เอื๊อก... รุสึกชอบคำพูดตอนปลดปล่อยสวัสดิกะ >.<
อยากแต่งฉากบู๊ให้มากก่านี้!!!!!!
แต่มันเริ่มยืดไปและ... TwT ไอ้ที่พลอตไว้มันเลื่อนหมดเลย ฮือๆ บ้าชัดๆ
เอาเปนว่า ตอน 9 นี่มัน..... ยังจะถึกกันอีกหรอ!!
สุดท้ายแอบหวานเล็กๆ (ทั้งที่ชื่อเรื่องมันไม่น่าหวานเลย!!)
[Fic] Katakyo Hitman REBORN! : SM INSTINCT
Pairing : Belphegor , Gokudera Hayato
By : Sir Neer
9~* ศึกสุดท้าย (3) Part 1/4
หึหึหึหึ...
ไม่ยักกะรู้แฮะ ว่าจะมีคนอย่างชั้นอีกคนบนโลก
แต่ไม่ว่าแกจะมีสัญชาตญาณนักฆ่า และจิตสังหารดุดันและป่าเถื่อนนั่นอย่างไร
ถ้าแกใช้มันไม่ได้ ก็คือไม่มีนั่นแหละ
ดูชั้นเป็นตัวอย่างเอาไว้แล้วกัน!
ถ้าไม่ตายซะก่อนละนะ!!
ภาพของฮิบาริ เคียวยะเมื่อ 2 ชั่วโมงก่อนไหลย้อนเข้ามาในความคิด
การต่อสู้ที่ไม่ได้เดิมพันด้ยวความเป็นความตาย แต่ก็เหมือนฟาดฟันกันด้วยศักดิ์ศรี
คนๆที่จู่ๆก็โผล่เข้ามาในวัฏจักรชีวิตของเขา ก็ไม่ได้เข้ามาเปล่าๆ แต่กลับเอาช่วงเวลาดีๆ(?)ที่ฝึกซ้อมกันแทบล้มประดาตายมาให้ -- ช่วงเวลาที่มีค่า ที่เขาคิดว่าตัวเขาเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง
แกก็เหมือนผลไม้ ต้องรอให้สุกงอมได้ที่ถึงจะเอามากินได้รสอร่อย
กว่าจะถึงตอนนั้น
อย่าให้ใครชิงเด็ดไปก่อนเป็นอันขาด โกคุเทระ ฮายาโตะ!
ชั้นนี่แหละที่จะเป็นคนฆ่าแกเอง!
เสียงของฮิบาริก้องสะท้อนไปมาในสมอง...
เสียงที่เขาเพิ่งจำได้... ว่าเคยได้ยินเมื่อ 2 ชั่วโมงก่อน
ทั้งที่คิดว่าจำอะไรไม่ได้เลย แต่ตอนนี้เขากลับจำทุกๆอย่างที่เกิดขึ้นในวันนี้ได้อย่างแม่นยำ ทั้งท่วงท่าการต่อสู้ของฮิบาริ หรือของเขายามที่มีออร่าจิตสังหารแผ่ไปทั่วทั้งกาย... หรือแม้แต่คำพูดทุกคำที่หมอนั่นกล่าวออกมา
ถ้าแกมีสติในขณะที่ใช้พลังนี้
เมื่อนั้นแกก็จะเป็นนักฆ่าเต็มตัว ที่ใช้จิตสังหารได้ดังใจ!
และเขายังสามารถจดจำใบหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความตกใจของชายผมสีดำคนนั้นได้ ซึ่งมันก็ไม่ต่างจากใบหน้าที่ตกใจในยามนี้ของเบลเฟกอน -- ศัตรูตัวฉกาจของเขาในคืนนี้!!
หรือนี่จะเป็น... สัญชาตญาณนักฆ่าที่หมอนั่นว่าหรือเปล่านะ?
โกคุเทระรู้สึกเหมือนตัวเองได้กำลังวังชากลับมาเหมือนเดิม ไม่สิ! ต้องบอกว่ามากกว่าปกติที่ควรจะเป็น!
"มาแล้วสินะ"
เสียงของชายเชื้อิตาเลี่ยนกล่าวขึ้นเหมือนรำพึง ใบหน้าใสที่ล้อมกรอบด้วยเส้นผมสีทองละมุนนั้นดูจะเต็มไปด้วยร่องรอยความประหลาดใจ แต่กระนั้นก็ยังคงมีรอยยิ้มหวาน(?)กว้างประดับหราที่ปากบางนั้น
รอยยิ้มที่เหมือนกับไม่สะทกสะท้าน
รอยยิ้มที่เหมือนกับ... ไม่เข้าใจสถานการณ์เลยว่า มันได้เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิงแล้ว
ไม่สิ ต้องบอกว่ารอยยิ้มนั่น... กำลังรอรับการตอบโต้ของเขาอย่างใจจดจจ่อมากกว่า!
ใช่... หมอนี่มันหน้าหนานัก
ทั้งไม่สามารถแยกแยะผิดชอบชั่วดี
ทั้งไม่คิดสำนึกความผิดที่ตนทำ
สงสัยจริงๆ... ว่าคนแบบนี้จะเคยเสียใจบ้างหรือเปล่า
จะเคยร้องไห้ที่เสียสิ่งสำคัญไปหรือเปล่า?
หรือเสียไปจนหมด จนไม่รู้จะเสียใจไปทำไม... หรือเปล่านะ...
เพราะดวงตาคู่สีแดงคมที่แลบแพลมจากปอยผมสีทองนั้นมันเกินที่หยั่งลึกไร้ก้นบึ้ง... สีแดงที่แม้จะสะท้อนความเป็นมนุษย์เฉกเช่นเดียวกับเขา แต่กลับดูลึกลับลึกซึ้ง เหมือนปิดบังความนึกคิดและความรู้สึกนานาประการของมนุษย์
ยิ่งเห็น ยิ่งตีความไปต่างๆนานาว่าคนตรงหน้าเขามันช่างไร้จิตใจ
ไร้สามัญสำนึก และความรู้สึกผิดถูก!
คนแบบนี้...
คนอย่างนี้...
"อย่ามองเหมือนแค้นเจ้าชายนักหนาอย่างนั้นสิ" เสียงยียวนนั้นออกจากปากบางที่ยังคงยิ้มระรื่นไร้แววสำนึก ก่อนสายตาคู่สีแดงจะตวัดมองมาราวกับจะหยั่งรกรากเข้ามาจ่อเอาความลับจากภายในของเขาเอาดื้อๆ "อะไรกันๆ คนที่เจ้าชายฆ่าน่ะ ไม่ใช่แม่แกสักหน่อย...."
ทันที่จะจบประโยค โกคุเทระก็ไม่ได้อยู่ฝังอยู่กับที่ แต่กลับต้องเอี้ยวตัวหลบปลายมีดนับสิบที่พุ่งมายังตน
"แต่นั่นมันแม่ของเจ้าชายเองต่างหาก!!!"
ทันทีที่จบประโยค โกคุเทระรู้สึกเหมือนร่างของตัวเองร้อนราวกับเป็นมอร์เตอร์ที่ได้รับการอุ่นเครื่อง ก่อนจะก้าวเท้าติดบูทสปีดเทียบเท่ากับความเร็วของพวกเมเซล่าเพื่อหลบชุดมีดที่พุ่งมาไม่หยุดราวกับเป็นขีปณาวุธ!
แต่เขาก็หลบได้หมดอย่างสวยงาม!
ไม่รู้จะอธิบายเป็นหลักการทางโมเมศาสตร์ให้เป็นภาษาที่มนุษย์อย่างเราๆเข้าใจอย่างไรว่าร่างกายของเขาวิเศษเพียงใด ทั้งความเร็ว และกำลังขาที่ไม่รู้จักปวดเมื่อวิ่งนช่วงเวานานเช่นนี้ เป็นความเร็วที่เหนือชั้นเรียกได้ว่าสวัสดิกะของอิจิโกะก็คงไม่เทียบเท่า! -- แต่กระนั้นเขาก็ไม่ได้ประมาทหรอกนะ ก็ในเมื่อศัตรูของเขาคือคนที่มีรังสีทำลายล้างสีดำมืดเหมือนกับเขา!
ซึ่งนั่นหมายถึง... เหมือนกับฮิบาริ เคียวยะ
ผู้ที่สอนให้เขาจดจำด้วยร่างกาย และสัญชาตญาณอย่างแท้จริง!
ฮึ! ถ้าแกทำได้ ชั้นก็ต้องทำได้!
พอสามารถขยับร่าง เคลื่อนไหวได้ตามอำเภอใจ ก็อยากจะประกาศศักดิ์ดาพละกำลังที่มีสักหน่อย!!!
เพราะนี้ไม่ใช่เวลาที่ควรจะมาดีใจในความสามารถพิเศา แต่เป็นเวลาที่ควรจะปิดศึกที่ยืดเยื้อนี้สักที
และเพื่อ... กอบกู้ศักดิ์ศรีที่หล่นฮวบเมื่อครู่ด้วย!!
รวบรวมสมาธิไว้ที่กึ่งกลาง!!!
โกคุเทระปล่อยกำปั้นไปในอากาศที่ว่างเปล่า ก่อนลมแรงยามค่ำคืนจะมารวมตัวกันที่กำปั้น และพุ่งรี่ริ่วไปยังจุดหมาย -- เบลเฟกอนยิ้มระรื่นก่อนจะกระโดดหลบอย่างสวยงาม และต้องหลบอีกเป็นนับสิบๆครั้งในเมื่อเขารัวกำปั้นซะขนาดนี้
พอเห็นหมอนั่นหลบตั้งแต่หมัดแรกก็เข้าแผนตรงเผง ไดนาไมต์ขนาดจิ๋วที่ยังไม่จุดไฟไหลลงแทบเท้าพุ่งจี๋ไปบนพ้นราวกับติดเครื่องยนต์กลไก ก่อนที่แสงสีแดงจะพุ่งเหมือนเป็นสะเก็ดไฟ และกลุ่มควันหนาจะอื้ออึงไปทั่วบริเวณ
นั่นจึงทำให้ระบบป้องกันภัยเริ่มทำงาน
หยดน้ำพรั่งพราวเป็นสาย บดบังทัศนียภาพที่มืดครึ้ม แต่กระนั้นโกคุเทระก็รู้สึกขอบคุณอาคารก่อสร้างที่ติดตั้งระบบปะปาไว้เรียบร้อยเช่นนี้ เพราะความชุ่มฉ่ำของมันทำให้เขารู้สึกกระปรี้ประเปร่าและตาสว่างจากการถูกทารุณกรรมเมื่อครู่
ดูท่าว่าไม่ได้มีแต่เขาเท่านั้นที่รู้สึกดี ถ้าดูๆไปแล้วเจ้าเบลเฟกอนที่หอบตัวโยนจากการหลบระเบิดเมื่อครู่ก็ดูจะหายเหนื่อยอยู่เหมือนกัน
"เห็นเล่นแบบนี้มา 2 ครั้งแล้ว ช่วยบอกหน่อยได้มั้ย ว่าทำได้ยังไงกัน" เบลถามเสียงใสติดจะล้อเลียนขณะที่มือก็ปาดหยาดหยดน้ำที่เกาะบนเนินแก้ม --โกคุเทระยิ้มเหมือนเดาออกว่าคนต้องหน้าต้องถามอยู่แล้วแน่ๆ
"วัตถุที่เคลื่อนที่ไปบนพื้นขรุขระย่อมทำให้เกิดแรงเสียดทาน และแรงเสียดทานนั้นก็ทำให้เกิดความร้อน และยิ่งความเร็วของวัตถุมาก ความร้อนก็จะยิ่งเพิ่มขึ้น วัสดุที่ใช้ทำปลอกหุ้มไดนาไมต์ก็จะละลาย แน่นอนว่ามันทำให้ดินระเบิดข้างในประทุได้ยังไงล่ะ!" โกคุเทระตอบรัวเร็วขณะที่มือข้างหนึ่งคีบบุหรี่ขึ้นสูบ และมืออีกข้างก็ยกกำปั้นขึ้นไปตรงๆ "ส่วนที่จะถามว่าทำยังไงให้ไดนาไมต์เคลื่อนที่ได้ มันก็ต้องได้ชิมไอ้นี่ก่อน!!"
ว่าแล้วเบลก็หลบแรงลมที่เหมือนจะชกใบหน้าเขาให้หงาย ก่อนจะกระโดดถอยหลังเพื่อหลบร่างบางที่พุ่งมาด้วยความเร็วที่ราวกับทอร์นาโดบ้าคลั่ง
แต่ยิ่งประชิด เขาก็ยิ่งได้เปรียบ!
เบลเฟกอนเผยอยิ้มบางที่มุมปากก่อนจะชักเล่มมีดนับสิบด้วยความเร็วดุจร่ายมนต์ มืออีกข้างก็เหมือนจะปล่อยเส้นด้ายใสให้พุ่งไปยังข้างหน้า
ถ้าเป็นในเวลาปกติ โกคุเทระคงจะมองไม่เห็นเส้นด้ายเหล่านั้น แต่ก็อย่างที่บอกไว้นั่นแหละ! ว่าเขามีร่างกายที่วิเศษกว่าเดิมมาก!
ในวินาทีต่อมาเส้นด้ายเหล่านั้นก็ลุกใหม้ ก่อนที่แก๊สสีแดงจะลอยขึ้นปกคลุมทัศนียภาพ เบลเฟกอนชักมือกลับมาก่อนจะพุ่งปลายมีดแหลมคมไปข้างหน้า ในตอนนั้นเองที่มือของเขาถูกจับกุมด้วยมือบางของโกคุเทระ
"ชิ!" เบลสบถและเหวี่ยงตัวไปด้านขวาโดยเร็ว ก่อนจะกระโดดขึ้นเพื่อให้ร่างของคนข้างล่างเป็นจุดหมุน และในวินาทีต่อมาปลายมีดคมหลายสิบก็วิ่งเข้าหาจุดกึ่งกลางการหมุนราวกับถูกแม่เหล็กดูด!!
โกคุเทระกัดฟันกรอด ก่อนจะใช้ปลายเท้ายันร่างให้กระโดดสูงขึ้นในระดับเดียวกับเบล
"ตามตื๊อจริงๆ" เบลเฟกอนว่าทั้งที่ใบหน้ายิ้ม ก่อนมืออีกข้างจะหงายมาข้างซ้าย นิ้วกลางและนางหักเข้า -- โกคุเทระแน่ใจว่านั่นเป็นกระบวนท่าหนึ่งจากภาพยนต์ชื่อดัง -- ก่อนที่เส้นด้ายชนิดพิเศษจะพุ่งไปยังผนัง พลันนั้นเองที่ร่างของโกคุเทระถูกฉุดให้ไหลไปตามอากาศ ตามทิศทางที่เบลเคลื่อนที่!
และการเคลื่อนที่ของเบลก็ไม่ได้ช้าไปกว่าเสือชีตาร์แชมป์โลกหรอกนะ!
โครม!!!
ทันที่จะได้คิดอะไรให้มากความไปมากกว่านี้ ใบหน้าของเขาก็ชนโครมใหญ่กับผนังจุดหมาย ก่อนร่างของเขาจะไถลจากผนังลงไปกองกับพื้น
"วิชาแผลงๆจากเรื่องสไปเดอร์แมนล่ะ ชิชิชิ" เบลหัวเราะร่าก่อนปลายเท้าจะจรดลงบนพื้นอย่างนุ่มนวล -- ในขณะที่โกคุเทระยันกายลุกขึ้น และใช้หลังมือเช็ดเลือดกำเดาและเลือดที่มุมปาก -- "เอาล่ะ ขอถามนะว่าทำไมจู่ๆถึงนึกครึ้มจะสู้กันล่ะ?"
"ยังจะมีหน้ามาถามอีก!!" โกคุเทระตวาดเสียงลั่นอย่างมีน้ำโห -- โมโหที่คนตรงหน้ายังคงทำเป็นไม่รู้เรื่องรุ้ราว ทั้งๆที่ตัวเขาคิดอะไรไปถึงไหนแล้ว! -- "แกมัน... แกมันสมควรตาย!!"
"สวมควรตาย?" เบลทวนคำ ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะสนั่นลั่นห้อง -- โกคุเทระรู้สึกเหมือนมีน้ำโหขึ้นมามากกว่าเก่า -- "ชิชิชิ เจ้าชายได้ยินคำนี้บ่อยออกจะตายแล้ว ต่อให้เป็นคนอย่างแกมาพูด เจ้าชายก็ไม่ฉุนหรอกนะ!"
'คนอย่างแก' นี่มันหมายความว่าไงฟะ!!
โกคุเทระส่งสายตาโกรธแค้นแทนคำตอบ เพราะไม่คิดว่าคนตรงหน้ามันจะด้านและหนา ถ้าให้ฟาดปากกันละก็ สติของเขาคงจะขาดผึงต่อไม่ติด และอาจจะวู่วามจนดูโง่ไปเลยก้ได้!
และด้วยเบลที่สามารถสังเกตความผิดปกตินั้นได้ จึงฉีกยิ้มหราอย่างสดใส(?) ก่อนที่เบลจะยังคงกล่าวท่าทีไม่สะท้กสะท้าน "นี่อย่าบอกนะ ว่าแกคิดว่าเจ้าชายแคร์เรื่องพรรค์นั้นน่ะ? แหม! ขอบใจนะที่รู้สึกแบบนี้แทนเจ้าชาย... แต่..."
ว่าแล้วมีดนับสิบก็พุ่งมาไม่ให้ทันได้ตั้งตัว แต่กลับถูกควันสีแดงเพลิงเผาจนกระจุย
"นั่นแหละที่อภัยให้ไม่ได้!" โกคุเทระว่า ก่อนจะกระโดดตัวลอยบนอากาศ ขณะมือสองข้างก็ไขว้กันในท่าที่เตรียมจะปาไดนาไมต์ แต่ในเมื่อมือนั้นไม่ได้ถือไดนาไมต์สักหน่อย!!
มีต่อนะเจ้ามะฮ่ะ >>>>
|
ชอบฉากนอนซบอ่ะคร่ะ เคะ เคะ
