[Requested Fic][All69] A Girl's Wish: Part B (End)

hiyuura · **Posted:** 06 Dec 2009, 18:44

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

กรุณาอย่านำฟิกไปโพสต์ที่อื่นโดยไม่ได้รับอนุญาตก่อนนะคะ

Title: A Girl's Wish
Pairing: All69, very mild 6996
Rating: PG-15
Warning: BL, utter crack
Requested by: โอตาคุ 3 หน่อ

คำเตือนสำหรับบุคคลทั่วไป: เอนทรี่นี้ประกอบไปด้วยความเสื่อม ฉ่อย รั่วและดราม่าอย่างสุดซึ้ง...ผู้ใดที่ไม่ถูกกับสี่อย่างดังว่า...กรุณากด back โดยทันท่วงทีค่ะ = =+

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

โรคุโด มุคุโร่ไม่เคยคาดคิดมาก่อน...ไม่เคย...แม้แต่จะจินตนาการ...หรือมีแม้แต่เศษเสี้ยวของความสงสัย...ไม่...เขาไม่เคยเอะใจเลยสักนิด...สิบปี...เขารู้จัก...ไม่สิ...เขาและเธอ...อยู่ด้วยกันโดยมีความคิดที่เชื่อมโยงกันได้แทบตลอดเวลามาตลอดสิบปี...แต่ว่า...มุคุโร่...ไม่เคย...ไม่เคย...ไม่เคยคิด...

ว่า...โคลม โดคุโร่...โคลมที่น่ารัก...โคลมที่แสนจะใสซื่อ...

จะกล้าขอ...ของขวัญวันเกิด...ที่ทำให้ท่านมุคุโร่ผู้นี้ลำบากใจที่สุด

A Girl’s Wish...
Is Not So Innocent - Part A

ลมแรง...พัดเอาธงทิวสัญลักษณ์อันเกรียงไกรของวองโกเล่ปลิวสะบัด...บนยอดหอสูงของปราสาทวองโกเล่...ที่ซึ่งมองเห็นแผ่นฟ้าได้เจนชัด...หญิงสาวเจ้าของนัยน์ตาสีเดียวกับดอกไวโอเลตยืนนิ่ง...มองสีของฟากฟ้าแปรเปลี่ยนจากดำหยดหมึกเป็นซีดจาง...เมื่อสายลมหอบเอาเสียงระฆังจากที่แสนไกลบ่งบอกว่า...เป็นเวลาเช้า...เช้าวันใหม่...

บ่งบอกว่า...วันใหม่ได้มาถึงแล้ว...วันใหม่ที่ควรจะเป็นวันที่แสนธรรมดาเหมือนกับทุกวันในรอบปี แต่ว่า...วันนี้...

“โคลม...” เสียงนุ่มที่คุ้นเคยดังมาจากที่ข้างหลัง เสียงที่เธอจำได้ดีเสมอ...ในความทรงจำและห้วงความคิด...หญิงสาวค่อยๆหันกลับไป...ชายกระโปรงของเธอปลิวไสวในสายลมยามอรุณรุ่ง

เขาคนนั้น...อยู่ที่นั่น...สายหมอกที่เธอเคยแต่สัมผัสต้องได้แต่เพียงในมโนคิด เขาอยู่ตรงนั้น...ร่างโปร่งบางในชุดเสื้อโค้ทตัวยาวสีดำสนิท...ดูราวกับปีกของนกกาที่กระพือสะบัด...ทว่าไม่โบยบินหาย...แสงทองของฟ้าใหม่มาเยือนแล้ว...หากแต่แสงของทิวาหาได้ไล่ให้สายหมอกจางสิ้น...

“โคลมครับ...” รอยยิ้ม...คลี่ปรากฎบนดวงหน้าคมที่ติดจะสวยหวาน “Buon Compleanno” ชายหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีน้ำเงินเอ่ย...น้ำเสียงของเขา...นุ่มนวลราวกับแพรไหม

ดวงหน้าของหญิงสาวขึ้นสีระเรื่อราวผลตำลึงสุก มือเล็กประสานเข้าด้วยกันราวกับขัดเขิน “ท่านมุคุโร่...กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ”

“คึหึหึ...ก็เพิ่งมาถึงนี่ล่ะครับ...ผมกลัวจะมาไม่ทันวันเกิดคุณซะแล้ว” ชายหนุ่มเอ่ย ก่อนจะเดินเข้ามาจับมือของหญิงสาว “ผม...อยากจะบอกสุขสันต์วันเกิดคุณเป็นคนแรก”

เลือดฝาดบนนวลแก้มของหญิงสาว...ดูจะเด่นชัดยิ่งขึ้น...ทุกวินาทีที่ผ่าน “ไม่เป็นไรหรอกค่ะ...แค่ท่านมุคุโร่อยู่ที่นี่...ฉันก็ดีใจแล้วค่ะ”

“โคลมที่น่ารักของผม...” เจ้าของเรือนผมสีน้ำเงินแย้มรอยยิ้มอ่อนโยน นัยเนตรสองสีจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความเอ็นดู “บอกผมสิครับ...คุณอยากได้อะไรเป็นของขวัญ”

“ม...ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ฉันไม่อยากทำให้ท่านมุคุโร่ลำบากใจ”

“พูดมาเถอะครับ ถ้าเพื่อโคลมที่น่ารักของผม...อะไรผมก็ให้ได้ทั้งนั้น”

“จริงเหรอคะ!?” ความดีใจ...เบิกบาน...ทอประกายชัดในดวงตาของหญิงสาว

“คึหึหึ ผมจะโกหกคุณทำไมละครับ” มุคุโร่ยืนยัน “โคลม...ฟังนะครับ ถ้าในโลกนี้มีคนที่ผมจะไม่โกหก...ก็คงเป็นคุณ...คุณคนเดียวเท่านั้น เพราะฉะนั้น...บอกผมมาเถอะครับ โคลมที่น่ารักของผม”

“...” หญิงสาวหรุบตาหนีสายตาอ่อนโยนของชายหนุ่ม เธอนิ่งไปพักใหญ่ๆ และ...หากดวงหน้าของเธอขึ้นสีจัดอยู่แล้ว...สีสันที่ปรากฎบนใบหน้าของเธอ...คงจะเข้มยิ่งกว่าสีที่แดงจัดที่สุดกระมัง เมื่อริมฝีปากสวยขยับ...เอ่ยเอื้อนคำตอบ... “คือ...”

นัยน์ตาสีดอกไวโอเลตค่อยๆช้อนขึ้นมองคนตรงหน้า

“ท่านมุคุโร่...”

“ครับ...”

“..........ช่วยโดนผัวจับกดให้ดูแบบจะจะสักหนจะได้ไหมคะ”

คำขอที่เป็นประหนึ่งประกาศิตของเธอ...ดังมาพร้อมกับเสียงอันกังวาลก้องของระฆังยามเช้า...

ก๊อง~~~~~~~~

ประกาศิต...จากนรก...

...

ชายหนุ่มยืนนิ่งอึ้งอยู่พักใหญ่...สายลมผ่านมา...แล้วก็ผ่านไป...เสียงอื้ออึงของสายลมและเสียงของทิวธงที่สะบัดพัด...ยังหาได้ดังเท่าเสียงแห่งประกาศิตที่ดังก้องอยู่ในโสตหู...

ผัว...จับกด...ผัว...จับกด...ผัว...จับกด...

จนกระทั่ง...เมื่อสุริยาเคลื่อนคล้อยและสับปะรดเหมือนจะตั้งสติได้ ชายหนุ่มจึงได้เอ่ยขึ้นด้วยความพยายามเล่นลิ้นตอแหล

“เอ่อ...โคลมครับ...เปลี่ยนเป็นอย่างอื่นไม่ดีกว่าเหรอครับ”

“...ไม่ได้เหรอคะ” หญิงสาวน้ำตาคลอเบ้า...ทำท่าเหมือนจะทรุดลงร้องไห้อยู่รอมร่อ “ทั้งๆที่ฉันคิดว่า...ฉันคิดว่า...”

“ม...ไม่ใช่อย่างนั้นหรอกครับ” น้ำตาสาวเจ้าเล่นเอาแม้แต่สับปะรดตอหลดยังแอบสะอึก “แต่ โคลมครับ...ผมเป็นผู้ชายจะมีผัวได้ยังไงครับ”

สาวเจ้าใช้หลังมือปาดน้ำตาที่ดูว่าจะซึมๆ ก่อนจะเอ่ยตอบด้วยริมฝีปากสั่นระริก “ได้สิคะ ท่านมุคุโร่” แถมด้วยเสียงสะอื้นเบาๆ แม้นว่าริมฝีปากของสาวเจ้าจะเหยียดคลี่รอยยิ้ม “จะผัวคนไหนก็ได้ ขอให้มีจับกด...แค่นั้นก็พอค่ะ”

นี่...ช่วงที่ผมไม่อยู่เกิดอะไรขึ้น...นี่ผมไปนานขนาดนั้นเลยรึ...หรือว่าช่วงตอนที่ผมหลับอยู่ในโหลดอง...มีอะไรที่สะเทือนใจเกิดขึ้นกับโคลมที่น่ารักของผม...ทำไม...ทำไม...ทำไม...

โคลมที่แสนน่ารัก...โคลมผู้ใสซื่อ...โคลมผู้บริสุทธิ์...ถึงได้กลายเป็นแบบนี้ไปได้!?

เสียงในใจของมุคุโร่กรีดร้อง รู้สึกอิมแพ็คหน่วงหนักราวกับจะทรุดลงไปกองเองเสียให้ได้ หากทว่า...

“คุณมุคุโร่ อยู่ที่นี่เองเหรอครับ” เสียงสวรรค์ที่ราวกับจะดังขึ้นถูกที่ถูกเวลาพอดีก็เข้ามาช่วยดวงวิญญาณที่น่าสงสารของเขา “ท่านรุ่นที่สิบต้องการพบครับ เห็นว่าเกี่ยวกับรายงานภารกิจที่ไปทำ”

“อา...วองโกเล่ต้องการพบผมสินะครับ” เมื่อมีคนโยนเชือกให้คนที่กำลังจะตกหน้าผา...มีหรือจะไม่รีบคว้าเอาไว้ มุคุโร่แย้มรอยยิ้มหวานกระชากจิตให้สาวเจ้าพอเป็นพิธี “แล้ว...ไว้ค่อยคุยกันนะครับ โคลม” ก่อนจะรีบเดินตามลิ่วล้อนิรนามไป

หากแต่ยังมิวาย สาวเจ้ายังมีเอ่ยให้หลอนทิ้งท้าย

“ท่านมุคุโร่...อย่าลืมนะคะ...ผัว...จับกด”

...

ผัว...จับกด...ผัว...จับกด...

เสียงที่เปรียบประหนึ่งคำสาปที่เลวร้ายที่สุดยังคงดังก้องอยู่ในหัวของชายหนุ่ม...ราวกับไม่อาจสลัดความหลอนให้หลุดออกไปได้...

ผัว...จับกด...ผัว...จับกด...

แต่ เดี๋ยวก่อน! ไอ้ที่บอกว่าโดนจับกด...ถ้าไม่มีการให้คำนิยามจำกัดความคำว่า ‘จับกด’ เอาไว้ก่อน...เขาจะแค่แกล้งทำเป็นไม่เข้าใจ แล้วให้ ‘ผัว’ ทำการ ‘จับ’ แล้วก็ ‘กด’ ลงกับพื้นผิวใดๆก็ได้สัก 5 วินาทีต่อหน้าสาวเจ้า...ก็อาจเรียกได้ว่าทำภารกิจลุล่วงได้แล้ว...

“เอ่อ...มุคุโร่...”

ปัญหาที่เหลืออยู่ก็แค่...

“นี่ มุคุโร่...”

เสียงเรียกชื่อทำให้ชายหนุ่มหลุดจากห่วงโซ่ของความคิด นัยเนตรสองสีเหลือบมองคนตรงหน้าแทนที่กำแพงว่างๆเป็นครั้งแรก... “เอ่อ...ครับ วองโกเล่?”

ที่ตรงหน้าเขา...นัยเนตรสีน้ำตาลอบอุ่นของชายหนุ่มผู้รั้งตำแหน่งวองโกเล่รุ่นที่สิบกำลังจ้องมองมาที่เขาด้วยอารามเป็นห่วง

“เป็นอะไรรึเปล่า...ฉันพูดอะไรไปก็เหมือนนายไม่รับรู้...มีอะไรไม่สบายใจงั้นเหรอ”

ไม่สบายใจ...ไม่หรอก...นี่มันยิ่งกว่าไม่สบายใจเสียอีก ทำไมนะ...ทำไม...โคลมที่น่ารักถึงได้กลายเป็นแบบนี้ไปได้

หากทว่า...เสียงโอดครวญเล็กๆในใจของพืชไร่ก็ดูเหมือนจะเงียบลงไป...เมื่อความคิดอันโลดแล่นในการหาทางออกให้ชีวิตผุดขึ้นในสมองอันฉลาดล้ำของสับปะรด นัยเนตรสองสีเหลือบมองร่างเล็กตรงหน้าอย่างประเมินสถานการณ์

ซาวาดะ สึนะโยชิ (24) ตำแหน่งวองโกเล่รุ่นที่สิบ ผู้นำของขั้วอำนาจแห่งโลกมาเฟีย...จิตใจดี อบอุ่น เป็นห่วงเป็นใยชาวบ้านอยู่เสมอ และไม่เอาเปรียบใครโดยไม่จำเป็น ลักษณะภายนอก...ถึงจะสูงขึ้นมากกว่าเมื่อสิบปีก่อน แต่รากเหง้าพื้นฐานยังเป็นปลาทะเลที่โผล่ไม่พ้นผืนน้ำ...ส่วนสูงอันน่าเศร้าที่ได้มาแต่บรรพบุรุษ...ไม่สิ...ถ้าจะเปรียบจิออตโตเป็นปลาชีลาเคนส์...

ซาวาดะ สึนะโยชิ...คงจะเป็นปลาทูน่าที่ว่ายน้ำได้ลึกติดพื้นสมุทรที่สุดตัวหนึ่งกระมัง...

เสียงหัวเราะคึหึหึดังมาจากพืชไร่ชวนให้ปลาทะเลที่ว่าเสียวสันหลัง เมื่อแผนอันสุดโสภีที่ไม่ว่าจะอย่างไร...สับปะรดก็ไม่ยอมตกเป็นเบี้ยบรรเจิดขึ้น

“วองโกเล่...” ริมฝีปากสวยแย้มรอยยิ้มหวาน “คุณช่วยเป็น ‘ผัว’ ผมสักวันได้ไหมครับ”

...

แกร๊ก!

“ห...หา!?”

ปากกาหมึกซึมชั้นดีร่วงตกลงจากมือของซาวาดะ สึนะโยชิ เจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลอ้าปากค้าง...และพะงาบๆอยู่อย่างนั้นราวกับปลาขาดน้ำ...จนกระทั่ง...เมื่อร่างงามขยับเข้ามาใกล้ ชายหนุ่มถึงได้สติ

“ด...เดี๋ยวก่อน มุคุโร่...มะ หมายความว่ายังไงน่ะ ตะกี้ที่ว่า...” ใบหน้าของชายหนุ่มเริ่มขึ้นสีสุกก่ำไม่แพ้โคลม โดคุโร่ในโหมดขัดเขิน “ผ...ผ...ผัวน่ะ...!?”

คำพูดตัว ผ. หลุดออกจากริมฝีปากบางอย่างยากเย็น ประหนึ่งคำต้องห้ามอันสยดสยองด้วยคำสาปร้าย

“คึหึหึ จริงๆแล้ว...มันก็ไม่เชิงตามความหมายหรอกครับ...ก็แค่...”

หากทว่า...แผนสุดโสภีที่ดูเหมือน(น่า)จะราบรื่น...ก็ต้องมีอันทลายลงแทบจะทันใด...

ปัง!!!

ดาวมฤตยูไม่เคยจางหาย...

“แกว่าไงนะ!!!?”

เคราะห์ร้าย...ยังไม่จากไป...จากดวงชะตาของสับปะรด

“แกคิดจะจับท่านรุ่นที่สิบ มันจะมากไปแล้วนะ!!!”

ในบรรดาคนบ้าห้าร้อยจำพวก...วองโกเล่...เป็นศูนย์รวมที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งของคนบ้าเหล่านั้น

โกคุเดระ ฮายาโตะปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับประตูที่เปิดออกผาง...ดูเหมือนว่า...เขาจะได้ยินบทสนทนาที่ว่าอย่างเต็มสองหู

“แก...มุคุโร่...แกคิดจะทำอะไรของแก” ผู้พิทักษ์แห่งวายุเดินอาดๆเข้ามาคว้าคอเสื้อของผู้พิทักษ์แห่งสายหมอก “อย่ามาล้อเล่นกับท่านรุ่นที่สิบนะ!”

“คึหึหึ...ก็ไม่ได้ล้อเล่นนี่ครับ” นัยเนตรสองสีหรี่ปรือลงตามนิสัยคนช่างยั่ว ถึงจะกำลังเดือดร้อนยังไง...เวลาเจออารมณ์หุนหันของวายุแล้ว...ก็อดไม่ได้ทุกทีที่จะแหย่ “ผมแค่อยากจะให้วองโกเล่ช่วยผมนิดหน่อย...ก็เท่านั้น”

“แก!!!”

“ก...โกคุเดระคุง...” สึนะพยายามเอ่ยปรามอารมณ์ร้อนของชายหนุ่ม และ...

“ฮะๆๆ เอาน่า โกคุเดระ ซีเรียสไปได้ มุคุโร่อาจจะมีเรื่องจำเป็นจริงๆก็ได้” เป้าหมายที่ดีในการเบี่ยงเบนอารมณ์ร้อนนั้น...ก็ดูเหมือนจะปรากฎตัวได้ทันท่วงที

“อะไรนะ เจ้าบ้าเบสบอล!” โกคุเดระคลายมือจากคอเสื้อของสายหมอก หันมาตะคอกใส่ผู้พิทักษ์แห่งวรุณทันที “เจ้านี่มันเห็นท่านรุ่นที่สิบเป็น One Night Stand ฉันจะยอมได้ยังไง!”

ยามาโมโตะ ทาเคชิหัวเราะ “ฮะๆๆๆ เขาอาจจะไม่ได้หมายความว่ายังงั้นก็ได้ จริงๆนะ...นายอาจจะคิดในเชิงเสียเปรียบมากเกินไป”

“อะไรนะ...นี่แกหาว่าฉันเคะอย่างนั้นเรอะ!?” โกคุเดระทำท่าเหมือนใกล้จะควงหมัดเต็มที หากแต่เจ้าตัวยังรั้งตัวเองเอาไว้ “ยามาโมโตะ ทาเคชิ...แกนี่มันไม่ได้รู้อะไรเลยนะ ถึงสิบปีก่อน 8059 จะเป็นที่นิยม แต่ตั้งแต่แกไปเป็นเคะชนกำแพง ตอนนี้ 5980 มันก็เริ่มจะมาแรงแล้วรู้ไหม”

“5...5980!!!?” สึนะถึงกับผงะ...เจ้าตัวพยายามไล่ภาพความคิดอันสยดสยองออกไป...ว...วันนี้...มันวันอะไรกันเนี่ย

“ฮะๆๆ” ไอ้หนุ่มดาร์คเนียนยังหัวเราะได้ “นั่นมันก็เรื่องของกระแส แต่ถ้านายอยากจะเปลี่ยนจาก ‘โกเคะ’ มาเป็น ‘Go เสะ’ ฉันคงต้องเปลี่ยนมาทำการกุศล” มือแกร่งวางลงบนไหล่ของเจ้าของเรือนผมสีน้ำเงิน “ไม่ต้องห่วง มุคุโร่ ฉันจะเป็นผัวให้นายเอง”

นัยน์ตาสองสีเบิกกว้างขึ้นด้วยความแอบตกใจในพลังดาร์คเนียน แต่แล้ว...พลัน...สมองอันฉับไว...ก็เริ่มประเมินสถานการณ์อีกครั้ง...

ยามาโมโตะ ทาเคชิ (24) ตำแหน่งผู้พิทักษ์วรุณแห่งวองโกเล่ ไอ้หนุ่มดาร์คเนียนลูกชายเจ้าของร้านขายซูชิ ไอ้คนที่ได้ชื่อว่ามีพรสวรรค์ฆาตกรแต่กำเนิด ซูชิซามูไร...ถูกปลดกลางอากาศจากตำแหน่งเสะแน่ๆ มาเป็นเคะเห็นๆตอนพุ่งชนกำแพงแล้วล้มลงเสียท่าอย่างโมเอะ เหมือนจะเคยเสียท่าให้สควอโล่และทนต์กระเด็นไปหนแต่ยังไม่เข็ด สิบปีมานี้ อัพความหน้าเสะด้วยแผลเป็นที่คาง ที่สำคัญ...

ความดาร์คเนียนที่เกิดจากความเก็บกดทำให้ความหื่นกามไม่เป็นสองรองใคร แม้จะทำเป็นหน้ายิ้มๆ

ถ้าเอาไอ้หมอนี่เป็นผัว...กลัวว่า...จะรอดตัวยาก...จากจับกดเล่นๆ จะได้โดนกดจริงๆ...ไม่...ไม่มีทาง...เรื่องอะไรโรคุโด มุคุโร่ผู้นี้จะยอมเสียตัว...!

แต่ไอ้ครั้นจะเรียกเคนหรือจิคุสะทาสผู้แสนดีมา...ก็เกรงจะเสียหน้าว่าไปเสียรู้นังหนูโคลม

มือเรียวขยับ...จะปัดมือของไอ้หนุ่มดาร์คเนียนออก หากทว่า...อีกมือที่ว่องไวกว่า กลับคว้ามือของไอ้ดาร์คเนียนที่ว่าไว้ “ไม่ต้องเลย เจ้าบ้าเบสบอล อย่างแกน่ะ เป็นเคะชนกำแพงไปก็ดีแล้ว”

โกคุเดระ ฮายาโตะเอ่ย...นัยเนตรสีเขียวเป็นประกายคุกรุ่นด้วยเพลิงแค้นที่ถูกดูถูกว่าเป็นเคะ “ถ้าอย่างแกเป็นได้ ฉันก็เป็นได้ ฉันจะเป็นผัวให้ไอ้เจ้าสับปะรดนี่เอง”

“อี๋~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~!!!!”

เสียงกรีดร้องดังมาจากซาวาดะ สึนะโยชิ...นี่มัน...จะบ้ากันไปใหญ่แล้ว

มุคุโร่มองทีท่ามุ่งมั่นของวายุผู้ไม่ยอมเสียหน้า แล้วก็เริ่มประเมินสถานการณ์อีกครั้ง...

โกคุเดระ ฮายาโตะ (24) ตำแหน่งผู้พิทักษ์วายุแห่งวองโกเล่ เด็กมีปัญหา ลูกครึ่งญี่ปุ่น-อิตาเลียน หัวดี เล่นเปียโนเก่ง แต่อารมณ์หุนหันพลันแล่น อัพเสะขึ้นมาเพราะว่าเสะขาประจำไปเป็นเคะชนกำแพง เคารพเทิดทูนวองโกเล่รุ่นที่สิบ ตามติดต้อยๆเหมือนลูกหมา และถ้าเป็นไปได้คงจะจุดธูปเทียนบูชารุ่นที่สิบที่ว่าวันละสามครั้ง สูบบุหรี่จัด และเวลาเข้าโหมดเนิร์ดจะพูดอะไรเข้าใจยากเหมือนคนบ้า...ไม่ไว้ใจใครง่ายๆ

...ยังไงๆ...5969 มันก็ไม่เวิร์ค...ไม่...ไม่มีทางเลย พี่น้อง...

“ฮะๆๆ เดี๋ยวสิ โกคุเดระ พูดแบบนี้ฉันเสียหมดนะ ยังไง 8059 มันก็เป็นคู่ออฟฟิศเชียล นายน่ะเคะกว่าฉัน เพราะฉะนั้น...ให้ฉันเป็นผัวมุคุโร่ก็ถูกแล้ว”

“ไม่ถูกเฟร้ย! เคะชนกำแพงอย่างแก จะไปเป็นเมียสควอโล่หรือเกนคิชิฉันก็ไม่สนใจหรอก ถ้าเจ้ามุคุโร่มันอยากมีผัว ฉันจะเป็นผัวให้มันเอง!”

วรุณและวายุเริ่มทุ่มเถียงกันอย่างเผ็ดร้อน ขณะที่สายหมอกตัวต้นเหตุทำท่าโอเวอร์รีแอคกุมขมับ...

“อา...ถึงสเน่ห์ผมจะแรงแค่ไหน แต่มาทุ่มเถียงกันเพราะผมแบบนี้...ผมก็เสียใจนะครับ”

ทั้งๆที่คนอยากจะกุมขมับจริงๆคงเป็นวองโกเล่รุ่นที่สิบซะละมากกว่า

“แต่ผมคงยอมเป็นเมียพวกคุณสองคนไม่ได้หรอกครับ ถึงจะเป็นพืชไร่แต่ก็มีเกียรติและศักดิ์ศรีนะครับ เพราะฉะนั้น...” เรียวปากสวยเหยียดรอยยิ้มชั่วร้าย “ไปกันเถอะครับ วองโกเล่” ไม่ทันขาดคำ เจ้าตัวก็กระชากแขนวองโกเล่รุ่นทีสิบวิ่งเผ่นออกจากห้องด้วยความเร็วชนิดวิ่งหน้าตั้งแทบจะทันทีทันใด

“อี๋~~~~~~~~~~~~~~~~~~~!!! ด...เดี๋ยวสิ มุคุโร่!!!”

“เฮ้ยยยยยยยยยยย!!! ท่านรุ่นที่สิบ!!!” โกคุเดระที่กำลังเถียงกับยามาโมโตะหันขวับ “ไอ้สับปะรดร่านสวาท แกจะพาท่านรุ่นที่สิบไปไหน กลับมาเป็นเมียฉันเดี๋ยวนี้นะว้อยยยยย!!!”

ไวเท่าความคิด...เจ้าของตำแหน่งวายุแห่งวองโกเล่ก็รีบวิ่งไล่กวดสายหมอกที่ลากปลาทะเลติดพื้นสมุทรไปทันที...ไว...ให้สมกับที่เป็นวายุ

“ฮะๆๆ...ไปกันหมดซะแล้วเหรอเนี่ย~”

...ทิ้งไว้แต่เพียงยามาโมโตะ ทาเคชิที่ยืนหัวเราะอยู่เดียวดายในห้องที่เอกสารสำคัญของวองโกเล่ปลิวว่อน

ไอ้หนุ่มดาร์คเนียนมองทางเดินที่ทั้งสามคนวิ่งไล่กวดเหมือนหนังแขกตามกันไป ก่อนนัยเนตรสีทองจะทอประกายดาร์คสมสมญาดาร์คเนียนที่ว่า...

“ไม่เป็นไร...เพราะยังไง...เดี๋ยวพวกนายสามคนก็จะเป็นเมียฉันหมดแล้วล่ะ ฮะๆๆๆ”

ว่าแล้ว...เจ้าตัวก็ออกวิ่ง...วิ่งตามไปอีกคน...ไว...เหมือนกับลูกเบสบอลที่ถูกปา...

...

เสียงอึกทึกคึกโครมนอกห้อง ทำให้หญิงสาวที่นั่งรอของขวัญวันเกิดด้วยความหวังต้องเงยหน้าขึ้น

“ไอ้สับปะรดร่านสวาท แกจะพาท่านรุ่นที่สิบไปไหน กลับมาเป็นเมียฉันเดี๋ยวนี้นะว้อยยยยย!!!”

“ไม่เป็นไร...เพราะยังไง...เดี๋ยวพวกนายสามคนก็จะเป็นเมียฉันหมดแล้วล่ะ ฮะๆๆๆ”

เสียงจากระเบียงทางเดินที่ดังก้อง กับเสียงแห่งความดาร์คที่ลอยมาจากมอนิเตอร์ฉายภาพจากกล้องวงจรปิดที่เธอแอบติดเอาไว้ในห้องบอสทำให้หัวใจของเธอนั้นเริงร่า...

“อา...เริ่มแล้วสินะ...” หญิงสาวเอ่ย “ไม่ว่าใครจะเป็นผัวของท่านมุคุโร่...ก็ดีทั้งนั้น”

โคลม โดคุโร่...ทอดถอนหายใจราวกับตกอยู่ในห้วงความฝัน เธอมองภาพการวิ่งไล่กวดบนมอนิเตอร์ฉายภาพอีกครั้ง ก่อนจะเอนตัวลง...นอนอ่านนิยายวายอย่างสบายใจเฉิบอีกครั้ง...

อีกไม่นาน...ฝันของเธอก็จะเป็นจริงแล้วสินะ...

“รีบๆโดนผัวจับกดสิคะ...ท่านมุคุโร่...”

...

“ด...เดี๋ยวก่อนสิ มุคุโร่!” ซาวาดะ สึนะโยชิ...บอสหนุ่มดวงซวยที่โดนลากเข้ามาเอี่ยวกับนรกบนดินเต็มๆพยายามจะตั้งสติ...เจ้าตัวพยายามเอ่ยถามไล่เรียงเรื่องราวให้มันรู้เรื่อง...

ไอ้เรื่อง..ผ...ผัว...นี่...มันเรื่องบ้าอะไรกัน ให้ตายเหอะ!

“น...นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย!?”

“ผมก็อยากจะอธิบายนะครับ แต่ว่า...” นัยเนตรสองสีหันกลับไปมองวายุและวรุณที่หน้ามืดวิ่งไล่กวดมาติดๆ “เพื่อความปลอดภัยของประตูหลังคุณและผม เราควรจะหาที่ปลอดภัยกันก่อนนะครับ”

“ที่ปลอดภัย...ที่ปลอดภัยเหรอ” สึนะหันซ้ายหันขวา...ถึงเขาจะไม่เกี่ยว แต่ไอ้รังสีพลังหน้ามืดจากด้านหลัง...โดยเฉพาะไอ้พลังดาร์คเนียนของ ‘เคะชนกำแพง’ ที่ว่า...ทำให้เขาสำเหนียกว่า...มุคุโร่พูดถูกล้านเปอร์เซ็นต์ ในฐานะวองโกเล่รุ่นที่สิบ...เขาคือผู้ที่รู้จักเส้นทางลี้ลับของปราสาทวองโกเล่นี้ดีที่สุด...ใช่...ใช่แล้ว!

ครีบปลาทะเลหยิบคว้าเอากุญแจในกระเป๋าที่ซ่อน...

“ทางนี้!” เจ้าตัวเปลี่ยนมาเป็นคนนำทาง ดึงสายหมอกที่แทบจะวิ่งแหกโค้งตรงหน้าหลบเข้าไปทางประตูลับหลังรูปภาพท่านเจ้าคุณจิออตโต

ร่างเล็กแตะนิ้วลงบนริมฝีปาก บอกให้อีกฝ่ายอย่าส่งเสียง ก่อนจะค่อยๆคลำทางนำไปทางช่องแคบๆ ที่ค่อยๆกว้างออกในที่สุด...วองโกเล่รุ่นที่สิบไม่รอช้า เจ้าตัวยัดกุญแจที่หาเอามาได้เมื่อครู่ใส่รูกุญแจตรงหน้า

คลิ๊ก...

ประตูห้องที่ถูกปิดเอาไว้ถูกเปิดออก...

“เฮ้อ...ที่นี่...น่าจะปลอดภัยแล้วล่ะ” สึนะถอนหายใจด้วยความโล่งอก ก่อนจะล๊อคประตูตามหลัง

“ที่นี่มัน...” มุคุโร่มองห้องที่ดูจากขนาดและการตกแต่งแล้วดูเหมือนว่าจะเป็นห้องของผู้พิทักษ์เช่นกัน...แต่ข้าวของภายในห้องกลับเป็นระเบียบและดูเหมือนกับแทบจะไม่เคยถูกแตะต้อง

“...ห้องของคุณฮิบาริน่ะ” สึนะหอบน้อยๆ “ปกติคุณฮิบาริมักจะอยู่ที่ฐานที่ญี่ปุ่น แต่ถึงยังไง...ก็ไม่ค่อยมีคนกล้ามาเพ่นพ่านแถวนี้...น่าจะปลอดภัยแหละ”

“คึหึหึ...นั่นสินะครับ” เจ้าของเรือนผมสีน้ำเงินอดหัวเราะไม่ได้...เขาต้องมาซ่อนตัวในห้องของฮิบาริ เคียวยะ...ช่างน่าขันเสียจริงๆ

“เอาล่ะ...ตอนนี้...นายจะเล่าให้ฉันฟังได้รึยังว่าเรื่องมันเป็นยังไงมายังไงกันแน่” สึนะเอ่ย เมื่อเจ้าตัวหาที่นั่งสำหรับตัวเองได้...นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนจ้องมองคนตรงหน้าอย่างคาดคั้นเอาคำตอบ...ใช่...ในที่สุดเขาก็มีโอกาสได้ทำตัวสมกับเป็นวองโกเล่รุ่นที่สิบ

“เรื่องนั้น...” สายหมอกเอนตัวพิงกำแพงใกล้ๆด้วยความเหนื่อยอ่อน “คุณบอกผมมาก่อนสิครับ...”

นัยเนตรสองสีที่เลื่อนขึ้นสบมองนัยเนตรสีน้ำผึ้ง...ดูหม่นสีลงอย่างสุดแสนจะสิ้นหวัง...

“ทำไม...โคลมที่น่ารักของผมถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้”

“...” สึนะถอนหายใจยาว รอยยิ้มแห้งๆปรากฎขึ้นบนริมฝีปากของวองโกเล่รุ่นที่สิบ “คือ...เรื่องมันยาวน่ะ...”

...

“ตั้งแต่เอาสับปะรดออกมาจากโหลดอง...โคลมคงจะรู้สึกว่า...สายสัมพันธ์ที่เธอเคยมีกับนายมันห่างไกลออกไปจากที่เคยเป็น...พอนายไปทำภารกิจ...โคลมเองก็กลายเป็นโรคซึมเศร้า...ฉันพยายามทุกวิธีทางที่จะทำให้เธอกลับมาร่าเริง แต่โคลมไม่ยอมกินอาหาร...เธอเอาแต่นั่งนิ่งๆอยู่แต่ในห้อง...ถ้าปล่อยเอาไว้ โคลมคงจะอดตายแน่...

แต่แล้ววันหนึ่ง...ยูนิที่มาเยี่ยมก็เสนอทางออกที่ช่วยชีวิตและเปิดหนทางเส้นใหม่ให้กับโคลม...

มันคือ...โดจินชิ...

โดจินวายทำให้โคลมกลับมาร่าเริงอีกครั้ง...หลังจากนั้น...โคลมก็เริ่มถลำลึก...ทุกครั้งที่นายไม่อยู่...เธอจะขลุกตัวอยู่ในห้อง...อ่านโดจิน...อ่านฟิก...อ่านนิยาย...หรือแม้แต่ดูอนิเมวาย...

ฉันขอโทษนะ มุคุโร่ ฉันทำอะไรไม่ได้เลย...ฉันพยายามแล้ว...แต่ดูเหมือนว่า...โคลมจะเสพติดมันมาก...ถึงในตอนแรกมันจะดูเหมือนกับเป็นทางออกที่ดีแต่...”

สึนะเล่าด้วยความรู้สึกผิดแกมหวาดหวั่น...ใช่...แม้แต่เขาที่เป็นหัวหน้า...เป็นบอสของวองโกเล่...ยังไม่กล้าจะแหยมเข้าไปในห้องของสาววายเวลาเธอกำลังของขึ้น...ชายหนุ่มใช้มือทั้งสองปิดหน้าด้วยความสิ้นหวัง

“ยกโทษให้ฉันเถอะนะ มุคุโร่”

ร่างโปร่งบางได้ฟัง...ก็แทบจะทรุดลงไปกองด้วยความสิ้นหวังไม่แพ้กันทันใด...

โธ่...โคลม...โคลมที่น่ารักของผม...ผมไม่อาจช่วยเหลือวิญญาณของคุณได้อีกแล้วสินะ...

ผมขอโทษที่มีเวลาให้คุณน้อยเกินไป...

ความสิ้นหวังเข้าครอบงำห้องของเมฆาแห่งวองโกเล่ที่เจ้าของห้องไม่อยู่...จนดูราวกับทุกสิ่งทุกอย่างมันช่างว่างเปล่าสิ้นดี...สึนะลุกจากที่นั่ง..ก่อนจะตบบ่าของผู้พิทักษ์สายหมอกผู้น่าสงสารเบาๆด้วยความเห็นอกเห็นใจแกมรู้สึกผิด

“...ฉัน...จะไปดูต้นทางนะ” ชายหนุ่มเอ่ย...เปิดประตู...ก่อนจะค่อยๆปีนออกไปทางช่องลับแคบๆ ทิ้งสับปะรดที่เริ่มเฉาเอาไว้กับดราม่าที่ชวนให้น้ำตานั้นร่วงหล่นตามลำพัง

...

เรื่องราวที่ซาวาดะ สึนะโยชิเล่านั้น...สุดแสนจะชวนให้น้ำตานั้นร่วงเผาะ โคลม...โคลมผู้น่าสงสารของผม...ผิว่าเธอจะเปลี่ยนไปเยี่ยงไร...เธอก็ยังเป็นแก้วตาดวงใจที่สับป้านั้นสุดจะรักแสนรัก...คำขออันร้ายกาจของสาวน้อยทำให้สับป้าถึงกับน้ำตาตก แต่...เดี๋ยวสิครับ...ซาวาดะ สึนะโยชิ...คุณอย่าเพิ่งไป...

ร่างโปร่งบางลุกขึ้นจากที่นั่งทรุดลงไปน้ำตาเช็ดหัวเข่า เจ้าตัวเปิดประตูออก จะเรียกหาวองโกเล่...หวังว่าความรู้สึกผิดในใจของปลาทะเลจะช่วยให้ปลาทะเลที่ว่ามาเล่นละครให้เขารอดสันดอนไปอีกสักฉาก แต่ทว่า...

“วองโกเล่...”

แอ๊ดดดด...

ทันทีที่เขาแง้มประตูเปิดออก...คนที่ยืนอยู่ตรงหน้า...กลับกลายเป็นไอ้คนที่ว่าไม่ค่อยจะอยู่ที่ห้อง...

ผู้พิทักษ์แห่งเมฆา ฮิบาริ เคียวยะ

“แก...เจ้าพืชไร่...” นัยเนตรสีดำคมจับจ้องพืชไร่ตรงหน้าราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ “ฉันได้ยินว่าแกจะจับเจ้าปลาทะเลทำผัว”

คำพูดอันสุดแสนจะอิมแพ็ค...ตอกย้ำความรันทดในใจสับปะรด...

ผัว...จับกด...ผัว...จับกด...

“...” เจ้าของเรือนผมสีน้ำเงินแย้มรอยยิ้มหยัน “คึหึหึ...ทำไมครับ หรือว่าคุณไม่เห็นด้วย...อยากจะได้ตำแหน่งภรรยาวองโกเล่รุ่นที่สิบขนาดนั้นเลยเหรอครับ”

พลั่กกกกก!!!

เจ้าของเรือนผมสีปีกกาซัดผัวะเข้าใส่เจ้าคนปากดีทันที...ร่างบางถูกแรงอัดเซล้มลงพอดิบพอดีบนเตียงนุ่ม...

“พูดอะไรน่าหัวเราะ...อย่างเจ้าสัตว์กินพืชนั่นหรือจะมาเสะกว่าฉัน...” รอยยิ้มซาดิสม์ที่ผสมปนเปได้ดีกับความอีโก้และแรงแค้นประดับบนใบหน้าคมของชายหนุ่ม ลูกผู้ชาย...สิบปีล้างแค้นยังไม่สาย มือแกร่งกดไหล่ร่างบางให้นอนนิ่งอยู่บนฟูกที่นอน ก่อนจะปีนขึ้นคร่อม

“ฉันจะเป็นผัวให้แกเอง”

...

ฮิบาริ เคียวยะ (25) ตำแหน่งผู้พิทักษ์เมฆาแห่งวองโกเล่ เจ้าของสมญาเจ้าที่สถิตย์นามิโมริ ชายหนุ่มผู้กว่า 80% ในหัวมีแต่คำว่า ‘นามิโมริ’ กับ ‘ขย้ำให้ตาย’ แค้นฝังหุ่นที่พ่ายแพ้เพราะพิษไข้ซากุระมาตั้งแต่สิบปีก่อน ตอนนี้ถือคติสิบปีอัพเสะกว่า ล้างแค้นตอนนี้ยังไม่สาย งานอดิเรกคือการรีดไถเงินชาวบ้านเข้าองค์กรส่วนตัว ดูเหมือนว่าจะเป็นสิ่งมีชีวิตที่ขับเคลื่อนด้วยพลังซึนเดเระ โหด...โฉด...ดุ...

และจากความสัมพันธ์รักในรอยแค้นตลอดสิบปีที่ผ่านมานี้...ถ้ามีอันต้องมาสัมพันธ์ฉันท์ผัวเมีย...

จากการประมวลผล...

ฮิบาริ เคียวยะ...ขย้ำไม่มีเลี้ยงแน่...

มุคุโร่พยายามพลิกกลับ...

“ฮิบาริคุง...ยังไง 6918 ก็เจริญหูเจริญตาชาวประชามากกว่านะครับ”

หากแต่มือแกร่งของอีกฝ่ายกลับกดเขาเอาไว้ให้อยู่เบื้องล่างแน่นิ่ง

“หึ สภาพอย่างแกตอนนี้...เป็นเคะก็ถูกแล้วไม่ใช่รึไง ถ้าร่านขนาดอยากได้เจ้าสัตว์กินพืชนั่นเป็นผัวน่ะ”

ยังไม่ทันขาดคำ...

“อี๋~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~!!!”

เสียงกรีดร้องของสัตว์กินพืชที่ว่าก็ลอยมา พร้อมกับเสียงอึกทึกครึกโครมของฝีเท้าที่อาจทำให้ปราสาทวองโกเล่ต้องถล่มภายในหนึ่งวัน...

TBC

เอิกส์ จริงๆจะทำเป็น one shot แต่ยิ่งเขียนยิ่งยืด (อีกแล้ว)...เอาเป็นว่าขอตัดเป็น 2 Part ละกันนะคะ แล้วจะมาต่อ Part B เร็วๆนี้ค่ะ เหอๆๆ ^^;;

zerorewki · **Posted:** 06 Dec 2009, 21:05

ฮาเกิ๊นนนนนน 555 ไม่ไหวแหล่ว ก๊ากกกกกก 555

patch · **Posted:** 06 Dec 2009, 21:50

ฮาอ่ะ ฮามากมาย

akira32 · **Posted:** 06 Dec 2009, 22:15

เอ่อ
ใครทำอะไรโครมครับเนี่ย

SeulKi · **Posted:** 07 Dec 2009, 13:08

โอ๊ยยย ฮามากมาย 5555555+

โครมไม่ไหวแล้ว >O<

อยากรู้มากมาย สุดท้ายใครจะเป็นสามีให้มุ เอิ๊กๆๆๆๆๆ

aungaing · **Posted:** 07 Dec 2009, 19:16

กร๊ากกกก~~
คุณมุ หา ผ.. ผ.. ผัว !

หนูโคลมไปซะแล้ว.. อาเมน

soda · **Posted:** 07 Dec 2009, 21:11

โครมเธอทำชาวบ้านเขาวุ่นวายกันไปหมดแล้วน้า

แต่ก็อ่านแล้วฮาดีค้า

รออัพน้า

Shey · **Posted:** 08 Dec 2009, 13:07

ตายห่ะละ.. โคลมและยูนิก็เป็นสปีชี่ย์เดียวกับเรา ๆ ท่าน ๆ เองหรือนี่

ว่าง ๆ คงต้อง msn คุยกันว่าให้ส่งมาแบ่งปันกันบ้างละค่ะ หุหุ

แนะนำคุณมุคุให้ไปหาแถว ๆ มิลฟิโอเล่ค่ะ แม่ยกสนับสนุน!!

hiyuura · **Posted:** 08 Dec 2009, 20:59

หญิงสาวเจ้าของนัยน์ตาสีไวโอเลตจ้องมองภาพเหตุการณ์ผ่านจอมอนิเตอร์ที่เธอเนียนติดเอาไว้ทั่วปราสาท วายุและวรุณได้ทำการไล่กวดแล้ว...แต่เพราะวองโกเล่รุ่นที่สิบรู้ทางหนีทีไล่ทำให้สายหมอกรอดจากการถูกผัวจับกดไปได้...ดูจากทีท่าแล้ว...ชะรอย บอสผู้แสนดี ซาวาดะ สึนะโยชิคงไม่มีทางทำมิดีมิร้ายท่านมุคุโร่เป็นแน่ ถ้าเป็นแบบนี้...ความฝันอันแสนหวานของเธอ...จะเป็นจริงได้เยี่ยงไร

“อา...ได้เวลาใช้ Plan B แล้วสินะ” หญิงสาวเอ่ยเบาๆ ด้วยน้ำเสียงที่ล่องลอย มือเล็กขยับ...คว้าไมโครโฟนพ่วงวิทยุสื่อสารกระจายข่าว

ในไม่ช้า...ไวยิ่งกว่าจรวดใส่หมาไลก้า...ข่าวเรื่องที่ว่า...โรคุโด มุคุโร่กำลังหา ‘ผัว’ ก็แพร่กระจายไปทั่วราชอาณาจักรหอยกาบ

A Girl’s Wish...
Is Not So Innocent – Part B

“อี๋~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~!!!”

เสียงอึกทึกครึกโครมดังลอยมาจากที่ไม่ใกล้ไม่ไกลนักราวกับระฆังมวย(?)ช่วยชีวิต มุคุโร่ที่กำลังยื้อยุดพยายามเปลี่ยนตำแหน่งแย่งกันเป็นเสะกับฮิบาริกรีดรอยยิ้มด้วยความย่ามใจ

“คึหึหึ ท่าทาง...ชาตินี้...จะกี่ปี คุณก็ไม่มีบุญได้กดผมแล้วละครับ ฮิบาริ เคียวยะ” นัยเนตรสองสีทอประกายแห่งชัยชนะ เมื่อริมฝีปากบางแสยะรอยยิ้มเยาะ “ฟังสิครับ เสียงกรีดร้องอันไพเราะของวองโกเล่และเสียงฝีเท้าเหมือนกับสหบาทานั่น...เกมของเรา...พอแค่นี้ก่อนดีกว่าไหมครับ”

“จนกว่าฉันจะได้ยินแกกรีดร้องเรียกฉันว่าผัว ฉันจะไม่ปล่อยแกไปเด็ดขาด” เมฆาผู้ดื้อรั้นลั่นวาจาแข็งขัน และพยายามใช้น้ำหนักตัวกดทับคนข้างล่างเอาไว้ มือแกร่งเลิกชายเสื้ออีกฝ่ายขึ้น เจ้าตัวเหยียดรอยยิ้มซาดิสม์ เมื่อสังเกตเห็นความตื่นเกร็งอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนของอีกฝ่าย “ฉันรอวันนี้มานานแล้ว”

นัยน์ตาสองสีเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย หากแต่สับปะรดตอหลดยังคงไม่ยอมแพ้ ร่างโปร่งบางเปล่งเสียงหัวเราะเย้ยหยัน “อ้าว อ้าว ผมไม่เคยรู้มาก่อนเลยนะครับเนี่ย...ว่าคุณคิดแบบนั้นกับผม...อา แต่ว่า...” มือเรียวผละจากที่ยื้อยุดอยู่กับแรงช้างสารของฮิบาริ เปลี่ยนมาชี้ไปด้านหลัง... “ขบวนแห่ขันหมากของผมกับวองโกเล่...มันมาแล้วละครับ”

“อี๋~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~!!!”

เสียงกรีดร้องของซาวาดะ สึนะโยชิกังวาลก้องใกล้เข้ามาทุกขณะ หากทว่า...

ต้นเสียงนั้นยังมาไม่ถึง

มุคุโร่แสยะยิ้ม ทันทีที่ฮิบาริหันขวับ เจ้าตัวถือโอกาสผลักคนที่กำลังขึ้นคร่อมออก...ก่อนจะวิ่งแผล็วอย่างรวดเร็วไปที่หน้าต่าง

“แก...เจ้าพืชไร่ อย่าคิดว่าฉันจะยอมปล่อยแกไปง่ายๆ!”

จริงอยู่...ขายาวเรียวอันเพรียวงามของพืชไร่จะสามารถสปีดเจ้าพืชที่ว่าไปได้ไกลและไวละว่อง...หากทว่า...สิ่งที่ปลิวไสวและสะดุดตาคนเบื้องหลังเป็นยิ่งนักคงไม่พ้นรากสับปะรดสีน้ำเงินเข้มแสนน่ารัก...คนถือคติล้างแค้นสิบปีไม่สายไม่รอช้า...ฮิบาริรีบกระโดดคว้าหางสับปะรดโดยไว แต่...อนิจจา...

โครมมมมม!!!

เสียงของกองพยุหยาตราที่พากันวิ่งทะลุประตูห้องของเมฆาน่าเคยขลังก็หยุดลง พร้อมกับเสียงเบรคเอี๊ยดของคนวิ่งนำหน้าที่แทบจะทำเอาคนข้างหลังเหยียบกันตายของซาวาดะ สึนะโยชิ

“อี๋~~~~~~~!!! คุณฮิบาริ!!!”

ความช๊อคที่ทรัพย์สินส่วนบุคคลถูกทำลายชั่วขณะ ทำเอารากสับปะรดหลุดจากมือของเมฆา...สิ่งที่เจ้าตัวคว้าได้เป็นเพียงแค่ยางรัด...

สับปะรดทำการสลัดคราบ(!?)แล้วก็เหยียดรอยยิ้มแห่งชัยชนะ “ลาก่อนนะครับ...คุณผัวที่รักทั้งหลาย” ด้วยอารามสุดแสนจะย่ามใจ นัยน์ตาสองสีกราดมองเหล่า ‘ผัว’ ในห้องอย่างเย้ยหยัน...เส้นไหมสีน้ำเงินสวยปลิวสยายอย่างสุดแสนจะเซ็กซี่อยู่ในสายลมที่พัดมาจากช่องที่แง้มไว้ที่หน้าต่าง นางแร่ดกรีดกรายส่งจูบสุดท้ายให้ ก่อนจะวิ่งอย่างไม่รอท่า...

“Arrivederci”

เพล้ง~~~!!!

วิ่งกระโดดพุ่งหลาวออกจากหน้าต่างชั้นสามลงไปอย่างไม่กลัวตาย

...

“เฮ้ยยยยย!!!” โกคุเดระที่เหมือนจะได้สติ(ไม่)ดีเป็นคนแรก วิ่งถลาเข้าไปที่หน้าต่างอย่างรวดเร็ว “ไอ้สับปะรดร่านสวาท กลับมาเดี๋ยวนี้นะเฟร้ยยยยย”

“ฮะๆๆ...ฮะๆๆ” ยามาโมโตะ ทาเคชิหัวเราะ “มุคุโร่...นี่นายยอมตายดีกว่าเป็นเมียฉันงั้นเหรอ ฮะๆๆ”

สึนะมองอาการของสองคนสติ(ไม่)ดีด้วยอารามสุดวิตก ก่อนจะหันกลับไปถามไอ้สองคนที่อยู่ๆก็วิ่งมาพ่วงท้าย

“เอ่อ...แล้วคุณพี่กับแรมโบ้มาได้ยังไงครับเนี่ย” บอสหนุ่มแห่งวองโกเล่ถามทั้งที่เหงื่อเย็นยังไหลซึม

“ก็ลุสซูเรียบอกฉันว่า ถ้ายังเชื่อมั่นในพลังเสะก็ให้จับมุคุโร่เล่นซูโม่สุดหูรูดดดดด”

ซ...ซูโม่...ยังคิดว่าเป็นการเล่นซูโม่อ๊ะ...สึนะแอบช๊อคกุ เมื่อเห็นเปลวไฟอันเร่าร้อนของพลังลูกผู้ชายลุกโชนในดวงตาผู้พิทักษ์แห่งอรุณสุดหูรูด

“ผมก็แค่อยากจะลองเป็นเสะดูมั่งสักครั้งน่ะครับ วองโกเล่” แรมโบ้สารภาพ “แต่...ดูยุ่งยากเป็นบ้า กลับไปนอนดีกว่ามั้ง เฮ้อ~~”

ส่วนไอ้รายนี้...เห็นเขาวิ่งก็วิ่งตาม...เผื่อจะฟลุคจับพลัดจับผลูว่างั้นเหอะ...

“เหอๆ...เหอๆ...” ซาวาดะ สึนะโยชิหัวเราะแห้งๆ...พลัน...สุดยอดลางสังหรณ์ก็บอกให้ปลาทะเลรีบระวังตัว...

“พวกแก...” ฮิบาริ เคียวยะจ้องมองสมาชิกไม่ได้รับเชิญในห้องด้วยสายตาคุกรุ่น “บังอาจมาก่อกวนตอนฉันกำลังจะได้ล้างแค้น...แถมยังจะมาสุมหัวรวมกลุ่ม...”

“ฮะๆ...ขอโทษนะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ บังเอิญฉันนึกได้ว่ามีธุระน่ะ ไว้เจอกันนะ ฮิบาริ” ยามาโมโตะ ทาเคชิ ไอ้หนุ่มดาร์คเนียนยิ้ม ก่อนจะเนียนปลีกตัวออกมาจากห้อง...วินาทีกับที่...

เปลวไฟสีม่วงได้จิตลุกโชติช่วงบนทอนฟาคู่มือของเมฆาขาโฉด

“ฉันจะขย้ำพวกแกให้ตาย”

“อี๋~~~~~~~~~~~~~~~!!!”

และ...เสียงกรีดร้องของคนดวงซวย บวกคนที่พยายามต่อต้านก็ดังสะท้าน...ห้องที่เคยเงียบงันของเมฆาแห่งวองโกเล่

“แกอย่ามาดูถูกกันนะเฟร้ยยยยย!!!”

ตูม!!! ตูม!!!

“ซาซางาวะ เรียวเฮ...สู้สุดหูรูดดดดดดดดดดด!!!”

ผัวะ! พลั่ก! แอ่ก!

“อ...อดทน...ไว้..............แง๊~~~~~~~~~~~~~!!!”

โครม~~!! ปัง!!!

ขอให้โชคดีนะ...ทุกคน...ยามาโมโตะ ไอ้คนรอดตัวโบกมือบายบี๋ เอาล่ะ...ตอนนี้...ทาเคชิสุดหล่อคนดี...จะขอมีเมียสวยประดับศักดาเสะอีกสักคน เจ้าตัวดาร์คเนียนยิ้มร่า...ก่อนจะวิ่งลันล้าไปตามทางเดินอันลึกลับซับซ้อนของปราสาทวองโกเล่...

สับปะรดยาหยี~ รอพี่ก่อนนะ~~

...

มาจะกล่าวบทไปถึงสับปะรดสี...กระโดดร่วงแผล็วลงมาอย่างกล้าดี...ชะรอยเธอนี้จะลืมอะไรไป...ก็ไอ้ร่างที่ใช้ตอนนี้มันจริงนัก...กระดูกมันจะหักหรือก็ใช่...โจนร่วงร่วงหล่นอย่างจนใจ...จะกรีดร้องเปลี่ยนใจนั้นไม่ทัน

ใช่...จะมากรี๊ดตอนนี้ก็ไม่ทันแล้ว...ถ้ารอดตายไม่ไปเซย์เฮลโหลพยายมให้เหม็นขี้หน้า ก่อนจะหนีมาจากวัฏสงสารอีกครั้ง...ก็คงกระดูกหัก...สับปะรดบี้แบน...แหลกเลว...ไม่น่ายลน่ารับทานเป็นแน่ ครั้นจะคิดว่าจะสิงร่างนกฮูกน้อยกระพือปีกหนี ก็ฉุกคิดได้ว่า แล้วชีวีนี้จะไปอยู่ไหน เมื่อร่างจริงต้องมีอันหมดสภาพ...

สับปะรดร่วงหล่นลงจากชั้นสาม...ร่วงหวือ...ร่ววหล่น...แต่...ทันทีที่คิดว่าจะตัดใจปล่อยร่างจริงอันสวยสด ไปสิงสับปะรดสักผลในไร่ใกล้ๆ...ร่างบางก็ถูกโอบอุ้มด้วยอ้อมแขนแกร่งของคนคนหนึ่ง...

สับปะรด...ตกไม่ถึงพื้น

เจ้าของเรือนผมสีน้ำเงินค่อยๆลืมตา...พลัน...แสงตะวันที่ทอประกายกับเรือนผมทรงออสการ์ก็นำพามาซึ่งเจ้าชาวขี่ม้าขาว

“ไง มุคุโร่ ไม่ได้เจอกันนานนะ” ดีโน่ คาบัคโรเน่แย้มรอยยิ้มแบบพระเอกการ์ตูนตาหวานที่ดูเหมือนจะมาพร้อมเอฟเฟคกุหลาบบานทั่วฉากอย่างสุดอลัง

“คาบัคโรเน่...” ร่างบางพยายามจะลุกจากท่าที่ถูกอุ้มเหมือนเจ้าสาว...หรือเจ้าหญิงที่กำลังตกอยู่ในอันตรายอะไรเทือกนั้น “มาได้ยังไงกันครับเนี่ย”

“ฉันมาส่งสควอโล่ พอดีเราไปกินข้าวด้วยกัน แบบว่า...รวมรุ่นน่ะ” ไอ้หนุ่มหัวทองยิ้มหวาน “แต่พอมาถึง วิทยุสื่อสารของหมอนั่นก็กระจายข่าวที่ทำให้ฉันเป็นห่วงนาย”

ดีโน่กระชับร่างบางในอ้อมแขนแน่น...เหมือนกับจะไม่ยอมปล่อย ‘เจ้าหญิง’ ที่ว่าไปง่ายๆ

“ไม่ต้องห่วงนะ ไม่ว่าใครคิดจะมาทำอะไร หรือต่อให้สควอโล่เองคิดจะเป็นผัวนาย...ฉันจะปกป้องนายเอง”

พระเอก! คำพูดและสีหน้าท่าทางแบบนี้...สุดแสนจะโคตระพระเอก!

แต่...ท่ามกลางสถานการณ์ที่แม้แต่คนสติดีที่สุดยังแทบจะสติแตกเป็นบ้า...ไอ้คำพูดเอาหน้าแบบนี้ใครมันจะไปเชื่อ! โรคุโด มุคุโร่จ้องหน้าไอ้โคตรพระเอกหัวกบาลทรงออสการ์ ก่อนจะเริ่มประเมินสถานการณ์...

ดีโน่ คาบัคโรเน่ (32) ตำแหน่งบอสแห่งคาบัคโรเน่แฟมิลี่ ชายวัยกลางคน เฟอะฟะซุ่มซ่ามและไร้ประโยชน์เมื่อไม่มีลูกน้องอยู่ใกล้ๆ...ผมทรงออสการ์จนทำให้ผู้ได้พบเห็นอดไม่ได้ที่จะนึกถึงกุหลาบแวร์ซายส์ เป็นรุ่นพี่ที่แสนดีและพึ่งพาได้ของซาวาดะ สึนะโยชิ แต่ความสัมพันธ์ที่มีกับผู้พิทักษ์สายหมอกตลอดระยะสิบปีอยู่ในภาวะที่เรียกว่าสงครามเย็น...สาเหตุจากแย่งกันจะเป็นเสะผู้พิทักษ์แห่งเมฆาที่ดูเหมือน...และพิสูจน์แล้วว่า...

แอบ(?)ซุ่มอัพเสะจนน่าสยองว่าจะเกิดสมการ 1869 และ 18D

ไอ้การที่จะมาปกป้องกันแบบนี้...คิดได้อย่างเดียวว่า...

จะหาทางตัดคู่แข่งด้วยการจับสับป้าทำเมียกับเขาด้วยแหงๆ

“คึหึหึ...คาบัคโรเน่...อย่างคุณน่ะเหรอครับ จะมาปกป้องผมได้” เจ้าของเรือนผมสีน้ำเงินเอ่ยขึ้นอย่างท้าทาย

“อย่าเพิ่งดูถูกกันสิ ฉันพึ่งพาได้นะ” ดีโน่ว่า และยังไม่ทันขาดคำ...

ฉึก! ฉึก! ฉึก!

“ชิชิชิ...ให้มันจริงเถอะ สับปะรดน่ากินผลนั้นน่ะ...เจ้าชายอยากจะขอ” เจ้าชายเสียงหัวเราะกวนประสาท เบลเฟกอลปรากฎตัวขึ้นพร้อมกับมีดบินปลิดวิญญาณที่ไม่ต้องผ่านลิขสิทธิ์ลี้คิมฮวง

“นั่น...ผู้ท้าชิงตำแหน่งผัวผมมาอีกคนแล้วไงครับ ไหนว่าจะปกป้องผมไงครับ คาบัคโรเน่ อย่าให้เสียชื่อม้า วิ่งสิครับ วิ่ง”

สับปะรดยอดตอหลดได้ที เปลี่ยนมาขี่หลังดีโน่ซะงั้น...ไอ้คนโดนขี่หัวเราะแห้งๆ ก่อนจะเริ่มวิ่ง...เมื่อมีดกายสิทธิ์ลี้คิมฮวงหน้าไม่ตี๋พุ่งเฉียดผ่านหน้า

“เอ่อ...วิ่งก็วิ่งสิ...ฮะๆ...ฮะๆๆ แย๊กกกกกกกกกก!!!”

ฮึ้ยยยย จะหาทางตัดคู่แข่งทำเมียดีๆ...ไหงกลายเป็นงี้ไปได้เนี่ย...

“ไม่ให้หนีหรอกน่า~ ชิชิชิ”

เบลเฟกอลหัวเราะร่า ก่อนจะเริ่มเกมรุกไล่อย่างบ้าคลั่ง

“ถ้าลูกศิษย์มันเล่นตัวมากนัก เจ้าชายจะจับอาจารย์เจ้ากบปากเสียทำเมียก่อน ชิชิชิชิ”

...

ทางด้านยามาโมโตะ ทาเคชิ...

“ฮะๆๆ แย่จัง...สงสัยจะรีบมากไปหน่อย เป็นผู้พิทักษ์แท้ๆดันมาหลงทางในปราสาทได้...แย่จังนิ เรา”

...ยังคงหลงทางหน้าระรื่นอยู่ในปราสาท

...

“!!!”

“องค์หญิง...เป็นอะไรไปครับ” แกมม่าเอ่ยขึ้น เมื่อเห็นว่าอยู่ดีๆองค์หญิงน้อยก็ชะงักกึก ดอกไม้แสนสวยที่ตัดเก็บมาจากในสวนจะเอาไปจัดเก็บใส่แจกันร่วงตกลงเกลื่อนกลาดกระจาย

ยูนิชะงักนิ่ง องค์หญิงน้อยทำการจูนคลื่นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนริมฝีปากเรียวจะเอื้อนเอ่ย

“แกมม่า...ฉันรู้สึกได้” นัยน์ตาสีฟ้าใสเหม่อมองไปยังเส้นขอบฟ้าอันไกลโพ้น “โรคุโด มุคุโร่...ผู้ชายคนนั้น...กำลังจะมีผัวค่ะ”

คำพูดตัว ผ. ขององค์หญิงน้อยทำเอาโอจี้ล่ำอย่างลุงแกมม่าถึงกับแอบสะดุ้ง

“องค์หญิง...เอ่อ...คือ...”

“แกมม่า...” ยูนิแย้มรอยยิ้มที่สุดแสนจะสว่างใสที่ทำเอาหัวใจของลุงกล้ามล่ำนั้นปวดแปลบ “ไม่ต้องเป็นห่วงไปหรอก ทุกอย่าง...มันจะต้องเรียบร้อย” เธอเอ่ย ก่อนจะก้มลงเก็บดอกไม้ที่ทำตกไว้ พร้อมกับฮัมเพลงไปด้วยอย่างอารมณ์ดี

...

หลงไปหลงมา...ชะตามันก็พาไปหาเธอเข้าจนได้...

วรุณแห่งวองโกเล่วิ่งอย่างทางโล่งดาร์คสะดวกมาได้พักใหญ่ๆแล้ว...จนกระทั่ง...ใกล้จะถึงหัวโค้งหนึ่ง...ที่ซึ่งกำแพงที่ดูล่อแหลมว่าถ้าวิ่งมาแบบเต็มพิกัดไม่มีเบรคหรือว่าเบรคมันแตกแล้ว...คงจะได้มีพุ่งชนกำแพงอันล่อแหลมที่ว่าเป็นแน่ หากแต่...ยามาโมโตะ ทาเคชิ...เจ็บครั้งเดียวมีหรือจะไม่จำ

เจ้าตัวดาร์คเนียนเหยียดรอยยิ้มสุดแฮปปี้ เมื่อทันทีที่ได้กระทำการปลดระวางเกียร์ห้าลง...โคมไฟซีดสลัวแบบย้อนยุคก็สะท้อนภาพเงาของคนผู้หนึ่งให้ปรากฎจากอีกหัวมุมหนึ่ง...เรือนผมยาวสลวยไหวสะบัดอย่างน่าใหลหลงเมื่อยามร่างนั้นก้าวย่าง ชายหนุ่มนึกถึงภาพของร่างงามที่ถูกฮิบาริกระชากยางรัดผมจนหลุด...ปล่อยให้เรือนผมยาวสวยสยายลงมาคลอเคลียไหล่และสะโพกมนแล้วก็ให้ต้องเหยียดรอยยิ้มกว้างขึ้น

ยามาโมโตะ ทาเคชิ...มีหรือจะพลาดแล้วพลาดอีก สิบปีก่อนพลาดท่าเป็นเคะชนกำแพง...แต่คราวนี้ ใครจะดูถูกเขาไม่ได้อีกเด็ดขาด...ชายหนุ่มไม่รอช้า เจ้าตัววิ่งลันล้าเบียดโค้งเข้าใส่เจ้าของเรือนผมยาวที่ว่าหวังจู่โจมเข้าทีเผลออย่างทันที!

หมับ!

ยามาโมโตะ ทาเคชิกอดหมับ! กอดร่างตรงหน้าแน่น แต่...แต่ว่า...

“โว้ยยยยยยยยยยยยย!!!”

อพิโธ่ อพิถัง กาละมังตั้งเด่...เรือนร่างก็โอเค พลัง K ก็ไม่ใช่...แต่ทำไม๊~ ทำไม...

“อะไรของแกวะ ยามาโมโตะ ทาเคชิ ไอ้ลูกหมานี่!!!”

เป้าหมายที่คาดไว้...จากพืชไร่ที่เขมือบได้แน่ๆ ดันกลายมาเป็น...ฉลามพันธุ์คอเคเชียนที่แม้แต่ฉลามหัวค้อน โกลน ทั่งมันยังต้องชิดซ้ายในความดัง (ในหลายๆความหมาย)

“เอ่อ...ฮะๆๆ...สควอโล่เองเหรอ” วรุณแห่งวองโกเล่สวมหน้ากากโบเคะหัวเราะแห้งๆ เจ้าตัวค่อยๆคลายอ้อมแขน ก่อนจะผละถอยออกมา แต่ทว่า...

หมับ!

มือไอ้หลามกลับคว้าหมับเข้าที่หัวไหล่

“ฉันได้ยินว่า โรคุโด มุคุโร่กำลังอยากได้ผัว...ฉันเองก็ขี้เกียจเป็นทาสรองส้นตีนเจ้าบอสงี่เง่านั่นเต็มทน แต่...”

สควอโล่ฉีกยิ้มสยอง...ยิ้มที่บอก...ตะโกน...แหกปากได้ชัดยิ่งกว่าชัดว่า...

ตรูเก็บกดมานานแล้วว้อยยยยยยยยยยย!!!

“ในเมื่อโอกาสมันมาถึงแล้ว จะเป็นแกฉันก็ไม่รังเกียจหรอก ยามาโมโตะ ทาเคชิ...บอกสวัสดี S80 ซะสิวะ!”

...

ว้ากกกกกกกกกกกกกกกกกก!!!

เสียงกรีดร้องจากที่ใดสักแห่งในปราสาทวองโกเล่ ทำให้ดีโน่ถึงกับขนหัวลุก...ยิ่งหันไปมองด้านหลังก็ยิ่งเห็นว่า เจ้าชายนักเชือดมันตามมาอย่างไม่ลดละ...

“คาบัคโรเน่...ข้างหน้าครับ!” มุคุโร่ชี้ไปให้ระวังหน้า แต่บังเอิญว่า...พวกเขาคงจะวิ่งมาเลยเขตที่พลังศรัทธาจากโรมาริโอจะมีผลกับคาบัคโรเน่ผู้น่าสงสารแล้ว...จึงได้...

“อัสนีคนนี้ขาดรัก เพื่อพิสูจน์ว่าฉันเป็นเสะที่ดีให้บอสได้ ฉันต้องเป็นเสะที่ดีให้ชาวบ้านก่อน” เลวีอาแทนกระโดดออกมายืนจังก้าขวางหน้าดีโน่เอาไว้ พลังความเหียกของหน้าปลาจวดแผ่พุ่งออกมาดังออร่าอันน่าสะพรึงยิ่ง...

ดีโน่เบรคเอี๊ยดดดดดดดดดดดดดด...เบรค...จนตัวโก่ง แต่เพราะว่าพวกเขาวิ่งมาไกล...ใช่...ไกลเกินไป...ดีโน่ คาบัคโรเน่จึงได้...

...สะดุดขาตัวเองล้มพรืด...

“อ้าว อ้าว...คาบัคโรเน่...มาล้มเอาตอนนี้ผมก็แย่สิครับ” มุคุโร่ลงจากหลังดีโน่แล้วก็หันซ้ายหันขวา...หน้าก็ปีศาจระวีหื่นกาม...หลังก็ไอ้ว่าที่เขยจิตทรามจะกดอาจารย์แทนศิษย์...เจ้าของเรือนผมสีน้ำเงินมองยอดปราสาทอันไกลลิบ...และ...บนนั้นเองที่เขามองเห็นแสงแห่งความหวัง...

หมวกกบ...มันคือหมวกกบของฟราน!!!

ใช่...ต่อให้เป็นพืชไร่ก็รักหน้าและศักดิ์ศรี...แต่ในเมื่อนังหนูโคลมเล่นประกาศให้ชาวหอยกาบมันรู้ทั่วแบบนี้...ทางออกที่ดีคงจะไม่พ้นไอ้ศิษย์รัก...ใช่...ถ้าเป็นฟรานเขายังพอจะสมอ้างว่าเป็นการฝึกบ้าบอคอแตกอะไรสักอย่างก็ได้...เขาจะได้พ้นจากไอ้นรก...ผัว...จับกด...ผัว...จับกด...นี่เสียที!

คิดหาทางรอดอันสุดโสภีได้แล้ว...สับปะรดก็มิรอช้า...เมื่อไอ้ว่าที่เขยทรพีกับระวีหน้าเหียกพุ่งเข้ามา...เจ้าตัวก็กระโดดหวือ...สวมวิญญาณคนบ้า...ตะกายตึกขึ้นไปหาน้องกบศิษย์รักทันที...

บร๊ะเจ้า! สับปะรดก็ปีนตึกได้!!!

...

เสียงกรีดร้องของเหล่า ผ. ผัวที่อยู่ข้างล่างทำเอาสับป้าเสียววาบๆ แต่ไม่...เขาจะร่วงลงไปไม่ได้เด็ดขาด...ถึงจะไม่ใช่แมลงสาบ แต่พืชไร่บางจำพวกก็อึดตายยากได้ยิ่งกว่าชีลาเคนส์ยุคไดโนเสาร์ นัยเนตรต้องสาปสีแดงฉานทอประกายอักษรคันจิหมายเลข 2…พลังการปีนป่ายที่ทำได้ไม่แพ้สไปเดอร์แมน...

แน่นอนว่า สำหรับฟิกนี้...ไม่ต้องห่วงว่าจะมีส้นตีนสควอล่า...สับป้าเธอก็ปีนขึ้นมาได้จนถึงยอดที่เห็นหมวกกบ

“ฟราน!” คนสวยชีตะโกนหาศิษย์รัก ทันทีที่มือคว้าจับขอบระเบียงชั้นบนได้

หากแต่...สิ่งที่รอคอยเขาอยู่ข้างบน หาใช่ลูกศิษย์คนดีเจ้าของหมวกกบ...เพียงเพราะว่า...หมวกที่เขาเห็นนั้น...

มันเป็นหมวกเปล่า...

นัยเนตรสองสีเบิกกว้าง เมื่อมือกร้านของคนผู้หนึ่งกระชากแขนเขาขึ้นมาอย่างรุนแรงสิ้นดี

“หึ ถ้าไอ้ฉลามสวะนั่นมันอยากจะนอกใจฉัน...ก็ดี...ถ้ามันจะมีน้อย...ฉันก็จะมีเหมือนกัน...” นัยน์ตาสีแดงดังเพลิงกาฬจับจ้องร่างบางในอ้อมแขน ก่อนจะเหยียดรอยยิ้มโฉด “สวะ...เรียกฉันว่าผัวสิ”

...

XANXUS (33) ตำแหน่งบอสแห่งวาเรีย ผัวขี้เมาของสเพลฮี สควอโล่ เรื่องเหล้าและเนื้อย่างนั้นสำคัญขาดไม่ได้เป็นที่หนึ่ง กาวติดตูดราชันย์นั้นตามมาเป็นอันดับสอง ระบายอารมณ์กับเมียด้วยแม่ไม้มวยไทยที่แม้แต่ลุสซูเรียยังอายเป็นประจำ เลาๆว่าจะชอบหนุ่มผมยาว ข่าวว่าเวลาว่างแอบไปเปิดอู่คาวาซากิ ผลจากการใช้ฮีรูดรอยด์มาตลอดสิบปี...ช่วงหลังๆดูโมเอะขึ้น แต่ยังมิวายไม่ยอมลงจากเก้าอี้เสะ (กาวมันติดแน่น)

“คึหึหึ...ผัวขี้เมาอย่างคุณ...ผมไม่อยากได้หรอกครับ” คนเสียเปรียบยังมิวายปากดี... “อีกอย่าง...ช่วงนี้ก็มีแต่คนบอกว่าคุณโมเอะขึ้น ไม่ใช่รึไงครับ...คิดจะกดผมเพราะหึงสควอโล่ หรือว่าเพราะกลัวมันจะกลายเป็น SX กันละครับ”

มือกร้านคว้าเส้นไหมยาวนุ่มนิ่ม ก่อนจะออกแรงกระชากดึงอย่างสุดถ่อย “แกจะยั่วโมโหฉันรึไง สวะ” ชายเจ้าของรอยแผลเป็นเต็มตัวผลักร่างบางเข้ากับชานระเบียงยอดหอ ก่อนจะดึงเนคไทออกจากคอเสื้อตัวเอง

“จะเป็นเมียฉันอยู่แล้ว...หรือต้องให้ฉันสอนให้แกรู้ที่ของแก”

...

โคลม โดคุโร่ที่รอดูเหตุการณ์จากมอนิเตอร์อยู่จนถึงวินาทีสิ้นสุดเห็นท่านมุคุโร่ที่เคารพจนตรอกด้วยไม่มีทางจะหนีได้แล้ว...สาวเจ้าจึงได้ตัดสินใจ ละทิ้งหน้าจอของเธอ วิ่งพรวดพราดขึ้นไปยังยอดหอคอยที่ว่า...เพื่อขอเบิ่งวายแบบเต็มตาให้จั๋งๆ

อา...ในที่สุด...วันนี้ก็มาถึง...ถึงจะผิดศีลข้อ 3 กาเมสุมิจฉา...แต่ทว่า...ในที่สุด...เธอก็จะได้เห็นท่านมุคุโร่ถูกผัวจับกด

หญิงสาวเลือกมุมยืนอยู่ที่หน้าต่างบันได...ตรงที่จะเห็นมุม...ผ่าง...ได้ชัดเจนที่สุด หัวใจของหญิงสาวเต้นระรัวอยู่ในอก...พร้อมๆกับที่เลือดฝาดสูบฉีดแรงจนใบหน้าจิ้มลิ้มของเธอขึ้นสีแดงระเรื่อ...

ในที่สุด...ของขวัญวันเกิดที่ดีที่สุด...สิ่งที่เธอรอคอยมานานแสนนาน...มันก็จะเป็นจริงแล้ว...

“แซนซัส...คุณต้องเป็นผัวที่เร้าใจแน่ๆ...”

...

มือกร้านแทบจะกระชากเข็มขัดของร่างงามขาดแทนที่จะปลดมันออกอย่างเชื่องช้าด้วยแรงโทสะ มุคุโร่พยายามจะหนีให้พ้นจากผัวขี้เหล้าของชาวบ้าน ต้นงิ้วมันลอยมาให้เห็นอยู่รำไร...X69…มันไม่ดีหรอกนะครับ เดี๋ยวรากสับปะรดงามๆของผมมันจะขาดกระจุยหมด...กระชากเอาๆ...แถมคำหวานก็ไม่เคยมีให้สักคำ...มีแต่คำผรุสวาท...

ถึงจะเห็นว่าผมทำตัวเป็นสับปะรดร่านสวาท แต่พืชไร่ก็ต้องการคนดูแลนะครับ

“เดี๋ยวก่อน บอส!!!”

ทันทีที่คิดแบบนั้น เสียงสวรรค์ก็ลอยมา...

มุคุโร่มองข้ามไหล่ของแซนซัสไป เห็นฟรานที่ใส่หมวกสำรองวิ่งเข้ามา...

“เมื่อกี้สควอโล่ลากยามาโมโตะไปโบสถ์แล้ว...สงสัยงานนี้จะเอาจริง”

ไอ้ศิษย์รักช่วยชีพ...

“ว่าไงนะ...” แซนซัสลุกพรวดทันใด “ไอ้ฉลามสวะนั่น!!!”

“บอสคงต้องเลือกแล้วล่ะ...ระหว่างปล่อยสควอโล่ไปเป็นผัวชาวบ้าน กับหาเมียใหม่...” ฟรานขยิบตาให้ร่างบางที่นอนหอบอยู่ตรงนั้น “จริงๆอาจารย์นอนท่านั้นก็น่ากดดี”

ไอ้ศิษย์ทรพี!!!

ท่าทางคุณบอสแสนศักดิ์คงจะเมาเหล้า หรือไม่ก็เมาอารมณ์ค้าง...หรือบางทีอาจจะเมาคำพูดเจ้าฟราน...พี่แสนศักดิ์ก็ทำท่าจะวิ่งไปกระชากคอไอ้หลามทรยศที่โบสถ์อยู่รอมร่อ แต่อีกใจนึงหนอ...ก็อยากจะแก้เผ็ดจับสับปะรดทำเมียเย้ยไอ้หลาม...คิดไปคิดมา...คิดไปคิดมา...

เวลาไม่รอท่า...

ฟ้าว~~!!!!

จู่ๆ...ก็มีบ่วงเชือกคาวบอยร้อยใจ...เหวี่ยงหวือลงมาจากเฮลิคอปเตอร์ลำหนึ่งที่บินโฉบฉวัดเฉวียนเข้ามาใกล้...

“!!!”

เหล่า ผ. สระอัวแถวนั้น รวมถึงโคลม โดคุโร่ สาววายที่แอบดูอยู่มองเหตุการณ์ด้วยความตกใจ เมื่ออยู่ๆไอ้เชือกคล้องใจที่ว่ามันก็กระตุกเอาร่างงามของสับปะรดเกือบมีผัวขี้เมา...ดึงขึ้นไปหาไอ้คนที่ยิ้มร่ารออยู่

“ไม่ได้เจอกันนานนะ วองโกเล่ทุกคน ดูท่าทางเหมือนกำลังวุ่นวายอยู่เลยนี่” เจ้าของนัยเนตรสีอเมทิสต์แย้มรอยยิ้มเทพบุตร เรือนผมสีเดียวกับหิมะตกใหม่ทอประกายอยู่ในแสงสุดท้ายของตะวัน “แต่ไม่ต้องห่วง...มุคุโร่คุงน่ะ...ฉันจะดูแลเอง...”

ร่างงามที่คราวนี้หนีเสือปะยิ่งกว่าโคตรไอ้เข้พยายามจะแก้ปมเชือกบ่วงรักที่ว่า หากทว่า...

“ไม่มีประโยชน์หรอกนะ มุคุโร่คุง...เชือกนั่นน่ะ ฉันสั่งทำพิเศษสำหรับเธอโดยเฉพาะเลยล่ะ” เจ้าของเรือนผมสีพิสุทธิ์หันมายิ้มหวานให้ “ถ้าอยากจะให้ฉันแก้บ่วงนั่นให้ละก็...”

ใบหน้าหล่อคมราวรูปสลักขยับเคลื่อนเข้ามาใกล้...นัยเนตรสีอเมทิสต์จับจ้องร่างงามด้วยสายตาที่อาจฆ่าคนตายได้

“ให้ฉันเป็นผัวของเธอสิ...”

ว่าไม่ว่าเปล่า...ร่างสูงเคลื่อนขยับ...ริมฝีปากร้อนปิดเอาช่องว่างระหว่างพวกเขาทั้งสองคนจนเสียงครางท้วงของร่างบางถูกกลืนหาย เสียงประท้วงจากคนด้านล่างดูจะห่างไกลออกไปทุกที และ...

“คุณเบียคุรัน...ผมขอบคุณนะครับที่ช่วยผม แต่เราออกมาพ้นเขตวองโกเล่แล้ว เลิกเล่นละครได้แล้วละครับ”

บอสแห่งมีลฟีโอเล่ขยับรอยยิ้ม “ใครบอกว่าฉันล้อเล่นล่ะ” มือแกร่งกระตุกเชือกที่รัดร่างคนงามเอาไว้ ก่อนจะกดร่างนั้นลงกับเบาะ

“จะว่าไป...ทำบนที่สูง 1500 ฟุตแบบนี้ก็น่าสนุกดีเหมือนกันนะ บินเล่นไปจนกว่าฉันจะทำเสร็จละกัน คิเคียว”

“อะฮร้า~ รับทราบ” หนุ่มกระเทยเจ้าของอายแชโดว์เขียวขานตอบ ก่อนจะเหทิศทางฮ.ที่ว่าออกไปทางทะเล ณ เส้นขอบฟ้า

“Welcome to Mile High Club นะ...มุคุโร่คุง ♥”

...

โคลม โดคุโร่แทบจะทรุดลงไปกองกับพื้นด้วยความสิ้นหวังเหมือนกับท่านมุคุโร่ของเธอตอนได้ฟังคำสั่งประกาศิตทันใด...

ไม่นะ...ทำไมเบียคุรันถึงโผล่มาได้ ถึงภาพของคนทั้งคู่ที่สู่สมกันบนฮ.จะสะท้านใจชวนสาววายกำเดาสาดแค่ไหน แต่...ไม่นะ...ไม่...กล้องวงจรปิดของเธอมีแค่ในอาณาบริเวณของวองโกเล่เท่านั้น แล้ว...แล้ว...แล้ว...

ท่านมุคุโร่ไปโนผัวกดอยู่บนฮ.แบบนั้น เธอจะไปเห็นได้ยังไง!?

ไม่นะ...หมดสิ้นกันแล้ว...วันเกิด...ของขวัญวันเกิดของเธอ...

หยาดน้ำตาคลออยู่ในดวงตาของหญิงสาว หากแต่...ก่อนที่น้ำตานั้นจะได้รินหลั่ง...

“ไม่เป็นไรหรอก โคลม” มือเล็กของคนผู้หนึ่งก็วางลงบนไหล่ของโคลม โดคุโร่ เจ้าของนัยเนตรสีดอกไวโอเลตหันไปตามเสียง และ...

“ย...ยูนิจัง?”

ยูนิแย้มรอยยิ้มอย่างอ่อนโยน...นัยน์ตาสีเดียวกับนภายามไร้เมฆของเธอมองตามฮ.ที่บินห่างออกไปบนฟากฟ้ายามสนธยานั้น...

“ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ...ฉันทำการตกลงกับเบียคุรันเอาไว้แล้ว...ไม่เกินพรุ่งนี้ เราต้องได้วีดีโอดีๆแน่นอน”

“ฮ้า~ จริงเหรอคะ!?” ประกายแห่งความหวังลุกโชนในดวงตาของโคลมอีกครั้ง

ยูนิยิ้ม

“แน่นอนเลยค่ะ...”

ก่อนจะส่งช่อดอกไม้สีม๊วง~ ม่วงให้กับเพื่อนร่วมอุดมการณ์วาย

“Buon Compleanno นะคะ โคลม”

บนการ์ดสีม่วงยิ่งกว่าสะท้อนคำอวยพรที่สุดแสนจะร้ายกาจที่สุด...

‘อุเคะโดนเซเมะจับกดแล้ว...ขอให้ความวายจงเจริญ’

…อาเมน…

Fin

ก็...จบลงซะทีกับฟิกเควสสุดฉ่อยฟิกนี้...ฉ่อยได้ใจไหมคะ กร๊ากกกกกกกกกกกก

ขอบคุณสำหรับทุกคอมเมนต์อีกเช่นเคยค่ะ

joey · **Posted:** 08 Dec 2009, 21:48

อ๊ากกกกก สุดท้ายก็10069 สินะ เหอะๆ

honya_p · **Posted:** 08 Dec 2009, 21:54

อิ๊อ๊างงงง~~~

ชอบมากกกกกเลยค่ะ โฮววว
โฉมงามสัปป้าก็ไม่พ้นต้องตกไปเป็นของเผือกอยู่ดีฮ๊ะ!

ราชิณีกล้วยไม้ขาว~

โครมจ๋า~ ในถานะเราอยู่ในวงเวียนวายๆด้วยกัน
ถ้าโครมดูเสร็จแล้ว ขอดูมั่งได้ไหมล่า กิ๊ซซซซ 10069 ~~~

.
.
.
แล้วก็สรุปว่า......คนที่ปรกติสุดที่ซือนี่เอง ฮ่าๆๆๆ

•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

[Requested Fic][All69] A Girl's Wish: Part B (End)

Who is online

Panel