•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

Title : Sea and Sky
Author : Nay
Genre : Romance ,Tragedy,Angst
Rate : PG
Pairing : 8027

notes: เพ้อเป็นการส่วนตัว
เพลงขอร้อง>>http://music.virginradiothailand.com/song/1784

สังเกตได้เลยฟิคสั้นเนส่วนมากจะเป็นฟิคเศร้าคะ

และฟิคสั้น มันจะยาวกว่าฟิคยาวบางตอน

รู้ว่าคู่นี้มันไม่เป็นที่นิยมเท่าไหร=w=
แต่ก็ยังจะแต่ง
กร้ากกกก



…………………………….







‘ยามาโมโตะ..ขอโทษนะ’เจ้าของเสียงหวานที่ดูอ่อนแรงเอ่ย

เหมือนหัวใจ ไม่เหลือใจ








‘ขอโทษ..จริงๆนะ’
เสียงของนายพูดเหมือนว่า….กำลังจะจากชั้นไป

พูดคําเดียวคือเธอจะไป เท่านั้น...







เขาว่ากันว่าทะเลมันไม่มีที่สิ้นสุดเหมือนท้องฟ้า
ทะเลที่กว้างใหญ่…ใยจึงดูต่ำต้อยติดพื้นดิน





ที่หน้าผาสูงชันติดทะเลแห่งหนึ่ง..ว่ากันว่าเคยมีคนตกลงไปมากมาย
ทำให้เป็นสถานที่ที่ไม่น่าประทับใจเท่าไหรนัก
อันเนื่องจากข้างล่างนั้นมีโขดหินแสนอันตรายและมีน้ำทะเลสีน้ำเงินสวยสาดซัดอย่างบ้าคลั่ง




อาจจะไม่ใช่ที่โปรดปราณสำหรับนักท่องเที่ยว
แต่มันกลับเป็นสถานที่โปรดของยามาโมโตะ ทาเคชิไปแล้ว





นับแต่วันที่เสียนายไป..นั่นแหละ





เนตรสีนิลจ้องมองท้องทะเลอย่างเหม่อๆ
เสียงคลื่นซัดผ่าหินอย่างเกรี้ยวกร้าดกว่าทุกที
เป็นสัญญาณว่าอีกไม่นานพายุคงจะเข้ากระมั้ง




ร่างสูงค่อยๆสูดหายใจเข้าช้าๆ
สูดรับกลิ่นความเค็มของน้ำทะเลให้เต็มปอด
แล้วจึงผ่อนลมหายใจออกเบาๆ




เนตรสีนิลคู่คมปรือตาปิดสนิท
เขามาที่นี่ตลอด..เพื่อหวังจะเรียกบางอย่าง…กลับคืนมา




เหมือนง่ายดาย เหมือนหัวใจ








ความทรงจำเก่าๆผุดขึ้นมาไม่หยุดเหมือนม้วนเทปถูกกลอกลับอย่างรวดเร็ว
มีเพียงคำพูดประโยคเดียวที่ตอกย้ำหัวใจของชั้น







“รัก..”

ไม่เคยใช้คําว่ารัก ด้วยกัน






.










.











.












.

ในห้องเล็กข้างๆห้องประชุมในโรงแรมแห่งหนึ่ง
วองโกเล่รุ่นที่10อ่านรายงานเอกสารต่างๆและใบเชิญอย่างเคร่งเครียด
“เรื่องประชุมครั้งนี้..ชั้นคงต้องเข้าไปในห้องนั้นคนเดียววฺนะ”เสียงหวานถอนหายใจ
เนตรสีอ่อนจ้องมองเอกสารระบุรายละเอียดที่พึ่งส่งมาให้เร็วๆนี้




ร่างสูงแสร้งหัวเราะเบาๆทั้งๆที่ในใจก็เป็นกังวลเช่นกัน
“ไม่ต้องห่วง สึนะ ชั้นจะเข้าไปในนั้นกับนาย”




ร่างเล็กสั่นหัว
“ไม่ได้หรอก ในนี้มันระบุชัดเจนแล้ว”สึนะโยชิเอ่ย
“ถ้าไม่ทำตาม จะถือว่าทุกสิ่งทุกอย่างที่ต่อรองกันมาเป็นโมฆะ”




“ไม่ยุติธรรมเลยแหะ”ยามาโมโตะว่าพร้อมใช้นิ้วเกาเบาๆที่ข้างแก้ม



“โลกของมาเฟียไม่มีคำว่าใสสะอาดหรอกนะ”คนเป็นหัวหน้าแก๊งหัวเราะแห้งๆ




โลกของมาเฟีย..ชั้นยอมทิ้งทุกอย่างแล้วก้าวเข้ามาในโลกนี้
..ก็เพื่อที่จะอยู่ข้างๆนายนั่นแหละ..สึนะ




“ถ้าเสร็จงานนี้เร็ว..ไว้เราไปทะเลกันไหม”สึนะเสนอ
“ชั้นไม่ได้ไปนานแล้ว..”






ชายหนุ่มยิ้มกว้าง
“เอาซิ..แล้วชั้นจะพานายไปเอง”





เจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลอ่อนยิ้มเศร้า
ก่อนลุกขึ้นยืนแล้วสาวเท้าเดินตรงไปหาผู้พิทักษ์อรุณ
“ยามาโมโตะ นายต้องสัญญากับชั้นนะ”





คนฟังทำหน้าฉงน
“สัญญาอะไรละ”





“ถ้า..เกิดอะไร..ขึ้นกับชั้น…นายต้องหนีไป”ร่างเล็กกระซิบเสียงสั่น
เหมือนลางสังหรณ์จะเป็นลางร้าย..มีบางอย่างร้องเตือนเกี่ยวกับการประชุมนี้..
บางอย่างที่ไม่ดีมากๆ




“ไม่”ยามาโมโตะปฎิเสธทันที “ชั้นจะไม่ทิ้งนาย”




“นายต้องสัญญา..ไม่งั้นก็กลับไปที่ฐานเดี๋ยวนี้เลย”สึนะพูดในเชิงขู่




ฉันทําผิดที่ใด...









ได้แต่ถามตัวเองอย่างนั้น


ไม่เคยจะไม่รักเธอสักวัน ...




นายเปลี่ยนไปตั้งแต่เมื่อไหรกันนะ
เวลาผ่านไปหลายปี..นายเปลี่ยนไปจนชั้นไม่ทันรู้ตัวเลย





ชายหนุ่มขมวดคิ้วอย่างลังเล
เนตรสีนิลจำจ้องมาที่ใบหน้าหวานไม่กระพริบ
ทุกครั้งที่ชั้นสบตากับดวงเนตรสีอ่อนของนายมันมักจะดูเข้มแข็ง
แต่ในขณะเดียวกัน..ก็แฝงไปด้วยความเจ็บปวดอยู่ลึกๆ
จนชั้นไม่แน่ใจว่า..ความรู้สึกของนายอย่างไหนกันที่เรียกว่าความจริง





แทนคำมั่นสัญญา
ชายหนุ่มสวมกอดคนตัวเล็กกว่าแน่น



ความกลัวที่ชั้นไม่เคยมี
กลับแสดงออกมาต่อหน้านาย
ชั้นกลัวที่นายจะหายไป…





คำพูดที่เอื้อนเอ่ย..ออกมาอย่างยากลำบาก
คำพูดที่สั้น แต่ลึกซึ้งยิ่งกว่าสิ่งใด






แต่กําลังร้องให้.....






‘สึนะ..ชั้นรักนาย’








“อือ..”มีเพียงเสียงตอบรับเบาจนแทบไม่ได้ยินเป็นคำตอบ
ชั้นไม่รู้..ว่านั่นเป็นการตอบรับ..หรือปฎิเสธ





ชั้นเห็นเพียงรอยยิ้มเล็กๆบนใบหน้าเท่านั้น















หารู้ไม่ว่านั่นจะเป็นรอยยิ้มครั้งสุดท้าย


ที่นายยิ้มให้ชั้น..คนเดียว

.












.











.















.



ปัง!!








อย่าทิ้งกันไปได้ไหม



เธอรู้ฉันอยู่ไม่ไหว



โลกคงแตกสลาย..นาทีที่ไม่เหลือเธอ






เสียงกระสุนดังกึกก้อง
ภาพทุกอย่างราวกับถูกปรับให้ช้าลง
เจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลค่อยๆล้มลงเหมือนตุ๊กตาไร้วิญญาณ
เนตรนิลผู้เห็นเหตุกาณ์เบิกกว้างพร้อมวิ่งเข้าไปประคองร่างที่ใกล้จะหมดลมหายใจ







คนที่รักที่สุด คนที่รักเสมอ หมดชีวิตที่เห็น...
เมื่อใดก็เป็นของเธอ







ความรู้สึกเหมือนทุกอย่างได้จบลงแล้ว
เสียงหัวใจกระตุกวูบอย่างใจหาย







มีเพียงเสียงเบาๆของคนในอ้อมแขนเป็นสัญญาณว่ายังมีชีวิตอยู่





ปัง ปัง ปัง




สาดกระสุนถูกส่งมาเป็นระลอก
เป็นเหตุให้ต้องหนีไปจากที่นี่






ชายหนุ่มแบกร่างเล็กขึ้นแผ่นหลังก่อนจะวิ่งหายเข้าไปในป่าซึ่งไม่ไกลจากที่นี่
ยามาโมโตะหยิบมือถือขึ้นมาโทรเรียกรถพยาบาลและโทรเรียกผู้พิทักษ์คนอื่นทันที
ในขณะความรู้สึกร้อนรนเข้าครอบงำ



ร่างเล็กก็ได้แต่เอ่ยประโยคเดิมซ้ำไปซ้ำมาข้างหู
“ขอโทษนะ..ยามาโมโตะ..ชั้นขอโทษ”


ไม่ใช่ความผิดของนาย



มันเป็นความผิดของชั้นเอง..




ร่างสูงพาคนเจ็บหลุดออกจากป่า
ฝีเท้าชะลอลงและหยุดตรงที่หน้าผาติดทะเล





จะเรียกว่าความบังเอิญหรืออะไรดี…



สถานที่นายปรารถนาครั้งสุดท้ายว่าอยากไป
ทะเลสินะ…







มือใหญ่ค่อยๆคุกเข่าวางร่างเล็กเบาๆ
เสียงหัวใจของคนเจ็บอ่อนเหลือเกิน
“สึนะ สึนะ นี่ไงทะเลที่นายอยากเห็น ลืมตาขึ้นมาก่อนเถอะ”







เนตรสีอ่อนปรือตาขึ้นอย่างยากลำบาก
ใบหน้าหวานระบายยิ้มออกมาอย่างปฎิหารย์



“สิ่งที่ชั้น..อยาก….เห็นน่ะ..คือ..ใบหน้าที่..นายมีความสุข..ต่างหากละ”
น้ำเสียงนั้นหบแห้งและอ่อนล้าเต็มที




เจ้าของเรือนผมสีรัตติกาลดวงตาคู่คมเบิกกว้างก่อนจะหรี่เล็กตามความรู้สึก
นัยตาสีนิลเริ่มสั่นคลออย่างห้ามไม่อยู่
พอรู้สึกตัวอีกทีหยาดน้ำตาก็ไหลอาบแก้มเสียแล้ว




ร่างเล็กที่หอบถี่ใช้แรงทั้งหมดเอื้อมมือไปเกลี่ยน้ำตาของร่างสูง
ใบหน้าหวานแย้มยิ้มให้อย่างอ่อนโยน
“ชั้น….รักนาย…”เสียงหวานเอ่ยกระซิบเป็นครั้งสุดท้าย





เนตรสีอ่อนปรือปิดลงอย่างง่ายดาย
พร้อมกับหยดน้ำตาที่ไหลป็นครั้งสุดท้าย


อย่าไปจากตรงนี้ อย่าไปจากคนนี้ ....




ฉันกลัว ฉันกลัว



พรุ่งนี้…


ร่างสูงสวมกอดคนตรงหน้าทันที
ความรู้สึกต่างๆพากันหลั่งไหลออกมาพร้อมกัน
ระบายด้วยการคำรามอย่างโกรธเกรี้ยว
ที่ปกป้องคนสำคัญไว้ไม่ได้





คลื่นทะะเลที่สาดซัดเปรียบเสมือนดนตรีแห่งความทุกข์ระทม


.









.









.










.





“คนที่บอกว่าการตายมันน่าเสียดาย คือนายไม่ใช่หรอ สึนะ?”
เมื่อย้อนคิดไปถึงวันเก่าๆ





ชั้นสมเพชตัวเองเหลือเกิน
ที่นายปกป้องชั้นได้
แต่ชั้นกลับปกป้องนายไว้ไม่ได้






ชั้นรักนายมาก..






ตอนที่ชั้นแขนหักชั้นยังอยากจะตาย



จะเอาอะไรกับการเสียหัวใจที่สำคัญที่สุดไปละ






หากไม่มีนายชั้นคงอยู่ไม่ได้










ใบหน้าคมคายยิ้มบาง


ก่อนจะทิ้งตัวลงมาตามแรงโน้มถ่วงของโลกโดยไม่มีความรู้สึกกลัวเกรงแต่อย่างใด




สิ่งเดียวที่ชั้นกลัว
คือการไม่มีนาย..











เพื่อจะได้อยู่กับนายแล้ว



จะโลกแบบไหนชั้นก็ไม่กลัวทั้งนั้น






.







.





.






.


ตูม!!




ความเย็นสอดแทรกไปทั่วร่าง



ร่างสูงดำดิ่งลงสู่ส่วนลึกของมหาสมุทร

ตราบจนร่างกาย..



.







.






.


จะไม่มีแรงหายใจ


















............The end............






Nay: พออาจจบอาจเกิดคำถามว่า ยามะตายรึเปล่า?
เนคงต้องบอกว่า..ที่เหลือไปจิ้นเอง!! 5555

แต่งแต่เรื่องเศร้าๆ ฟังเพลงแต่อกหัก ฮือออ
ไม่รู้จะเรียกว่าเศร้ารึเปล่าแหะ เพราะเนแต่งๆไปสูบรูปไป เอิ้ก
กลัวอารมณ์มันไม่ต่อเนื่อง

เนยังไม่สอบไม่เสร็จหรอกนะคะ แบบว่าอู้..
เรืื่องนี้เนแต่งมา3ชั่วโมงเต็มๆ(ยังไม่รวมคิดพล็อตเรื่องอีกหลายวัน)

ที่จริงเนก็ชอบยามะนะ
ใสๆก็ชอบ ดาร์กก็รัก
แต่รักรองจากท่านฮิกับป๋ามุเท่านั้น
กร้ากกกก

หลังสอบ เนจะแต่งฟิคยาวคู่ใหม่คะ 2769,6927
รายละเอียดอยู่ที่http://25509.exteen.com/20090727/entry

บลอคเนเอง
กร้ากกกก
(ดองเรื่องอื่นเป็นว่าเล่น บุ่ยๆ)


สุดท้ายนี้
ขอบพระคุณสำหรับที่ติดตามอ่าน
คอมเม้นติชมตามสบายคะ



Ps.แถมรูปมิฮาชิละกันน้า กิ้วว

กรี๊ดดดดดดดดด!!! TAT เศร้ามากๆเลย ทำไมหนูซือต้องตายด้วยยยยยยยย แงงงงงงงงงง

อยากจะให้แต่งต่ออีกซักนิด ;w; ให้ถึงตอนที่หนูซือโดนบาซูก้าทศวรรต อร๊ายยย แล้วได้พบกันอีกครั้ง =,.= แล้วจากนั้นก้อกดซะ!!!

(โดนรุมตบ!) แอร๋ย T T แอบรักคู่ 8027 เหมือนกันคะ =,.=+ คุคุ

เศร้า

TT ^ TT

สงสารยามะ สุดหูรูด

โอยยย ท่านเนแต่งแบบเศร้าได้อีก
ยิ่งตอนอ่านฟังเพลง You Are The One ของ Super Junior
อื้ม บิ้วท์อารมณ์ได้เศร้าเข้าไปอีก
ฮือๆ

คู่แรร์!!!! แต่ไหงเศร้าเยี่ยงเน้!!! TTTT___TTTT

สิ่งเดียวที่ชั้นกลัว
คือการไม่มีนาย..

ยาม้า!!!!~ ซือคุงเค้าไม่ดีใจหรอกนะถ้านายเป็นอะไรไปน่ะ T^T

เศร้าได้อีก โฮ~ว TT_TT

ใครบอกว่าสมการนี้ไม่นิยมมมม
เค้าชอบสมการนี้มากเลยน้าตะเองงง >.<

แต่ไม่ค่อยจะมีคนแต่งแหะ แฮะๆๆ
พอเห็นสมการบนหัวเรื่องเลยรีบคลิกเข้าทันที ถูกใจที่สุดดดด

เศร้ามากเลยอ่าๆๆๆ ยามะทำไมไม่บอกตอนเค้าอยู่อ่ะ TT
ทูน่าจ๋า ยามะเค้ารักตะเองน้า แง๊!!!

สิ่งเดียวที่ชั้นกลัว
คือการไม่มีนาย..

ตรงเนี่ยๆๆๆๆ
เศร้าที่สุดเลยยยย อ๊ากกกกกกก รักคู่นี้
(โบกธง 8027)
จะจิ้นคู่นี้ต่อปายๆๆๆๆ
แต่งคู่นี้อีกนะค่ะท่านเน ตั้งใจสอบนะค่ะ สู้ๆๆๆๆ
เค้ามดเทอมสอบเสร็จแล้ว เหลือแต่รอคะแนนว่าตกไหม เอิ้กๆๆๆ
ตั้งใจนะค่ะ สู้ๆค่า รักษาสุขภาพด้วยนะ ^ ^

Title : ไปนึกชื่อเรื่องก่อน
Author : Nay
Genre : Romance
Rate : NC??
Pairing : R27

notes: แต่งเรท…มันยากเหมือนกันนะ
หรือเป็นเพราะเราหื่นไม่พอ=w=

………………………..




ณ เวลายามค่ำคืน ที่ฐานทัพวองโกเล่





“..รีบอร์น..ชั้น…ชั้นไม่ไหวแล้ว..”
เจ้าของเรือนผมฟูสีน้ำตาลอ่อนเอ่ย พร้อมล้มตัวลงไปนอนบนพื้นอย่างหมดแรง
นับตั้งแต่ยอม(แกมบังคับ)เป็นวองโกเล่รุ่นที่10ก็โดนอาจารย์ติวเข้มมาตลอดไม่เว้นวัน
ฝึกการต่อสู้ทุกเช้าและก่อนนอน กลางวันต้องมานั่งทำงานเอกสารที่จะกองท่วมหัวทุกวัน
แต่ก็มีบ้างที่ทำงานนอกสถานที่ อย่างการประชุม หรือไม่ก็การเจรจาธุรกิจ..




เท้างามๆถีบไปที่ลำตัวของคนเป็นลูกศิษย์โดยไม่ลังเล
มันเจ็บจนต้องร้องคราง แต่กลับไม่เจ็บเท่าเมื่อหลายปีก่อน
จนบางครั้งผมก็อดสงสัยไม่ได้ว่าร่างกายผมด้านไปแล้วละมั้ง




ดวงเนตรสีอ่อนจ้องมองคนตรงหน้าตาปริบๆ มีสิ่งหนึ่งที่เขาพึ่งสังเกต


เจ้ารีบอร์น..มันสูงกว่าชั้น
…ตั้งแต่เมื่อไหรนะ




เด็กทารกผู้เป็นอาจารย์ บัดนี้กลายเป็นเด็กหนุ่มหน้าตาดีไปเสียแล้ว
เด็กหนุ่มผมสีดำทะมึนอยู่ใต้หมวกสีดำอันเป็นเอกลักษณ์ของเจ้าตัวพร้อมสัตว์เลี้ยงตัวโปรด
ใบหน้าเรียวยาว ดวงตาสีนิลคู่สวยแลดูมีเสน่ห์ดึงดูดอย่างประหลาด
ยิ่งใส่เสื้อสูทสีดำแล้ว ทำให้คนตรงหน้าดูแก่กว่าผมซะอีก




“แกไม่ต้องทำสำออยเลย เจ้าห่วย”รีบอร์นเอ่ยพร้อมเตะซ้ำอีกระลอก




โอ้..ซี้ดดด มันเจ็บนะเฟ้ย




“เราซ้อมมาสองชั่วโมงกว่าแล้วนะ”ร่างบางโอดครวญ




ทั้งเมื่อย ทั้งเหนื่อย แล้วนี่ยังจะมาทรมานเขาอีก!!
มันไม่มากไปหน่อยเรอะ!!




“บอสของวองโกเล่ต้องเตรียมตัวให้พร้อมทั้งร่างกายและจิตใจ”ชายหนุ่มกล่าวเสียงเรียบ
“ดูเหมือนแกต้องฝึกพิเศษนะคืนนี้”
คนเป็นอาจารย์กระตุกยิ้มที่มุมปากอย่างเจ้าเล่ห์
ปลายนิ้วเรียวขยับเนคไทเล็กน้อย




เฮือก!! ใบหน้าหวานสั่นหัวหงิกๆ ม่าย ม่าย ม้ายยยย


เมื่อมีคำว่าพิเศษต่อท้าย…แน่นอนว่ามันต้องไม่ใช่การฝึกธรรมดา
ร่างบางรีบลุกขึ้นวิ่งหนีไปเกาะฝาผนังซึ่งดูเหมือนจะไม่ช่วยอะไรเลย




เด็กหนุ่มเดินลากขาอย่างเชื้องช้ามือหนึ่งล้วงกระเป๋า อีกมือเริ่มปลดกระดุมของตัวเอง
เผยให้เห็นแผ่นอกสีขาวจัด ใบหน้าหวานขึ้นสีเลือดทันที
ความคิดอกุศล และฉากต่อจากนี้มันลอยขึ้นมา
นี่คงเป็นอาการโรคจิตชนิดหนึ่งซินะ..




พอรู้สึกตัวอีกทีคนสูงกว่าก็อยู่ใกล้แสนใกล้
ในใจเต้นตึกตัก เหมือนในการ์ตูนเด็กผู้หญิง
นี่ไม่ใช่ครั้งแรกของนายซักหน่อย ซาวาดะ สึนะโยชิ(แล้วเคยมากี่ครั้งแล้วละ??)




“ใช่แล้ว..นี่ไม่ใช่ครั้งแรกของแก”เด็กหนุ่มยิ้มกริ่มราวกับอ่านใจออก?
หรือเป็นเพราะอยู่ด้วยกันมานานทำให้สื่อถึงกันได้
มีโทรจิตสื่อถึงกันเมื่อไหร? ทำไมชั้นถึงไม่เคยอ่านใจนายออกเลยซักครั้ง




“ถ้าเกิดมีใครเข้ามาเห็นจะทำยังไงเล่า”สึนะพูดเสียงกระซิบ



ปลายลิ้นอุ่นสัมผัสที่แก้มนุ่มลากยาวมาที่ริมฝีปากอิ่ม ก่อนจะจุมพิตเบาๆ
“แกจะแคร์สายตาคนรอบข้างทำไม?”เจ้าของเนตรสีนิลคู่สวยเอ่ยถาม
“แคร์แค่ชั้นคนเดียวก็พอแล้ว”



ต๊าย..พูดจา
ไปเรียนคำพูดหวานๆมาจากไหน? ปกติเห็นเอาแต่จิกกัดตลอด




“ไว้มาต่อพรุ่งนี้ได้ไหมง่า”บอสวองโกเล่ต่อรอง






“ไม่”


















TBC!!



Nay: อย่าพึ่งทำอะไรเนน้าาา อุฮิ
ยังไม่ได้เริ่มเนื้อเรื่องเลย มันแค่เกริ่นนำเล็กๆน้อยๆ
ไม่ต้องห่วงฮะ อันนี้เป็นฟิคสั้น
ยังมีฉากncให้ท่านรอติดตาม
เนจะแต่งจริงๆน้า ไม่ได้โม้!!(จุกกรู้)
แต่งคู่ที่ไม่มีคนเขาแต่งอีกแล้ว
คู่นี้เป็นอีกคู่ที่เนอยากอ่าน แต่หาอ่านแทบไม่ได้
เอาเถอะ จะแต่งเรทได้หรือไม่ได้ ก็ขึ้นอยู่กับประสบการณ์แล้วละ!

เนื่องจากฟิคสั้นเรทคู่แรกมันเสื่อมและไม่ประสบความสำเร็จ
เนจึงเอาคู่นี้มาเป็นหนูทดลอง
ท่านฮิกับมอร์เตอร์ไซด์ไม่ผ่าน

แล้วคู่อาจารย์กับลูกศิษย์จะผ่านหรือไม่



ส่วนเรื่องระยะเวลา...รออาทิตย์หน้าไหวไหมคะ?


ขอบพระคุณสำหรับคอมเม้นและกำลังใจดี

ขอบพระคุณที่ติดตามอ่าน

สุดท้ายนี้
คอมเม้นติชมตามสบายคะ!




cioa!!

กรี๊ดดดดดด

**ตบตีคนเขียน***

ตัดจบมากมาย=w=~

เกือบไปแล้ววว!!!!

รออ่านต่อ นั่งปูที่นอนรออ่าน

โอ้โห มันน่าฆ่าด้วยชิงุเระ โซเอ็นริว สุดหูรูด

ให้ตายเถอะคุณน้องขา

สงสารคนอ่านเหอะ มันค้าง มันคา มันขัดใจ!!


ปล. รีบอร์นแอบม่อ กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดด

ทำกับลูกศิษย์อย่างนี้ทุกคนหรือเปล่าน่ะเธอ( เริ่มแววไซโคสมการซักตัวมาแต่ไกล )


ฮา "ต๊าย" ของหนูซือจริงๆ

ง่ะ เนจังตัดกันดื้อ ๆ แบบนี้เลยง่ะนั้น แง้ ๆ TAT
อาจารย์คิดไม่ซื่อกับลูกศิษย์สินะนั้น แฮ่ ๆๆๆ
เนจังจะแต่งเรทจริงรึ ไม่ค่อยอยากจะเชื่อเลย
นะเนี่ย ฮ่า ๆ ก็เห็นมันมีแต่ใส ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
ใสไปหมด กร๊าก ๆ เอาเป็นว่าจะรอมาต่อนะจ้า หึหึ

หึหึหึ ท่านเนหัดแต่งncสินะคะ เอาใจช่วยจ้า
หลังจากที่เรื่องท่านฮิกับมอไซค์ไม่ผ่าน
แต่ไม่เป็นไร สู้ต่อไป

เราอยากอ่านคู่นี้เหมือนกัน คู่แรร์จริงๆ = =
ไม่ต้องมีncก็ได้มั้ง

เฮือก!!~ มันค้างค๊าท่านเน

ตัดจบแบบได้ทรมานใจคนอ่านดีจริงๆ


ต่อๆๆๆ

กรี๊ดกร๊าด

ไอเลิฟ R27 !!



ดีมาก NC เลยลูกเอ๊ย ก๊ากกกกกกกก



รอคอยนะจ๊ะ ^.^

ไม่ด๊ายยยยย

มาเกริ่นนำให้อยากอ่านแล้วไปง่ายๆแบบนี้ได้ไง TT
ค้างที่สุดดด
คราวนี้จะได้อ่านNCท่านจริงๆอ๊ะเปล่านะ เอิ้กๆๆๆ

นั่งรออย่างใจจดใจจ่อ