•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

สวัสดีค่ะ ^^ ไม่ค่อยได้มาโพสเท่าไหร่ (อีกแล้ว)
จริงๆควรให้โชมาเป็นคนโพสแต่เรามาโพสซะเองค่ะ ฮา

เรื่องมันเกิดเพราะภาพวาดเล่นภาพเดียวแท้ๆ.. =w=.. ออกมาเป็นได้ขนาดนี้ จริงๆเราแค่วาดเล่น แต่โชจังคิดเรื่องได้เป็นช็อตๆ ><bbb
พล่ามมากไม่ดี ขอแปะเลยแล้วกันค่ะ (จริงๆไม่ค่อยได้เมนต์อะไรยาวๆเท่าไหร่ =[]=;; ถนัดแปะสั้นๆ) แปะอะไรผิดพลาดขอโทษด้วยน่อ

ปล.เนื่องจากเป็นเวปวาดรูปของญี่ปุ่น เราเลยเขียนโดเป็นภาษาญี่ปุ่นค่ะ แต่เพิ่งเรียนมายังไม่คล่อง ผิดตรงไหนขออภัยค่ะ
ู^w^ เราไม่ได้เล่นมุมกล้องนะคะ แต่พื้นที่วาดมีแค่นั้น 555+


****************
Story – Present…
Rating - R-18
Pairing - Mukuro x Tsuna (6927)
Author - kaokmchan & chomexchome
Illustrator- kaokmchan
Warning- กรุณาเตรียมกระดาษทิชชู่ เลือด และเอ็ม-150 ^v^b







2 ตุลาคม 20XX






ซาวาดะ สึนะโยชิบอสรุ่นที่สิบแห่งวองโกเล่ยืนเหม่อมองท้องฟ้ายามค่ำคืน คืนนี้ดวงจันทร์ทอแสงกระจ่าง เหล่าดวงดาวก็สุกสกาวสวยงาม


ไม่ว่าท้องฟ้าแห่งใดก็เป็นเช่นเดียวกัน
ทั้งที่นามิโมริ และอิตาลีที่เขาอยู่ในตอนนี้


“อีกไม่กี่วันก็จะวันเกิดของเราแล้วสินะ” ร่างเล็กพึมพำ สายลมเย็นๆแห่งราตรีกาลพัดผ่านหน้าต่างบานใหญ่ที่เปิดอ้าให้เรือนผมสีน้ำตาลไหม้ปลิวสยายเล็กน้อย


สึนะต้องมาพักอยู่ที่ฐานทัพใหญ่ของวองโกเล่ในอิตาลีเป็นการชั่วคราว ด้วยเหตุเพราะทางเหล่าสมาชิกทั้งหลายยืนยันจะจัดงานฉลองวันเกิดครบ 20 ปีให้กับเขา


“ไม่เห็นจะต้องทำอะไรใหญ่โตเลยน้า~” อุบอิบอยู่คนเดียว ทั้งที่เขาก็เพิ่งดำรงตำแหน่งได้ไม่นาน ผลงานก็มีแค่เล็กน้อยเท่านั้นเอง ยิ่งไปกว่านั้น ถ้าเกิดระหว่างงานเลี้ยงเขาทำอะไรเปิ่นๆออกไปล่ะ?



= =;;
ไม่อยากจะคิดเลยให้ตายสิ



เหล่าหัวหน้าสาขาจะมากันพร้อม สมาชิกหลายร้อยหลายพัน ไหนจะเหล่าแฟมิลี่พันธมิตรอีกล่ะ...บางทีเขาคงจะได้ลาออกจากตำแหน่งเพราะทำให้วองโกเล่ขายหน้าก็คราวนี้กระมัง...


“คนเยอะแบบนี้ เราจะรอดมั้ยเนี่ย ~ ~ ~” สึนะยู่ปาก เขาปฏิเสธความหวังดีจากทุกคนไม่เป็นเสียด้วย พวกโกคุเดระและยามาโมโตะเองก็ดูจะสนุกไม่น้อยกับการตระเตรียมงานในอีกไม่กี่วันข้างหน้านี้ ด้านคุณพี่ซาซางาวะก็ดูจะรื่นเริงกับการฝึกสอนมวยให้เหล่าสมาชิก ส่วนฮิบาริ เคียวะน่ะเหรอ...รายนั้นคงไม่มีทางมาร่วมงานสุมหัวขนาดใหญ่แบบนี้


“...........”



เหมือนกับผู้พิทักษ์ของเขาอีกคน
ที่คงไม่มีทางมางานเลี้ยงที่เต็มไปด้วยมาเฟีย...



ดวงตากลมโตหลุบลงเล็กน้อย ก็ไม่ใช่ว่าเขาอยากให้อีกฝ่ายมานักหรอก...แต่ว่า...การทำตัวแปลกแยกออกไปแบบนั้นน่ะ...ถึงแม้จะมีพวกพ้องที่เชื่อใจได้ถึงสามคนอยู่เคียงข้างตลอดเวลาก็ตาม...



นี่...



“นายจะเหงาหรือเปล่านะ?” สึนะเอ่ยแผ่วเบาพลางเหม่อมองไปยังความมืดด้านนอกคฤหาสน์


เจ้าของร่างสูงใหญ่คนนั้น....ที่เขาเริ่มเห็นได้บ่อยครั้งขึ้นหลังจากอีกฝ่ายสามารถใช้พลังของวองโกเล่ริงธาตุหมอกได้อย่างชำนาญ จนสามารถคงร่างกายเอาไว้นานขึ้น ถึงแม้ว่าร่างจริงจะยังออกมาจากการถูกคุมขังที่วินดีเช่ไม่ได้ก็ตามที



แต่...เจ้าของรอยยิ้มเจ้าเล่ห์คนนั้นก็ได้เห็นดวงตะวันบ่อยขึ้น...



ฐานะผู้พิทักษ์แห่งสายหมอก...ทำให้คนๆนั้นสามารถปกป้องและอยู่กับเหล่าพวกพ้องคนสำคัญได้นานขึ้น...แม้จะเพียงเล็กน้อยก็ตามที...


“ถึงจะรู้ว่านายไม่ชอบการสุงสิงกับพวกมาเฟียอย่างฉัน...” มือเล็กยกขึ้นเกาแก้มเล็กน้อย ...แต่อย่างน้อยๆสำหรับฉันแล้ว...ก็คิดว่านายเป็นพวกพ้องคนสำคัญอยู่ดี ดังนั้น...



รู้สึกว่ายิ่งคิด ความคิดก็ยิ่งยุ่งเหยิงพอๆกับจังหวะหัวใจที่เต้นถี่



“ก็แค่เป็นห่วง...เท่านั้นล่ะนะ”


“ห่วงใครหรือครับ?”



เสียงที่จู่ๆก็ดังขึ้นจากทางด้านหลังทำให้สึนะสะดุ้งเฮือก หัวฟูๆหันควับก่อนจะอ้าปากค้างกับร่างสูงใหญ่ในชุดสีดำสนิทที่ถือวิสาสะเข้ามาในห้องพักตนตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้!


“ม่ะ..มุคุโร่!? นาย ทำไม!?” คนกำลังตกใจเริ่มลิ้นพัน


เห็นอารามแตกตื่นของอีกฝ่าย ผู้บุกรุกยามวิกาลพลันกระตุกยิ้ม เอียงคอเล็กน้อยให้ดูจริงใจ
“ผมเคาะประตูก่อนเข้ามาแล้วนะครับ”


“ต...แต่ฉันไม่เห็นได้ยิน!” คนเป็นเจ้าของห้องสวนฉับ ในหัวหมุนติ้วด้วยไม่รู้ว่าอีกฝ่ายได้ยินอะไรที่เขาพูดออกไปบ้าง!!


โรคุโด มุคุโร่ระบายลมหายใจเล็กน้อย ระอากับความไม่ระมัดระวังของอีกฝ่าย
“งั้นหรือครับ?” เสียงทุ้มเอ่ยตอบโดยไม่สนใจกับการส่งเสียงของสึนะ มือใหญ่จัดการวางแฟ้มเอกสารเปื้อนเลือดลงบนโต๊ะตัวเล็ก แน่นอนว่าร่องรอยโลหิตแบบนั้นไม่พ้นสายตาของเจ้าของห้อง


“นายบาดเจ็บเหรอ?” คนเป็นบอสเอ่ยถามขึ้น พลางขยับตัวเดินเข้าไปหาอีกฝ่าย


เนตรคมสองสีเหลือบมองร่างเล็กที่เดินอย่างเก้ๆกังๆเข้ามาหาตน ก่อนจะเหยียดยิ้ม
“บาดเจ็บ?” จากนั้นก็หัวเราะแผ่วเบา “คึหึหึ คุณคิดว่าผมจะอ่อนหัดขนาดเสียเลือดให้กับพวกมาเฟียหรือครับ?”


ถ้อยคำและประโยคเจ็บๆคันๆแบบเคยทำให้สึนะรู้สึกโล่งอกอย่างบอกไม่ถูก
“ง่ะ...งั้นเหรอ....” พร้อมกับหยุดชะงักการเดินไปหาร่างสูงโดยอัตโนมัติ มือเล็กยกขึ้นจับผมฟูๆของตนเล็กน้อย เอ่ยอ้อมแอ้ม “เอ้อ...จริงด้วย ขอบคุณมากนะ สำหรับการทำงานในครั้งนี้”


มุคุโร่ไม่ตอบคำ ชายหนุ่มจ้องมองไปยังร่างเล็กที่ยืนอยู่ไม่ห่างจากตนนักนิ่ง ดวงตากลมโตสีน้ำตาลไหม้แม้จะไม่หันสบโดยตรง หากก็ไม่ได้เบือนหนีหรือทอแววแห่งความหวาดกลัวในตัวเขาอีกต่อไป



เปลี่ยนไปจากวันวาร
หากก็ไม่เคยเปลี่ยนด้วยเช่นกัน


เมื่อไหร่กันที่ความบริสุทธิ์และแสงสว่างนั้นขยับเข้าใกล้ตน
เมื่อไหร่กันที่สองมือนี้ไม่อยากแปดเปื้อนอีกต่อไป




และความต้องการนี้...



รอยยิ้มเย็นชาเริ่มประดับบนใบหน้าหล่อเหลาคมคาย
“พูดจาเกรงใจกันจังเลยนะครับ” เอ่ยพลางยกมือขึ้นจับคาง “ยิ่งไปกว่านั้น อย่าลืมสิครับว่าผมทำทุกอย่างเพื่อบรรลุเป้าหมาย”


คำกล่าวของผู้พิทักษ์แห่งสายหมอกทำให้สึนะกลืนน้ำลายเอื๊อก ...นี่ยังไม่ล้มเลิกอีกเหรอเนี่ย...มันก็ผ่านมาตั้งนานแล้วนะกับการต่อสู้กับมุคุโร่...ถึงจะไม่สนิทกันมากมาย แต่ว่าก็ผ่านเรื่องราวหลายอย่างมาด้วยกัน แล้วทำไมถึงได้ยังคิดแบบนั้น...


หากความคิดกลับหยุดลงเพียงเท่านั้นเมื่อจู่ๆร่างสูงใหญ่เริ่มเดินเข้ามาใกล้


“มุ...มุคุโร่?” คนขี้หงอขยับถอยหลังทันที


ปฏิกิริยาเหมือนกระต่ายเห็นหมาป่าแบบนั้นคนถูกหนีก็ให้รู้สึกสนุกสนานนัก
“ถอยหนีแบบนั้น...” เสียงทุ้มดังเนิบนาบ “ผมเป็นที่รังเกียจขนาดนั้นเลยหรือครับ?”


เพียงเท่านั้นแหละ ไอ้คนขี้กลัวก็หยุดถอย ยืนตัวแข็งทื่อ
“ไม่ใช่นะ! ...เอ้อ...” สึนะส่ายหัวพึ่บ “ไม่ใช่แบบนั้นหรอก ขอโทษที”


“หือ...” มุคุโร่ครางในลำคอ ชายหนุ่มหยุดยืนอยู่ไม่ห่างจากเป้าหมายของการกลั่นแกล้ง สิ่งมีชีวิตไร้เดียงสาและบริสุทธิ์ด้านหน้านี่เป็นของเล่นที่น่าสนุกเสียจริง “....ไม่ใช่แบบนั้น หมายความว่า?”


“ฉันไม่ได้รังเกียจนายไง” เสียงเล็กตอบกลับทันควัน


“อ้อ” ชายหนุ่มพยักหน้า “หมายความว่าชอบผมสินะครับ”


ประโยคตอบรับฉับไวไม่แพ้กันทำให้ไอ้ของเล่นอ้าปากค้าง ยิ่งเห็นเนตรคมสองสีส่อแววเจ้าเล่ห์สุดประมาณก็ยิ่งพะงาบงับๆ แต่แล้วกลับต้องรีบหุบปากฉับเมื่อเห็นอีกฝ่ายยื่นกล่องอะไรบางอย่างมาตรงหน้า


“นี่มัน...”


ใบหน้างุนงงของอีกฝ่ายทำให้มุคุโร่เอ่ยต่อ
“ไม่ใช่ยาพิษหรอกครับ” ว่าพลางเหยียดยิ้ม “ไม่ลองเปิดดูหน่อยล่ะครับ วองโกเล่”


อีกครั้งที่ดวงตาโตๆเบิกกว้าง ปากก็ไม่สามารถหุบปิด
“หา!? หมายความว่านี่ให้ฉันเหรอ!?”


“นอกจากผมแล้ว ในห้องนี้มีคนอื่นนอกจากคุณอีกหรือครับ?”


เห็นทีท่าที่เริ่มจะระอา และคำพูดจิกกัดที่เริ่มเจ็บแสบอีกครั้งแบบนั้นก็ทำให้คนฟังเอื้อมมือไปรับอย่างเก้ๆกังๆ น่าแปลกที่แทนที่จะดีใจ ทำไมเขาถึงได้เหงื่อตกแบบนี้หว่า?



สงสัยคงเพราะรู้ดีว่าคนตรงหน้ามันขี้แกล้ง..
= =;;;



หลังจากมือเล็กรับกล่องกำมะหยี่มาไว้ในมือเป็นที่เรียบร้อย สึนะก็กลืนน้ำลายเอื๊อกอีกครั้ง ลูกตากลมๆจ้องไปยังกล่องปริศนานั่นราวกับจะแสกนหาวัตถุข้างใน


เห็นลูกกะตาที่แทบจะถลนออกจากเบ้าแบบนั้น คนมอบก็ให้รู้สึกขำขัน
“กลัวโดนผมลอบฆ่าหรือครับ?”


คำแหย่ถูกเวลาสุดๆทำให้ไอ้เครื่องแสกนหน้าซีด หากก่อนที่จะได้ตอบกลับ มือใหญ่ของอีกฝ่ายก็จัดการเปิดกล่องนั่นออกทันที แล้ววัตถุปริศนาที่วางอยู่ในกล่องนั่นก็ทำให้สึนะคิ้วผูกโบว์


“ต่างหู?” หัวฟูๆเงยหน้ามองร่างสูงด้วยความงุนงง


“ครับ ต่างหู”


ได้ฟังคำยืนยันว่าไม่ได้ตาฝาดแบบนั้น สึนะก็เหงื่อตกอีกรอบ
“คือว่า นายให้ต่างหูกับฉันที่เป็นผู้ชายเนี่ยนะ???”


หากคำตอบที่ได้รับกลับมาก็เป็นเพียงแค่รอยยิ้มเล็กๆจากคนมอบที่ดูไม่น่าไว้วางใจเสียเหลือเกิน ยิ่งไปกว่านั้น อาการยิ้มนิ่งๆแบบนี้ของมุคุโร่ยิ่งทำให้สึนะไม่รู้จะปฏิเสธยังไงดี


จนแล้วจนรอดก็เลยได้แต่


“ขอบคุณนะ” เอ่ยพลางยิ้มแห้งๆ ...รับก็จริง แต่จะใส่รึเปล่าน่ะอีกเรื่อง....


เมื่อเห็นว่าร่างเล็กรับของจากตนเป็นที่เรียบร้อย มุคุโร่ก็เอ่ยขึ้น
“เป็นสิ่งที่ผมไม่ได้คิดจะทำไหร่นัก แต่ว่า...” เรียวปากขยับยิ้มเล็กน้อย “มันก็เป็นของขวัญวันเกิดครบอายุ 20 ปีของคุณในอีกไม่กี่วันข้างหน้า...จากผมครับ”


คำพูดนั้นทำให้ดวงตากลมโตเบิกกว้าง ยิ่งเห็นสายตาของร่างสูงที่จ้องตรงมาก็ยิ่งทำให้ใบหน้าร้อนผ่าวอย่างบอกไม่ถูก


“แล้วเมื่อผมลงแรงถึงขนาดนี้...” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้น พลางเหยียดยิ้มกว้างกว่าเดิม “ผมก็อยากเห็นคุณใส่มันเดี๋ยวนี้เลยน่ะครับ”



=[]=!?



“นายว่าไงนะ!?” เสียงเล็กโวยขึ้น ใบหน้าเริ่มซีด เหงื่อก็ตกกีบ รู้สึกตะหงิดๆว่าตนวิ่งตกหลุมพรางของอีกฝ่ายเข้าอย่างจังยังไงก็ไม่รู้!! “ฉันเป็นผู้ชายนะ จะให้ใส่ต่างหูแบบนี้มัน....”


หากดูเหมือนว่าคำค้านของสึนะจะไร้ผลกับไอ้สัปปะรดเจ้าเล่ห์ตัวนี้สิ้นดี
“นั่นสินะครับ แต่ของแบบนี้ถ้าไม่ลองใส่ดูก็ไม่รู้หรอกครับ”



=[]=’’’!!!!!!?



“อีกอย่าง ใส่ให้ผมช่วยวิจารณ์ตอนนี้ ยังดีกว่าไปใส่ให้คนอื่นเขาหัวเราะนะครับ” มุคุโร่เอ่ยเสียงรื่น “ถ้าผมว่ามันไม่เหมาะก็ค่อยถอดออก ....เป็นไอเดียที่ดีนะครับ คุณว่ามั้ย?”



ไม่ดี!!! แต่ก่อนที่จะได้ตอบออกไปแบบนั้น ไอ้บอสหัวช้าก็โดนผู้พิทักษ์เจ้าเล่ห์คว้าร่างให้เข้าใกล้ จากนั้นก็แทบจะน้ำตาไหลพรากเมื่ออีกฝ่ายอุตริคว้าต่างหูแล้วทำการจิ้มไปยังติ่งหูซ้ายโดยไม่ได้รับอนุญาตให้เจาะ!


“โอ๊ยๆๆๆๆ มันเจ็บนะ มุคุโร่!!”


“ยิ่งดิ้นยิ่งเจ็บนะครับ”


ถ้างั้นก็หยุดมือเซ่!!!! บ่นได้แต่ในใจเท่านั้น เพราะความเป็นจริงที่เกิดขึ้นก็คือการหยุดดิ้น และยิ่งนิ่งๆให้อีกฝ่ายวิสามัญฆาตกรรมติ่งหูตัวเอง



โดยหารู้ไม่ว่า...
ยิ่งอยู่นิ่งแบบนั้นมากเท่าไหร่
สิ่งที่โรคุโด มุคุโร่คิดน่ะ...



ฉัวะ เสียงเหล็กแหลมของต่างหูแทงทะลุติ่งหูของสึนะไปในทีเดียว ร่างเล็กกัดฟันเล็กน้อยกับความเจ็บแปลบที่เกิดขึ้น ฉับพลันกลิ่นคาวเลือดที่โชยกระทบจมูกก็ทำให้สึนะยกมือขึ้นจับหูของตัวเอง


ความรู้สึกแฉะและข้นจากโลหิตของตนทำให้ร่างเล็กหน้าซีด


“เหมาะกับคุณมากเลยล่ะครับ ซาวาดะ สึนะโยชิ”


เสียงทุ้มที่ได้ยินทำให้สึนะตวัดหน้าขึ้นมอง หากแทนที่จะได้ต่อว่าความซาดิสม์ของอีกฝ่าย คำพูดนั้นกลับถูกกลืนหายไปกับเรียวปากบางที่แนบประทับลงมา ร่างเล็กตกใจเฮือก แขนบางเร่งดันร่างกายสูงใหญ่ให้ออกห่างพร้อมกับสะบัดหน้าหนี



หากสิ่งที่ได้รับคือความเจ็บแปลบจากมือใหญ่ที่กดย้ำบาดแผลสด
และโลหิตสีแดงชาดที่ไหลชะโลมตัดกับผิวขาวของตน



“อย่าดิ้นนักสิครับ” มุคุโร่ที่ยังไม่ยอมปล่อยเอวบางให้เป็นอิสระเหยียดยิ้ม พลางเอ่ยกระซิบข้างหู “คุณก็รู้ว่ายิ่งดิ้นมันจะยิ่งเจ็บ”


“นั่นก็เพราะว่านา..อื้ม!!”


ลิ้นร้อนที่จาบจ้วงกวาดความหวานทำให้ร่างเล็กหัวใจเต้นผิดจังหวะ สับสนกับการกระทำของอีกฝ่าย ร่างทั้งร่างสั่นระริก ...มือใหญ่ที่โอบรัดตนแน่นทำให้รุ่มร้อน


...ทำไม...เพราะอะไรกัน....




“อื้อ”




ทำไมฉัน...ถึงยอมให้นายทำแบบนี้...



ลิ้นเล็กที่คล้อยตามจังหวะของตนอย่างไร้เดียงสาทำให้มุคุโร่ลอบยิ้มอย่างพอใจ มือใหญ่บรรจงปลดอาภรณ์แสนเกะกะออกจากร่างบอบบาง กลิ่นกายหอมอ่อนๆของอีกฝ่ายทำให้เขาแทบเมามาย



บางทีนี่คงเป็นครั้งแรก...
ที่โรคุโด มุคุโร่แทบไร้สิ้นซึ่งสติ









**
Continue>>

ร่างสูงดันร่างเล็กให้นอนบนเตียงนุ่ม มือใหญ่ค่อยดึงกางเกงให้หลุดออก เรียวปากประทับจูบตามเรียวขาเปลือยเปล่า สึนะหอบฮั่ก แม้ใจอยากห้ามหากเรี่ยวแรงทั้งหมดราวกับถูกอีกฝ่ายทำให้หายไป ผู้พิทักษ์แห่งสายหมอกเหยียดยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะประกบปากซ้ำๆไปยังแก่นกลางของสึนะที่ถูกขวางกั้นด้วยชั้นในตัวบาง


“อ้า!” ร่างเล็กส่งเสียงอย่างลืมตัว “ม..มุคุโร่ ย่ะ..อย่า...”


“ไม่ดีหรือครับ?” เอ่ยพลางขยับหน้าเข้าใกล้ใบหน้าแดงซ่านของสึนะ “เพราะผมหยุดแบบนี้ คุณเลยดูทรมานนะครับ วองโกเล่”


“นั่นมัน...” ไม่รอช้าให้สึนะได้ตอบ มือใหญ่เลื่อนสะกิดจุดอ่อนไหวนั่นอย่างนึกสนุก เสียงหวานของคนถูกแกล้งเลยดังขึ้นอีกครา


“อ๊ะ! ….ฮึก” ความอับอายที่แล่นรื้นขึ้นทำให้หยาดน้ำใสคลอหน่วย “พอ..พอเถอะ”


แต่แล้วทำนบน้ำตาที่พยายามสะกดกลั้นกลับต้องพังลง เมื่ออีกฝ่ายจัดการกอบกุมส่วนอ่อนไหว และการขยับรวดเร็วจากมือใหญ่ก็ทำให้ร่างเล็กที่ไม่อาจต้านทานไหวได้แต่ส่งเสียงรัญจวน


“อ๊ะ อ๊า!”


มุคุโร่ยิ้มอย่างพอใจที่ได้เห็นร่างบอบบางด้านล่างบิดเร่า สนุกสนานไม่น้อยกับการได้กลั่นแกล้ง แต่แล้วลมหายใจกลับต้องสะดุด เนตรสองสีกลับต้องนิ่งงันเมื่อเผลอไผลตนไปเพียงครู่...



สบกับดวงตาบริสุทธิ์เว้าวอนนั่น



“อ๊า...มะ...มุคุโร่...”



น้ำตาที่ไหลอาบแก้ม
น้ำเสียงสั่นพร่า
กลิ่นกายหอมหวาน
อุณหภูมิความร้อน



คุณ
คิดจะทำให้ผมทนไม่ไหวหรือครับ
ซาวาดะ สึนะโยชิ



“อ๊ะ อ๊า!” ร่างเล็กกระตุกเฮือกกับการเร่งเร้าของมือใหญ่ ร่องรอยแห่งอารมณ์ของตนเลอะเปรอะเปื้อนไปตามร่างกาย สึนะหายใจหอบ หัวใจเต้นรัวเร็วเสียจนอึดอัด



หากนอกจากความอับอายที่เกิดขึ้น...
เขาก็ไม่ได้รังเกียจเลย...


ไม่ได้รังเกียจมือใหญ่นั่น
ไม่ได้รังเกียจรอยยิ้มนั่น
ทั้งคำพูดเจ็บแสบ
ทั้งการจาบจ้วงบังคับ
รสจูบร้อนแรงที่ได้รับ


ทำไมกันนะ....



“....มุคุโร่?”





เสียงหวานที่ขานเรียกตนอีกครั้ง นัยน์ตาฉ่ำพร่าด้วยแรงอารมณ์ที่จ้องมองมาอย่างไม่หลีกหนี ทำให้ร่างสูงแค่นหัวเราะกับตัวเอง



...ทั้งที่ผมคิดจะหยุดมือไว้แค่นั้นแท้ๆ...



“ทำหน้าแบบนั้น....” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้น พลางหยิบบางสิ่งบางอย่างออกมาจากกระเป๋าเสื้อ “คิดจะเชิญชวนผมหรือครับ?”


“เอ๋?” สึนะอุทานได้เพียงเท่านั้นก็ต้องตกตะลึงกับกุญแจมือสีเงินสว่างที่ร่างสูงหยิบออกมา “น่ะ..นั่นมัน...!?”


หากการเอ่ยห้ามก็ดูจะสายไปเสียแล้ว เมื่อเสียงแกร๊กดังขึ้นและข้อมือของตนถูกคล้องพันธนาการไว้กับข้อมือแกร่งของผู้พิทักษ์แห่งสายหมอก


“นี่มันอะไรกันน่ะ!?” ร่างเล็กว่าพลางพยายามลุกขึ้น หากมือใหญ่กลับดันร่างเปลือยเปล่าของสึนะเอาไว้พร้อมกับคร่อมทับ


“แม้จะก่อนวันเกิดคุณอยู่หลายวันก็ตามที...” ชายหนุ่มกระซิบพร้อมเหยียดยิ้มเจ้าเล่ห์ “แต่ของขวัญวันเกิดน่ะ...ไม่ได้มีเพียงแค่ต่างหูเท่านั้นหรอกนะครับ”


สิ้นคำ ลิ้นร้อนก็ไล้เลียไปตามลำคอขาวผ่อง มือใหญ่ลูบไล้ผิวกายสีขาวละมุน ชายหนุ่มเริ่มลิ้มรสร่างเล็กที่ทำให้เขาเมามาย ริมฝีปากเรียวแนบสัมผัสแทบทุกสัดส่วนราวกับตีตราจองว่าตนเป็นเจ้าของ




เมื่อไหร่กันที่เขาไม่อาจหักห้ามความต้องการได้อีกต่อไป




“เดี๋ยว...อ๊ะ!” สึนะปิดปากแน่นรู้สึกได้เลยว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อครู่เป็นแค่เรื่องเล็กน้อย ความร้อนและความใกล้ชิดทำให้อารมณ์ยิ่งเตลิดมากขึ้นทุกที “...อึ้อ! มุคุโร่...!”


เจ้าของชื่อกระตุกยิ้มก่อนประกบเรียวปากนุ่มแนบแน่น ลิ้นร้อนชำแรกดูดกลืนอย่างไม่ต้องการเว้นช่องว่าง ร่างสูงดึงรั้งกายเปลือยเปล่าของร่างเล็กให้แนบชิดกับตนมากยิ่งขึ้น มือใหญ่เคลื่อนลงต่ำ สัมผัสส่วนอ่อนไหวของอีกฝ่ายอย่างเร่าร้อน




เมื่อไหร่กันที่เขาต้องการใครได้มากมายถึงเพียงนี้




“อื้ม อื้อ”



หากฉับพลันความแข็งขืนของร่างสูงที่ตนรู้สึกได้ ก็ทำให้ความกลัวบางอย่างแล่นวูบ





“มะ...ไม่นะ”







“คึหึหึ...อย่างนั้นหรือครับ?”




“คุณน่ะ...ชอบไอ้นี่ไม่ใช่หรือครับ?”




“หยุดนะ...” หยาดน้ำใสกลิ้งลงจากดวงตากลมโต ความอับอายเกิดขึ้นอีกครั้ง “ได้โปรดเถอะ...”



คำวิงวอนที่ได้ฟังทำให้มุคุโร่เหยียดยิ้ม



มันควรจะหยุด...เขารู้
แสงสว่างมันเจิดจ้าเสียจนแสบตา...เขารู้
ความบริสุทธิ์นั่นแตกต่างจากความมืดหม่นอย่างเขา...



ห่างไกล...ห่างไกล...



ผืนฟ้าสีทอง...ที่สายหมอกสกปรกไม่อาจคู่ควร....



แต่ว่า...



มันสายไป...เสียแล้วล่ะครับ...






“เอาล่ะ...” ใบหน้าคมคายขยับเข้าใกล้ มือใหญ่จับรั้งมือเล็กขึ้นไว้ข้างกาย “เรามาเริ่มกันเถอะครับ สึนะโยชิคุง”




“ระ...เริ่ม...!?”




“อะ...อ๊--------า!!!!!”


ร่างเล็กกรีดร้องลั่นเมื่อแก่นกายขนาดใหญ่ของอีกฝ่ายแทรกลึกเข้ามาทีเดียวจนสุด หยาดน้ำตาร่วงหล่นจากดวงตาคู่งาม สึนะกัดฟันแน่น รู้สึกราวกับทั้งร่างจะแตกเป็นสองเสี่ยง


หากคนใจร้ายก็หาได้สนใจไม่


ร่างสูงขยับกายเข้าออกอย่างไม่ปรานี ยิ่งช่องทางนุ่มของร่างเล็กตอดรัดเขามากเท่าใดก็ยิ่งทำให้ทำนบความอดทนพังทลาย






“อ๊ะ!! อื้อ!!!”


“อา....” มุคุโร่เหยียดยิ้มอย่างพึงพอใจ “วิเศษไปเลยครับ สึนะโยชิคุง”


“ฮ้า....ฮ้า...”


สึนะผ่อนลมหายใจอย่างเป็นจังหวะมากขึ้น อับอายเหลือแสน เจ็บปวดเสียจนจุก หากชั่วแว่บหนึ่งที่เห็นรอยยิ้มนั่น...ชั่ววินาทีนั้นความเจ็บปวดกลับหายไป....







ทำไมกันนะ...
มันเพราะอะไรกัน....







“หึ”





“อื้ม!”







“ม...มุคุโร่”




“ทำไม....” เสียงเล็กเอ่ยถามอู้อี้ “ถึงทำแบบนี้....”



ร่างสูงมองคนถามด้วยรอยยิ้มจาง



นั่นสินะ...
คำตอบนั่นน่ะ....





“คุณยังไม่เข้าใจหรอกหรือครับ”



ทุกอย่างที่ผมทำ
ทั้งคำพูดร้ายกาจ
ทั้งคำหลอกลวง
ทุกอย่าง...





“ความรู้สึกของผม”




“อุ.....!!”






แค่พูดคุยมันยังน้อยไป
แค่จูบมันยังน้อยไป
สัมผัสเท่าไหร่ไม่เคยเพียงพอ


เหตุผลที่ผมให้ต่างหูกับคุณในวันเกิด
เพราะมันเป็นเครื่องประดับอย่างเดียวที่ทำให้เกิดบาดแผล


เหตุผลที่คนอย่างผมมักพูดจาร้ายกาจ
เพราะรู้ดีว่ามันทำร้ายความรู้สึกของคุณ


เป็นสิ่งเดียวที่ผมเท่านั้น
คือผมเท่านั้นที่มอบให้


เพราะรู้ดีว่าบาดแผลนั้นมันไม่สามารถจางหายไปโดยง่าย
แม้ยามที่ผมไม่สามารถปรากฏกายต่อหน้าคุณ
มันก็จะไม่มีทางหายไป


ฝังลึก
จนยากลืมเลือน
บนร่างกายของคุณ
ในหัวใจของคุณ
ด้วยมือ...ของผม





“เพราะว่าชอบไงครับ”



แสงสว่างเพียงหนึ่งเดียว
ท่ามกลางสายหมอกมืดหม่นเช่นผม
ท้องฟ้าสีทองที่ส่องประกาย





“ซาวาดะ สึนะโยชิ”



ท่ามกลางสติอันลางเลือน หากคำพูดของสายหมอกจอมเจ้าเล่ห์ช่างแจ่มชัดนัก...



ไม่ได้ฝันไป
ไม่ได้คิดไปเอง


ฉันก็เช่นกัน
เหตุผลที่ไม่รังเกียจนายเลย
เหตุผลที่เป็นห่วงนายเสมอ







ฉันเองก็ชอบนาย...มุคุโร่...
สายหมอกเพียงหนึ่งเดียว...
ที่ท้องฟ้าเช่นฉันอยากให้อยู่เคียงข้างตลอดไป....








FIN


โช : จบห้วน? กร๊ากกกกกกกกกก ก็หลีวาดมาแค่นี้อ่า ขืนแต่งต่อมันจะไม่เข้ากะภาพสุดท้ายอ่ะค่ะ TvT ถ้าอยากรู้เหตุการณ์หลังจากค่ำคืน “วิสามัญติ่งหู” นี่แล้วล่ะก็ ไซโคหลีให้วาดแบบนี้เยอะๆนะคะ เคะๆๆ ขอบคุณบร๊ะเจ้า TEGAKI ที่สรรค์สร้างอุปกรณ์ให้หลีปลดปล่อยอารมณ์หื่น เอ๊ย โหด (หัวเราะ)

ขอบคุณหลีมากๆเลยที่ทำให้เค้าตบะแตกจนได้ แอร๋ยยยยยยยย วาดแบบนี้ปล่อยๆก็ดีนะตัว เลือดลมเค้าสูบฉีดดีอ่ะ >////<
ขอโทษท่านผู้อ่านที่โชแต่งเรทได้ไม่ถึงใจเท่าที่ควร TvT แล้วก็ขอบคุณมากๆเลยค่ะที่เข้ามาอ่าน ว้า...เว้ย...รู้สึกว่าแต่งไม่ดีอย่างแรง...-*-

6927สุดยอดดดดดดดดดดดดดดด>[]<!!!

คู่นี้มันต้องดาร์กๆ(?)แบบนี้สิ =w= วะฮะฮ่าๆๆๆๆ ถึงเราจะแม่ยก339 แต่69*27ก็ไม่เกี่ยงหรอกนะ><!!

ฟิค....เรียกเลือด =///= ไม่มีอะไรจะพูดนอกจากสมเป็นท่านโช ส่วนรูป... ฮาาา รูปติดเรทนี่จะอัพลงบล๊อกมั้ยฮะท่าน 5555

*ทูน่ามาโซ??? แอบได้ใจแปลกๆ ฮาาา

อ่านแล้วกรี๊ดกับภาพนี้ล่ะคะ

มันเข้ากันมาเลย เห็นแล้วอึ้งไปเลย

มันจะอะไรขนานนี้ 6927คะรักที่สูดดดดด

=[]=!!!!
อ้ากกกกกกกกกกกกกกก

เรทตอนเดียวจบ!?

สนใจต่อมั้ยเจ้าค่ะเรื่องสุดยอด

ฉากเรทก็ถึงใจดีออกค่ะ

มุคุโร่เนี้ยเป็นพวกSMใช่มั้ย!!

นึกว่าโปรเจคนรกอาราย = = ที่แท้ก็........................................ทำเราลุ้นอยู่ตั้งนานนะท่านพี่ = ="""

แต่ว่าแล้วว่าท่านพี่ต้องเขียนฉากเรท เคะเคะ เขียนออกมาได้ใจเหมือนเดิม อ่านแล้วชอบมคุมากขึ้นอีก 69% เลย 555+

แด๋ง แด๋ง ได๋ เยี่ยม กู๊ด!!!

ของขวัญวันเกิดแบบนี้ ไม่อยากพูดเลย...
สุดยอด!!!!!

ดาร์กนิด ๆ SM หน่อย ๆ หื่นกระจาย!! แบบนี้สิ คุคุคุ เอาใจไปเย้ย!!!

เลือดสาด.... (ซับเลือดๆ) คุณพี่โชแต่งเรทอะเชออกค่ะ แต่งเรทเผื่อหนูด้วยเน้อ!! กร๊ากกกก ต่อไปจะไปรีเควสแต่งเรทบ้าง อะฮิๆ (วอนโดนถีบอีกแล้ว..)

ตอนแรกคิดว่าจะมาหวานตลอด เจอกุญแจมือ.. แหงะ.. สุดท้ายนายก็ S สินะมุคุ =[]=!!! ทูน่าก็มาโซ อะฮิ วันเกิดจริงๆก็มาอีกยกสิคะคุณมุขาาาาาา

ส่วนภาพเรทของท่านคาโอ อะฮิๆ (ซับเลือด) วาดแบบไม่เต็มจอ มันสยิวกว่าเห็นเต็มๆนะเคอะ =w=!!! สึนะรูปแรกอยากเข้าไปกดแทนมุ!!!

*พรวดดดดดดดดดดดดดดด*

เลือดทะลักทลายค่ะ /ซับเลือดๆ ก่อนจะหันมาโบกธง 6927สุดยอดดดดด!!! >////////<

เป็นวันเกิดที่ได้ใจไปเต็มๆค่ะ โฮวกกกกกกกกก แต่กุญแจมือ โอ้ว...Sจริงๆนะสัปป้า~ (แต่แม่ยกชอบค่ะ วะ555)

ปล.ซือคุงรูปแรกเห็นด้วยกับท่านอายะ...ลูกชายน่ากดจริงๆเน้!

จบห้วนไปนิดแต่ก็ถือว่าลงตัวแล้วล่ะค่ะ โฮวกกกกก

อ่านไปดูภาพประกอบตามไปแล้วแทบแดดิ้นหน้าคอมพ์เจ้าค่ะ!!!

วันเกิดทูน่าตุลาสินะ วันที่เท่าไหรน๊า . . . 10รึเปล่า หุๆ พูดถึงของขวัญให้ทูน่า คิดเหมือนกนัว่าน่าจะเป็นต่างหู เห็นคุณมุให้ยิ่งรู้สึกว่าเหมาะ!!! ชอบคำพูดคำจามากมาย บทสนทนาดูดีมีอะไรให้คิด เหมียว

มีแบบนี้อีกเอามาอีกเน้อ

มุคุโร่ซาดิสม์!!! งานนี้สึนะน้ำตาร่วงตั้งแต่ต้นจนจบเลย!!!

ชอบๆ ความคิดของมุคุโร่ มันให้ฟีลแสดงความเป็นเจ้าของดี กรั่กๆ

รูปเข้ากับเรื่องดี อ่านไป ดูรูปไป...โอ้วจินตนาการบรรเจิด!!!

พระ..เจ้า.....
สงสารลูกชายย ลูกชายคงเจ็บน่าดู TT[]TT
แต่มันได้ใจค่ะ!!!! (อ้าว นังนี่ - -*) หึๆๆ
ป๋าคะ มันสมกับเป็นป๋าจริง ๆ !!!!
ว่าแต่ป๋าเอากุญแจมือออกมา ต่อไปจะมีแส้มั้ย... (ไม่ใช่แล้ว!!!!)

*เอามือปิดเลือดที่กระเซ็นออกมา*

ที่ให้เขาดู....มันคือนี่สินะตะเอง!!!! โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

มันมาเพื่อแต่งเรทจริง ๆ นะใครบางคน กร๊ากกกกกกกกกกก - -+

โอยยยยยยยยยยยย อยากต่อฟิคตัวเองแต่ไม่มีเวลา แงๆๆๆๆๆๆๆ

ไม่เคยอ่านคู่นี้เลยนะนี่(ดูแต่โด..ฮา)

ชอบมุคุ้วววววววววววววววววววววววววววววววววว

SM SM SM SM กรี๊ดดดดดด~ อร๊ายยยยยยยย ท่านโช~ ท่านคาโอ~

อ๊ากกกกกกก ม่ะมีต่อหรอค๊า~ ม่ะมีต่อหรอ~ แง่งๆๆๆๆๆๆ กรี๊ดดดดดดดด

เห็นทูน่าภาพแรกแล้วเลือดพุ่ง!!!~ อร๊ายยยย เห็นด้วยกะท่านอายะอย่างแรงงง อยากกดแทนป๋าเลยอ่ะ โฮกกกกก

ช่างเรียกเลือดได้ดีเสียเหลือเกิน~

โฮ่ๆๆๆ ป๋าซาดิสม์ได้จายยย~ หนูทูน่าก้อนะ (แอบ???)มาโซอย่างแรงงง!!! กร๊ากกกกกก

ม่ะมีต่อหรอ~ ม่ะมีหร้อออออ อุว่ะฮ่าๆๆๆๆ

ขอบคุณมากๆๆค่า~ สำหรับภาพและก้อฟิคดีๆๆ (ที่ทำให้เลือดลมเดินได้สะดวกขึ้นน บริหารหัวใจไปในตัว~)