•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

ฮ่าๆๆๆ =[ ]=..
ใช้บอร์ดใหม่ไม่เป็น TT TT!!! ไม่นะ!!
นานเท่าไหร่แล้วนะที่ผมม่ได้เหยียบเข้ามาในมุม Yaoi นี้...คงตั้งแต่ก่อนการสอบที่ผ่านมาจะเริ่มขึ้นได้....ได้...เอ่อ ช่างมันเถอะ = =''
แต่พอผมจะกดคอมเม้น.... "มันกดตรงไหนฟระ" [ชิ้ง..!!] ..TT_TT....ฮืออออออ... ตรูวโง่วววววววว TT[ ]TT!!!
ไอ้แถบข้างบนก็ไม่รู้ว่ามีอะไรบ้าง โค๊ตก็ไม่รู้จัก โฮฮฮฮ TT[ ]TT!!! แง๊!!
...(พักสงบสติซัก 5วิ)....
เอาเป็นว่า...ช่างมันเถอะ T T.. มาคุยเรื่องฟิคนี้กับ T___T~
เรื่องนี้เป็นเรื่องของต้นกำเนิดดาบ "ชิงุเระ คินโทคิ" และสำนัก "ชิงุเระ โซเอน" ครับ ^O^~ วันนี้ผมจะมาเกริ่นนำเรื่องไว้ก่อนล่ะ~
และแน่นอนว่าไม่ใช่การย้อนเวลาเหมือนยามะในฟิค80G แต่ก็ไม่ใช่โผล่ไปอดีตหรอกนะครับ~ แน่นอนว่าความลับ~~
ยังไงตอนนี้ก็.. เกริ่นเรื่องล่ะนะ ^ ^~~

=====================================================================



..อันตัวข้านั้นคือเงามืดแห่งสายฝน.

.. คือความมืดมิดอันไร้ก้นบึ้งและเหน็บหนาว...

..เป็นเพียงผู้ซึ่งคอยหยิบยื่นความตายให้ทุกผู้คนที่ตัวข้าล้วนย่างกรายผ่านไป..


..ตั้งแต่เมื่อใดกันนะ..ที่ร่างกายนี้แปดเปื้อนไปด้วยโลหิตที่ไม่ใช่ของตัวเอง..และสกปรกจากน้ำมือของผู้คนมากมาย...


..สายฝนเอย..เจ้ารู้ไหมว่าตัวเจ้าช่างเย็นเยียบยิ่งนัก...

...เจ้าต่างจากน้องสาวตัวน้อยผู้ไม่รู้ประสี..ซึ่งอ่อนโยนราวสายฝนพรำยามเช้า...

...เจ้าต่างจากน้องชายผู้เริงร่าด้วยรอยยิ้มเพื่อบดบังความขมขื่น..เป็นเพียงสายฝนอันฉ่ำเย็น...


..แล้วตัวข้าที่เหน็บหนาวดุจวรุณยามบ้าคลั่งนี้เล่าคือสิ่งใดกันหนา...

....สายฝนเอย...เจ้าช่วยตอบข้าที...

...ว่าตัวข้านี้จะได้ไขว่คว้าเอาความอบอุ่นของสิ่งใดมาปลอบปโลม....

............................

.......................

..................

.........
.....
..
.
.


…ข้าไม่ได้ตั้งใจ..ข้าไม่ได้ปรารถนาให้ทุกอย่างต้องจบลงแบบนี้…


เสียงสายฝนกระทบลงบนหลังคากระเบื้องเคลือบสีไหม้แม้จะไม่ได้แผ่วเบานักแต่ก็ไม่ได้ปลุกให้ผู้คนลืมตาตื่นขึ้นจากความฝัน ไม่ว่าจะเพราะคนเหล่านั้นอ่อนล้าเกินไปหรือเป็นเพราะสายวรุณมิอาจฉุดให้อีกฝ่ายลืมตาขึ้นมาได้ก็มิอาจทราบ หากกระนั้นดูจะยังมีเด็กหนุ่มผู้หนึ่งที่นอนกระสับกระส่ายอยู่บนฟูกขาวของโรงฝึกดาบแห่งสำนักชิงุเระโซเอน


…ข้าไม่ได้ตั้งใจ..หากทำได้ข้าก็ปรารถนาที่จะย้อนเวลาในวันนั้นให้หวนกลับคืนมา…


จู่ๆอากาศที่สามารถสูดเข้าปอดได้อย่างอิสระก็หยุดชะงักลง ความอึดอัดซึ่งเข้ามาแทนที่ไม่อาจทำให้เขาลืมตาขึ้นมาได้อย่างที่ใจต้องการ มีเพียงเสียงหวีดร้องของสายลมและสายฝนภายนอกซึ่งคละไปกับเสียร่ำไห้อันไม่รู้ที่มาเท่านั้นที่ดังก้องแผ่วบ้างดังบ้างสลับกันไปในโสตประสาท


…ข้าไม่ได้ตั้งใจจะให้เรื่องเหล่านั้นเกิดขึ้น..ทั้งๆที่ข้ายอมสละชีวิตได้เพื่อเขาผู้นั้นแท้ๆ…


“อึ๊..” เหงื่อกาฬไหลอาบทั่วร่างเด็กหนุ่มใจนเปียกชุ่ม ภาพเลือนลางในความฝันของเขาคือหยาดน้ำตาที่ไหลรินลงมาไม่ขาดสายจากนัยน์ตาสีเข้ม น้ำเสียงแสนปวดร้าวจนแทบขาดใจทำให้ยามาโมโตะเกิดความรู้สึกแปลกๆ เขารู้สึกคุ้นเคยกับชายผู้ไม่รู้ที่มาที่ไป แม้แต่ใบหน้านั้นเขาก็ยังมองแทบไม่เห็น..แต่เพราะเหตุใดกันสีของนัยน์ตาคู่นั้นกลับติดแน่นและตราตรึง….


…แต่เพราะเหตุใดใยผู้ที่ต้องตายกลับไม่ใช่ตัวข้า..!!…



“…!!!”


เด็กหนุ่มสะดุ้งตื่นจากห้วงแห่งความฝัน เขาผุดลุกขึ้นนั่งด้วยอารมณ์ประหม่า กลิ่นสายฝนและคาวเลือดจากสนามรบในความฝันยังคงติดตรึงอยู่ในความทรงจำ ยามาโมโตะ ทาเคชิ กระพริบตาปริบๆ เขารู้สึกคุ้นเคยกับซามูไรพเนจรคนนั้นเสียเหลือเกินแม้จะไม่เคยรู้จักกันมาก่อนก็ตาม แต่ดวงตาสีแปลกดุจเปลวเพลิงดั่งไฟดับเครื่องชนกลับเด่นชัดและตราตรึง


..เพียงแต่มันไม่ใช่...ความรู้สึกบอกเขาเช่นนั้นว่ามันไม่มีความเกี่ยวข้องอันใดกับไฟของสึนะแน่นอน...


“ฝันบ้าอะไรน่ะ..” ถึงปากจะพูดไปอย่างนั้น แต่เขาก็ต้องยอมรับว่าความรู้สึกของอีกฝ่ายที่ถ่ายทอดเข้ามาถึงเขานั้นช่างเศร้าสร้อยและเจ็บปวดมากจริงๆ








TBC...

เรามาแค่เกริ่นนำ...

เนื้อเรื่องน่าติดตามจังค่ะ

ซามูไรคนนั้น....เกี่ยวข้องอะไรกับยามาโมโตะหรือเปล่านะ

(แล้วเกี่ยวกับวองโกเล่ด้วยไหม--โยงมั่วแล้วสิ)

เอ่อ...ภาษาอ่านง่ายดีค่ะ
เนื้อเรื่องน่าติดตามมาก...

และอิวาสลุ้นมาก...
ว่าท่านจะมาคู่ไหน???
(มาต่อเร็วนะค่ะ)

ฝัน...ฝันสินะ

นั่นสินะ ท่านจะมาคู่ไหน อยากรู้เหมือนกัน

จะคู่แรร์รึเปล่านา หึหึหึ (หรือเรื่องนี้จะไม่มีคู่?)

รออ่านต่อค่ะ

8059

สุดใจค่ะ

ขอยามะ โกคุเท้อออออออออออออออออออ

เเงTT^TT

ร้องไห้วิงวอน ภาษาสวยมากคร่า...

น่าติดตามอย่างยิ่ง

X80 กลับชาติมาเกิด นี่คือการเดาเจ้าค่ะ

สนใจความแรร์เป็นอย่างยิ่ง เขียนมาเถอะเจ้าค่ะจะติดตามต่อสุดหูรูดดดดดดดด เลย

แล้วในที่สุดก็มา!!!! หลังจากหายไปนานมากมาย...

ขอบ่นหน่อยเหอะ สั้นไปหน่อยมั้ยท่านอาที่รักยิ่ง? = =""" .....ต่อยาวกว่านี้ซะพลีส!!.....

เริ่มมาอย่างยั่ว.....มาต่อไวๆยาวๆด้วยนะขอร้อง = =a....

แล้วจะรอน้า~!!

ปล.อุส่าหนีอ่านสอบมาอ่านเลยนะเนี่ย = =b(โมเมชัดๆ....แค่หนีหนังสือนั่นแหละ = =*) เห็นมั้ยว่าริสเป็นเด็กดี~ > <

ยามะฝันร้าย~ (รี่เข้าไปปลอบขวัญอย่างรวดเร็ว~)

ซามูไรคนนั้น...คนนั้น... Genkishi!!! (ไม่ใช่ละ ...เอาแล้วไง เริ่มแนะนำคู่แปลกๆ ซะแล้ว)

ลุ้นจริงๆ ค่ะ ว่าจะคู่ไหน (เชียร 8059 ของตาย! ขาดใจ!!~)

ในที่สุดมันก็มาต่อ~ เน้อ~~

ใครก็ได้แต่ง 80 เคะให้ข่อยทีเท้อออออ...!!!


[Fic]Rain Shadow :2


“ไงยามาโมโตะ!” สึนะร้องทักหนึ่งในสองเพื่อนสนิทก่อนจะเลิกคิ้วด้วยความฉงนไม่ต่างอะไรกับเด็กหนุ่มผมเงินที่เดินมาเคียงกัน อาจเป็นเพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นคนตรงหน้าโทรมจนไม่อาจแย้มยิ้มร่าเริงก็เป็นได้

“นายไม่เป็นไรแน่นะ” ร่างบางร้องถามด้วยความเป็นห่วง

แม้ศึกชิงแหวนจะเพิ่งจบไปไม่กี่วันแต่พวกวอริเออร์บางส่วนก็ไม่ได้กลับไปอิตาลี่อย่างที่ตั้งใจเพราะติดที่เจ้าชายตัวน้อยทั้งร้องทั้งอาระวาทเมื่อทราบว่าตนจะไม่ได้อยู่เที่ยวญี่ปุ่นอย่างที่ตั้งใจไว้ทำให้แซนซัสที่กลับไปแล้วทิ้งฉลามกับลูซลูเซียไว้เป็นองรักษ์(?)คอยจับตาดูเจ้าชายจอมเอาแต่ใจไว้ให้ดี และนั่นทำให้เขารู้สึกเป็นห่วงเพราะกลัวว่าอีกฝ่ายอาจยังคิดแค้นไม่หายในเรื่องตอนนั้นก็เป็นได้

“ไม่หรอก..เมื่อคืนนี้แค่นอนไม่พอเฉยๆน่ะ” ร่างสูงหันมายิ้มชืดๆให้เพื่อนทั้งสอง เขากุมศีรษะที่เต้นตุบๆ พาลจะล้มลงไปนอนฟาดพื้นซีเมนอยู่หลายครั้ง “พอดีเมื่อคืนถูกผีอำน่ะ… ฝันร้ายด้วย แถมยังมีเสียงร้องไห้อีก พอรู้สึกตัวอีกทีก็เช้าซะแล้ว” พูดจบก็ปิดปากหาวอีกครั้ง แต่คนฟังกลับรู้สึกสยองแทนซะนี่

“แล้วนั่นนายแบกเอาดาบมาด้วยเหรอ” สึนะพยายามเปลี่ยนเรื่องคุย

ยามาโมโตะหันกลับมามองของที่ตนเองแบกมาแล้วยิ้มชืด “แหม.. หยิบผิดน่ะ สงสัยเมื่อเช้าจะเบลอจัดเลยหยิบเอาดาบไม้สลับกับไม้เบสบอลนั่นแหละน้า..” เด็กหนุ่มหัวเราะน้อยๆพลางเกาแก้มแก้เก้อ “สงสัยวันนี้คงเล่นเบสบอลไม่ได้ซะละม๊าง~”

“ไอ้โง่เอ๊ย ขี้ลืมแบบนี้ยังไงๆก็ไม่เหมาะกับจะเป็นมือขวาของรุ่นที่สิบหร๊อก” โกคุเทระขึ้นเสียงสูงก่อนหันไปหารุ่นที่10 ด้วยแววตาเป็นประกาย “เนอะครับรุ่นที่สิบ... รุ่นที่สิบมีแค่ผมเป็นมือขวาก็พอแล้วนะครับ”

“เอ่อ...อา....แฮะๆๆ” คนตัวเล็กหัวเราะแห้ง ชักรู้สึกว่าไอ้เรื่องที่พูดถึงมันคนละเรื่องกันเลยไม่ใช่รึไง


...เฮ้อ..ทำไมเจ้าถึงได้หัวแข็งอย่างนี้นะ...


ยามาโมโตะชะงักฝีเท้า เขาเหลี่ยวหลังกลับไปมองทางที่ยังคงมีบรรดานักเรียนของมินาโมริเดินมาเรื่อยๆด้วยความสงสัย เสียงที่เขาจำได้แม่นยำว่าเป็นของคนๆนั้น..คนที่มีดวงตาสีเปลวเพลิงแสนงดงาม ทว่าครั้งนี้น้ำเสียงของคนๆนั้นกลับแตกต่างไปโดยสิ้นเชิง มันมีความอยากรู้อยากเห็นปะปนไปกับความเหนี่อยหน่ายต่ออารมณ์ของคู่สนทนา



…นี่..ข้าถามเจ้าอยู่นะ...หัดตอบคำถามข้าบ้างสิโยชิมิ...



“โยชิมิ?” คิ้วเรียวขมวดมุนเรียกความสงสัยจากเพื่อนทั้งสองได้ไม่ยาก

“เป็นอะไรไปเหรอยามาโมโตะ? โยชิมินี่ใครเหรอ” สึนะถามด้วยความสงสัย

“พวกนายไม่ได้ยินเหรอ?” เขาเลิกคิ้วก่อนเอามือป้องหูตัวเอง “นั่นไง..เสียงนั่นน่ะ”

แต่เพราะไม่ว่าจะเงี่ยหูฟังยังไงก็ไม่ได้ยินเสียงที่อีกฝ่ายได้ยิน โกคุเทระที่อุส่าห์เสียเวลาหันไปตะโกนด่าร่างสูงที่ยังคงตั้งใจฟังเสียงที่มีเพียงเขาเท่านั้นที่ได้ยินอยู่อย่างเดิม “แกบ้าไปแล้วเรอะ!! เสียงบ้าเสียงบออะไร ไม่ได้ยินโว๊ย!!”



...ทำไมเจ้าถึงไม่คุยกับข้าเหมือนที่คุยกับท่านพี่..คุยกับไอ้องเมียวกำมะลอนั่นล่ะ...


...ตัวตนของเจ้าอยู่ที่ไหนกันแน่..เจ้าที่อยู่ตรงนี้คือตัวตนที่แท้จริงแน่เหรอ...



ยามาโมโตะ ทาเคชิ ไม่อาจได้ยินเสียงกร่นด่าข้างหูราวกับเสียงนั้นไม่อาจส่งไปถึงสมอง เขายังคงได้ยินเสียงบ่นของคนๆนั้นซึ่งดังก้องอยู่ในหัว..ไกลบ้าง...ใกล้บ้าง...เสียงเหล่านั้นยังคงดังสลับกันไปมา มันยังพูดถึงเจ้าของชื่อ ‘โยชิมิ’ ไม่ขาดปากถึงร้อยละเก้าสิบจะเป็นการบ่นประชดประชันก็ตาม แต่เข้าก็พูดชื่อนี้มากไม่แพ้ชื่อ ‘ชิเคียว’ ‘ยาคุโมะ’ กับ ‘ท่านพี่’

ยามาโมโตะยังจำคำที่คนๆหนึ่งเคยสอนเข้าได้เสมอ ว่าทุกๆคำพูดที่หลุดออกมาจากปากนั้น หากเราตั้งใจฟังให้ดีถึงน้ำเสียง โทนสูงต่ำ และความชัดเจนในคำพูด ก็จะสามารถบ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่าอีกฝ่ายนั้นมีนิสัยใจคอเป็นเช่นไร แต่หากจะให้ดีกว่านี้ก็ต้องสังเกตแววตา และท่าทางกิริยาการพูดของอีกฝ่ายให้ชัดกเจนยิ่งขึ้นไป

เขาไม่รู้ตัวเลยว่าตนเองเดินมาถึงห้องเรียนตอนไหน นอกจากจำได้เพียงว่าตนแขวนซองใส่ดาบไม้ไว้หลังเก้าอี้พร้อมๆกับเสียงประตูที่เปิดออกบอกถึงการมาเยือนของอาจารย์ผู้สอน ก่อนที่เขาจะฟุบหน้าลงและผลอยหลับไป...


.........

.......

....

..


แสงแดดแรงกล้ายามบ่ายร้อนจนแสบตา ยามาโมโตะกระพริบตาปริบๆ เขาจำได้ว่าเขาเพิ่งฟุบหน้าลงกับโต๊ะไปเมื่อไม่กี่นาทีก่อน และตอนนี้เขาก็มายืนอยู่ใจกลางตลาดสมัยเอโดะที่พราพราวไปด้วยผู้คนมากมาย พ่อค้าที่หาบเร่ขาบของต่างตะโกนแข่งกันเพื่อดึงดูดลูกค้า หญิงชายแทบทุกคนล้วนสวมชุดกิโมโน มีบ้างที่แต่งกายบ่งบอกว่าเป็นซามูไร..ส่วนใหญ่นั้นเป็นโจนินหรือซามูไรไร้สังกัด และพ่อค้า

จะอะไรก็ช่าง.. เขารู้เพียงแค่คนเหล่านั้นเดินทะลุผ่านตัวเขาไปราวกับธาตุอากาศ... ไม่ได้ยินเสียง ไม่สามารถสัมผัสหรือแตะต้องตัวเขาตรงนี้ได้เลยซักนิด

“นี่มันอะไร..ความฝันเหรอ...” ยามาโมโตะพยายามเค้นเสียงหัวเราะที่แทบจะไม่เปล่งออกมาตามความต้องการ



“แก..ที่แกทำไป แกรู้รึเปล่าว่าข้าเป็นใครน่ะห๊ะ!!?”


เสียงตะโกนลั่นดังคับตลาดเรียกให้ทุกสายตาต้องมองตามอย่างช่วยไม่ได้ แต่ในสายตาของยามาโมโตะกลับรู้สึกเหมือนได้พบสควอโล่คนที่สอง...พลังเสียงที่สุดยอดนั้นทำเอาเขาหลุดหัวเราะออกมาจนได้ แต่ก็ไม่ลืมที่จะวิ่งไปมุงดูกับเขาบ้าง ถึงตอนแรกจะวิ่งหลบไปมา แต่พอนึกได้ว่าสำหรับคนที่นี่เขาก็เหมือนธาตุอากาศ เด็กหนุ่มจึงสามารถเข้าไปอยู่กลางวงได้โดยไม่เป็นปัญหา


“เหอะ! แล้วเจ้ารู้รึเปล่าล่ะว่าข้าเป็นใคร” คู่กรณีย้อนถามบ้าง “ถ้าเจ้าไม่รู้ว่าข้าเป็นใคร ข้าก็ไม่รู้ว่าเจ้าเป็นใครเหมือนกันนั่นแหละโว๊ย! คนเพิ่งเคยพบหน้ากันครั้งแรกยังมีหน้ามาถามอีกว่ารู้จักรึเปล่า.. โง่หรือไม่มีสมองน่ะ..ข้าไม่ได้มีตาวิเศษนะจะได้รู้ว่าเจ้าเป็นใคร”

คำพูดที่กัดเจ็บกินลึกไปถึงขั้วหัวใจ.. ชายในชุดผ้าไหมราคาแพงกำหมัดแน่นด้วยดูรู้ว่าโกรธมากเพียงใด แต่งจากโจนินหนุ่มร่างโปร่งค่อนไปทางผอมบางที่กระตุกยิ้มมุมปากเป็นเชิงท้าทาย เรือนผมสีเข้มที่มัดรวมสูงเป็นหางม้าสั่นไหวตามแรงลม แม้จะอยู่เพียงลำพังท่ามกลางกลุ่มศัตรูสิบกว่าคนก็ดูจะไม่เป็นปัญหา


“หมอนั่น…” เด็กหนุ่มพึมพำ ใช่แล้ว..ดวงตาซึ่งมีเสียงเดียวกับเปลวเพลิงสีอำพัน..คนตรงหน้านี้แหละคือคนที่เขาพบในความฝันแน่นอนไม่มีผิด


ซักพักหนึ่งชายหนุ่มร่างสูงเจ้าของดวงหน้าหล่อเหลาคมคายก็เดินฝ่าฝูงชนมายืนเคียงข้าง ซามูไรหนุ่มรูปงามดูมีชาติตระกูลไม่เหมาะสมที่จะยืนคู่โจนินจอมกวน แม้จะไม่ใช่โจนินชั้นเลวที่แต่งตัวปอนๆทำตัวน่ารังเกียจก็ตามที เขาระบายลมหายใจเล็กน้อยด้วยความเหนื่อย..เหนื่อยกับสิ่งที่เด็กตรงหน้าทำลงไป เพียงแค่มองดูก็รู้ได้เลยว่าใบหน้าเช่นนี้ สองคนนี้ต้องเป็นพี่น้องกันแน่นอน

“ก่อเรื่องอีกแล้วสินะคิน” ผู้เป็นพี่ส่ายหน้าด้วยความระอา “ครั้งนี้เกิดอะไรขึ้นอีกล่ะ”

คนถูกหาว่าก่อเรื่องชักสีหน้าแทบจะทันที เขาหันมาแยกเขี้ยวใส่พี่ชายร่างสูง “จะบ้าเหรอท่านพี่! ข้าไม่ได้ไปหาเรื่องก่อนนะ ไอ้พวกนั้นต่างหากที่มาทำยุ่มย่ามกับยัยบ้า…” พูดไปได้เท่านั้นเขาก็ปิดปากทันทีเพราะสายตาที่ผู้เป็นพี่มองมานั้นวาววับราวกับจะบีบคอเขาได้ทุกเมื่อหากพูดอะไรผิดหูคนใจเย็นไปแม้ซักนิด

“ยัยบ้าไหน? ยัยบ้าอะไรเหรอคินโทคิ” ชายหนุ่มยังคงถามด้วยรอยยิ้ม “ยัยบ้าที่เจ้าพูดถึงคงไม่ใช่ยามาโมโตะ ยูกินะ ว่าที่คู่หมั้นของข้าใช่ไหม” ผู้เป็นพี่ยิ้มหวาน..มันเป็นรอยยิ้มที่ทุกคนลงความเห็นเป็นเสียงเดียวกันว่าหวานเหมือนน้ำผึ้งอาบยาพิษชัดๆ

เด็กหนุ่มโบกมือปฏิเสธทันที “เอ่อ..ท่านพี่ฟังผิดไปมั๊ง.. คือข้ากำลังจะพูดว่า ยัยยูกินะ เฉยๆเอง…บ้าอะไร บ้าที่ไหน ไม่มี๊ ไม่มี” ปากพูดไปแบบนั้นแต่ในใจกำลังตะโกนร้องว่า ‘ตายแน่ ตายแน่ๆ’ อยู่ไม่ขาด.. เขาเผลอหลุดปากไปได้ยังไงนะ ทั้งๆที่รู้ว่าพี่ชายรักยัยขี้โรคตระกูลพ่อค้านั่นขนาดไหน ถ้าไม่ติดว่าเป็นน้องอาจโดนฟันขาดสองท่อนโดยไม่ได้พูดแม้แต่คำแก้ตัวไปแล้วแน่ๆ…คิดเองก็ชักสยอง เขารู้ดีว่าพี่ชายคนนี้ยามลงมือนั้นเป็นเช่นไร หากทำได้จะไม่ขอลองเป็นเหยื่อคมดาบของพี่ชายเลยจะดีซะกว่า...

“งั้นก็แล้วไป..”

ชิงุเระ คินโทคิ ลอบถอนใจยาวเมื่อพี่ชายอย่าง ชิงุเระ โซเอน ดูจะหวง และห่วง ยามาโมโตะ ยูกินะ สาวน้อยในร้านขายซูชิหลังตัวของเขามากกว่ามามัวห่วงสวัสดิภาพของน้องชายเพียงคนเดียวตรงนี้..เมื่อรู้ว่าเธอคนนั้นอยู่ข้างในก็รีบผลุบหายเข้าไปและไม่มีทีท่าว่าจะกลับออกมา

ดวงตาสีเพลิงกวาดมองเหล่านักเลงรอบตัวแล้วจึงทำเพียงเค้นหัวเราะเบาๆ

...เฮอะๆ! เห็นแฟนดีกว่าน้องในไส้...จำไว้เลยไอ้พี่บ้า!!


“..ชิงุเระ คินโทคิ.. งั้นก็หมายความว่า…” ยามาโมโตะมองสำรวจอีกฝ่ายอย่างไม่เชื่อสายตาว่าที่มาของดาบประจำโรงฝึกคือเด็กหนุ่มที่แก่กว่าตนเพียงไม่กี่ปี มิหนำซ้ำยังรู้จักกับต้นตระกูลของเขามาตั้งแต่สมัยเอโดะเนี่ยนะ!!

แล้วยามาโมโตะ ยูกินะ ที่พูดถึง…บรรพบุรุษของเขาเป็นผู้หญิงขี้โรค!!??

คิดแล้วยิ่งต้องกุมขมับ.. ตายๆๆ... อย่าบอกนะว่าตระกูลยามาโมโตะแต่งงานกับตระกูลชิงุเระ.. แล้วทำไมถึงไม่ใช่ชื่อว่าชิงุเระล่ะ? หมายความว่าผู้หญิงคนนั้นยังมีพี่น้องผู้ชายสินะ.. แต่ทำไมล่ะ…

ไม่เห็นจะเข้าใจเลย(โว๊ย)!!!


“ฮึๆ..ไงล่ะไอ้นักดาบไร้น้ำยา.. สุดท้ายแล้วแกมันก็ตัวคนเดียวล่ะว้า!” อา..คำพูดนี้ช่างเสียดแทง...รอข้า(รอด)หลังเสร็จงานนี้ก่อนเถอะไอ้พี่ชายตัวดี!

ดูเหมือนอีกฝ่ายจะได้ใจเมื่อเห็นคู่กรณีชะงักไปครู่หนึ่งจึงทำท่าทีเกทับ “แต่ถ้าแกยอมก้มหัวกราบเท้าข้า.. ข้าอาจจะใจดีปล่อยเจ้าไปโดยไม่เอาเรื่องก็ได้”

“เรื่องเดะ” ไม่ต้องเสียเวลาที่จะคิด คินโทคิตอบกลับทันควัน “อีกอย่าง.. จะให้ข้าคนนี้ไปกราบเท้าเจ้ามันดูจะแย่ไปนะ ข้าว่าเจ้าตายหากที่ควรจะก้มหัวกราบเท้าข้าน่ะ!”


นี่ขนาดอยู่คนเดียวท่ามกลางวงล้อมของศัตรูนะ.. ยามาโมโตะแทบอยากเอาหัวโขกดาบให้ตายกันไปข้าง เนี่ยนะที่มาของดาบมีชื่อของตระกูลเขาน่ะ! ไอ้ตรงไหนที่มันบอกว่าเป็นดาบของฆาตกรบ้างห๊ะ!!


มือเรียวเอื้อมแตะด้ามดาบซามูไรด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปจนรู้สึกได้ถึงจิตสังหารที่ถูกปลดปล่อย.. ดวงหน้าคมเรียบเฉยดุจรูปสลักไม่เหลือเค้าคนจอมกวนเมื่อครู่...ยามาโมโตะเผลอถอยหลังเมื่อสัมผัสได้ถึงความกดดัน

คนๆนี้มัน...


ซ่าาา.......!!!

“ถ้าจะกัดกันก็ไปที่อื่น ไม่ใช่มาทำตัวเป็นหมาบ้าอยู่หน้าร้านของข้าแบบนี้นะไอ้พวกไร้มารยาท”

“.........................................”

ทุกสายตาพร้อมใจกันเงยหน้ามองที่มาของน้ำและเจ้าของน้ำเสียงแสนเย็นชาบนชั้นสองของร้านซูชิ ‘ยามามะ’

ดวงตาเรียวคมดุจพญาราชสีเป็นสีดำมืดมิดวาววับดั่งลูกปัด เรียวปากเหยียดตรงบ่งบอกถึงความไม่พอใจอย่างชัดเจน.. ชายหนุ่มวัยยี่สิบต้นๆผู้นี้มีดวงหน้าซึ่งประดับไว้ด้วยรอยแผลตรงสันจมูกและหางตาข้างขวาเด้นชัดแม้จะไม่ใหญ่มากจนน่าหวาดกลัว หากกระนั้นวิธีการ ท่าทาง กิริยา รวมไปถึงชุดกิโมโนสีรัตติกาลก็ทำให้ยามาโมโตะเผลอนึกไปถึงฮิบาริ..เพียงแต่มันไม่ใช่...คนๆนี้ก็คือหนึ่งในบรรพบุรุษของตนแน่นอน

“ทะ..ทำอะไรของเจ้ากันห๊ะโยชิมิ!!”

คินโทคิที่ได้สติตวาดแว๊ดๆ..ตอนนี้มันทำให้เขายิ่งนึกถึงสควอโล่กับโกคุเทระมากยิ่งขึ้น…เหมือนกันจริงๆ......

“ก็ห้ามไม่ให้หมากัดกันน่ะสิ..หรืออยากโดนถังขว้างใส่รึไง” คำพูดนั้นไม่ใช่คำถาม..เพราะต่อให้อีกฝ่ายจะต้องการหรือไม่ถังไม้ในมือของโยชิมิก็แทบจะปาแสกหน้าคินโทคิไปแล้วถ้าอีกฝ่ายชักดาบมาฟันถังน้ำนั้นขาดไปสองซีกไม่ทันล่ะก็...

“ไอ้..!”

“ถ้าเจ้ายังไม่หุบปากข้าจะเอาปืนเป่าสมองเจ้าซะ” เฉย..คนๆนี้พูดเรื่องแบบนี้ได้เฉยเกินไปแล้ว!!

เพราะรู้จักกันมานานถึงได้รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นคนยังไง ห้ามไปก็เท่านั้น.. เถียงไปก็ไร้ค่า.. กวนใจไปก็มีแต่ตายกับตาย...นั่นแหละ ยามาโมโตะ โยชิมิ...

“ซักวันข้าจะตั้นหน้าตายด้านของเจ้าซะ!!”

ฉึก…!

มีดทำครัวขนาดยาวเกือบเท่าศอกพุ่งปักพ้นห่างจากเกี๊ยะของคินโทคิไปไม่มาก..มันแทบจะทำให้เขาทรุดลงไปนั่งอยู่กับพื้น...หรือถ้าแย่กว่านั้นก็คงเสียบเขาตายอยู่หน้าร้านอาหารเนี่ยแหละ...ให้ตายเถอะ!!

“ข้าคงพูดไม่จบ..ว่าปืนคู่ใจข้ามันมีค่ายิ่งกว่าจะได้เป่าสมองเจ้า และแน่นอนว่าลูกตะกั่วก็มีราคายิ่งกว่าชีวิตเฮงซวยของพวกเจ้านั่นแหละ” ยามาโมโตะ โยชิมิ..แน่นอนว่าสีหน้าของเขายังคงนิ่งเฉยไม่ทุกร้อนอันใด “อ๊ะ..จริงสินะ..” เขาพูดเหมือนนึกขึ้นมาได้ “คินโทคิ เจ้าคงไม่มีวันตั้นหน้าข้าได้หรอกเพราะข้าจะไม่รับฟากความแค้นของเจ้า...และแน่นอนว่าเจ้าคงทำไม่ได้ เพราะข้าเก่งกว่าเจ้า”


ในขณะที่คินโทคิแทบจะเป็นบ้าให้รู้แล้วรู้รอดเพราะปากที่กวนประสาทนั่น อีกด้านหนึ่ง...ยามาโมโตะ ทาเคชิเองก็อ้าปากค้างกับคำพูดของบรรพบุรุษ...โอ้.. นี่น่ะเหรอต้นตระกูลของเขา..คนที่เขาได้รับการสืบทอดสายเลือดมาน่ะ...คนๆนี้น่ะนะ…เฮอะๆๆๆ...

...หวังว่าตระกูลนี้คงมีพี่น้องอีกซักคนนะ...



= = = = = = = = = = = = = = =

5 หน้า กับอีกนิดหน่อย =[ ]=!! ฮ่าๆๆ...ในที่สุดก็ fix นิสัยของโยชิมิได้ซักที! พ่อคนหน้าตายที่ได้รับนิสัยมาจากฮิบาริไม่มากก็น้อยคนนี้นี่แหละ!! (น่าร๊ากกก)<<เฮ๊ยๆ

อืม...อย่างที่ทุกท่านอ่านไปไม่ปิดหรอก..นั่นแหละชิงุเระ คินโทคิ เจ้าของตาสีโอปอไฟ กับเรือนผมสีน้ำตาลเข้ม.. แต่โซเอนตาคนล่ะสีนะ แน่นอนว่าไว้ค่อยบอกต่อครั้งหน้า ^ ^

และอีกเรื่องคือ…ตระกูลยามาโมโตะมีพี่น้อง 3 คนนะครับ.. คนแรกคือ โยชิมิ(21) คนที่สองคือ ยาคุโมะ(20) คนที่สามคือ ยูกินะ(18) ส่วนคินโทคิ(19) และโซเอน(21) ครับ

นิสัยของยาคุโมะจะเป็นอย่างไรโปรดติดตามในตอนที่ 3 นะครับ ^O^~!

ร่วมด้วยช่วยกันเม้นเป็นกำลังใจด้วยนะเออ!!

ตอบเม้นน้อ~


คุณ Seran
>> จะว่าเกี่ยวกับยามามะก็เกี่ยวนะ เป็นดาบนี่.. แต่จะว่าไม่เกี่ยว..โดยตรงก็ถือว่าไม่เพราะคินโทคิเป็นคนที่เกิดในสมัยเอโดะครับ ^ ^
และแน่นอนว่าไม่เกี่ยวข้องอันใดกับวองโกเล่ครับ เพราะสีตาต่างจากสึนะ นะเออ ตาของคินโทคิเขาเป็นสีส้มอำพันแบบโอปอไฟน่ะ~

คุณ Varsator
>> โอ๊ะๆ โอ้~ ขอขอบพระคุณมากที่ท่านบอกว่าภาษาของข้าน้อยนั้นสวย TT^TT~ (คำชมนี้คงอยู่อีกไม่นานตราบเท่าที่ผมยังไม่สติแตก...มั๊ง)
ส่วนคู่ไหนนั้น...ความลับครับ ^ ^

คุณ davi
>> นั่นสินะ..คู่แรร์รึเปล่าน้อ~
ตอนแรกก็กะจะให้ไม่มีคู่นะ แต่ริสสึเขาโวยมาว่า “ไม่มีคู่แล้วเอามาหมวด Yaoiทำไม” ผมที่เป็นอาต้องร้องไห้กระซิกเพราะความใจร้ายของหลายเลยแหละครับ TwT~ ก็คนเขาจะลงอ่ะ...ฮือ....
อ๋อ! มีน่ะมี มันจะส่อไปเองโดยธรรมชาติให้ทุกท่านได้จิ้น อาจมีจูบบ้าง แต่ไม่(น่าจะไม่)ถึงขั้นเรทหรอกนะเพราะผมแต่งไม่เป้นนน~! (กรุณาอ่านออกเสียงสูง)

คุณ tatas_tab
>> 8059เรอะ! /คว่ำโต๊ะ!! ไม่อ๊าววววว!!! ผมไม่ชอบคู้เน้ TT[ ]TT!!! กรี๊ซซซซซ…..!!! /ขย้ำคอ tatas_tab แล้วเขย่าๆๆ (ล้อเล่น =w=;; ถ้าฆ่าตายไปก็ไม่มีคนมาเม้นฟิคผมสิ..รอดไปนะครับ…ฮึๆๆๆ = =+)
ขอบคุณครับที่บอกว่าภาษาผมสวย ^ ^ ฮุๆ (ยามามะกุไม่ได้แจ้งเกิดในฟิคนี้แน่นอน ^ ^~~ ฮุๆๆๆ.../ลอยละล่องบินจากไป...)

คุณ ruk21us
>> "X80 กลับชาติมาเกิด" โอ๊ะ...น่าสนใจ =w= ขอแค่ 80เคะก็พอ..กับใครก็ได้(ยกเว้นพวกตาลุงอย่างอิเอมิสึ.. = =)
สนใจแรร์เร้อ~ เอาไงดีน้า...จะพยายาม พยาย้าม พยายาม...แต่ไม่รับปากนะครับ ^ ^

(ไอ้)คุณ(หลาน) D_Eriz
>> นานเหรอ? = =?? หายไปนานเหรอ??? แหม~ ไม่บอกไม่ยักกะรู้นะว่าผมหายไปนานน๊านนนานน่ะ ^o^ ฮุๆๆๆ~
หา? อะไรนะครับ?? สั้นไปเหรอ?? ผมไม่ลงบรรทัดเดียวก็บุญของริสแล้วนะ =w=~ เนอะ?
ใช่ๆ..ที่แอบมาอ่านเลยนั่นเป็นข้ออ้างต่างหาก ใช่มั๊ย =[ ]=!! ฮ่าๆๆ ตาวิเศษเห็นนะ
แล้วที่มาว่าของชาวบ้านฟิคของตัวเองล่ะไปถึงไหนแล้ว!!??

คุณ lucent
>> ซามูไรคนนั้น...Genkishi =[ ]=!! โอ้! เดี๋ยวก็จับลงซะเลยนิ!! คิดไปได้นะครับ = =;;;;
…..8059 อีกแล้ว..เชอะ =3=~ มันไม่ได้แจ้งเกิดในฟิคผมหรอกคู่นี้...


1880..เอ๊ย! 8018 80G และ 80เป็นเคะ จงเจริญ TT[ ]TT!!! /กรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง

ชักอยากรู้แล้วว่ายามาโมโตะได้นิสัยนี้มาจากใคร --

(อ่านแล้วเหมือนฮิบาริอีกคนจริงๆ โยชิมิเอ๊ย--อ่านตอนแรกชื่อเหมือนผู้หญิงเลย แอบจิ้นไปแล้วว่ายามาโมโตะคือโยชิมิ)

เอ่อ......ยามะมันรั่วมันเพี้ยนขึ้น!!! =[]=!!!

ริสชอบคินโทคิมากกว่าอะ ฮ่าๆๆๆ ปากมากดี 555+
(ท่านอาก็ชอบก็รักโยชิมิไปละกัน กร๊ากกกกกก คนนี้ริสขอ วะฮะฮ่าๆๆ)

รอเจอยูกิจังอยู่นะ =w=~ อิๆๆ

แล้วจะรอตอนต่อไป!!

ปล.ฟิคริสไม่ได้หายไปไหนหรอก.....ลงโหลโยนลงทะเลให้ปลากินหมดแล้ว = =a....

เอาล่ะ จะเดาต่อล่ะนะเจ้าคะ หรือว่า ทาเคชิคุงจะคือโยชิมิกันนะ ??? ถ้าแบบนั้นคงสนุกพิลึก แต่ไม่ว่าแบบไหนก้น่าติดตามเจ้าค่ะ

ยามะเคะนั้นน่าสน ตอนนี้กำลังพีคกับเคะแบบนี้ ( โดนน้องเล็กไซโคมานานจนได้เรื่อง )

ป.ล. แหม๋ท่าน D80 กับ 3380 เค้าก็แต่งนะ ( ฮา )

ชอบภาษาของท่านมากๆเลยครับ

เข้าใจง่ายดี

เรื่องน่าตามมากๆ

เเอบเชียร์ 80 เคะ 55+

เดาๆ อยากให้เปน1880 ครับ ^ ^"

จะโดนเเม่ยก8059ฆ่าเอามั้ยเนี่ย?

สนยามะเคะอย่างแรงกล้า~~~!!!!

เชียร์ให้แต่งเลย~!!!

8059ก็ชอบนะ(/โดนคนเขียนเขม่น..)แต่ตอนนี้อยากอ่าน80เคะมั่ง เป็นความพีคแบบแปลกๆที่ข้าพเจ้าไม่ได้มีแค่คนเดียวใช่ไหมที่คิดแบบนี้ TvT

เชียร์ 1880 กับ S80 !!!

โดนส่วนตัวชอบ คินโทคิ นะ โวยวายน่ารักดี ฮี่