•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

Title : Land of Namimori-hazard
Rate : NC-17
Pairing : XS , 1827
Genre : Parody , Comedy , AuFic , Adventure , Horror (?) , Sci-fi (?) , รั่ว
Warning : มันรั่ว!! มันฉ่อย!! ตัวละครหลุดกระเจิงกระจาย!!
Summary : และแล้วชะตาซวยของซือคุงก็มาอีกแล้ว + มันมีอีกหน่อที่ซวยด้วย
Note : ซีรี่ย์เกมส์รีบอร์นพาฉ่อยเกมส์ที่สาม... มันมากับการโดนสครีม


เหตุเกิดจากการคุยกับบุคคลท่านหนึ่งใน MSN = =…. ถ้าไม่ทำตามรีเควสเราจะโดนหลอกหลอน.... แถมบอกว่าจะยอมโดนปาหัวเป็นเพื่อน(?)

อนึ่ง เรื่องนี้ดำเนินผ่านสายตาตัวเอกสองคน..... เดาว่าเป็นใครเตอะ =A=" แต่เค้าไม่ใช่ผู้พิทักษ์

------------------------------------------------------------------------------------------






[align=center]ฟิ้วววววววววว[/align]








เสียงสายลมพัดลอดช่องเล็กๆ เปลือกตาบางปรือขึ้น ร่างเล็กผมสีน้ำตาลไหม้ยุ่งฟูหันมองดูรอบกายของตัวเอง .... นี่ที่ไหน? ...... ห้องนอนของเขา? แต่ทำไมมันโทรมแบบนี้ล่ะ? ห้องนอนของสึนะในเวลานี้ทรุดโทรมอย่างกับไม่มีคนอยู่มา 27 ปี ข้าวของผุพังฝุ่นจับหนา






“นี่เราฝันอยู่รึเปล่านะ.....” สึนะลุกขึ้นจากเตียงนอนเก่าๆ คิดในอีกมุมหนึ่ง... โดนบาซูก้าทศวรรษยิงใส่ตอนนอนรึเปล่านะ?







[align=center]นึกสิ.....

ว่าก่อนหน้านี้ตัวเองกำลังทำอะไรอยู่[/align]






สึนะนั่งใช้ความคิด วันนี้กลับมาจากโรงเรียน.... เขาก็กินข้าว... กินข้าวแรมโบ้กับอี้ผิงก็ทะเลาะกันเหมือนเดิม.... กินข้าวแล้วก็ไปนั่งปลอบแรมโบ้.... ปลอบแรมโบ้เสร็จไปเข้าห้องน้ำ.... อาบน้ำเสร็จกลับมาเล่นกับแรมโบ้....






[align=center]เล่นเกมส์?[/align]







ความฉลาดที่มีเหลือเพียงน้อยนิดเริ่มทำงาน... เกมส์... เกมส์อีกแล้วเรอะ!!! ที่แน่ๆ ไม่เอาอีกแล้ว!! แถมไม่มี System อะไรโผล่มาคุยกับเขาเลยซักนิด!? นี่มันอะไรก๊านนนนนน







“คุณ System!!” ร่างบางตะโกนร้องเรียกคุณแถบข้อความ... ช่างน่าสงสาร.... เกมส์แนวสยองขวัญ... ไม่ค่อยมีคำบรรยายหรือบทพูดหรอกนะ..........







[align=center]เขาอยู่ตามลำพัง!!!![/align]







สึนะแทบคลั่ง โชคชะตาเล่นตลกอย่างน่ากลัว เขาจำได้ว่าเขากำลังนั่งเล่นเกมส์ยิงซอมบี้กับแรมโบ้อย่างเมามันส์ และสิ่งสุดท้ายที่จำได้ก็คือ…………..








[align=center]คุณฮิบาริเปิดฉากตีกับแรมโบ้ในบ้านเขา

(อะไรกันนี่?) [/align]







คุณฮิบาริเข้ามาได้ยังไงมาทำอะไร เขาก็จำไม่ได้ซะด้วยสิ? ขณะกำลังใช้ความคิด นัยน์ตากลมโตก็เหลือบเห็นสมุดบันทึกเก่าๆตกอยู่บนพื้นห้องของเขา





“สมุดบันทึกอะไรน่ะ?” สึนะถือวิสาสะเปิดดู ยังไงนี่ก็บ้านเขาแม้จะแปลกๆไปหน่อยก็เหอะ....










[align=center]“วันที่ 51 กลุ่มนักวิจัยสถาบันวิทยาศาสตร์มิลฟิโอเร่...... เริ่มทำการทดสองไวรัส....
เริ่มตั้งแต่ตัว A – Z …. ไวรัสเพื่อการเพาะปลูกทางชีวภาพ.........”[/align]










“เหมือนจะน่ากลัวเลยนะ.....” สึนะแอบรู้สึกถึงความรั่วแปลกๆในบันทึกนี้ แล้วไอ้สถานบันวิทยาศาสตร์มิลฟิโอเร่เนี่ย... เขียนอีท่าไหนมาตกในห้องนอนเขาฟะ พิลึก!!!!








[align=center]“วันที่ 100 การทดลองเป็นไปด้วยดี.... แปลงเพาะปลูกได้ผลผลิตใหม่ๆมากมาย.....
ได้มัชเมลโล่รสใหม่ๆเพิ่มขึ้น.... แถมกล้วยไม้ก็เจริญงอกงาม”[/align]









“บันทึกบ้าอะไรฟะ....” บ่นไปแบบนั้นก็ยังอยากรู้อยากเห็นเรื่องของชาวบ้าน มีบันทึกให้อ่านแล้วใยจะไม่อ่านล่ะ? ต้องมีคนอยากรู้ใช่มั้ยล่า..?







[align=center]“วันที่ 69 ไวรัส “P” ในหลอดทดลองเกิดการผิดพลาด……….
ไวรัสกระจายออกไปทั่วเมือง..................
ผู้คนเริ่มแปรสภาพเป็นสิ่งมีชีวิตน่าเกลียดน่ากลัว
เพียงข้ามคืน...เมืองก็กลาย........เป็นเมืองร้าง มัน.............”[/align]



[align=center]

.
.
.
.


กระดาษฉีกขาดหายไป[/align]







สึนะนั่งมองบันทึกในมือนิ่งงัน “สังหรณ์ใจไม่ดีเลย.....” ร่างบางเดินไปเปิดม่านหน้าต่างๆขาดๆ มือเกาะขอบหน้าต่างโทรมๆมองออกไปด้านนอก







[align=center]เบื้องหน้าคือเมืองนามิโมริเวิ้งว้าง

มืดมัว หม่นหมอง มืดครึ้ม อย่างกับไม่มีกลางวัน[/align]






“อย่ามาล้อเล่นกันแบบนี้สิ......” ใบหน้าหวานซีดขาว สองขาทรุดลงนั่งกับพื้นเปรอะฝุ่น นี่มันจะไม่รั่วหน่อยเหรอ....? ไม่เอาน่า.............





[align=center]ไวรัส?


เมืองร้าง?

.
.
.


ซอมบี้!!!![/align]








“ม่ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย” ร่างบางกรีดร้องลั่น ชะตาขาดกันจริงๆแล้วสินะคราวนี้ ทำไมพระเจ้าช่างเล่นตลกได้ขนาดนี้ ม่ายยยยยยยยยยยยยยยย ใครก็ได้ช่วยด้วยยยยยยยยยยยยยยย








[align=center]มันก็ต้องรั่วๆเหมือนเดิมใช่ม๊า?

มันต้องไม่มีอะไรสยองๆเกิดขึ้นอยู่แล้วใช่ม๊า?[/align]







ร่างบางก้าวขารีบรุดออกจากห้องนอนของตัวเองเดินลงไปชั้นล่าง ... สิ่งที่ได้พบเรียกให้นัยน์ตากลมโตเบิกกว้าง กลิ่นเหม็นเน่าและเหม็นเปรี้ยว (?) คละคลุ้ง





“อะ...อะ...อะ.....” สึนะถึงกับขาสั่นทรุดลงกับขั้นบันได............







[align=center]ไม่จริงใช่มั้ย!!!!![/align]







เบื้องหน้าของร่างบางเต็มไปด้วยซากศพของคนไม่รู้จัก เลือดและเนื้อสีแดงอาบเนื้อเปรอะพื้น เศษเนื้อกระจายไปทั่วห้อง กลิ่นเลือดชวนให้รู้สึกคลื่นไส้ ใบหน้าหวานซีดราวกับกระดาษ .... คนตาย...? คนตายเต็มไปหมด... แล้วตายได้ยังไง....?






“Kufufu Kufufu” เสียงประหลาดๆดังแว่วเข้าหูของสึนะ ร่างบางรีบหันควับมองหาเจ้าของเสียง เสียงหัวเราะเหมือนมุคุโร่......





[align=center]ไวรัส P ?[/align]






สึนะเห็นเงาอะไรบางอย่างกำลังคืบคลานมาหาเขา ลูกกลมๆสีเหลือง...... มีตาเป็นร้อย... แต่มีสองจุดที่เป็นสีแดงกับน้ำเงิน..... แถมยังมีหัวเป็นสีน้ำเงินด้วยน่ะ!!!! ยังไม่พอ.... มันมีรอยเลือดติดตัวเต็มเลย!!!






“อย่าเข้าม๊า ~~~!!!!” สึนะควานหาของใกล้มือ! อย่านะ อย่าเข้ามา น่ากลัวสุดๆเลย!!!

“kufufufu kufu” อย่ามาส่งเสียงหัวเราะสยองขวัญแบบนั้นกับฉันนะ!! แว๊กกกกก แม่จ๋า พ่อจ๋า!!! ผมกลัวแล้ว!!!

ร่างบางโดดข้ามร่างสับปะรดซอมบี้(?)เข้าไปในครัว มือเล็กหยิบมีดทำครัวขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง! “อย่าอยู่เลย!!” ไม่ฆ่ามันเขาก็ตาย เรื่องอะไรจะเป็นศพแบบที่เห็นอยู่ล่ะ!!!







[align=center]ฉัวะ!!!!!![/align]







สับปะรดซอมบี้ถูกฟันฉับขาดกลาง ทูน่าจังมือสั่นระริกมองดูสับปะรดสองท่อนเบื้องหน้า เขามองดูสองมือของตัวเอง หยาดน้ำใสกลิ่นหวานเปรี้ยวเปรอะเปื้อนเต็มมือ มือสั่นจนไม่อาจถือมีดได้... มีดตกลงกับพื้นใกล้ซากของสับปะรด......







[align=center]มือของเขาเปรอะเปื้อนน้ำสับปะรด(?) เสียแล้ว......


(เหมือนจะเครียดนะนั่น) [/align]







“ฮือ..... โฮววววววววววววววว” สึนะกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง!! เขาฆ่าคน (?) ไปแล้ว!!!! ฮืออออ ขอโทษนะครับ ปู่ย่าตายายทวดสับปะรด!! ผมทำบาปครั้งใหญ่ไปแล้ว!! แง!!!!






[align=center]มือเล็กบางที่เคยใสบริสุทธิ์



.
.
.



เปื้อนคราบคาวการฆ่าเสียแล้ว





(จะน่ากลัวหรือฮาดีฟะ) [/align]






นัยน์ตาสีน้ำตาลกลมโตเหลือบมองไปที่ประตูบ้านของเขา บานประตูกำลังสั่นไหวราวกับมีบางอย่างพยายามจะบุกรุกเข้ามา... ไม่นะ... ไม่เอานะ..... โฮว.........






[align=center]โครม!!!!![/align]







บานประตูถูกพังเข้ามาด้วยแรงกระแทกของผลสับปะรดซอมบี้!! สึนะขาสั่นจนลุกไม่ไหว ไม่นะ... ม่ายยยยย ยิ่งสายตาสองสีบนผลสับปะรดจ้องมองมา เสียงหัวเราะสยองขวัญดังผสานเรียก บรรเลงทำนองสยองขวัญ... พวกมันกำลังคืบคลานมาหาเขา.....




“ม่ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย”










[align=center]Land of Namimori-hazard

วางแผงพร้อมกันทั่วประเทศ
วันนี้



.
.
.



เตรียมใจเห็นความเละรึยัง?[/align]


.
.
.
.
.


TBC!!!!!






--------------------------------------------------------------------



Free Talk : มันมาอีกแล้ว เกมส์มาหลอกหลอนอีกเป็นครั้งที่สาม = =” ตอนแรกไม่ได้ตั้งใจเขียนหรอก แต่ว่าโดนสครีมมาในเอ็ม โดยคุณหนูคนหนึ่ง ชื่อขึ้นต้นด้วย “Z”!!!!!! (นี่แฉกันแบบเซ็นเซอร์แล้วนะ เผื่อเจ้าตัวมาจิกทวง G69 =A=”) ถ้ามันดองหรือไม่จบ โทษคุณ Z นะคะ!! (รีบวิ่งหนีคุณ Z ไปอย่างรวดเร็ว!!!)

ชื่อเรื่องชั่วคราว เพราะอาจจะเปลี่ยนก็ได้ มันพิลึกๆ = ="

มันจะจบแบบโดกิโดกิมั้ยเนี่ย =[]=” ไม่สิ ทำไมมันเยอะขึ้นเหมือนเห็ดในฟาร์มเห็ดเลยอ่ะ

List การทำงาน (ปั่นไฟลุก)

Doki Doki : After น่าจะ 3 ตอน แล้วก็ complete!
เพ้อ : มันไปเรื่อยๆ ฟิคสั้นจบไปเรื่อยๆ มันไม่รู้จะมีตอนจบมั้ย ก็ไปเรื่อยๆ
Unlimited : RPG ฉ่อยๆ ที่ดำเนินมาได้ 3 ตอนแล้ว
Namimori-hazard : คาดไว้ว่าจะไม่ให้เกิน 10…..


สำหรับตัวละครนอกจากซือคุง ยังไม่ได้กำหนดอะไรมาก ก็ค่อยๆเป็นค่อยไป....


แล้วจะได้เขียนฟิคยาวดาร์คๆที่ใฝ่ฝัน (?) เมื่อไหรกันนะ TT[]TT!!!!! รั่วล้นสมอง! มีเพ้อคอยเป็นกำลังใจ (?)

ไม่คิดว่ามันจะหลุดมาอีกนะคะเนี่ย...ท่านอายะ หึหึ

เอ๊า...ท่านอายะกล้าแต่ง ไอ้เราคนอ่าน....ก็กล้าอ่านเหมือนกันแหละ ฮ่าๆๆๆ

อ่านตั้งแต่ชื่อฟิค..... ข้าน้อยก็ ฮาสาดดดดดแระ....แมร่ง...ขำตั้งแต่ชื่อตอนเลยเว้ยเฮ้ย ฮ่าๆๆๆ

สาเหตุการเข้ามาในเกมส์......ประมาณว่า...อีกแล้วเรอะ!!!

แล้ว >>> [คุณฮิบาริเปิดฉากตีกับแรมโบ้ในบ้านเขา ] <<< เป็นไง มายังไง ถึงตีกันได้น่ะเฮ้ย!!!....ไม่ใช่ว่าทั้งคู่ก็หลุดเข้ามาในเกมส์ด้วยหรอกนะคะ เหมือน ยามะกับโกคุ ใน URF.....และลางสังหรณ์ก็บอกว่า...สงสัยจะเป็นอย่างที่คิดนะเนี่ย ฮะๆ

ไอ้บันทึกนั่น....มันฮาตรงวันที่นั่นล่ะนะ....แต่ละวัน อ่านแล้วอดขำไม่ได้น่ะ....แล้ว ไวรัส P คือ......?????

อ่านๆไป..น่ากลัวง่ะ...อ่านตอนกลางคืนคนเดียวด้วย....รีบอ่านรีบเม้นให้จะได้ไปนอนอ้ะ.....พลาดที่เข้ามาอ่านตอนกลางคืน....เค้าไม่รู้นี่นา

ตลกสึนะมาก >>>> [ มือของเขาเปรอะเปื้อนน้ำสับปะรด(?) เสียแล้ว..... ] <<< อืมเหมือนจะเครียดนะนั่นจริงๆนั่นแหละนะ...ฮะๆๆ

ไอ้สับปะรดซอมบี้นั่น...น่ากลัวมากมั้ย...ไม่รู้....แค่จินตนาการ...มันก็นะ...สยองมากกว่าอ่ะ....อึ๋ยยย...อย่าตามกรุไปไหนฝันนะว้อยยยย

ตามอ่านต่อไป...มีลางสังหรณ์(อีกแล้ว)....ว่าน่าจะสนุกและบ้ามากกว่าเดิม โฮะๆๆๆ

อนึ่ง เรื่องนี้ดำเนินผ่านสายตาตัวเอกสองคน..... เดาว่าเป็นใครเตอะ =A=" แต่เค้าไม่ใช่ผู้พิทักษ์ <<<< ใครอ้ะ??? ไม่กล้าเดาด้วย

ปล. หุหุ สงสัยจะเป็นเม้นแรกนะเนี่ย....แอบดีใจเพราะไม่เคยเป็นเม้นแรกซักกะที

หลุดๆๆ มาอีกแล้น >< 55555555555+ หลุดมาอีกแล้วววววว

ติดตามคะ 555+

มันมาอีกแล้วววววววว (=[]=)

เนื้อเรื่องเหมือนจะสยองขวัญอยู่หรอกนะคะ แต่ว่านะ

ซือคูงงงง มือเปื้อนน้ำสัปปะรดนี่มัน.....จะเครียดดีมั้ยเนี่ย =_=!!

แต่งได้ฮาดีค่ะ มา่ต่อไวๆนะ

=[]=!!!!

มันกลับมาแล้ว..

มันมาอีกแล้วเหรอเจ้าค้ะทั่นอายะ.... นู๋ทูน่าโดนอีกแล้ววววววว

เนื้อเรื่องตอนแรกน่ากลัว+สยองมากๆๆค่ะ อย่างกับดูหนังเรื่อง residence evil หรือไม่ก็ silent hill หรือเล่นเกม Bio hazard อะไรประมาณนี้ ........

เปิดตัวมาทั่นฮิ ก็เริ่มหลอนแล้ว แต่หลอนสะดุดเมื่อทั่นไปตีแรมโบ้.......555555+ ....ฮากระจายค่ะ

แล้วไอ้บันทึก กะปีศาจซอมบี้สับปะรด มันอาร้ายยยเหรอเจ้าค้ะ ก๊ากกกกกกกกก (ผีชีวะภาคไหนเนี่ยะ มีสับปะรด 555+)


แต่...ข้าน้อยก็ รออ่านอยุ่น้ะค้ะ เฮะๆๆๆๆ

ฮิ้วๆๆ ตาม มา หลอก หลอน ท่าน อายะ อีก แล้ว เจ้า ค่ะ ( แก เป็น ผี เรอะ )

นู๋ ทู น่า โดน อีก แล้ว โลก นี้ ความ โชค ดี มี มั้ง มั้ย เนี่ย ใน ชี วิต น่ะ ลูก เอ๋ย

เหมือน จะ น่า กลัว ไหง เป็น งี้ ล่ะ เนี่ย เปื้อน น้ำ หวาน อย่า เครียด ไป เลย ทู

น่า เอ้ย คิด ซะ ว่า เป็น เวร เป็น กรรม ซ้า 555+ /me โดน แม่ ยก ทู น่าเอา

หิน ไล่ ปา

ตอนแรกเห็นชื่อฟิคพร้อมบรรยากาศเปิดเรื่องเริ่มนึกถึงไบโอ...กร๊าซซซซซซซ น่ากลัววววววววววว!! TT[]TT

(ไม่กล้าเล่นค่ะ ดูพี่เล่นแล้วนั่งปิดตา (ฮา) ^ ^; )

คิดว่าท่านอายะมาแปลก...เกมส์แนวนี้มันไม่น่ารั่วได้นี่นา?

ว่างั้นแต่เจอบันทึกลับเข้าไป ตะหงิดๆตั้งแต่วันที่51แล้ว ยิ่งพอเจอวันที่100และมาช์รมัลโล่เข้าไปก็หลุดก๊ากทันที แถมซอมบี้...ORZ ไวรัสPจริงๆด้วย =[]=

งานนี้หรือว่าป๋ามุจะเป็นตัวการ? รอลุ้นตอนหน้าเจ้าค่า~ ><

ปล.คุณฮิ...คุณฮิไปตีกับแรมโบ้ได้อย่างกระไรนี่ =w=?

55+

ซอมบี้สับปะรด
...
..
.

me/จับมือ!

อัพต่อเร็วๆเคอะ!!!!~

กร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก....ไม่ไหวแล้ววววววว

มันอะไรกันเนี่ยยยยยยย......พระเจ้ารีบอร์นช่วยด้วย


มันเกมไบโอใช่มั้ย หรือ เรสซิเดนท์ อีวิลภาค3ที่เล่นในเครื่องWii

ไอคิลเกลียดม๊านนนนนนนนนนนนนนนนนนนน....

จับได้ว่าตอนเด็กๆ ปิดตา(แล้วถ่างนิ้ว)ดูพี่เล่นเกมไบโอ แล้วคืนนั้นเลย สดๆ เก้บมันไปฝันร้าย เป็นตัวละครยิงซอมบี้ สูงท่วมหลังคา ชนิดแบบ กรูอยากตื่นว้อยยยยยยยยยยยย ทำไมไม่ตื่นซะทีว๊าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา

โฮววววววววววววววววววว มันคงไม่มีอะไรสยดสยองใช่มั้ยท่าน

เกมส์เนี่ย นึกอยู่แล้วว่าถ้าสึนะถ้าไปเล่นต้อง...แต่ก็คิดอยู่คนเดียว

เเต่ไม่คิดจริงๆว่า พี่อายะจะทำ 55+..

ต่อเร็วๆเน้อ

ตอนแรกที่เห็นแอบตะลึงเล็กน้อย แบบว่านี่อายะจังอัพฟิกที่อายะจังเกริ่นไว้ที่โดกิๆแล้วรึ…อะไรจะไวเช่นเน้!!แต่พอดูชื่อเรื่อง..อ้าว..ไม่ใช่นิ..เอ..หรือว่าเป็นฟิกafter…เอ..ไม่น่าจะใช่นิน่า แถมชื่อมันดูคุ้นๆหูแหะ..ไม่เป็นไรมาอ่านมาเม้นท์และมารู้พร้อมกันเลยว่ามันคืออะไร

...เสียงอะไรอีกแล้ว..ทำไมชอบมีเสียงแปลกโผล่มาในตอนต้นเรื่องนี่ นี่มันเรื่องสยองขวัญรึไง แล้วนั่นมันเสียงลมรึเสียงปามีดปาของกัน..หา..นี่นายย้อนเวลามารึไงสึนะ ไหงมานอนในที่แบบนี้ได้ล่ะ..ไม่สิ..นี่มานอนที่รกร้างแบบนี้ตั้งกะเมื่อไหร่แล้วทำไมเจ้าเพิ่งตื่นนนนนน!!!

ฝันเหรอ..ดูสภาพแล้วไม่น่าใช่ โดนบาซูก้าฯมาล่ะมั้ง..อืมๆ..มานั่งนึกสิว่าก่อนหน้านั้นเกิดอะไรขึ้นน่ะ..อืม..กิจวัตรประจำวัน...อืม..อ่า..มีแรมโบ้..มีเกมส์...เกมส์...เกมส์!!??....ฮ่าๆๆๆๆ!!เอาอีกแล้วๆ คราวนี้นายเล่นเกมส์อะไรเนี่ย แล้วก็รู้ๆอยู่ว่าดวงไม่ถูกกับเกมส์ก็ยังจะเล่นอีกนะ นายนี่มันไม่เข็ดรึเซ่อเองเนี่ย

อ้าว..คุณsystem ไม่ออก รึว่านี่คนละระบบ...เหอ..แนวสยองขวัญ..แถมทูน่าอยู่คนเดียว..พล๊อตแบบนี้...พล๊อตเรื่องแบบนี้มัน..มัน...รึว่า...ฮ่าๆๆๆๆ เกมส์ซอมบี้จริงๆด้วย!!ฮ่าๆๆๆ!!อายะจังสุดยอด ในที่สุดก็เอาเกมส์แนวนี้มาลงแล้ว!!ฮ่าๆๆๆ ชอบๆ ในที่สุดก็ได้เห็นทูน่าหลอนแล้ว ฮ่าๆๆ งั้นมาตามดูด้วยความเบิกบานใจต่อดีกว่า ฮ่าๆๆ(สึนะ:…T^T..ฮาจังใจร้ายยยย!!นี่เกลียดผมขนาดนี้เลยรึงายยยย!!!)..โฮ่ๆๆ ปล่าวๆ ก็เพราะรักถึงอยากเห็นทูน่าแบบนี้ไง..ก็..เค้าน่ะ..(แล้วก็ยิ้มแบบเย็นชาปนจิตๆ)...เป็นพวกSMนิน่า..ฉะนั้น..ยิ่งคนที่ชอบโดนแกล้งมากขนาดไหนก็ยิ่งชอบมาเท่านั้นล่ะ ฮ่าๆๆๆๆ(สึนะ:..T^T..แง๊!!ฮาจังบร้า!!!)

เอ้าๆมานึกถึงความหลังกันต่อ..อ้อ..คุณฮิมา....เฮ้ยยย!?เดี๋ยวๆแล้วคุณฮิท่านมาได้อย่างไร!!แล้วปกติไม่เห็นเคยสนใจอยากจะอัดเจ้าแรมโบ้นิน่า แล้วไหงจู่ๆมาบู๊กะเจ้าตัวได้เนี่ย..นี่เอ็งไปเหยียบตาปลาพี่ท่านเข้ารึไงเนี่ยแรมโบ้ พี่ท่านถึงตามมาถอนทุนคืนถึงนี่เนี่ยยย!!...อา...ไอ้มาได้ไงเนี่ยไม่ต้องสงสัยหรอกก็คงมาทางหน้าต่างนั่นล่ะ แล้วมาทำอะไรนั้นก็คงไม่ต้องถามก็นายบอกว่าท่านฮิมาซัดกับแรมโบ้ไม่ใช่รึ ก็คงมาซัดเท่านั้นล่ะ คงไม่ได้มาเดทกับนายหรอก เอาเป็นว่าช่างเรื่องนั้นแล้วเอาตอนนี้ก่อนเถอะ นี่มันเกมส์สยองขวัญแบบซอมบี้ เหม่อมากและอยู่ที่เดียวนานๆมันอันตราย รีบเผ่นหนีไปหาอาวุธก่อนจะมีตัวบ้าอะไรโผล่มาเถอะ


หืม..สมุด?..ตามพล๊อตเด๊ะ..ก็คงเป็นที่มาของความรกร้างนี่ล่ะมั้ง..เอ่อ..เค้าว่ามันไม่ใช่ห้องเจ้าแล้วนะทูน่า ถึงมันจะเหมือนห้องเจ้าก็เถอะ แต่เอาเถอะ ถ้าจิ้นแบบนั้นแล้วนายสบายใจก็ตามสบาย มาอ่านข้อมูลกันเถอะ..วันที่51..มีวันแบบนี้ในโลก..เอ่อ..อ้อ..รู้แหล่งที่มาแล้ว..เอาเถอะ ยังไงๆมันก็เกมส์น่า วันที่จะพิสดารไปตามความเหมาะสมของเกมส์ก็ไม่แปลก..อา...ทำไมต้องเริ่มการทดลองตั้งแต่ A-Zหว่า...อ่านแล้วแอบฮานะเนี่ย....*พรวด*!!!ไอ้เรื่องวันไม่เท่าไหร่ แต่ไอ้เรื่องผลผลิตที่ได้นี่มันอะร้ายยยย!!!มัชเมลโล่ประเทศไหนปลูกได้เนี่ยยยย!!..เอาเถอะ..แค่เห็นวันที่ก็บ่งบอกแล้วว่าจะได้ผลผลิตอะไรน่ะนะ

....อ๊ะ..วันที่ของป๋า(...ป๋ามีวันที่เป็นของตัวเองเมื่อไหร่เนี่ย)...อา..ไอ้ไวรัสPนี่มันอะไรหว่า..แล้วทำไมต้องมาระเบิดในวันของป๋าฟระ!?ทำไมไม่เป็นวันที่18(..อ้าว) ทำไมต้องเป็นวันที่69!!นี่กะจะให้แม้แต่วันที่ของป๋า(...ของป๋าอีกแล้ว ป๋ายังไม่มีวันที่เป็นของตัวเองเฟร้ยยย)ก็เป็นวันมหาวิบัติอีกเร๊อะ!?...อา...อ่านต่อๆ..อา..ข้อมูลหมดเพียงเท่านั้น...อา..ตรงตามพล๊อตของแท้ ดูท่าคราวนี้พล๊อตคงไม่รั่วแหงๆ..อา..เค้าสังหรณ์ใจไม่ดีตั้งแต่เห็นชื่อทีมวิจัยแล้วล่ะ...มองออกไปข้างนอก..ไม่มีอะไร..โล่งใจดีมั้ยเนี่ย..เอาเถอะ ขืนโผล่มาเร็วเดี๋ยวเค้าจะช็อคตายซะก่อน..ไม่ล้อเล่นหรอกลูก เกมส์ซอมบี้ที่ไหนมีแดดมั่งเล่า..อ้าว...ฮ่าๆๆๆ เพิ่งรู้ตัวเร๊อะเนี่ย ฮ่าๆๆ ตายแน่ๆ คราวนี้ทูน่าตายแน่ๆ ตายแหงๆตายอย่างไม่ต้องสงสัย(สึนะ:...-*-..ทำไมดูฮาจังมีความสุขจังนะที่เห็นผมอาจจะถูกเจ้าซอมบี้เจี๋ยนผมไปลงกระป๋องน่ะ)..หืม..ก็บอกแล้วไง..เค้าน่ะ ..SM น้า ฮ่าๆๆๆๆ(สึนะ:…0[]0;;!!…แม่จ๋า!!!ช่วยด้วยยย!! ฮาจังน่ากลัวววววว!!)

ฮ่าๆๆ หลังจากแกล้งทูน่าให้หลอนเล่นแล้วมาเม้นท์ต่อ..นั่นสินะ..เกมสืที่มาจากบ.อายะจังจำกัดมันมักจะรั่ว..ฉะนั้น..บางทีซอมบี้นี่ก็คงไม่น่ากลัวหรอกมั้ง..ชริ..น่าเสียดาย....เหอ.....0[]0;;!!!...กรี๊ดดดดด!!ซากศพ..ซากโซ๊บบบ!!!น่าสยองน่าขนลุก น่ากลัววววว!!!ดีเหลือเกินที่ไม่ได้อ่านยามดึกเนี่ยยย!!..ว่าแต่..แล้วพวกนี้จะกลายเป็นซอมบี้ใช่มะ...เอ่อ..เดี๋ยว..นั่นมันเสียงหัวเราะของป๋านิ..เอ่อ..มาจากไหน..จากซากศพ.....*พรวด*!!!..เฮ้ยยยยย!!???สับปะโร้ดดดดดด!!!สับปะโร้ดซอมบี้!!!แถมมีเลือดด้วยยย!!อย่าบอกนะว่าไอ้ซากศพพวกนี้เป็นฝีมือมันอ๊า!!!...แง๊ๆๆๆๆ ไวรัส P ที่ว่าคือ Pineapple เร๊อะ!?...ม่ายยยย!!ซอมบี้แบบนี้ไม่อาววว!!อ๊ายยยย!!แถมหัวเราะแบบนั้นด้วย..กรี๊ดดดดด !!น่ากลัวเฟร้ยยยยย!!!(มันมาน่ากลัวก็ตรงนี้ล่ะครับพี่น้อง..อา..ป๋าขา..จากตอนแรกป๋ารั่ว ตอนสองป๋าเท่..คราวนี้ป๋าสยอง..อา..แล้วคราวนี้คนเขาจะกลัวสับปะรดกันทั้งเมืองเลยมะเนี่ย แล้วถ้าทูน่าได้กลับไปโลกจริงจะเลิกกินสับปะรดไหมหว่า ไม่สิ..อาจจะลามไปถึงตัวป๋าก็ได้..อา..ป๋าเอ๋ย..เกมส์นี้คลอดออกมาป๋าเกิดเลยนะเนี่ย คนจะสยองป๋ากันทั้งเมืองก็คราวนี้ล่ะมั้ง)...อ่า...ฟันแล้วเร๊อะทูน่า..อ่า...บรรยายได้น่ากลัวมาก..แต่..ถ้านั่นเป็นซากศพไม่ใช่สับปะรดนะน้อง....อา....เอ่อ...สับปะรดนั่นถือว่าเป็นคนเหรอลูกขา..เอ่อ..โห...ฮ่าๆๆๆ น่าสารเหลือเกินนะ...มามะมาให้แม่..-*-..ยันโครมสักทีเถอะ!!กะแค่ฟันสับปะรดจะอะไรนักหนาเนี่ย ถึงมันจะน่าสยอง(ยิ่งมีเสียงหัวเราะยิ่งน่าสยองสิบเท่า..อา..เสียงหัวเราะอันเป็นเอกลักษณ์ของป๋า กลายไปเป็นเสียงประกอบเกมส์ซอมบี้ซะแล้ว..ซ้ำร้ายกว่านั้น..มันดันเหมาะเหม็งพอดีเนี่ยสิ..กรรมจริงๆป๋าขา)

..แต่ก็นะ ถ้ามันเป็นแค่สับปะรดซอมบี้แบบนั้น ทำไมคนตายเกลื่อนหว่า..นี่สับปะรดนั่นมันเก่งขนาดนี้เชียวรึเนี่ย..หืม..เสียงอะไร...เสียงสับหมู...ไม่ช่ายๆ..เสียงคนจะพังประตู..พังแล้ว..รึว่าจะเป็นซากศ...อ่า...เจ้าสับปะรดซอมบี้นั่นเองรึ...อา..ทูน่าลุกไม่ขึ้นแล้ว..มันน่ากลัวเหลือเกิน แถมมีเสียงหัวเราะนั่นอีก..อา..น่ากลัวมาก...ช่างเป็นเกมส์ซอมบี้ที่น่ากลัวอะไรแบบนี้ น่ากลัวจนทำเอาอยากเฉาะสับปะรดมาหม่ำต่อเหลือเกิน(....เวร)ฮ่าๆๆ ตอนต่อไปจะมีใครมาช่วยน้องทูน่าจากกองสับปะรดรึไม่ รึทูน่าจะสิ้นชื่อโดนพืชล้มลุกทับเอาจนตาย โปรดตอดตามตอนต่อปายย!! ฮ่าๆๆๆ

จะรออ่านตอนต่อไปน้า ฮ่าๆๆ น่าสนุกๆชอบๆ เห็นทูน่าหลนอแล้วชอบจายยยยย!!

P.S…มุมมองของคนสองคนที่ไม่ใช่พวกผู้พิทักษ์?...หวังว่าไม่ใช่เจ้าของวันที่51 กับ 100หรอกนะ(...-*-..ก็บอกแล้วไงว่าพวกนั้นก็ยังไม่มีวันที่เป็นของตัวเองเฟร้ยยยย!!)

โฮกกกกกกกก~~~~~~~!!!!!

เห็นชื่อคนโพสท์แล้วรีบคลิกเข้ามาดูอย่างด่วนจี๋

มันอะไรล่ะนั่น...

อารมณ์คล้าย ๆ resident evil ???? ภาค 2 ชอบกล.......

ซือคูงงงง!! รอดกลับมาให้ได้นะลูก!!

Title : Land of Namimori-hazard (ชื่อชั่วคราว)
Rate : NC (แน่รึเปล่านะ = =a)
Pairing : ยังไม่ได้กำหนด (3P? 4P? 5P?)
Genre : Parody , Comedy , AuFic , Adventure , Horror (?) , Sci-fi (?) , รั่ว
Warning : มันรั่ว!! มันฉ่อย!! ตัวละครหลุดกระเจิงกระจาย!!
Summary : และแล้วชะตาซวยของซือคุงก็มาอีกแล้ว + มันมีอีกหน่อที่ซวยด้วย
Note : ซีรี่ย์เกมส์รีบอร์นพาฉ่อยเกมส์ที่สาม... มันมากับการโดนสครีม

ตอนนี้เปิดเผยตัวเอกคนที่สอง =w=!!
--------------------------------------------------------------------------------





[align=center]บันทึกวันที่ 1


“ผมฆ่าสับปะรดไปแล้ว มือผมไม่ใสสะอาดเหมือนเดิมแล้ว
ผมขอโทษนะครับ พ่อแม่... ผมไม่นึกเลยว่าการปอกสับปะรดจะน่าเศร้าแบบนี้”

Sawada Tsunayoshi[/align]









File 01 : กองกำลังปราบไวรัส P











[align=center]ปิ๊ป ปิ๊ป....[/align]








ห่างไกลจากตัวเมืองร้างนามิโมริ ณ อาคารสีดำในมุมมืดของป่าชื้นบริเวณนั้น บรรยากาศเงียบเหงาสมแล้วที่เป็นศูนย์บัญชาการของหน่วยพิเศษตำรวจ FBI หน่วยใหม่ที่ถูกตั้งขึ้นเพื่อต่อกรกับคดีเมืองร้างนามิโมริโดยเฉพาะ






[align=center]หน่วย V.A.R.I.A
(Viva anti-virus idiot aloha)[/align]






หน่วยพิเศษที่รวบรวมมือหนึ่งของหน่วย S.W.A.T มาใช้งานโดยเฉพาะ การทำงานของพวกเขาเสี่ยงชีวิตมากกว่าหน่วยอื่นเป็นสิบเท่า หน้าที่ของพวกเขาคือจัดการแหล่งที่มาของไวรัส P และช่วยเหลือผู้รอดชีวิตในเมืองให้ได้มากที่สุด จากนั้นก็จัดการบอมบ์เมืองนี้ทิ้งเพื่อกำจัดไวรัสไม่ให้แพร่ระบาดไปเมืองอื่น








[align=center]พูดง่ายๆ พวกเขาเป็นกลุ่มตัวเอกอีกกลุ่ม!!![/align]








ในห้องทำงานอึมครึม กลิ่นบุหรี่คละคลุ้งสมเป็นที่ตำงานของกลุ่มชายฉกรรจ์สุดโหดเหลือเกิน หนึ่งร่างในเงามืดนั่งท้าวคางบนโซฟาสีดำ อีกหนึ่งกำลังจัดการอะไรบางอย่างกับจอภาพแถวนั้น






“พร้อมรึเปล่า ซิลเวอร์?” นัยน์ตาสีเพลิงจ้องมองคู่หูของตน มือหยิบเสื้อกันกระสุนสีดำที่พาดอยู่บนเก้าอี้มาสวมใส่

คู่หูร่างโปร่งผมสีเงินยาวยวงสวมถุงมือสีดำ มือคว้าแว่นดำมาสวมใส่ “พร้อมแล้ว แบล็ค”

“งั้นมาเริ่มกันเลย” แบล็คเหยียดยิ้มเย็นสบตานัยน์ตาสีน้ำทะเลของอีกฝ่าย







มือเรียวกดเปิดจอภาพสีฟ้า จอภาพแสดงตัวอักษรมากมายขึ้นมาสมเป็นอะไรแบบไซไฟวิทยาศาสตร์เหลือเกิน มือหยาบกร้านก้มลงหยิบของสิ่งหนึ่งบนพื้นขึ้นมา จอภาพหยุดลงที่หน้าจอที่เต็มไปด้วยผู้คน ผู้คนในชุดนักฟุตบอล และจอเลือกประเทศ มันคือเกมส์ฟุตบอลชื่อดังที่เกลื่อนในร้านเกมส์!! เกมส์ฟุตบอลที่ชายหนุ่มมักติดพันพอๆกะออนไลน์








[align=center]วินนิ่งมั้ย สาดดดดดดดดดดดดดดดด[/align]







“รอบนี้ไม่แพ้แกแน่ว้อย!! ไอ้หลามสวะ!!” เจ้าของเรือนผมสีนิลจับจอยกดเลือกประเทศ นี่ไม่ใช่เวลามานั่งเล่นวินนิ่งนะเฟ้ย!!

“เฮอะ!! คิดว่าฉันจะยอมเรอะ แซนซัส!!” เจ้าของนามหลามสวะรีบกดจอยตาม ไม่ทราบว่าเมื่อกี้จะเรียกว่าแบล็คกับ ซิลเวอร์ให้ดูเท่ทำไมฟะ!!

“ต่อให้หนึ่งประตูยังได้เลยว้อย!!!” มือหยาบกร้านกดจอยรัว เฮ้ย!! สนใจไปทำงานกับช่วยผู้คนกันหน่อยเซ่!!






[align=center]ช่างเป็นหน่วยที่เท่เหลือเกิน!!![/align]







ไม่น่าแปลกใจที่ทำไมคนตายเกลื่อน แถมเมืองยังรกร้างได้ขนาดนี้ ก็ไอ้พวกที่ควรจะมาช่วยเหลือดันมานั่งเล่นวินนิ่งมั้ยสาดดดดกันอยู่น่ะซี่!!! แล้วจะทำเท่มานั่งเล่นวินนิ่งกันทำไมเนี่ย ถ้าให้ดีออกไปทำงานกู้ชีวิต ปราบไวรัสที่ควรทำดีมั้ยน่ะ....






[align=center]ปิ๊ป ปิ๊ป[/align]








เสียงสัญญาณดังมาจากเครื่องติดต่อ สายตาทั้งสองละจากจอเกมส์วินนิ่ง ขัดอารมณ์จริงๆ เพิ่งจะ 0 – 0 จะรีบติดต่อมาทำซากอะไรวะ ที่แปลกกว่าคืออาคารตั้งใหญ่ ทำไมอยู่กันสองคนล่ะนี่







“เยลโล่ๆ เยลโล่เรียกแบล็คกับซิลเวอร์” เสียงซ่าๆส่งผ่านเครื่องติดต่อ ทั้งสองยังคงไม่สนใจปล่อยมันพูดไปงั้นแหละ

“โว้วววว 1 -0 แล้วโว้ยยยยยย” สคอลโล่ตะโกนโห่ร้องปานทีมชาติอิตาลีทำประตูบอลโลได้

“ชิ!!” แซนซัสสบถอย่างเสียอารมณ์ แค่วินนิ่งจะจริงจังอะไรอย่างกับพนันบอลล่ะเนี่ย!!

“พบสัญญาณคนรอดชีวิต เบื้องบนสั่งมาถ้าไม่รีบทำงาน เงินเดือนจะถูกลด ชิชิชิชิชิชิ” เยลโล่หัวเราะกรอกมาอย่างสยดสยอง ได้ยินแบบนั้น ตำรวจหนุ่มทั้งสองรีบปิดจอเกมส์








[align=center]ไปล่ามันกันเลย สาดดดดดดดดดดดดดดด[/align]








ช่างเป็นผู้พิทักษ์สันติราษฎร์ที่พึ่งพาได้พอๆกับผู้กล้าในเกมส์อะไรซักอย่างเหลือเกิน สคอลโล่เดินไปเปิดไฟในห้องสว่างขึ้น เอ่อ... แล้วจะอยู่กันมืดๆให้บรรยากาศมันสยองขึ้นทำไม....







“สัญญาณมาจากไหน ไอ้สวะเบล” แซนซัสจ้องเครื่องส่งสัญญาณบนโต๊ะ มือหยาบกร้านหยิบปืนออกมาจากลิ้นชัก

“ในเมืองนามิโมริ ชิชิชิชิ” กว้างไปแล้วเฟ้ย!! นามิโมริมันก็หมายถึงทั้งเมืองสิเฟ้ย!!!

“พวกแกไปสถานวิจัยมิลฟิโอเร่ได้ไรมาบ้างล่ะ” สคอลโล่ลับดาบยาวในมือ นี่กะไปรบกับสับปะรดใช่มะเนี่ย.......

“ได้มัชเมลโล่มาเต็มเลย มามอนก็ดีใจ๊ดีใจ” ให้ไปหาข้อมูลไวรัส เจือกไปหามัชเมลโล่..... ท่าทางหน่วยนี้จะไปไม่รอดซะแล้ว

“มีอะไรจะรีบติดต่อไป ไปกันไอ้หลามหัวเน่า!!!” แซนซัสเก็บปืนใส่ในเสื้อคลุมก้าวย่างไปเปิดประตู สคอลโล่เก็บดาบใส่ฝักรีบวิ่งตามไปทันที








[align=center]ได้เวลาออกล่าเหยื่อแล้ว!!! [/align]







สองหน่อคู่หูปราบไวรัส P ก้าวย่างออกไปจากศูนย์บัญชาการ ไม่ลืมที่จะล็อคประตูก่อน เผื่อจะมีขโมยเข้ามาได้ แซนซัสหยิบเครื่องรับสัญญาณในมือขึ้นมา ไม่เห็นจะตรวจจับอะไรได้เลย ก็เข้าไปมั่วในเมืองเองก็ได้!!!







“เฮ้!! พวกซอมบี้มันน่ากลัวรึเปล่าวะ!!” สคอลโล่วิ่งตามหลังเจ้านาย นี่จนป่านนี้ยังไม่เคยเจอซักตัวเลยเหรอ.....

“มากพอจะฆ่าคนได้ล่ะโว้ย!!!” แซนซัสตะคอกกลับ ไม่ทราบว่าอยู่ใกล้กันแค่นี้จะตะโกนเพื่อ... บรรยากาศเงียบๆอยู่แล้วมันก็ยิ่งก้องอย่างกับติดลำโพง








[align=center]Kufufufu kufufuufu[/align]







มันมาแล้ว มันมาอย่างกับสั่งได้!! สับปะรดซอมบี้ล้อมทั้งคู่เอาไว้หมดแล้ว สภาพมันเหมือนกลับกับหนังบางเรื่องที่ตำรวจมาล้อมผู้ร้ายเอาไว้ แต่นี่มันตำรวจโดนซอมบี้ล้อมไว้หมดแล้ว!! แซนซัสหยิบปืนออกมาจากเสื้อโค้ท สคอลโล่เองก็กระชับดาบในมือแน่น







“เห็นหน้าตาสองสีแบบนั้นแล้วหมั่นไส้ว้อย!!!” ว่าแล้วก็จัดการสาดกระสุนใส่พวกสับปะรดเละเป็นชิ้นๆ

“น่ากินไม่ใช่น้อยนะเนี่ย!!!” สคอลโล่พูดพลางสับไปพลาง หน้าตาอย่างเนี้ยอ่ะนะน่ากิน!!!

“kufufufu kufufufu” พวกสับปะรดคืบคลานเข้ามาใกล้ในจังหวะแซมบ้า (?)






[align=center]ปังๆๆๆ ฉัวะๆๆๆๆๆ[/align]








เศษสับปะรดกระจายเต็มพื้น น้ำสับปะรดไหลอาบพื้นเห็นแล้วเหนอะหนะ ศพสับปะรดนอนเกลื่อนชวนให้หดหู่ไม่แพ้ซากศพคนนอนตายเกลื่อนพื้นแบบนี้ น่าสงสัยเหลือเกินว่าพวกนี้เคยเป็นคนมาก่อนรึเปล่านะ.....





“เจ้าพวกนี้เป็นไวรัส P ที่ไปผสมกับสับปะรดสินะเนี่ย” สคอลโล่นั่งลงจิ้มๆซากของสับปะรดเล่น น่ากินแฮะ ให้บรรยากาศทะเลใต้อย่างบอกไม่ถูก

“อย่ากินเข้าไปเชียวล่ะ ไอ้สวะ” แซนซัสถีบซากสับปะรดออกไป สคอลโล่หันมองอย่างมึนๆ

“มันเป็นสับปะรดแล้วไหงกินไม่ได้อ่ะ?” สับปะรดมันก็เป็นของกินไม่ใช่เรอะ จะว่าไปแล้วแทนที่จะมาไล่ยิงมันแบบนี้ กินมันไม่ดีกว่าเรอะ

“ไวรัส P ติดเชื้อด้วยการกิน กินเข้าไปมากน้อยพิษก็จะยิ่งรุนแรง” แถมยาแก้ก็มีจำนวนจำกัดซะด้วยสิ... แซนซัสครุ่นคิดในใจ เพราะพวกสวะในเมืองตะกละกินสับปะรดแบบไม่มองนั่นแหละผิด







[align=center] ตายให้หมดเมืองไปเลย!!!
จะได้ทิ้งบอมบ์ลงมาทีเดียวจบ!!!!
(โคตรพระเอก)[/align]







“ก็หวังว่าไอ้พวกที่รอดชีวิตอยู่มันจะไม่บ้ากินเข้าไป!!” แซนซัสก้าวผ่านซากสับปะรดเดินต่อไป ตัวขนาดกลางแบบนี้แค่พวกระดับ 1 สินะ ถ้าเจอพวกระดับสูงๆจะเป็นยังไงล่ะฟะ








[align=center]จะน่ากลัวเหมือนอาคุม่ามั้ยฟะ!!!
ที่พูดได้อ่ะ!!!

(อย่ามั่วเรื่องเซ่!!)[/align]







“มืดๆแบบนี้น่าจะเอาไฟฉายมาด้วยแฮะ” สคอลโล่ก้าวตามไปอีก ไกลๆจากสองตำรวจที่เพิ่งจากไป ดูเหมือนลางสังหรณ์ของแซนซัสจะไม่ผิดซักเท่าไหร ร่างในมุมมืดกำลังเฝ้ามองดูการเคลื่อนไหวของตำรวจทั้งสอง

“kufufu จะกำจัดผมเหรอครับ?” ชายลึกลับหายตัวไปจากตรงนั้น







[align=center]อีกไม่นานเมืองร้างแห่งนี้
.
.
.


จะเต็มไปด้วยซากศพกลั้วสับปะรด

.
.

น่ากินซะไม่มี


(น่าอ้วกน่ะสิ!!!!)
.
.[/align]

.
.
.





[align=center]แปะ....แปะ..........[/align]







เสียงหยดน้ำ....? ร่างบางเรือนผมสีน้ำตาลไหม้ค่อยๆเปิดเปลือกตาขึ้น รอบตัวของเขาเต็มไปด้วยซากของสับปะรดเต็มไปหมด เมื่อกี้สับปะรดบุกเข้ามาในบ้านของเขา แล้วมันเกิดอะไรขึ้นกันล่ะนี่...? ใครมาช่วยเขาไว้รึเปล่านะ





“จะว่าไปเจอเรื่องช็อคมากๆชักหิวแล้วสิ” สึนะคว้าชิ้นสับปะรดแถวนั้นขึ้นมา อาการหิวมันทำให้ลืมคิดไปแล้วว่านั่นมันซากของซอมบี้....






[align=center]และแล้วเขาก็กินมันเข้าไป.....

สัญญาณซวยกำลังจะเริ่มแล้วสิ....[/align]







“อร่อยดีเหมือนกันแฮะ” นั่งเคี้ยวหงุบๆไม่กลัวตาย ไม่รู้ซะแล้วว่าในอีกฝ่ายเค้าอธิบายอะไรเอาไว้ อา... ต้องไว้อาลัยทูน่ากันแล้วสินะ

“อ่ะ ฟื้นแล้วงั้นเหรอ?” เสียงหนึ่งดังขึ้น สึนะรีบหันขวับไปมอง ใครน่ะ!!!??? ใครมาอยู่ที่นี่กัน!!!

“ทำไมทำหน้าแบบนั้น รอดมาได้ก็ดีแล้ว” หนุ่มในชุดกาวน์นักวิทยาศาสตร์ก้มมองสึนะ ใบหน้านี้มัน.... ไอ้คุณเบียคุรัน!!!

ร่างสูงโปะผ้าชุบน้ำบนหน้าหวาน “เกือบไปแล้วสิ นี่คงไม่ได้กินมันเข้าไปนะ?” เฮือก!! กินเข้าไปเต็มๆเลยอ่ะ

“ฉันมีเวลาไม่มาก อย่ากินเนื้อพวกมันเข้าไปล่ะ ไม่งั้นจะเริ่มติดเชื้อในสิบวัน” ร่างสูงหยัดกายขึ้นยืน สึนะเบิกตากว้าง






[align=center]ติดเชื้อ!!!

ภายใน 10 วัน!!!![/align]






“เดี๋ยวก่อนครับ!! คุณเป็นใคร! แล้วมีวิธีแก้รึเปล่า!!???” ตานี่ต้องเป็นเจ้าของบันทึกที่มาตกอยู่ในห้องนอนเขาแน่ๆ!!

อีกฝ่ายเลิกคิ้วเล้กน้อยเมื่อได้ยินแบบนั้น “ลืมหน้าพ่อตัวเองรึไงน่ะ?” หา...? อะไรนะพ่อ....?








[align=center]สึนะวิชั่น หนังจีนกำลังภายในเรื่องหนึ่ง

“ข้าคือพ่อเจ้า”

.
.
.

เบียคุรันเป็นพ่อเขา!!!!!![/align]






“พ่อ?” พิลึก..น่ะ.... อายุอย่างคุณเบียคุรันเนี่ยนะ มีลูกชายอายุแบบเขา ... พี่ท่านมีลูกตอนอายุเท่าไหรน่ะ... แล้วแม่อ่ะ...?

“ใช่ พ่อ” ร่างสูงจับหัวสึนะ พ่อ? พ่อ? ป๊ะป๋า? ม่ายเจ๊งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง

“ขอโทษจริงๆนะ ที่ของขวัญวันเกิดกลายเป็นแบบนี้ไปซะได้ เฮ้อ” คุณท่านหยิบมัชเมลโล่เข้าปาก แต่แทนที่จะได้คุยอะไรกันต่อ โทรศัพท์ของร่างสูงก็ดังขึ้น

“เข้าใจแล้ว จะรีบไปนะโชจัง” วางโทรศัพท์เสร็จ เบียคุรันก็หันมาสบตากับลูกชาย(?) อย่างกับฉากการจากลา

“แล้วพบกันใหม่ ถ้ารอดมาเจอกันได้นะ” ในฐานะพ่อที่ดี เบียคุรันเตรียมของประทังชีวิตของสึนะเอาไว้ให้ด้วย มือใหญ่จับถุงสีชมพูใส่มือของสึนะ







[align=center]ถุงมัชเมลโล่รสสตอเบอรี่[/align]







“อะ..เอ่อ.....” ยังไม่ทันจะได้ถามอะไรต่อ คุณพ่อยังหนุ่ม(?) ก็หายตัวไปซะแล้ว เหลือไว้แค่ถุงมัชเมลโล่เป็นของต่างหน้า.... เวร.....

“แต่ว่าก่อนหน้านั้น.........” สึนะเริ่มประมวลความคิดในสมอง ข้อมูลที่ได้ยินจากคุณเบียคุรันเมื่อกี้.....





[align=center]เรียบเรียงความคิดในสมองน้อยๆ

.
.
.

ของขวัญวันเกิด?

.
.
.

ไวรัส P เป็นของขวัญวันเกิด?

.
.
.

ต้นเหตุของเรื่องนี้?

.
.


คือตรูเอง!!!!!!!!!!!!!!!!![/align]







ตามท้องเรื่องของเกมส์ เขาเป็นลูกชายของนักวิทยาศาสตร์สินะแบบนี้!! แล้วไอ้ที่พวกพ่อๆทดลองกันคือของขวัญวันเกิดของเขา แต่มันกลายพันธุ์กลายเป็นซอมบี้?????? แล้วเมืองก็ร้าง แล้วคนก็ตาย... เพราะของขวัญวันเกิดของเขา?






“โหดร้ายที่สุด!!!!” สึนะแหกปากลั่น แล้วให้เขามาผจญโลกที่โหดร้ายแบบนี้เนี่ยนะ มันน่ากลัวเกินไปแล้ว!! อย่าหวังจะมีพระเอก อย่าหวังจะมีผู้กล้า!! ครั้งนี้แหละที่ตูต้องช่วยตัวเอง !!!








[align=center]สิ่งแรกที่ควรจะทำ

เผ่นไปจากบ้านหลังนี้ซะก่อน[/align]






การอยู่ติดกับที่มันน่าจะไม่ดีซักเท่าไหร แล้วที่บอกเรื่องไวรัส เขามีเวลา 10 วันสินะ ตลกน่า.... กะอีกแค่สับปะรดมันจะไปติดเชื้อบ้าบออะไรได้ล่ะ ขำๆน่า ว่าแล้วร่างบางก็หยิบมีดทำครัวที่เขาใช้สังหารคน(?)เป็นครั้งแรกขึ้นมา






“น่าจะมีอะไรที่มันเท่กว่านี้หน่อยน๊า....” สึนะเริ่มทำการค้นของในลิ้นชักและโต๊ะแถวนั้น และเขาก็ได้พบกับ....






[align=center]ประทัด[/align]







ประทัดเนี่ยนะ! มันควรจะเป็นปืนไม่ใช่เหรอ! สับปะรดมันกลัวประทัดรึไง ติงต๊อง!!! พูดถึงสับปะรดก็ชวนให้นึกถึง อะไรบางอย่างที่เหมือนสับปะรด.... บวกกับเสียงหัวเราะนั่นอีก....




“มุคุโร่.... หรือว่ามุคุโร่จะเป็นบอสใหญ่นะ....” มีความเป็นไปได้สูงแฮะ สรุปว่าเขาต้องเจี๋ยนมุคุโร่ให้ได้ ก็จะได้กลับบ้านเหมือนที่ผ่านๆมาสินะ






[align=center]บรรยากาศเงียบเหงา

ชวนให้รู้สึกขนลุกขึ้นมาอีกครั้ง[/align]







“รีบไปดีกว่า!” พูดจบสึนะก็หยิบกระเป๋าเป้แถวนั้นใส่ถุงมัชเมลโล่ลงไป มือถือมีดเป็นอาวุธเพียงหนึ่งเดียววิ่งออกไปเผชิญความน่ากลัวข้างนอก
.
.
.
.
.
.





[align=center]บรรยากาศข้างนอก...

น่ากลัวกว่าในบ้านซะอีก....[/align]







ตามทางเต็มไปด้วยซากศพและศพที่เริ่มเป็นกระดูกแล้ว เห็นแล้วรู้สึกลมจับ.... แต่ถ้ามาเป็นลมตรงนี้เขามีหวังตายแน่.... ตายในเกมส์ ... จะได้ขึ้นสวรรค์รึเปล่านะ.....





“คลื่นไส้แฮะ...” สึนะมองดูคาบเลือดเปรอะกำแพงรู้สึกขนลุกชันไปทั้งตัว แต่มันรู้สึกแปลกๆที่แขนแฮะ

“คันจัง” สึนะเกาแขนขวาของตัวเอง มันคันผิดปกติไปหน่อยนา โดนฝุ่นรึอะไรน่ะ แล้วร่างบางก็พับแขนเสื้อขึ้นมองดู







[align=center]สิ่งผิดปกติบนร่างกายของเขา!!!![/align]






“อ๊า~~~~!!!!!!!!!!!!!” สึนะกรีดร้องลั่น แขนขวาของเขา แขนขวาของเขาเริ่มมีลายเหมือนสับปะรดขึ้นมาหย่อมหนึ่งแล้ว!!! ม่ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!!!

“อย่าส่งเสียงดัง!!” มือใหญ่มือหนึ่งโฉบตัวเขาเข้าไปในซอยมืด มือใหญ่ปิดปากของเขาไว้ สึนะน้ำตาแทบร่วง ร่างสูงมองดูพวกสับปะรดเดินผ่านแถวนั้นหายไป.....

“อื้อ อื้อ!!!” ร่างบางดิ้นดุ๊ก หายใจไม่ออกแล้วววว ปล่อยโผ้มมมม ใครฟะมาทำอะไรโผ้มมม ปล๊อยยยยยยย

“นิ่งๆสิซาวาดะ อยากโดนฆ่ารึไง” เสียงนี้มัน? สึนะค่อยๆหันมองชายที่จับตัวเขาเอาไว้







[align=center]คุณฮิบาริ!!!![/align]






“ฮึก...ฮึก.... แง!!!!!” สึนะโผกอดฮิบาริ อีกฝ่ายตกใจตัวแข็ง ฮือออออ ตอนนี้จะอะไรก็ช่างแล้ว คุณฮิบาริจะโผล่มายังไงก็ช่างมันแล้ว แต่เขากำลังจะกลายเป็นซอมบี้ โฮวววววว พระเจ้าช่างเล่นตลกที่สุดเลย!!!!






[align=center]ผมไม่อยากเป็นสับปะรดนะ!!!![/align]







[align=center]ทูน่าติดพิษไวรัส P เข้าซะแล้ว!!
แล้วคราวนี้จะทำยังไงกันล่ะเนี่ย!!

.
.
.
.

นับถอยหลังทูน่ากลายพันธุ์
10 วัน[/align]





.
.
.
.

TBC!!!!




------------------------------------------------------

Free Talk : สรุปมันคือฟิคสยองขวัญ? บ้าบอสิ้นดี =A=” บรรยากาศเหมือนจะสยอง แต่มันไม่หยองอ่ะจิ สรุปว่ามันยังไงกันแน่ ฮ่าๆ pairing เหมือนจะเป็น 1827<69 กับ XS เลยแฮะ สลับกับ RPG ฮ่าๆๆๆ แต่ก็ยังไม่แน่ ทูน่าอาจจะตายก่อนก็ได้

Tsuna side : กลุ่มนักวิทยาศาสตร์มิลฟี่ =w=!!
XS Side : กลุ่มหน่วยปราบปราม =w=!


ผลงานนี้บรรยากาศไปคนละทางกับอีกสองเกมส์เลยแฮะ =A=”