย ก่อเกิดกำเนิดเงาทาบทับบนกำแพงวูบไหว ราวกับปิศาจกำลังเยื้องกรายเข้ามาใกล้ ... เสียงฝีเท้าดังขึ้นท่ามกลางความเงียบที่ไร้แม้กระทั่งเสียงของลมหายใจ ทั้งที่ยังมีร่างหนึ่งที่ถูกพันธนาการอยู่ตลอดเวลาภายในห้องที่ราวกับเป็นกรงขังนั้นเอง...




...เสียงของความเคลื่อนไหว เรียกเสียงกรีดร้องให้ดังก้องในห้วงมโนจิต...สำนึกคิดต่อต้านขัดขืน หากในความเป็นจริงไม่อาจทำได้เฉกเช่นที่จินตนาการ...



"ว่างงานมากหรือครับ"



สายโซ่สีเงินกระทบส่งเสียงกรุ้งกริ้งแผ่วเบายามเมื่อข้อเท้าที่ถูกพันธนาการขยับไหว หยาดโลหิตสีครั่งรินไหลไม่หยุดหย่อน และราวกับปากแผลจะถูกเปิดขึ้นอีกเมื่อข้อเท้าขาวถูกตรึงจับไว้แน่น...



"เพราะมีเธออยู่หรอกนะ ฉันถึงพยายามเคลียร์งานให้เสร็จเร็วๆน่ะ...มุคุโร่คุง..." ริมฝีปากได้รูปเอื้อนเอ่ยแผ่วเบาข้างพวงแก้มขาว ลมหายใจอุ่นๆกระทบผิวบางให้ขนอ่อนทั่วกายลุกเกรียว ลิ้นร้อนไล้เลียซอกคอขาวแผ่วเบาซ้ำๆ ก่อนกดคมเขี้ยวจรดผิวเนื้อ...



สายหมอกเหยียดรอยยิ้มเย้ยหยันแม้ยามร่างถูกตรึงให้นอนนิ่งอยู่บนเตียงสีดำสนิท...สีแห่งรัตติกาลที่ไม่ช้านานคงกลืนกินตัวตนแห่งสายหมอกให้สิ้นสูญไป...


------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


...สกุณาส่งเสียงร่ำร้องเรียกเพื่อนพ้องให้กลับรัง...
...สกุณาตัวหนึ่งเฝ้ามองมิห่างหายหากไม่อาจก้าวโผผินบินเข้าไปรวมฝูง...
ด้วยตัวแห่งตนถูกพันธนาการในกรงทอง...ปีกสีขาวนั้นจึงมิอาจกางออก...
...ได้แต่เฝ้ามองอิสระที่โหยหา...หากไม่มีวันจะได้สัมผัสมัน...


------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------



ร่างขาวหอบระริน กายบางสั่นสะท้าน... ผู้ชายคนนั้นออกไปแล้ว... หยาดน้ำตาจึงมีโอกาสได้รินไหลระบายความเจ็บปวดและเศร้าโศกที่เข้าเกาะกุมจิตใจ มือเรียวขยุ้มผืนผ้านุ่มสีดำที่รองรับเรือนกายขาว สีที่ตัดกันอย่างน่ากลัวราวกับสายหมอกกำลังจะเลือนลางจางหายไป... แต่ในขณะเดียวกันกลับสะท้อนภาพให้เห็นชัดเจนซึ่งความเสียหายที่เกิดขึ้น... ผิวขาวซีดเต็มไปด้วยร่องรอยแห่งตัณหาและราคะของชายหนุ่มที่ไร้หัวใจ...



มือบางขยับกุมท้อง คู้กายซุกใต้ผ้าห่ม... บางสิ่งยังคงคั่งค้างอยู่เต็มร่าง...



...อยากอาเจียน...



ดวงตาสองสีสิ้นไร้ประกายแห่งความอวดดีอีกต่อไป...เมื่อศักดิ์ศรีถูกย่ำยีจนไม่เหลือแม้เพียงเศษเสี้ยว...สิ่งที่แสดงออกจากดวงตาคู่นั้นจึงมีเพียงความหวาดกลัว...ริมฝีปากแดงจัดขบเม้มแน่นจนช้ำชอก...กักกลั้นเสียงสะอื้นให้ศักดิ์ศรีที่ถูกทำลายดูไม่ไร้ค่าจนเกินไปนัก...



...มุคุโร่สะดุ้งเฮือกเมื่อรู้สึกถึงฝ่ามือใหญ่แนบลงบนร่าง... ดวงตาสองสีเบิกกว้าง มือบางตวัดปัดสัมผัสนั้นให้ถอยห่าง...



...หากเมื่อหันมามอง...



...กลับไม่มีผู้ใด...



...หยาดน้ำตารินไหล...ร่างผอมบางหอบหายใจแรง...ตัวเขาในตอนนี้น่าสมเพชอดสู... ถึงขนาดที่แม้กระทั่งตัวเองยังแสนรังเกียจ...



...รังเกียจ...ที่ไม่อาจขัดขืนได้...



ร่างกายที่จดจำสัมผัสที่แสนทารุณนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่ารู้ดี... ถ้าขัดขืนจะเจ็บ ถ้าขัดใจจะถูกทรมาน...



...หวาดกลัวที่จะขัดขืน...



...วันที่สกุณานี้จะได้รับอิสรภาพคงมีเพียงยามที่สิ้นลมหายใจแล้วเท่านั้น...




...ดวงตาสองสีปรือปิด...ลมหายใจที่ปั่นป่วนถูกปรับให้เข้าที่ ผ้าห่มถูกนำมาใช้ต่างเสื้อคลุม ขาเรียวแตะพื้นอย่างมั่นคง ทว่าทันทีที่ทิ้งน้ำหนักลงไปร่างก็ซวนเซจวนล้ม... มือบางยึดขอบโต๊ะข้างเตียงเป็นหลักพยุงได้ทัน... ของเหลวที่ไหลอาบเรียวขาซึ่งรู้สึกได้อย่างชัดเจนนั้นทำให้ชายหนุ่มเหยียดรอยยิ้ม...



...รอยยิ้มที่เหยียดหยันต่อทุกสิ่งในโลก หากแต่ดวงตาไม่เข้าคู่กันกลับไม่หลงเหลือความอวดดีเฉกเช่นที่สามารถยิ้มได้...



ร่างที่มีเพียงผืนผ้าห่มปกคลุมเยื้องย่างเชื่องช้าเข้าใกล้บานหน้าต่าง... มือเรียวทาบบนกระจกใสก่อนออกแรงผลักน้อยๆ ...



ทุกครั้งที่ก้าวเดิน...เสียงของสายโซ่ที่พันธนาการเขาไว้จะดังขึ้นราวกับคำเตือน...ที่แสนเจ็บปวด...



...ไม่มีวันได้รับซึ่งอิสรภาพที่โหยหา...



...เป็นได้เพียงสายหมอกที่ถูกจองจำ...




...ตลอดกาล...



เรือนผมยาวไหวตามแรงลม มือเรียวขาวเกาะระเบียงไม้ ทอดสายตามองไปไกลไร้จุดหมาย... การาสุโผผินบินกลับรัง...สายหมอกเบือนหน้ามองตาม... เมฆาเคลื่อนคล้อยบดบังเงาอาทิตย์ยามอัสดง... แสงสีส้มจางสะท้อนนัยน์ตาให้ดูหมองเศร้ากว่าที่เคย ...หากนั่นอาจหมายถึงความจริงที่ซุกซ่อนปกปิดตลอดมา...



....แกร่ก....



ดวงตาสองสีเบือนมองที่มาของเสียง... เรียวปากบางคลี่รอยยิ้มที่แตกต่างไปจากเดิม...



...นกน้อยในกรงทอง...



...ตัวเราในตอนนี้เองก็คงไม่ต่างกัน...



ร่างผอมบางเดินเข้าไปในห้อง ข้างประตูระเบียงคือโต๊ะที่ตั้งกรงนกสีทอง...




ชายหนุ่มหยิบอาหารนกเม็ดเล็กๆยื่นเข้าไปในกรง... จงอยปากแหลมคมจิกกิน... หากมันกลับบาดผิวเนื้ออ่อนบางจนเลือดซึม...



ดวงตาสองสีมองหยดเลือดสีครั่งแน่นิ่ง...



...ไม่เจ็บสักนิด...



...ทั้งๆที่เลือดกำลังไหล...



...แต่กลับไม่มีความรู้สึก...



...ชินชากับความเจ็บปวด...



บาดแผลเพียงเล็กๆน้อยๆ...






...หากแต่...แม้จะเล็กน้อยเพียงใด... แต่มันก็สร้างความเสียหายให้เฉกเดียวกัน...



นิ้วขาวแตะแผ่วบนริมฝีปาก ลิ้นนุ่มขยับไล้เลียเชื่องช้า ...รสชาติเค็มปร่ากระจายในโพรงปาก...



เมื่อเลือดหยุดไหล ดวงตาสองสีจึงหันไปจับจ้องตัวตนเหตุของบาดแผลในครั้งนี้... มือเรียวไล้บนกรงทองแผ่วเบา...



------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


...สกุณาตัวน้อยยังคงถูกจองจำ...
...อยากปลดปล่อยให้มันได้รับอิสระที่เขาโหยหา...
...และเชื่อว่ามันเองก็คงปรารถนาเช่นกัน...
...แต่หากถ้าทำเช่นนั้นแล้ว...
...เขา...ก็จะเป็นเพียงชีวิตเดียว...
...ที่ถูกกักขังไว้ในห้องนี้...ที่เป็นราวกับกรงขังของสีขาวอันลานตา...


------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------



มันเป็นความเห็นแก่ตัว...มุคุโร่รู้ดี...



แต่จะให้ทำอย่างไร... กับหนทางที่ไร้ทางออกนี้...



ในห้องสี่เหลี่ยมที่ทำได้เพียงแต่นอนรอรับความเจ็บปวด ไร้ทางหนีและไม่มีทางหลีกเลี่ยง...



...จะเดินต่อไปก็เจอทางตัน หากจะถอยหลังกลับก็ไม่อาจทำได้...



...จะทำเช่นไร...ถึงจะได้ปลดปล่อยตนเองจากพันธนาการ...













"ยืนตากลมแบบนี้ เดี๋ยวจะไม่สบายนะ มุคุโร่คุง..."



อ้อมแขนโอบกอดจากเบื้องหลัง เสียงทุ้มต่ำกระซิบข้างหูเรียกอาการสะดุ้งน้อยๆ ...หากไม่อาจหลุดพ้นจากดวงตาคมกริบคู่นั้น...



"เลือด...ยังไหลอยู่เลยนะ"



มือกร้านล้วงเข้าใต้ผืนผ้าที่ห่อหุ้มกายบางไล้ต้นขาที่สั่นระริกสัมผัสได้ถึงของเหลวที่มีที่มาจากสองแหล่ง... หนึ่งคือเลือดจากคนตรงหน้า...อีกหนึ่งคือตราประทับที่เขาฝากฝังให้ร่างงามนี้ไม่มีวันลืม...



สายหมอกไร้ปากเสียงราวกับเป็นบุ้ยใบ้ ไร้คำท้วงแม้ยามร่างถูกช้อนขึ้นอุ้มพาไปวางบนเตียงนอนที่ยังหลงเหลือคราบสีขาวและเห็นรอยด่างของเลือดให้เห็นได้อย่างชัดเจน...




ผ้าห่มที่ปกปิดร่างกายไว้ถูกดึงรั้งออกไป... ร่างขาวเปลือยเปล่านอนนิ่งราวกับซากศพที่มีเพียงลมหายใจและไร้ปฏิกิริยาตอบสนอง ผู้มีอำนาจเหนือกว่าลูบศีรษะที่ปกคลุมไปด้วยเส้นไหมสีน้ำเงินเข้ม... ก่อนออกแรงรั้งให้ใบหน้าเชยขึ้น...



จมูกโด่งและริมฝีปากบางซุกไซ้ลำคอระหง รอยตีตราจองปรากฎแทบทุกที่ของร่างกายไม่เว้นแม้แต่โคนขาด้านใน... แม้จะถูกรอยเลือดและคราบขาวขุ่นปกปิดไปบางส่วน...แต่ก็ยังคงเห็นได้อย่างชัดเจน...



...ดวงตาสองสีปรือปิดลง...แว่วเสียงกรีดร้องซ้ำๆจากห้วงลึกของจิตใจ... แต่ไม่มีวันที่จะได้แสดงออกมา...



------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


...ดวงตาสีดำขลับเฝ้ามองจากในกรง...
สกุณาคงนึกสงสัย...
เหตุใดผู้เป็นเจ้านายจึงดูราวกับกำลังจะพังทลาย...


------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------



...ดวงหน้างามเบือนหนี เมื่อร่างเบื้องบนรุกรานเข้าหา...ดวงตาคู่งามไร้ประกายราวกับบ่อน้ำพุที่เอ่อล้นด้วยความเศร้า ...



นกน้อยในกรงมองตอบกลับมา...และนั่น... ก็ทำให้ดวงตาสองสีปรือปิดลงด้วยความละอาย...



"เป็นอะไร มุคุโร่คุง... เหนื่อยแล้วหรือ..."



แม้จะได้รับการเอ่ยถามราวกับห่วงใย... แต่สายหมอกกลับไม่สนใจ...



เมื่อร่างถูกพลิกคว่ำลง สะโพกมนถูกรั้งขึ้นสูง...



...ต่อให้ตอบว่าเหนื่อย...



...ก็ไม่มีวันที่ชายคนนี้จะปรานี...





...ร่างถูกนอนกกกอดราวกับสมบัติล้ำค่าที่คนตรงหน้าแสนหวงแหน... หากดวงใจกลับหนักอึ้งด้วยน้ำหนักของคำโกหกที่ถ่วงถมทับ... นับนานวันมันยิ่งพอกพูน...




ดวงตาสองสีปรือปิด... ความเหนื่อยล้า ความง่วงงุนจู่โจมให้แทบหลับไปเสียเดี๋ยวนั้น... แขนแกร่งกอดก่ายโอบรั้งเอวบางให้ทั้งสองยิ่งแนบชิด...






...ไร้เรี่ยวแรงจะขัดขืน ไร้กำลังจะต่อต้าน...





...ไม่ต่างจากคนที่กำลังจะตาย...



------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


กลีบซากุระร่วงหล่นลงบนผืนน้ำ ก่อเกิดคลื่นระลอกแผ่วไหว สายลมพัดพานำเสียงสะอื้นให้จางไป...
เมฆาเคลื่อนคล้อยบดบังแสงทิวาหายลับลาหายไปจากสายตาก่อนดรุณีจากฟากฟ้าจะร่วงผล็อย
คืนที่ฝนตก... เหล่าวิหคหลบซุ่มข้างทางหุบปีกป้องปกตนจากหยาดละอองชื้น...
...หากสองปีกนั้นถูกตรึงราวมหากางเขนท่ามกลางสายฝนที่เป็นดั่งคมมีดกรีดแทงร่าง...
...จะเป็นเช่นใดกัน...


------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


ข้อมือบางถลอกชอกช้ำด้วยเชือกหนาที่ผูกมัด ...ตรึงไว้กับเสาเตียงทั้งสอง ...ท่วงท่าที่ถูกบังคับให้คุกเข่า ชันสะโพกขึ้นรองรับแรงอารมณ์จากชายผู้โหดร้าย... มือกร้านสัมผัสเปะปะไปทั่วร่าง เคล้นคลึงผิวขาวๆนั้นให้แดงช้ำ บ้างเป็นจ้ำสีม่วง บ้างสีเขียว ...ลิ้นชุ่มไล้เลียทั่วกายที่เปรอะเปื้อนหยาดน้ำขาวขุ่นที่ถูกยัดเยียดให้ ...ทั้งของผู้กระทำ...และผู้ถูกกระทำ...




ชายหนุ่มแทรกร่างเข้าลึกก่อนปลดปล่อยเป็นครั้งที่เท่าใดของค่ำคืนนี้ไม่อาจนับ ร่างงามแอ่นกายเกร็งเมื่อสายธารระอุร้อนทะลักหลั่งในกายบาง ...ก่อนสายหมอกจะฟุบกายลงกับฟูกนุ่ม สองมือสั่นระริกพยายามรั้งให้หลุดจากพันธนาการหากนั่นรังแต่จะเพิ่มบาดแผลเป็นเท่าตัว



ร่างงดงามบอบช้ำราวกลีบกุหลาบที่ถูกเหยียบย่ำสั่นไหวด้วยแรงหอบหายใจ ...หากยังไม่ทันได้หายใจให้ทั่วท้อง เรียวขาบางข้างหนึ่งก็ถูกจับยกพาดบนบ่าแข็ง ดวงตาสองสีเบิกกว้าง ริมฝีปากแดงเปล่งเสียงกรีดร้องลั่นเมื่อชายหนุ่มสอดแทรกกายเข้าหาอีกครา ...สัมผัสที่มีเพียงราคะ...การกระทำเพื่อสนองตัณหา... สายหมอกพ่ายแพ้ให้กับนภาแห่งรัตติกาลสีขาวอย่างสิ้นเชิง...






.......

น่าสงสารมุคุโร่จังแฮะ