•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

อะโลฮร่า-----------!!!!เจ้าค่ะ!!!

ทุกท่านค้าาา แต่งฟิคเวียนกันเถอะค่าาา!!!
ใครจะมาต่อก็ได้ทั้งนั้น แนวไหนก็ได้ คู่ไหนก็ได้ เรื่องจะเป็นแบบไหนก็ได้ทั้งนั้นค่ะ อยากรั่วรึอยากซีเรียสก็เร่กันเข้ามาค่าาา

เรื่องนี้ อย่างที่เห็นหัวกระทู้นะคะ แองตั้งเป็นเวอร์ชั่นของโรงเรียนค่ะ คือแบบว่า...ทุกคนก็เป็นนักเรียนในร.ร.มาเฟีย ส่วนใครจะรับบทหน้าที่อะไรนั้นก็ช่วยกันแต่งนะคะ แค่นี้ล่ะค่ะ

อ้อ!มีกฎอีกข้อค่ะ ที่แองตั้งขึ้นเพื่อให้แต่งฟิคกันสุขสันต์(?)มากขึ้น กฎข้อนี้แองเคยเห็นมีคนบอร์ดอื่นเล่นๆกันแ้ล้วสนุกดีค่ะ ก็คือ

ในการแต่งฟิคเวียนอันนี้ จะแต่งยังไงก็ได้ ยาวสั้นตามใจ จะรั่วจะหื่นก็ตามใจ แต่หลังจากคนๆนึงแต่งเสร็จแล้ว จะต้องทิ้งโค้ดไว้ให้คนถัดไปนำไปแต่งต่อค่ะ

เช่น ยกตัวอย่างนะคะ

ฮิบาริเริมต้นวิ่งไล่สึนะด้วยแววตาอาฆาตแค้นปานจะฆ่าให้ตาย สึนะก็ได้วิ่งหน้าตั้งไม่คิดชีวิตเพราะกลัวตาย

โค้ด>> จานบิน

คนต่อไปที่แต่งก็จะต้องมีโค้ดที่เป็นคำนั้น มาใส่ไว้ส่วนใดส่วนนึงในฟิค เช่น....

ในระหว่างที่ทูน่ากำลังหมดแรงวิ่งต่อจวนถูกขย้ำตาย ก็มีบางสิ่งบินเข้ามากระแทกหัวอย่างแรงจนล้มลง ส่วนฮิบาริก็หยุดชะงักพลางมองหาต้นตอ
"ขะ...ขอโทษทีนะ!!เผอิญมือลื่นไปหน่อยน่ะ!ช่วยเก็บจานบินนั่นมาหน่อยได้ไหม?"ชายหนุ่มผมทองเดินเข้ามาขอโทษขอโพย

เป็นต้นค่ะ
โค้ดที่ใช้สามารถแถได้ค่ะ แต่ไม่ว่ายังไงถ้าคนก่อนหน้าทิ้งโค้ดไว้แล้วก็จะต้องแต่งตามโค้ดนั้นๆให้ได้นะคะ! จะโค้ดแบบไหนก็ได้ค่ะ ไม่เกี่ยวกับเนื้อเรื่องเลยก็ได้นะคะ ตอนก่อนหน้านี้เคยมีคนทำโค้ดส้มตำปูปลาร้าด้วยซ้า=_=" แต่ด้วยสกิลคนต่ออ่ะนะคะ

งั้น...แองเริ่มก่อนเลยนะคะ คิดสด.....

"ไม่นะ!!ไม่ๆๆๆ!!!"
"แกจะโวยวายไปทำไมนักหนาฟะหา น่ารำคาญจริงๆ รีบๆทำๆไปซะทีได้มั๊ยฟะ"
"ก็ชั้นบอกว่าทำไม่ได้ยังไงล่ะ!!!"เสียงหวานแผดลั่น
"วู้!รีบๆออกไปซะที!!" เสียงเย็นๆตอบกลับแบบไม่ใส่ใจก่อนร่างเล็กจะกระโดดเตะกลางหลังร่างบางจนร่างเล็กปลิวออกไปข้างหน้า
โครมมม!!!
"โอ๊ยย!!เจ้ารีบอ....!!"
"........"
อ๊ากกกกกกกกกกกก คนเต็มไปหมดเลยยยย!!! บอกแล้วไงว่าไม่ไหว!!จู่ๆก็จะมายัดเยียดให้เขาเป็นประธานน.ร.รุ่นต่อไปแล้วก็จู่ๆจะให้มาพูดสุนธรพจน์เปิดเรียนหน้าหอประชุมเนี่ยนะ!!!
ยังไม่ทันจะได้ทำอะไรก็เสียหน้าซะแล้วตู!!มาล้มกลางเวทีโชว์เด็กน.ร.ทั้งหมด!!โฮรวววววว อยากโดดลงน้ำ!!
สึนะรีบลุกขึ้นทั้งๆที่หน้ายังแดงแจ๋ก่อนจะเดินไปยืนหน้าไมค์ ซึ่งเป็นจุดที่เด่นที่สุด...
......
....เอาล่ะสิ....ไม่ได้เตรียมอะไรมา จะพูดได้ไงฟระ.....
นักเรียนที่มองสึนะอยู่ต่างพากันเริ่มซุบซิบนินทา บางคนก็กลั้นหัวเราะ บางคนก็ยืนค้าง
"คึ หึ หึ ประธานนักเรียนคนใหม่นี่น่ารักจังเลยนะครับ"
"ท่านประธานรุ่นที่สิบ!!พยายามเข้นะครับ!!!"
"ห่วยฟ่ะ"
"ยังงี้จะไหวเร้อ"
สึนะกลืนน้ำลายลงคอ ก่อนจะเริ่มเอ่ยปาก...
"ปะ....เปิดภาคเรียนแรกได้ ณ บัดนี้ครับ...."
........
เฮ้ย?มาถึงไม่พูดพร่ำก๋เปิดเลยเรอะ!?
คำพูดที่คาดไม่ถึงทำเอานักเรียนยืนอึ้งกันเป็นแถบ
"ขะ...ขอโทษครับ!!"
โป๊ก!!!!วี้------!!!
"โอ๊ยยย!!!"
สึนะลนลานรีบก้มหัวลงคำนับ หัวเลยชนกับไมค์อย่างแรงจนล้มไปด้านหลัง หลังจากตั้งสติได้ เลยรีบวิ่งหนีลงจากเวทีอย่างรวดเร็ว
แง้------------!!!!!!!!อยากตายยยยยยยยยยยยยย!!!!!!!!!!
ในหมู่นักเรียนที่พากันทำตา2ขีดในท่าทางเปิ่นๆของประธนนักเรียนคนใหม่ แต่มีอีกหลายคนที่ไม่ค่อยชอบใจนัก
"เจ้าสัต์กินพืชบังอาทำวันแรกใรโรงเรียนวุ่นวาย..."

โค้ด>>ขย้ำ

(?) โยนค่ะ^^

ร่างสูง มองร่างเล็กวิ่งไปพลางตะโกนโหวกเหวก ก่อนจะก้าวขึ้นไปบนเวที

"...เงียบซะเจ้าสัตว์กินพืชทั้งหลาย"เท่านั้นทั้งห้องประชุมก็ตกอยู่ในความเงียบ ดวงตาสีดำจ้องไปทางประตูทางออกที่มีร่างเล็กกำลังกึ่งวิ่งกึ่งคลานออกไป ทันใดนั้นฮิบาริก็กระโดดไปทางด้านหลังเป็นผลให้ร่างเล็ก เบิ่งตา ก่อนจะโกยแนบไร้แม้แต่ฝุ่น

"เจ้าสึนะ...ผ่านศึกมาหลายครั้งยังจะห่วยอีก"ทารกต้องคำสาปพูด"เจ้านั่นไม่ใช้ยา สงสัยฉันต้องช่วย หึ"พูดจบทารกต้องคำสาปเจ้าของจุกนมสีเหลืองจึงยิงปืนไรเฟิลไปทางร่างเล็กที่วิ่งออกไป

"ปังงงงง"

"อ๊าก......"ไฟสีส้ม ได้ถูกปลดปล่อยออกมา ร่างเล็กหันกลับมาทางประตู ฮิบาริเห็นเช้นนั้น จึงยิ้มเล็กน้อย

"ว่าว ได้เวลาสนุกแล้ว....ฉันจะขย้ำแกซะ"แล้วทั้งสองคนจึงเข้าไปฉั่วกัน ทุกคนในหอประชุมก็ตั้งใจดูอย่างเมามัน ความสนุกนี้หาดูง่ายซะทีไหนเล่า

....ด้านนอกโรงเรียน

"คึหึหึหึ ผมอยากจะร่วมแจมด้วยจริงๆ"

"นี่ๆๆๆๆ ขอฉันร่วมด้วย น้าๆๆๆ"

"คุณนะกลับอนาคตไปซะ"

"แหงะๆ ใจร้าย"

///จบแล้ว
ด้วยความรั่ว ต่อเลยจ่ะ หุหุ
โค้ดคือ "คึหึหึหึ"

"คึหึหึหึ น่าสนุกนะครับผมอยากจะร่วมแจมจังเลย"เสียงมารสัปประรสพูด

เวลาผ่านไป5นาที

ฟิ้วววว~

เปลวไฟสีส้มดับลง

"อ๊า แย่แล้ว"สึนะรีบวิ่งหนีด้วยความอายที่ตัวเองใส่บอกเซอร์ตัวเดียวอยู่

.................

ได้แค่เนี๊ย

คิดสด

โค้ดคือ"ไอ้พวกบ้า"

"ไอ้พวกบ้าเอ็ยจะมาแจมก็ไม่มีบัตรเชิญ หึงั้นอย่างนี้เลยแล้วกัน"ทารกอัลโกบาเลโน่กล่าว ก่อนจะหยิบ
โทรศัทพ์ไร้สาย แล้วจึงกดเบอร์

"...โชอิจิครับ"เสียงจากในนั้นตอบ

" เรียกทุกคนมาให้หมด เราจะมาแจมปาร์ตี้กัน"

"หา....?....ครับๆๆ"

"หึ มันส์กันเลยคราวนี้"ร่างเล็กยิ้มอย่างชั่วร้าย ปาร์ตี้

///ต่ออย่างเมามันค่ะ

โค้ดคือ "ปาร์ตี้" หุหุหุ

เฮ้อ!กว่าจะได้มาเข้า..เอ....

ตัดกลับมาทางด้านพระเอก(?)ของเรา

"ม่ายยยยยยยยยยยยยยยยยย" ร่างเล็กซึ่งกำลังวิ่งหนีท่านคณะกรรมการนักเรียนแหกปากร้องหวังจะให้คนช่วย
ซวยตั้งแต่วันแรกเลยเหรอฟนี่!แล้วไอ้เจ้าครูใหญ่ตัวดีรีบอร์นมันหายไปไหนฟะ!!ทิ้งรเบิดเสร็จก็รีบหนีเชียวนะเอ็ง!!
"โทษฐานที่วิ่งหนี ชั้นจะขย้ำแกตายจริงๆคาทางเดินนี่ล่ะ"
ร่างที่วิ่งตามมาชักมีน้ำโหจึงกล่าวปัจฉิมบท
"อี๋-------!!!!!!!"
โครมมม!!!!
"เอ๋ง!!"
สึนะชนโครมเข้าให้กับร่างๆนึง แต่ตอนนี้กลัวตายมากกว่าจึงรีบกระโดดหลบหลังร่างอีกร่างนึง
"ชะ...ช่วยด้วยครับ!!"
"เอ๋?สึนะคุง?"
"พรวด!!ทะ ท่านผอ.จ๊อตโต้!!=[]=""
"เกิดอะไรขึ้นเหรอ ห้องเรียนล่ะ?"
"เอ่อ...คือ...."
สึนะประจันหน้าเข้ากับคนใหญ่คนโตในโรงเรียนก็ถึงกับพูดไม่ออก ร่างแกร่งที่ตามมาสมทบกล่าวตัดบท
"....ถอยไป"
"เคียวยะ ถึงยังไงนี่ก๋เป็นประธานนักเรียนนะ เบามือหน่อยสิ"
"อย่างเจ้าสัตว์กินพืชนี่จะทำอะไรได้ ไร้ประโยชน์ สู้เป็นศพเฝ้าโรงเรียนเลยดีกว่า"
"เอาน่า แล้วนี่เกิดอะไรขึ้น ทำไมข้างนอกดูวุ่นวายจัง"
"......."
เปิดเรียนวันแรกก็มีคนก่อหวอดซะงั้น เวลาดีจริ๊ง สึนะคิดอย่างขมขื่น ไม่อยากเรียนมันแ้ลวว้อยยโรงเรียนนี้!!
"ยังไงก็ช่าง ถอยไปซะ"
ฮิบาริคว้าทอนฟาเดินเข้าหาไม่กลัวแม้กระทั่งผอ.
"เคียวยะ!!หยุดนะ!!"
เสียงหนุ่มแน่นดังมาจากด้านหลังพร้อมแส้ที่หวดสะเปะสะปะ พอฮิบาริกมหลบแส้เลยกระแทกหน้าสึนะเต็มๆจนสลบไป
"แอ๊ก!!!"
ตุบ
"อ๊าาา เอาอีกแล้วว พลาดไป!ขอโทษนะ!กะแค่แย่งอาวุธของเคียวยะน่ะ!!"
"อ้าว ครูดีโน่ ไม่ไหวเลยนะ เล็งพลาดแบบนี้จะเป็นครูสอนพละเด็กๆเค้าได้ยังไง"
จ๊อตโต้เอ่อยทักอย่างร่าเริง ดีโน่ก็ได้แต่ก้มหัวสำนึกผิด
"อ้ะ เคียวยะ สึนะสลบไปแล้วน่ะ ช่วยเอาไปส่งที่ห้องพยาบาลทีสิ ใส่เสื้อผ้าให้ด้วยก็ดีนะ"จ๊อตโต้หันมาพูดกับฮิบาริที่ทำท่าปานจะฆ่าม้าหนุ่ม
"ธุระไม่ใช่"
"งั้นเดี๋ยวให้โดดเรียนได้คาบนึง"
".........."
ว่าแล้วฮิาริก็คว้าหมับเข้าที่แขนร่างบางก่อนจะลากออกไปอย่างไม่ปราณี
"เคียวยะ!!เดี๋ยวชั้นช่วย!!"
"ดีโน่ไม่ต้องเลย ไปหยุดงานปาร์ตี้ข้างนอกซะ ก่อนที่จะนองเลือดไปมากกว่านี้"
"คร้าบ..."

งานปาร์ตี้ตั้งแต่วันแรกของเทอม พอจ๊อตโต้เปิดหน้าต่างทางเดินก็ได้ยินเสียงโหวกเหวกมากมาย
"สวะ!!!"
"ถอยไปเฟ้ย!!"
"หยุดเถอะ!!"
"กรี๊ดดดด!!"
"เอาด้วยเอามั่ง!"
"ใครแต๊ะอั๋งยะ!!"

.....
จ๊อตโต้ถอนหายใจ
"คิดจะทำอะไรน่ะ รีบอร์น..."

โยนค่ะ ^^"

โค้ด>>เตียง (เหอๆๆๆ)

ให้ปู่ออกจนได้กรี๊ดๆๆๆ คู่เลือกตามใจอย่างที่บอกนะคะ ตอนนี้คงมีสิทธิ์1827ไม่ก็D18ล่ะมั้งค่ะ ฮุๆๆๆๆ

"คิดเอาเองสิ จ๊อตโต้..." รีบอร์นพูดไม่สนใจสิ่งที่เกิดขึ้น

"แล้วงานนี่มันฝีมือนายไม่ใช่เหรอไง...อย่าปัดความรับผิดชอบแบบนั้นสิ..." ชายหนุ่มเอ่ย

"ก็ให้เด็กๆเล่นกันไปก่อน...เดี๋ยวค่อยจัดการทีหลัง..." รีบอร์นกระโดดลงมายืนที่พื้นแล้วเดินจากไปพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

----

ณ ห้องพยาบาล

"งืมมมม..." สึนะเริ่มรู้สึกตัวบนเตียงของห้องพยาบาลแล้ว และรู้สึกว่าในมือกำอะไรบางอย่างอยู่

เมื่อลืมตาขึ้นก็พบว่า ฮิบาริ กำลังทำหน้าเครียดกับการกำลังใส่เสื้อผ้าให้เขา ในมือของสึนะกำชายเสื้อของฮิบาริอยู่นั่นเอง

"แกจะปล่อยได้ยัง...ไอ้สัตว์กินพืช..." ฮิบาริเอ่ยเสียงเย็นจนน่ากลัว

"ว้ากกกก...คุณฮิบาริจะทำอะไรผมอะ..." สึนะเริ่มน้ำตาคลอ (น่าน - -") กลัวจะถูกคุณฮิบาริข่มขืนเหลือเกิน

"ในเมื่อแกตื่นแล้ว...ใส่เองแล้วกัน..." ว่าแล้วพี่แกก็ปาชุดนักเรียนใส่หน้าสึนะ

...อ่าว...

...ไม่ได้จะขืนใจตรูหรอกเหรอ...

...ฟิ้ววว...

...แต่รู้สึกแปลกๆแฮะ... (<< อีนี่อยากโดนว่างั้น)

สึนะเริ่มใส่เสื้อผ้าอย่างรวดเร็ว และกำลังติดกระดุมเสื้อจากเม็ดล่างขึ้นมา

ประตูห้องพยาบาลเปิดออก พร้อมกับที่ดีโน่เดินเข้ามาในมือหิ้วเอาเด็กนักเรียนที่สลบไปแล้วโยนไปที่เตียงว่างๆที่มุมห้องด้านหนึ่ง

ดีโน่หันกลับมาเห็นฮิบาริยืนมองสึนะใส่เสื้อผ้าอยู่กะว่าจะเดินไปถามอาการของสึนะ แต่

พรืดดดดด

ตุ้บ

ตึง

ดีโน่พ่อม้าหนุ่มจอมซุ่มซ่าม สะดุดแส้ของตัวเองถลาไปชนกับฮิบาริแล้วทั้งคู่ก็ล้มลงทับสึนะที่นั่งอยู่บนเตียงอีกที

"โอ้ยยย..." เสียงของทั้งสามดังขึ้น

พอทั้งสามคนลืมตามขึ้นมาพบกับสภาพตัวเอง

*///*

...ทำไมมันถึงได้ล่อแหลมแบบเน้...

ล่างสุด >> สึนะนอนแผ่บนเตียงกระดุมยังติดไม่เสร็จเหลืออีก 4 เม็ด

ตรงกลาง >> ฮิบาริ ปกเสื้อเชิ้ตแหวกกว้างกระดุมหลุดกระเด็นไปแล้ว นอนทับสึนะอยู่

บนสุด >> ดีโน่คร่อมทับฮิบาริจากด้านหลัง กางเกงเลื่อนลงต่ำเพราะสะดุดเมื่อกี้

และแล้ว

ฮิบาริรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของดีโน่จากเบื้องหลัง มือหนาเริ่มลูบจับที่สะโพก บั้นท้ายถูกอะไรบางอย่างที่แข็งและมีลักษณะเป็นแท่งดุนดันอยู่

ใบหน้าที่อยู่ใกล้กับสึนะจนแทบจะจูบกันอยู่รอมร่อทำเอาทั้งคู่หน้าแดงเรื่อขึ้นมาทันที

"อา...ท่านี้มัน...เคียวยะ...สึนะ...เรามา 3P...กันเถอะ..." (<< โอวแม่เจ้า)

----

ฉั่วะ

ตัดฉับแบบโหด

เหอๆๆๆ

อารมณ์มันจะพาไปมั้ย

จะเป็นอย่างไรต่อไป

CODE : อ๊าาาา

หึๆๆๆๆ

"ออกไปจากตัวฉันซะไอ้ม้าโง่" (ตูไม่เคะเฟ้ย)

ฮิบาริเอาท่อนฟาดหน้าดีโน่จนกระเด็นออกจากเตียงจนก้นกระแทกพื้น

"อ๊า โอ้ย บอกกันดีๆ ก็ได้นี่ เคียวยะ ทำไมต้องทำรุนแรงกันด้วยล่ะ"

"ทำกับว่าถ้าฉันบอกแกจะยอมลงไปดีอย่างนั้นแหล่ะ ฮึ ไอ้ม้าโรคจิต"

"เออ.. อย่าพึ่งเถียงกันครับ คุณฮิบาริ ช่วย ลงไปจากตัวผม ก็ดีนะครับ แฮะๆ " ^///^

ฮิบาริรีบลุกออกจากตัวของสึนะอย่างรวดเร็ว 0///0

จากนั่นก็ออกไปจากห้องพยาบาลไปทันที

คิดได้แค่เนี่ยนึกไม่ออกล่ะ

โค๊ด รุ่นที่10

"รุ่นที่สิบคร้าบ รุ่นที่สิบ!"

"สึนะ! อยู่รึเปล่า สึนะ!" เสียงฝีเท้าและเสียงตะโกนเรียกหาด้วยความเป็นห่วงดังขึ้นตามทางเดินระเบียง




ปัง!!





ประตูแต่ละห้องถูกเปิดออกอย่างแรงเพื่อค้นหาประธานนร.ที่จู่ๆก็วิ่งหายลงจากเวทีไป ทำเอามือขวาและมือซ้าย(?) ต้องวิ่งตามหากันให้วุ่น


"ไอ้บ้าเบสบอลเจอมั้ย"

"ไม่มี ไปดูที่ห้องพยาบาลกัน"





ปัง!!





ประตูห้องพยาบาลถูกเปิด(ถีบ)ด้วยฝีเท้าของคนผมเงิน ทั้งสองรีบวิ่งเข้ามาด้วยสังหรณ์ใจไม่ดี และพบกับ!?





ความว่างเปล่า...




โค้ด: รัก



เชิญจิ้นกันเองค่า^^

"ที่นี่ก็ไม่อยู่ ไปอยู่ไหนคร้าบบบรุ่นที่ 10"โกคุเดระร้องอย่างโหยหวน ก็ในเมื่อรุ่นที่ 10 ของเขาหายตัวไป

"ฉันก็ไม่รู้เหมือนกนนะ ฮ๋า"เจ้าหนุ่มเบสบอลตอบ โกคุเดระหันมาหา ก่อนจะ เตะเข้าให้ป้าปนึง

"ไอ้เจ้าบ้าเบสบอล รุ่นที่ 10 หายไปทั้งคนนะโว้ย แกยังมีหน้ามาหัวเราะ แกรู้มั้ยฉันเคารพและรัก รุ่นที่ 10 มากขนาดไหน...รุ่นที่10 คร้าบ ไปอยู่ไหนกัน"โกคุเดระ ทำหน้าเหมือนโลกทั้งใบกำลังจะแตกทันใดนั้น ก็มีกระดาษแผ่นหนึ่งปลิวว่อนลงมากลางหน้า ของทั้งสองคน ข้อความในนั้นเขียนไว้ว่า

-อันนภาที่ยิ่งใหญ่ ข้าอยู่ในเวลาเช้า
ปล่อยไอขาวเทาเวืองวาว ......"

"ไอ้นี่มันถูกฉีกไป แต่ถูกฉีกไปในส่วนที่สำคัญ นี่อาจจะเป็นจดหมายขู่ก็ได้ คนที่เอาตัวรุ่นที่ 10 ไปเนี่ย ฉันว่าน่าจะเป็นเจ้ามุคุโร่นะ หมอกสีขาวเทาตอนเช้า"เจ้าหนุ่มผมเงินกล่าวอย่างเคร่งเครียด

"ว่าว นอกจากเล่นมาเฟียแล้วจะเล่นนักสืบอีกหรอ"

"ไม่ได้เล่นโว้ย แกตามฉันมาเราต้องมาหารุ่นที่ 10 ไปที่ที่เจ้านั่นอยู่กัน"พูดจบร่างเพรียวจึงเดินออกไปอย่างรีบเร่ง เมื่แห็นดังนั้น แน่นอนอยู่แล้วว่าเขาต้องตามไป

อีกด้าน

"คุณดีโน่ คุณฮิบาริครับ ทำไมไม่บอกสองคนนั่นล่ะ"ร่างบางถามพร้อมเสริมออฟชั่นตากลมโต

"ฉันแค่จะส่งให้พวกตัววุ่นวายไปอัดกันเอง ข้อหาทำโรงเรียนวุ่นวาย หึ"ฮิบาริกล่าวด้วยสีหน้ายากจะบ่งบอก หรือบ่งบอกได้หว่า

"เคียวยะโหดจัง"

"ใช่ ฉันโหด...เบื่อแล้ว ฉันจะขย้ำแก"ไม่วายพูดจบ ร่างบางจึงรีบฉั้วทอนฟาใส่ร่างสูงทันที.......

และอีกด้าน

"มุคุโร่คุง มานั่งตักผมหน่อย" ชายผู้มีรอยยิ้มดุจปีศาจจิ้งจอกยิ้มหลังจากพูดจบ

"คุณน่าจะไปตายซะ" เจ้าของชื่อกล่าวด้วยสีหน้าสุดจะทน แต่เจ้าคนเรียกก็ยังไม่รู้อะไร ยังคงยิ้มต่อไป พลางตบเบาะ แป่ะ

"^__^"

" = =++"

ทันใดนั้นก็มีเสียงถีบประตูดัง ปัง ปรากฏร่างผู้พิทักวายุ และวรุณ

"แกเอารุ่นที่ 10 ไว้ที่ไหน!!!"


//จบแล้วค่ะ ต่อเลยหุหุ

โค้ดคือ กรี๊ด

โห....ท่านเม....โค้ดชวนสาวแตกมากมาย

เอ.........

"ไม่มีมารยาทเอาซะเลยนะครับ ไม่เคาะประตูก่อนเปิดเนี่ย" ชายผมสีงาช้างกล่าวยิ้มๆอย่างอารมณ์ดี

"ไม่ต้องมาเล่นลิ้น!!เอารุ่นที่สิบไปไว้ที่ไหน!!!"

"โกคุเทระ ใจเย็นๆ" ยามาโมโตะเดินเข้ามาปรามเบาๆ

"หนวกหู!!งั้นไอ้จดหมายขู่นี่มันอะไร!!?"

"พูดอะไรเสียมารยาทนะครับ มาปรักปรำกันเนี่ย มีหลักฐานไหมครับ"

มุคุโร่กล่าวเสียงเย็นๆ

"ชั้นจะทำให้พวกแกไม่ได้พูดอีกเลยก็แล้วกัน!!!"โกคุเทระ หยิบระเบิดขึ้นมาเตรียมจุด มุคุโร่เลยหันไปหาคนข้างๆตัว

"เป็นเรื่องแล้วไง....เอาไงต่อล่ะครับคุณอัจฉริยะ?"

"นั่นสิน้าาา......ถ้าพยศนักก็ต้องปราบพยศสิ" ใบหน้าหล่อเหลายิ้มเจ้าเล่ห์ก่อนจะดีดนิ้วดังเป๊าะ โกคุเทระยืนมองอย่างงงๆๆ แต่ไม่เห็นมีอะไรเกิดขึ้นจึงยิ้มได้ใจ ก่อนจะตั้งท่าปาระเบิด

"มีโชว์มาแ่ค่นี้ใช่ไหม!?เตรียมตัวตายซะ!!!"

"โกคุเทระ!!!!"

หมับ!!!

"เฮ้ยยยย!!!"

จู่ๆยามาโมโตะก็กระโดดกอดโกคุเทระจากด้านหลัง

"ทำอะไรฟะ!!!"

"ชั้นทนไม่ไหวแล้วล่ะ!เราย้ายที่กันเถอะนะ แล้วชั้นจะทำให้นายสนุกเอง ^^"
ยามาโมโตะยกร่างบางขึ้นพาดบ่าก่อนเดินออกไปหน้าตาเฉย

"เฮ้ยยยย ไม่นะะะะ!!!ทำอะไรของแก!ไอ้บ้าาา!!!ปล่อยช้านนนนน!!!!"

หลังจากทั้งสองร่างเดินหายไป มุคุโร่เลยเอ่ยช้าๆ

"ใชุ้มุขอะไรน่ะครับ"

"ยาเสน่ห์ไง อยากลองไหม?"

" =_=""

"พยศนักต้องกำราบให้ลุกไม่ขึ้นไปเลย ฮะๆๆ"

ตูมมมมมมมมมมม!!!!!!!!

"กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!!!"

"เสียงคุ้นๆ....."มองออกไปนอกหน้าต่างก็เห็นหน้าต่างห้องเรียนถูกกระแทกหลุด มีร่างสองร่างกำลังทะเลาะกันอยู่โดยมีร่างเล็กวิ่งหลบให้วุ่น

"เคียวยะ!!ใจเย็นก่อน!!ขอโทษๆ!!"

"นายต้องโดนขย้ำตาย"

"ผมยังไม่อยากตายน้าาาา ใครก็ได้ช่วยด๊วยยยยย"

ทั้งหมดมันเป็นเพราะรีบอร์นคนเดียววววว

แผล็บ

"แว้กก!!!"

สึนะโดนตัวอะไรเลียหน้าจึงก้มลงมอง

"เลออน!!??"

โยนโลด =w="

โค้ด>>จับกด
(กร๊ากกกก โค้ดแต่ละอัน ส่อนิสัยม๊ากกก)

ดีจ้า

" รีบอร์น นายมานี่ก็ดีแล้ว ช่วยฉันหน่อยสิ ช่วยหยุดคุณฮิบาริทีนะ"

" อย่างนั้นแกก็ไปหยุดซะสิ "

รีบอร์นใช้เลออนกลายเป็นปืนยิงกระสุนดับเครื่องชนไปที่สึนะทันที

"หยุดฮิบาริแบบสู้ตายเฟ้ย"

สึนะวิ่งไปหาฮิบาริที่กำลังขย้ำดีโน่ทันที

"หยุดเดี๋ยวนี้ ! ฮิบาริ เคียวยะ"

"แกอยากโดนขย่ำแทนไอ้ม้าหื่นนั่นใช่ไหม"

"มะ ไม่ใช่ ผม แค่ไม่อยากให้ห้องเรียนพังนะครับ แฮะๆ

"ถ้าอย่างนั้นทำอยากอื่นได้ใช่ไหม หึหึ เพราะนายยั่วฉันเองนะ มันทำให้ฉันอยาก จับกด นาย "

สึนะอึ้งไป 27 วินาที

ฮิบาริกระชากร่างบาง มาจูบอย่างหื่นกระหาย จนทำให้ร่างบางตกใจจนสลบไปเลย

ฮิบาริเมื่อเห็นว่าร่างบางไม่ขยับเขยื้อน จึงอุ้มร่างบางในท่าอุ้มเจ้าสาว พาไปที่ห้องรับแขก

แต่งได้แค่นี้อีกนั่นแหล่ะ คงไม่ว่ากันนะ แต่งเรทไม่เป็นอ่ะ

โค๊ด โซฟา

ห้องรับแขก ขณะที่ร่างสูงกำลังคร่อมร่างบางอยู่ยนโซฟานั้น

"สุดหูรูดเลยโว้ยยยยยยยยยยย "เสียงอันทรงพลัง มาพร้อมกับเจ้าของเสียงที่โคตรจัทรงพลังเช่นกัน

"ฮิบาริ วันนี้แหละนายต้องมาอยู่ชมรมมวยให้ได้ ย๊ากกกกกกกกกกก"ไม่ว่าปล่าว เรียวเฮได้สวนหมัดไปที่หน้าขอฮิบาริ แต่ร่างเพรียวกลับยกทอนฟามาบังไวทัน

"แก...อยากตายเร็วสินะ"แล้วฮิบาริจึสวนกลับอย่างรุนแรง เรียวเฮก็เอาหมัดกันไว้เช่นกัน

สึนะเริ่มรู้สึกตัวจากเสียงต่อสู้ ร่างเล็กย้อนคิดไปถึงตอนที่โดนจูบอย่างหื่นกระหายเมื่ออกี้ ก็ทำให้อดหน้าแดงไม่ได้ ทำไปได้ไงน่ะครับ วิ้วว ทันใดนั้นก็มีมือมาจับขอมือของร่างเล็ก "อ๊ะ นาย"

"ท่านซาวาดะครับ คุณท่านเรียกให้ไปพบ"บาจิลคุง คนที่เป็นลูกศิษย์ของคุณพ่อที่เป็นหรนึ่งในหุ้นส่วนของโรงเรียนวองโกเล่ ว่าแต่พ่อมีธุระอะไรกับเขางั้นหรือ

สึนะทำท่าทางจะลุกตามบาจิลคุงไป แต่ทันใดนั้นคนทั้งสองที่สู้กันอยู่จึงหยุดซะนี่

"แก....หึ ไปล่ะ"แล้วฮิบาริก็กระโดลงจากห้องรับแขกไปทันที

"โอ๊ย เคียวยะโดดทับหัวฉันได้ไง"เหมือนเสียงคุณดีโน่เลย

"แก...พอดีเลย หึ"

"เฮ้ยเคียวยะ เดี๋ยวววววววววว"


ทีนี้ก็เหลือคนเดียว ล่ะสิ คนคนนี้ ซวย"ซาวาดะ อยู่พอดี มาเข้าชมรมมวยสุดหูรูดเลย เว้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย"

"อี๊ "

"ท่านซาวาดะครับ ยา"พูดจบบาจิลจึงยัดยาที่ทำหน้าที่คล้ายกระสุนดับเครื่องชนเข้าไปในปากร่างเล็ก 2 เม็ด ไม่นาน จึงมีเปลวไปขึ้นที่หัวของร่างเล็ก บาจิลมองอย่างชื่นชมก่อนจะกินตามมั่ง แล้วจึงมีไฟลุกเช่นกัน

"ท่านซาวาดะครับ ลุยเลยครับ"

"อืม..."

"มาเลยซาวาดะ"

ห้องหนึ่งในโรงเรียน

"ผมว่าเขาสองคนนั้นคงจะสนุกนะครับ ผู้พิทักวรุณคนนั้น พอโหมดดาร์กก็น่ากลัวนะครับ"ชายหนุ่มผมสีขาวพิสุทธิ์เอ่ย พลางจับมืออีกร่าง ที่นั่งตักเขาอยู่ตอนนี้ เมื่อกี้มีคนมาขัด แต่จัดการเรียบร้อย สองคนนั่นคงจะสุขน่ะนะ

"คึหึหึ คุณมันชั่ว"ร่างบางที่นั่งตักอย่างไม่เต็มใจกล่าว

"น่า มุคุโร่คุง อย่าอารมณ์เสียสิ เดี๋ยวลูกเราก็มาแล้ว"

"คุณ!!"

"ทันใดนั้นเสียงประตูก็เปิดออก

เด็กสาวผมสีเงินหน้าตาจิ้มลิ้มวิ่งเข้ามาอย่างรีบร้อน

"ป๊ะป๋า หนูกลับมาแล้ว มีคนมาบุกป๊ะป๋าใช่มั้ย เดี๋ยวหนูจัดการให้"เธอหันไปพูดกับเบียคุรัน แล้วจึงหันมาพูดกับมุคุโร่ต่อ"ม่ะ ม๊า คิดถึงจังเลยค่ะ"

"ไม่เป็นไรหรอก บลูเบล ป๊ะป๋าจัดการแล้ว" บลูเบล คือลูกทีไม่ใช่ลูกแท้ๆของเบียคุรัน แต่เพราะเมื่อก่อนเขาเคยช่วยเด็กคนนี้ไว้เร่องนึงเด็กนี่เลยหลงไหลในพลังและคอยตามเสมอ และยังเรียกเขาว่า ป๊ะป๋าอีกด้วย

"คุณมันเลว"

"อย่าพูดต่อหน้าลูกสิ"พูดจบเบียคุรันจึงเอามือมาปิดปากร่างบาง

"...."

"ป๊ะ ป๋า วันนี้บลูเบลพาลูกน้องป๊ะป๋ามาด้วย เข้ามาเลยสิยะ"แล้วยัยเด็กนี่ก็หันไปตะโกนใส่ประตู

พร้อมกับร่างทั้ง 4 เดินเข้ามา.......

ตัดไปอีกด้านนึง

"เฮ้ย ไอ้บ้าจะทำอะไรชั้น"เจ้าหนุ่มระเบิดตะโกนโหวกเหวก ทั้งที่ตัวยังถูกคนที่ว่าอุ้มอยู่เลย"

"แล้วนายจะสนุก"คนที่อุ้มเขาตอบกลับมา น่ากลัว ไม่ชอบแบบนี้เลย

"ปล่อยชั้นนะโว้ยย" ไม่พูดปล่าว โกคุเดระยังดิ้นแรงๆอีก

"เงียบน่า"เสียงเข้มมาก น่ากลัว

"..."

"ดีมาก"แล้วเจ้าคนที่อุ้มก็ยิ้ม แต่ยอ้มอย่างนี้น่ากลัว มันทำให้เขารู้สุกไม่ดี นายเป็นอะไรไปน่ะ ยามาโมโตะ

ตัดมาอีก(ตัดได้อีกเนอะ)

"ไอ้สวะ เอาเหล้ามา" ร่างสูงนั่งโซฟาพลางปาแกล้วใส่เรือนผมสีเงินนั้น อย่างไม่ใยดี

"ไอ้เวรนี่ ไปเอาเองสิวะ" ถึงจะพูดอย่างนั้น เจ้าตัวก็ยังไปเอามาให้

"ชิชิชิ สคอลโล่นี่ปากอย่างใจอย่างนะ ซึนจะง ชิชิชิ"เสียงดาบตัดสายลมมาจ่อที่คอของคนพูด แต่นั่นไม่ทำให้เจ้าของคำพูดกลัวแม่แต่น้อย

"ไอ้เด็กเวร"

"ชิชิชิ"

ตัดมาอีก

"หึ รีบอร์น ฉันมาแล้วเว้ยเฮ้ยย"ร่างเล็กเจ้าของจุกนมสีฟ้ากล่าว

"ไง โคโลเนโล่ ยังดูกากเหมือนเดิมเลยนะ"

"ลองกันซักตั้งมั้ยล่ะ....."

//หุหุ มายาวๆแบบไร้สาระ อิอิ

ถึงแองจัง เราไม่ได้สาวซะหน่อย

โค้ดคือ "อึก...เอาออกไป" - -+ (หุหุ)

ต่อเลยค่ะ 555555+