•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

ต้อนรับวาเลนไทน์!!!

ฮิฮร่า~~~~~

ขอให้สมหวังทุกคนนะคะ!!

...............................................

กลิ่นหอมของกาเเฟลอยเข้ามาเเตะจมูกปลุกให้คนที่หลับอยู่ในนิทราตื่นขึ้นมาจากห้วงนิทราอันเเสนหวาน เเล้วค่อยๆลุกขึ้นเมื่อไม่พบคนรักที่นอนอยู่ด้วยกันในยามค่ำคืนที่ผ่านมา

... 14 กุมภา....

...วาเลนไทน์เเล้วเหรอเนี่ย....

ร่างสูงงัวเงียลุกขึ้นมาจากเตียงนุ่ม มือหนาขยี้หัวตนเองเบาๆ ก่อนจะเหลือบไปเห็นเเก้วกาเเฟสีสวยที่วางอยู่ข้างเตียง

...เอสเปรซโซ่...

กาเเฟสีน้ำตาลสวย กับควันฉุยที่ลอยขึ้นมาจากปากเเก้วทำให้คนที่ได้รับกาเเฟร้อนในตอนเช้ายิ้มให้กับความรู้ใจของคนที่ทำมาให้

มือหนายกเเก้วขึ้น เเต่สายตากลับไปหยุดอยู่ที่ตัวอักษรใต้เเก้วที่วางไว้บนจานรอง กระดาษสีชมพูที่ไม่อะไรอยู่เลยนอกจากตัวอักษรพื้นๆหนึ่งตัว “A”

.........................................................................................................................................

หลังจากดื่มกาเเฟ เเละอาบน้ำเเล้ว คนที่ได้รับของขวัญในวาเลนไทน์ก็กะจะไปหอมเเก้มคนให้ซักร้อยรอบกับความรู้ใจนั้น ประตูบานใหญ่หน้าห้องนอนถูกเปิดออก ก่อนจะมีกระดาษสีสวยปลิวลงมา

“S”

ตัวอักษรอีกตัวที่ได้มาเพิ่ม ร่างสูงมองกระดาษนั้นอย่างเเปลกใจ เเต่ก็เก็บเอามาไว้ในมือพร้อมกระดาษใบเเรก เพื่อกะไว้ว่าจะไปถามคนให้ให้รู้เรื่อง

ขนมปังไร้ขอบที่คนทำบรรจงทำให้อย่างดี พร้อมกับขวดเเยมรสโปรดที่วางไว้ข้างๆ ทำให้รอยยิ้มปรากฏพรายบนใบหน้าของคนที่เพิ่งลงมา เเม้ว่าจะไม่เห็นเเม้เเต่เงาของคนทำ ร่างสูงทรุดตัวนั่งลง ก่อนจะกินข้าวเช้า...คนเดียวในความเงียบ ในวันวาเลนไทน์เเห่งความรัก เเต่ความรู้สึกในใจนั้นไม่หว้าเหว่เลยเเม้เเต่น้อย

“T?”

ตัวอักษรที่วางอยู่ใต้จานขนมปัง สร้างความประหลาดใจมากขึ้นไปอีกให้เเก่คนที่ได้รับ คนที่กินเสร็จเเล้วเก็บจานให้เข้าที่เรียบร้อย เเล้วยกเข้าไปในห้องครัวตามวิถีเดิมๆ

ร่างสูงเดินออกมาจากห้องครัว โดยที่มีตัวอักษร “ H” เพิ่มมาอีกตัวในมือนั้น ตอนนี้เขาทำอะไรไม่ถูกนอกจากยิ้ม ด้วยความดีใจที่คนๆนั้นอุตส่าห์ทำเพื่อขเามากมายถึงขนาดนี้

...รู้ใจกันจริงนะ...

ขายาวสาวไปที่หน้าบ้าน ก่อนจะล้วงมือเข้าไปในตู้ใส่จดหมายเพื่อเอาหนังสือพิมพ์ฉบับเช้ามาอ่าน อย่างที่คาดไว้ ในกล่องนั้นมีตัวกระดาษอีกสองเเผ่นเเต่มีตัวอักษรตัวเดียวกัน “I”

คนที่ต้องไขปริศนาขมวดคิ้วน้อยๆ ก่อนจะเดินไปที่ม้านั่งตัวยาวในสวนหน้าบ้านตามปกติ ม้านั่งยาวสองตัวที่จัดไว้เพื่อคนสองคน เเต่วันนี้กลับมีเพียงเเค่คนเดียว...

โต๊ะสีขาวเล็กที่วางไว้หน้าที่นั่ง บัดนี้มีดอกไม้สุดฮิตในวันวาเลนไทน์วางอยู่

...กุหลาบขาว...

ดวงตาสีดำมองขำๆ ในความช่างคิดของคนที่เขาก็รู้อยู่ว่าใคร ใต้ดอกไม้ความหายดีดอกนั้นมีตัวอักษรอยู่อีกตัว..... “U”

....อะไรกันเนี่ย...

เเม้จะไม่ค่อยเข้าใจเเต่ว่าลายมือของนายฉันก็อยากจะเก็บไว้.... ก่อนที่จะได้นั่งลงไปในที่ประจำสายตาก็พลันไปเห็นกระดาษอีกสองเเผ่นที่วางไว้ที่ม้นั่งสองตัว

..E กับ R...

...มันมหายความว่าอย่างไรกันนะ...

คนที่สงสัยเริ่มอยากจะรู้ความหมายของคำเหล่านั้นจึงนำกระดาษปริศนาเหล่านั้นมาเรียงต่อกัน พยายามสลับให้เกิดคำ เเต่ดูเหมือนคนเรียนอ่อนอย่างเขาจะไม่สามารถทพเรื่องนี้ได้เลย...


...are shit? ...

..ไม่ใช่หรอกมั้ง?...

.... her sit....

....อะไรกัน ยังเหลือตัวอักษรอีกตั้งเยอะ...

คนที่พยายามเเล้วพยายามอีก เเต่กลับไม่รู้ถึงความหมายของคำที่คนเตรียมการอยากจะบอกเลยเเม้เเต่น้อย..

“หรือว่านี่มันมากเกินระดับสมองเเกกัน?”

เสียงที่คุ้นเคยเเละปรารถนาที่จะได้ยินเป็นเสียงเเรกของวันเเสนหวานนี้เอ่ยขึ้นจากด้านหลัง ทำให้คนที่กำลังง่วนอยู่กับกระดาษตรงหน้าหันกลับมามองทันที

“โกคุเทระ!”

คนที่ตอนนี้หุบยิ้มไม่ได้ ทั้งความดีใจที่ได้เจอหน้าคนรัก ทั้งความรู้สึกดีอันมากเกินจะบรรยายถึงสิ่งที่คนตรงหน้นี้ทำให้เขา

“ยิ้มอะไรของเเก...”

เเม้ปากจะว่าอย่างนั้นเเต่ใบหน้าของคนที่พูดก็เเดงก่ำ เเละไม่สบสายตา เมื่อคนที่นั่งอยู่เห็นท่าทางเอียงอายนั้นเเล้วก็อดจะเเกล้งไม่ได้ ร่างสูงยืนขึ้นเเล้วเชยคางให้มามองหน้า เเววตามรกตหลบหนีดวงตาสีดำลุกลิก เเต่ดูเหมือนว่าจะไม่เป็นผล

“ง่วงนอนไหม?”

คำถามที่ไม่คิดว่าจะได้ยิน ทำให้คนถูกถามหันมาสบสายตา เเต่เมื่อเห็นสายตาละมุนของคนที่ยืนตรงหน้าเเล้วก็รีบก้มหน้าเพื่อหลบตา

“ไม่”

“จริงเหรอ?”


“ใช่”

“เเต่นายน่าจะง่วงนะ...ติ่นกี่โมงกันล่ะ ถึงชงกาเเฟให้อร่อยขนาดนั้นได้”

คำถามที่ทำให้คนฟังยิ่งเขิน...อย่างว่า....การทำอาหารของคนตัวเล็กนี้เเย่เเค่ไหนเขารู้ดี เเต่การที่กาเเฟหอมกรุ่นเมื่อเช้ามีรสดีได้ขนาดนั้น คนตรงหน้าต้องตื่นมาทำซักกี่สิบถ้วยก็ไม่รู้ได้

ความเงียบเริ่มเข้าปกคลุมบรรยากาศมีเพียงสายลมหอมๆที่ลอยพัดผ่านรอบคนทั้งสอง คนหนึ่งก็ดีใจ อีกคนก็ขัดเขินเเต่ทั้งสองก็มีความรู้สึกเดียวกัน...

....รัก....

มือหนาเริ่มเขยิบมาเกาะกุมมือบาง นิ้วนางข้างซ้ายที่ถูกหมั้นหมายด้วยเเหวนที่เขาเก็บเงินมาซื้อเเทบทั้งชีวิต เเต่เมื่อเห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยความดีใจของโกคุเทระตอนนั้นเเล้ว เงินที่เขาเสียไปช่างคุ้มค่าเหลือเกิน...


มืออีกข้างเริ่มขยับไปบนใบหน้าขาวอมเเดง ก่อนไล้เบาเพื่อเสดงถึงความห่วงใย ตาประสานตา ความรักที่ส่งถึงกันอย่างมากมายกว่าที่จะเอื้อนเอ่ยเป็คำพูดใดๆ ใบหน้าคมค่อยๆโน้มไปหาดวงหน้าหวาน ก่อนจะยิ้มให้น้อยๆ

“Ai Shiteru”

“อื้อ Ai Shiteru”

ริมฝีปากอิ่มประกบลงบนกลีบปากนุ่ม เนิ่นนานเเละนุ่มนวล ความรู้สึกดีมากมายที่มากกว่าที่จะบรรยายออกมา

“อื้อ...”

ในวันวาเลนไทน์นี้ สำหรับคนโสดบางคนอาจไร้ความหมายหรือาจมีเพียงเเค่วันเทศกาล เเต่สำหรับคู่รักเเล้วมันคือวันสำคัญที่ยากจะลืมเลือน ความรู้สึกดีที่คนที่คุณรักให้ของขวัญอันล้ำค่าเเก่คุณนั้น....ช่างเป็นความรู้สึกที่ดีเหลือเกิน....


...ฉันรักนาย....

อ๊ายยยยยยยย ฟิคน่ารักมาก หวานมากกกก><

8059 จงเจริญค่ะ!

ยะ... อยากเป็นหญ้าที่สนามหน้าบ้านหลังนั้นเหลือเกิน โฮกกกกกกกกกกกกกกกก

น่ารักอะไรอย่างนี้ คู่นี้มันจะครองโลก(วาย)ใช่มั้ย

8059 บันซายยยยยยยยยยยย จากนี้และตลอดไป! *โบกธงพรึ่บพั่บ*

โฮกกกกก น่ารัก อิอิ

โกคุเตรียมมาให้อย่างดีเลย

โอ้ว ...โกเคะเรื่องนี้โมเอ้มาก....

นี่เตรียมการอย่างดีเลยสิเนี่ย....

จะน่าร๊ากไปไหนจ้ะ เดี๋ยวก็จิ๊กกลับบ้านซะหรอก

(เจอยามะฆ่าตายก่อน 55)


วาเลนไทน์นี้หวานมากจ้ะ =w=b

.......น่ารักจังเลย....นู๋โกคุนู่มะซึนแล้วนะฮะๆๆๆ

น่ารักโฮกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

สงสัยจะเกินระดับสมองของยามะจริงๆด้วยล่ะโกคุ -w- 555555555+ ai shiteru~ แหม่ ช่างคิดจริงๆค่า

ชอบมากมายยย

อร๊าก ไม่แต่งเรทเหรอคะ= =??

8059 น่าร๊ากกกกกกกกกกกกกก

(อยากเห็น8018T^T)<</ เปรี้ยง แม่ยก8059ไล่เตะออกนอกบอร์ดT[]T!!!!

น่าร้ากกกกกกก...อ้ากก......อ้ากกกกกกก


ปลื้มคู่นี้เหมือนกันนะ

โกคุเดระน่ารัก (แอบทายถูกด้วยแฮะ ว่าโกคุบอกรักยามะ)

รักกันนานๆ นะ

หึ ๆๆๆ ~
นานๆที มันจะใจตรงกัน กล้าพูดกล้าทำกันซักทีนะ ... =v= ~

ชอบมุขนี้แฮะ !

ว่าแล้วก็ ... สุขสันต์วาเลนไทน์ที่ผ่านไปนานมากมายแล้วจ้า >w< !!

นะ...น่ารัก.....>.<....
8059หวานๆแบบนี้...ชอบค่า...^ ^...