•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

Title : 30 day love in children boy


Author : Mirugi


Genre : Romance , Comedy


Rate : ??


Pairing : 1827



............................................................




ผมกำลังวิ่ง วิ่งไปที่ใดมิอาจรู้



รู้แต่ตนเองต้องวิ่งไปข้างหน้าเท่านั้น



แต่แล้วความรู้กสึกประหลาดกลับบอกไห้ผมหยุด



เหมือนร่างกายไม่ฟังคำสั่งของจิตใจ



ผมหยุด แล้วมองไปทางภาพทางด้านหลัง




ท่ามกลางแสงอาทิตที่เจิดจ้าจนแสบตา




คนๆนึงกำลังยืนอยู่ตรงนั้น











"ตื่นได้แล้วเจ้าห่วยย!!"




ไม่ว่าเปล่า ถีบคนที่กำลังเรียนวิชาอุตุนิยมวิทยาอย่างเคร่งครัดตกเตียง



ผมตื่นขึ้นมาพร้อมกับคลำหัวปอยๆ ปวดตรงรอยปูดบวมที่เจ้าครูฝึกตัวเล็กทำอย่างสุดเเสน




"เดี๋ยววันนี้ก็สายหรอก นายนี่มันอืดอาดจริงๆ "



อะไรกันอย่ามากล่าวหาว่าผมอืดอาดนะ ผมกำลังรีบอยู่ะเพียงแต่มันเบลอๆเท่านั้นเอง = =



"วันนี้นานะอิเอมัตสึและฉันจะไปอิตาลี่ แกต้องอยู่เฝ้าบ้านดีๆล่ะ "




คำพูดของเจ้าครูฝึกจอมโหดเล่นเอาผมตาสว่าง




"หาา!!! แล้วจะกลับกันมาเมื่อไหร่???"




"ประมาณ 2 -3 อาทิตย์ เงินค่าขนม นานะจะโอนมาไห้แกอาทิตย์ล่ะครั้ง "





อ๊ากกก เอาแล้วไงง ผมรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีว่าการที่ผมอยู่บ้านคนเดียวมันจะมีเรื่องร้ายแรงเกิดขึ้น




"แล้วพวกเเรมโบ้กับอี้ผิงล่ะ??"



จริงอยู่ที่ ผมรู้สึกอยากอยู่คนเดียวบ้าง




แต่ครั้งนี้ผมอยากไห้มีสักคนหรือสองคนอยู่บ้าน



จากประสบการณ์หลายๆฟิกที่ผ่านมา




การที่ผมอยู่บ้านคนเดียวมันจะเป็นจุดเริ่มต้นของความซวยอะไรซักอย่าง - -"



"อี้ผิงกับเบียงกี้จะไปด้วย ส่วนแรมโบ้อยู่กับแกที่นี่ ฉันขี้เกียจเปลืองมือเปลืองเท้า "



ว่าพลางรีบอร์นก็เดินออกจากห้องไป



ผมรู้สึกโล่งอก จริงอยู่ที่เป็นแรมโบ้ =_=




แต่อย่างน้อยประวิตคงไม่ซำรอยกับฟิดอื่นๆ =q=



"เราลืมอะไรสักอย่างรึเปล่าหว่า "



ติ๊ก ต๊อก




ติ๊ก ต๊อก






หืมเสียงนาฬิกา ผมหันไปมองนาฬิกาตรงหัวเตียง แล้วผมก็ต้อง...




"กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด สายแล้ววววววววววววววววววววววววววววววววว"



ผมวิ่งผ่านน้ำ



ผ่านการแต่งตัวชนิดที่ว่า ซุปเปอร์แมนยังอาย




ลงมาเจอคุณแม่จ๋ากำลังจัดข้าวของก็จำต้องหยุดโบกมือโบกม้ายไห้




ก่อนจะเป็นปลาทูน่าติดเจท วิ่งรี่ไปทางโรงเรียน




ไห้ตายเหอะะะะ แค่ตอนเช้าผมก็ซวยซะเเล้ววววว T[]T









........................................................................................................




หนังตาข้างขวาของผมกำลังกระตุกอย่างถี่รัว ทันทีที่เจอคุณท่านฮิบาริเฝ้าหน้าด่านคนที่มาสาย




"ริอาจมาสายเหรอเจ้าสัตว์กินพืช "




ไม่ว่าเปล่าใช้ท่อนฟาฟาดใส่หัวผม ดีที่ ผมใช้ สกิลฉ่อย หลบทัน!!!!



จะเรียกว่าหลบคงไม่ได้สินะ ...



ต้องเรียกว่าขาผมทรุดลงพื้นจังหวะที่พี่ท่านจะฟาดพอดี



เสียวหัวอย่างแรง =[]=!



"แกมากับฉันเจ้าสัตว์กินพืช "




ไม่ว่าเปล่าพี่ท่านดึงมือผมกระฉุดกระฉากซะผมที่กำลังเชื้อเพลิงหมด (จากการใช้เจท ) ซะขาแทบลากพื้น




"อย่ามัวทำตัวอืดอาดสิเจ้าสัตว์กินพืช !"





"น่าน ไม่ด่าผมว่าเต่าไปเรยล่ะครับ วันนี้ผมโดนด่าว่าเป็นคนอืดอาดมาสองรอบละ คนนะไม่ใช่มาม่าที่จะอืดได้"





ไอช่องข้างบนเป็นเพียงแค่ความคิดของผมครับ จริงๆแล้วผมพูดแค่ว่า




"ครับ คุณฮิบาริ "





.....................................................................................................................................



ดีเจ้าค่ะท่านผู้อ่าน จะมาต่อครึ่งหลังวันพรุ่งนี้นะเจ้าค่ะ >W<


นี่เป็นฟิคเรื่องแรกของข้าน้อย


ติหนิติชมได้ตามสบายเรยนะเจ้าค่ะ


ด้วยรักและกระหาย 1827

ชอบตอนจะไปโรงเรียนอ่ะ

วิ่งผ่านน้ำ//แต่งตัวแบบซุปเปอร์แมนยังอาย///เป็นปลาทูติดเจทไปโรงเรียน


ไม่กินข้าวเรอะวองโกเล่ หึหึหึ

////เห็น27เคะรีบหยุด เอาเมาส์จิ้มที่กระทู้อย่างว่องไว

รอดูผลงานต่อนะครับ

ทูน่ากับแรมโบ้อยู่ด้วยกัน......เห็นแววเคออสมาตั้งแต่โลกยังไม่เกิดในอวกาศ =[]=

"น่าน ไม่ด่าผมว่าเต่าไปเรยล่ะครับ วันนี้ผมโดนด่าว่าเป็นคนอืดอาดมาสองรอบละ คนนะไม่ใช่มาม่าที่จะอืดได้" <--- เหอะๆ มาม่ารสใหม่ ปลาทูน่าตากแห้ง = =

๕๕๕๕+ อยู่กะคุณแรมโบ้รึ ทำไมไม่เอาไปด้วยอ๊ะงิ? สึจังจะได้อยู่คนเดียว

จะได้ทำอะไรต่อมิอะไรสะดวก (?????)

โดนฮิซามะเรียกไปแล้ว จะเกิดอะไรขึ้นต่อไป คึฮึฮึฮึ

ท่านฮิ จะทำอะไรทูน่าอ่า..

อยากรู้ๆ

รีบมาอัพต่อนะคะ

ต่อครึ่งหลัง


เนื้อเรื่องยังคงดำเนินไปอย่างไร้แก่นสาร



เอาเข้าจริงๆ คนแต่งมันยังคิดเรยว่าตรูเขียนอะไรลงไป



............................




อุณหภูมิในห้องเริ่มร้อนจัดขึ้นเรื่อยๆ




ผมรับรู้ได้ถึงใบหน้าที่ค่อนไปทางร้อนผ่าวของตัวเอง




อากาศร้อนๆ อย่างงี้ มันก็ดีอยู่หรอกที่ไม่ต้องไปห้องเรียน




แต่การที่ผมมาอยู่กับคุณท่านฮิบารินี่.......







ผมยอมอยู่ในห้องอบซาวน่ายังจะดีกว่า !!!!!!!!!!!!!!!!!







TT[]TT!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!




"เจ้าสัตว์กินพืช อย่ามัวนั่งทำเป็นปลาสมองน้อยอยู่ ไอแฟ้มที่ฉันไห้แกเรียงนะ เมื่อไหร่จะเสร็จ "




นอกจากผมจะกิน พืช + เป็นปลาทูน่า + สมองน้อย + อืดอาดเป็นเต่า




ผมเชื่อว่าถ้าผมอยู่กับคุณท่านฮิบาริต่อไป



ผมคงกลายเป็นพวกดาร์ค



คิดแผนสังหารคุณฮิบาริเป็นอาหารว่าง



คิดถึงอาหาร ท้องของผมมันก็ร้องประท้วงออกมาโดยทำเสียง ครืดคราด ครืดคราด




รู้งี้ผมน่าจะโดดเรียนไปเลย




ข้าวเช้าก็ยังไม่ได้กิน




แถมต้องมาจัดเรียงเอกสารชมรมนี่อีก



เหนือสิ่งอื่นใด




ตั้งแต่ผมเข้ามาในห้องคณะกรรมการรักษาระเบียบนี่




ตาข้างขวาของผมมันกระตุกเป็นจังหวะ แร๊พโย่ะ




มันน่าเอาลงกิมเนสบุกด์ ซะจริง - -+.............




"ซาวาดะ แกไปยกน้ำชามาไห้ฉัน ซะ"





ผมคิดว่าผมจะ ดีใจจนร้องไห้ดีไหมน่ะ ?




ที่ตอนนี้คุณฮิบาริเรียกผมโดยไม่มี คำด่าสาธยาย แต่เปลี่ยนมาพ่วงเป็นใช้งานแทน




ต้องเกิดมาเป็นอย่าง ทาส !!

ไม่พูด ไม่คุย ไม่บ่น

ต้องเกิดมาเป็นอย่าง ทาส!!

สนองอารมณ์ ถูกใช้งาน ~





ไหงผมถึงนึกเพลงนี้ขึ้นมาได้นะ =_= ..............




ผมลงมือชงชาสุดฝีมือ ถ้ารสไม่ถูกปาก ผมคงถูกคุณพี่ท่านฆ่ายัดหมกห้องนี้แน่ T T




"เร็วสิๆ นายนี่มัน อืดอา..."




"คร้าบบบ เสร็จแล้วคร้าบบบ"

เห็นผมหยั่งงี้ ผมไม่ยอมไห้รียกว่า อืดอาด 3ครั้งติดกันภายในวันเดียวหรอกน่ะ!!!!!




=[]=!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!





ผมยกชาไปเสิร์ฟคุณฮิบาริ แต่ดวงแห่งความห่วยของผม มันเหมือนกลัวผมชีวิตสั้นไม่พอ




ปัง!!!!!




"คุณแรมโบ้มาแล้ววววว !~"




"เหวอ!? "




ซ่า!!!!




ตะ ตายหองงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!




น้ำชา... น้ำชามันหกใส่คุณฮิบาริ !!!!





T [] T !!!!!!!!




เหมือนผมตาฝาด เห็นเวลาหยุดไป 3 วิ




3วิ ที่คุณฮิบาริทำหน้าอึ้ง ก่อนที่จะ




"แก!!!!เจ้าสัตว์กินพืช !!!!!!!!"




ม่ายยย นี่ไม่ใช่แบบโดริเรียน๊าา ผมทำความสะอาดไห้คุณฮิบาริไม่ด้ายยยย (<< คิดไปถึงนู่น )





"ผม ผมขอโต๊ดดดดดดดด T[]T "




"สึนะมาเล่นกับคุณแรมโบ้กัน"




ผมเกิดอาการคันไม้คันมือ อยากตรบไอคุณแรมโบ้




เปรี้ยงงงง




"เเง๊~~~"




เย้ย ผมไม่ได้ตบนะ ผมแค่คิด !!!




ไอคนตรบจริงนู่น คุณฮิบาริ ไม่ได้ตบธรรมดา แต่ตบด้วยท่อนฟา




มันต่างกันที่ ขนาด และความแรงงงงง เชียวนะ (<< แกคิดถึงอะไรเนี่ยทูน่า - -)




"แง๊ ~~~~~~"




ผมมองแรมโบ้ซึ่งร้องไห้เหมือนเรียกร้องความสนใจ




แต่สงสัยไอคุณแรมโบ้จะกลัวไม่เป็นจุดเด่น




ถึงหยิบบาซูก้าทศวรรษ มาอวดโฉม




โฉมที่ใกล้พังเต็มขนาด = [] =!!!!!!!!




เฮ้ยยยยย ผมจำได้ว่าสองสามวันก่อนบาซูก้ามันมีปัญหาไม่ใช่เรอะ




ด้วยโครโมโซมคู่ที่เท่าไหร่ไม่รู้ในร่างกาย สั่งผมไห้วิ่งตรงเข้าไปแย่งบาซูก้าจากไอคุณแรมโบ้




ฉับพลันทันใดผมก็ได้ยินเสียงบาซูก้าออกตัว




มันเกิดขึ้นเร็วมากจนผมรู้สึกเบลอ



ก่อนที่กลุ่มควันขนาดใหญ่อบอวลอยู่ในห้อง




นี่มันเกิดอะไรขึ้นนะ !!!!!???



To B Con


.........................



ยิ่งอ่านยิ่งรู้สึกว่ามุขแป๊กกกกก !!!!!



ไปๆมาๆ รู้สึก 27 ดาร์คๆไงไม่รู้ =[]=!!!



เหนือสิ่งอื่นใด



จะพยายามเอามาลงไห้สม่ำเสมอนะเจ้าค่ะ



คิดว่าประมาณอีก 2 - 3 วัน ถึงจะมาต่อตอน 2 เจ้าค่ะ =[]=

นางทาศฉบับรีบอร์นเคะเคะเคะ

ตัดตอน ตอนที่กำลังมันๆเลนนะเจ้าค่ะ

รีบต่อนะคร๊า~

ค้างอย่างแรง!!

แล้วมันยังไงต่อล่ะคะเนี่ย

รีบมาอัพต่อไวๆน๊า~

เสียวๆ ว่าพ่อนก ver. อายุยี่สิบกว่าๆ จะสับตัวมาแฮะ....

Title : 30 day love in children boy


Author : Mirugi


Genre : Romance , Comedy


Rate : ??



Pairing : 1827


ชะตาชีวิตทูน่ามันฉ่อยหาใดเปรียบ แต่กระนั้น ก็ยังถูกใจแม่ยก =w=



........................................


ตอนที่2



ผมพยายามหรี่ตามองไปทางทิศทางต่างๆ แต่กลับเห็นเพียงกลุ่มควันลอยเคว้ง


"คุณฮิบาริ แรมโบ้ อยู่กันไหมครับ !!!!!"



"แงง~~~!!!"



"แกทำอะไรของแก เจ้าสัตว์กินพืช !!!!"



แม้ผมจะมองไม่เห็นตัวก็เถอะ แต่ฟังจากเสียงแล้ว ผมพอเดาได้ว่าคุณฮิบาริกับแรมโบ้คงอยู่แถวนี้



แต่จะว่าไป เสียงคุณฮิบาริ ดูแปลกๆไปนะ



ผมคิดได้เพียงแปปเดียว เท่านั้น



ฉับพลันที่ควันจางลง



แล้วผมก็ได้รับคำตอบเกี่ยวกับเสียงที่แปลกไปของคุณฮิบาริ....






....................................................................................................................






ผมนั่งนิ่งอยู่บนโซฟาตัวเดิมที่นั่งตอนแยกเอกสารงานชมรม



ต่างกันที่ว่า



ยามนี้ มีเด็กชาย รุ่นราว ซักเก้าหรือสิบขวบ ส่วนสูงที่สูงพอๆกับไหล่ของผม และ สีผมและสีตาสีดำขลับ



มองรวมๆก็ดูเป็นเด็กชายน่าเอ็นดูคนนึง



ถ้าไม่จัดว่าเด็กชายกำลังทำหน้าบึ้งตึงราวกับกำลังติดสินใจจะเชือดปลาทูน่าดีหรือไม่



และ ต่อไห้ผมโง่จนได้รับรางวัล ปลาทูน่ากระบือ อะวอท 2009 ก็ต้องรู้ว่า....



เด็กชายตรงหน้าคือ คุณฮิบาริ !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!



แถมยังความทรงจำคงเดิม



งี้ก็เท่ากับว่า

บาซูก้านั่นมันรวนมากจนกระทั่งเปลี่ยนคุณฮิบาริไห้กลายเป็นเด็กได้ไม่สมบูรณ์ !



แถมไม่ใช่กลับไป 10 ปี!!!



ถ้าดูจากหน้าตาคุณฮิบาริในตอนนี้แล้ว ผมว่าอย่างมากคงย้อนไปได้แค่สัก 5-6 ปี =[]=!!!!!!!


.................................................................................





ย้อนกลับไปเมื่อ 2-3นาทีก่อน



"คุณฮิบาริ!?"



ผมตะโกนพร้อมกับทำหน้าเหวอ



ก็จะไม่ไห้เหวอได้ยังไงกัน ?



ในเมื่อข้างหน้าผมมีเด็กน้อยสวมชุดคณะกรรมการรักษาระเบียบพร้อมถือท่อนฟาเอาไว้



นี่มัน ดูยังไงก็คุณฮิบาริ



หรือว่าคุณฮิบาริโดนบาซูก้าทศวรรศงั้นเรอะ!!!



แต่เท่าที่ผมดูคุณฮิบาริในตอนนี้อายุก็น่าจะซัก 9-10 ขวบเองนี่หน่า?



"เจ้าสัตว์กินพืช ไหงแกดูสูงขึ้น!?"



"...... = =!!!!"



แน่ใจนะว่านี่คุณฮิบาริ ไม่ใช่ยามาโมโตะ ไหงซื่อบื้องี้ - -



คุณฮิบาริก็คงรู้สึกแปลกๆ จึงมองดูเสื้อผ้าที่หลวมลง และขยับท่อนฟาไปมา



ไอท่าขยับท่อนฟาของพี่ท่านนี่ช่างน่ากลัวยิ่งนัก T W T



"เจ้าสัตว์กินพืชนี่แก ทำอะไรกับฉัน !!"




กรี๊ดดดดดดดดด!!!!!!!!!



ขนาดเสียงเด็กพี่ท่านยังทำไห้เป็นเสียงขู่กรรโชกได้



ในขณะที่ผมกำลังใกล้ม่อง ผมก็เหงไอคุณแรมโบ้มัน แว่บๆ



กรรม!!! มันมาสร้างเรื่องแล้วก็หนีไป โยน ปิ๊ป- ไห้ผมเฉยเรยย =[]=!!!!!!!!!!!!!!!!



"คะ.คือ..คือว่า รอสัก 10 นาที คุณฮิบาริก็จะกลับร่างเดิมอ่ะคร้าบบ .."



ผมหันไปอธิบายทางคุณฮิบาริ



ยังไงก็แล้วแต่ รอดไปอีกสัก 10 นาทีก็ยังดี T[]T!!!!!!!!



จบการย้อนความ - -"



.........................




ความจริงตอนนี้ถ้านับจากตั้งแต่เกิดเรื่อง



ผมก็มั่นใจ 99.99 เปอร์เซ็น



ว่า นี่มันเกิน 10 นาทีมาแล้ว



TTWTT ~~~



"เจ้าสัตว์กินพืช !!!!!"



"คระ....คร้าบบบ !! "



"ถ้าฉันไม่กลับร้างเดิมล่ะก็....."



ก็อะไรล่ะคร้าบบบบบบบ =[]=!!!!



"แกจะต้องรับผิดชอบชีวิตฉัน "



"หาาาาาาา??!!!!!!!!"




.................................................................



จะมาลงสม่ำเสมอนะเจ้าค่ะ >W</


ถ้าเป็นช่วงนี้จะอัพเร็วหน่อย เพราะไกล้เปิดเทอมแล้ว


กลัวว่าเปิดเทอม ฟิคจะร้างจัง = ="


ยังไงก็แล้วแต่


ขอขอบคุณหลายๆคอมเม้นท์และผู้คนที่เข้ามาอ่านนะเจ้าค่ะ


ด้วยรักและบูชา 1827 (รั่ว =[]=!)

อร๊ายยยยยยยยยยยยยยยย

ฟิคน่าร้ากมากๆเลยจ้ามิรุจ๊างงงงงงงงงงงง

ทูน่าดำเนินเนื้อเรื่องเอง ปล่อยมุขเอง ป๊อด(?)เอง ก๊ากกกกกกกก นั่งอมยิ้มไปขำไป >///////////<

แหมๆ คุณฮิเวลาลงโทษทูน่านี่ทำไมชอบลากทูน่าให้เข้ามาอยู่ห้องคณะกรรมการนักเรียนสองต่อสองกันประจำเลยน๊า~~ หึคึคึคึคึคึคึ

คุณคนที่บ้านซาวาดะเหมือนกับเต็มใจรับคุณฮิมาเป็นลูกเขย(?)เลยนะคะเนี่ย เตรียมใจไปเที่ยวกันหมดปล่อยให้ลูกชายสุดแสนจะเคะอยู่กับน้องวัวตัวน้อย ฮ่าๆๆๆๆๆๆ แบบนี้เปิดบ้านรอท่านฮิเลยดีกว่า ทูน่า~~!!!!

แหมๆ คิดถึงพระเจ้าริเรียเลยเรอะจ้ะ ทูน่า~~!! แสดงว่าหนูเคยโดนท่านฮิ-ปี๊บ-มาก่อนเน้อนี้แล้วอ่ะดิ? ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆ (หลบ)

เย้ยยยยยยยย แล้วไหง คุณฮิกลายเป็นเด็กอายุเก้าขวบเหมือนโดแอปเปิ้ล(?)ไปแล้วล่ะเนี่ยยย =[]=

โฮกกกกกกกกกกกกก กำลังลุ้นเลยจ้า ว่าทูน่าจะเอาอย่างไรต่อไป มาต่อไว้น๊าจ๊า ><

ทูน่ารับผิดชอบชีวิต TT[]TT ทูน่าสู้ๆ

สรุป.คุณฮิสลับตัวกับตัวเองเมื่อ 10 ปีก่อน (ประมาณ 8-10 ขวบ) ใช่มั้ยครับ -*-?

โอ้ ทูน่า ถ้าหาวิธีไม่ได้ คงไม่แคล้วโดนกดทุกครั้งก่อนเข้านอน -*-

เย้ย! ไหงกลายเป็นแบบนี้ไปได้

ท่านฮิกลายเป็นฮิน้อยไปแร้ว

ฮิน้อยอายุ 9-10 ขวบ

ตัวเล็กพอๆกะฟูตะใช่มั้ยคะ (กำลังจินตนาการ >3<)




อยากรู้จังว่าท่านฮิจะให้ทูน่ารับผิดชอบยังงาย..!

มาอัพต่อเร็วๆน๊าคะ