•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

น่าเบื่อ.....


หงุดหงิดซะเหลือเกิน..ยามเห็นดวงตานั้นต้องบอบช้ำเพราะหยาดน้ำตา..


โครม!


ร่างของชายหนุ่มคนสุดท้ายล้มกองลงไปทับกัน ก่อนฮิบาริจะหันมาทางร่างที่ร้องไห้สะอึกสะอื้นตั้งแต่ก่อนเขาจะมาพบ


เสียงสะอึกสะอื้นเงียบๆนั้นทำให้เขารำคาญ..


"ทำไมยังไม่หยุดร้องไห้...."ชายหนุ่มผู้ถือทอนฟาเอ่ยเสียงทุ้มเรียบ "หรือไม่พอใจที่ฉันทำร้ายเจ้าพวกมดปลวกนี้"


สิ้นเสียงของชายหนุ่ม เจ้าของดวงตาสีน้ำตาลก็ส่ายหัวแรงจนเรือนผมสีเดียวกันยุ่งเหยิง "เปล่าครับ...."


"แล้วเป็นอะไร......."


"ผม...ผม..แค่...."เด็กหนุ่มเอ่ยตะกุกตะกัก


"แค่?"ร่างสูงยังคาดคั้น


"แค่..สมเพชตัวเอง............"เด็กหนุ่มเอ่ยเสียงพร่า น้ำตายังคงรินไหลจากดวงตาสีน้ำตาลอ่อนกลมโต "สมเพช...ที่อ่อนแอซะเหลือเกิน..."


"อ่อนแอจนไม่อาจแม้แต่จะปฏิเสธสิ่งที่ตนไม่ปรารถนา..อ่อนแอซะจน...แค่การตัดสินใจอะไรง่ายๆก็ทำไม่ได้.."


อ่อนแอเหลือเกิน...ไม่ได้ความเอาซะเลย....


ท้อแท้...ปวดร้าว....


สุดท้ายเขาก็เป็นได้แค่..ไอ้เห่ยสึนะ..ยังงั้นสินะ..?


"..........แกจะเป็นมาเฟียไม่ใช่เรอะ แล้วมานั่งท้อแท้แบบนี้ได้ยังไง"ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเรียบ แล้วเดินเข้ามาตรงม้านั่งที่ร่างบอบบางพักพิงอยู่ พลางใช้ทอนฟาทุบศีรษะเบาๆ


"อย่าง..ผม..น่ะ..จะไปเป็นไปได้ไงกัน......คุณฮิบาริ"สึนะเอ่ยพลางจับศีรษะที่ถูกโขก "แค่จะตัดสินใจอะไรซักอย่างยังทำไม่ได้เลย แถมอ่อนแอขนาดนี้"


"ถ้าไม่พยายามแล้วจะทำอะไรได้ แกเคยพยายามทำอะไรบ้างรึเปล่า"


"ถึงงั้น...ผมทำอะไรไปมันก็ไม่ได้อะไรขึ้นมาอยู่ดี ก็ผมมันไม่ได้ความนี่นา"สึนะว่าพลางปาดน้ำตา แต่ดูเหมือนถึงปาดไปมันก็ยังรวงลงมอีก"ผมยังคิดเลยว่าอยากให้มีใครซักคนปกป้องผม.....ตัวผมที่อ่อนแอนี่..."


".........แต่ผมคงบ้าเกินไป...ฮะ...ฮะ.."สึนะหัวเราะขื่น "....ถ้าเป็นผู้หญิงก็ว่าไปอย่าง นี่เป็นผู้ชายแท้ๆแต่กลับมานั่งคิดอะไรแปลกๆ...."


"............แบบนี้"


........ทันทีที่สิ้นคำ ริมฝีปากหนาก็ประกบลงบนริมฝีปากบางเฉียบอย่างรวดเร็ว สึนะเบิกตากว้างตกใจ จูบที่ได้รับนั้นบางเบาและอ่อนโยนอย่างน่าตกใจว่าคนคนนี้จะมอบให้ได้... ก่อนที่ริมฝีปากนั้นจะเลยขึ้นไล้เลียน้ำตาที่เปียกชุ่มใบหน้า และจุมพิตลงที่เปลือกตาบาง


"หยุดร้องไห้ได้แล้ว ฉันไม่ชอบ"ฮิบาริเอ่ยเสียงนุ่ม "แกบอกว่าแกอยากได้คนมาปกป้องงั้นรึ?..... ถ้าเป็นยังงั้นก็จะยังร้องไห้อีกไหม...ถ้ามีคนมาปกป้องแกน่ะ?"


"หา...........คะ..คุณฮิบาริ"ฃสึนะเรียกชื่อคนตรงหน้าด้วยความมึนงง"อะ...."


"ที่แกร้องไห้เพราะสมเพชตัวเอง....เพราะอยากให้มีใครมาปกป้องสินะ.........?"ฮิบาริพูดเสียงเรียบโดยไม่สนท่าทีตื่นๆของสึนะ "งั้นก็ช่วยไม่ได้...."


"............ฉันจะปกป้องแก....ตลอดไป...ก็แล้วกัน"


หมับ..


"อะ..เอ่อ..คุณฮิบาริ?"สึนะร้องถามคนที่อยุ่ๆก็สวมกอดตนหลังจากที่ประทับจูบอันอ่อนโยนลงมา ดวงตาสีน้ำตาลใสซื่อมองร่างสูงใหญ่ที่กอตนไว้อย่างงงๆ


ดวงตาสีน้ำตาลใส....


สดใสราวกับผืนนภาเบื้องบน...


ถ้าเช่นนั้น..เขาจะเป็นเมฆให้ละกัน...


เมฆที่จะปกป้องนภา...จากทุกสิ่งที่จะทำอันตรายให้ฟากฟ้า....


นี่เป็นคำสัญญาที่ให้ไว้.....ในตอนนั้น...


.......................................................................


........................................................


..................................


..................


............


.......


เวลาผ่านไป......นภาก็แข็งแกร่งขึ้น......


จนอาจไม่ต้องพึ่งพาเมฆาที่คอยปกป้องเสอมา...


"คุณฮิบาริ ชอบห้องนี้จังนะครับ ถึงขนาดขอสร้างในศูนย์บัญชาการเนี่ย ..........ถึงจะไม่เข้ากันกับที่นี่ก็เหอะ"เสียงพึมพำแผ่วเบาท้ายเสียงทไใฟ้เจ้าของหองตวัดตาใส่ทันที


"อะ...ขอโทษครับ!"สึนะรีบขอโทษขอโพย ก่อนจะตั้งหน้าตั้งตาจิบน้ำชาต่อไป...


ฮิบาริในชุดยูคาตะนั่งมองร่างบางในชุดทักซิโด้ที่สูงใหญ่ขึ้นแม้จะยังตัวเล็กกว่าเขามาก ...เรือนผมสีน้ำตาลสวยยาวคลอเคลียไหล่และแผ่นหลัง ถุงมือที่มีสัญลักษณ์xบ่งบอกได้ถึงฐานะของผืนนภาผู้นี้...


ครืด.......


"รุ่นที่สิบครับ ท่านเบียงก้าเรียกประชุมครับ"ชายหนุ่มชุดดำที่เลื่อประตุเข้ามาเอ่ย


"อ่ะ.......ฮื่อ จะไปเดี๋ยวนี้แหละ"สึนะวางน้ำชาลงก่อนจะกระชับผ้าคลุมสีนิลเดินออกไป โดยไม่ลืมหันมายิ้มให้ฮิบาริ


" ขอบคุณสำหรับชานะครับ คุณฮิบาริ"


ครืด........ปัง


ฮิบาริวางถ้วยน้ำชาลงบนเสื่อ ดวงตาสีนิลหรี่ลง......นัยน์ตาหวนระลึกถึงภาพของผู้นำวองโกเล่ยามเยาว์...


ยามเมื่อยังคงเป็นนภาที่ขี้แยเสียเหลือเกิน.....


แต่.........


ผืนนภาสีครามสดใสในยามนั้นเติบโตขึ้นแล้ว......ความขี้แย...ความอ่อนแอเมื่อคราก่อนเลือนหายไปสิ้น...


แข็งแกร่งขึ้น...ในฐานะผู้นำวองโกเล่รุ่นที่สิบ.....


ส่วนเขายังคงอยู่ในฐานะของผู้พิทักษ์เมฆา........ที่ไม่เปลี่ยนแปลงนับแต่วันนั้น


บางที.....


[นภา]คงไม่ต้องการการปกป้องจาก[เมฆา]แล้วล่ะมั้ง...

.............................................................


............................................


...................................


.......................


.............


..........







น่ารำคาญจริง......


ฮิบาริคิดพลางหันไปมองเหล่าผู้พิทักษ์ที่นั่งสรวญเฮฮาฉลองชัยชนะที่เพิ่งได้มา....การต่อสู้กับแฟมิลี่อื่นที่เขาเองก็จำชื่อไม่ได้....และไม่ได้สนใจจะจำ


ร่างสูงหลุบนัยน์ตาลง ก่อนจะเดินไปตามทางเดินในศูนย์บัญชาการเพื่อหลบมุมเงียบนั่งหลับ ก่อนจะหยุดชะงักเมื่อพบร่างของคนคุ้นดคยนั่งกอดเข่าอยู่ริมทางเดิน


"แกมานั่งทำบ้าอะไรอยู่แถวนี้ เจ้าพวกนั้นมันฉลองกันอยู่ แกไม่ไปร่วมวงเรอะ?"ร่างสูงเอ่ยถามด้วยท่าทีเดิมๆ


ไม่เคยเปลี่ยน....


นับแต่วันที่พบกัน.......


".......คุณฮิบาริ"สึนะเงยหน้าขึ้นมองร่งาสูงก่อนจะยิ้มนิดๆ "ผม...เหนื่อยนิดหน่อยน่ะครับ..."


"แล้วทำไมไม่ไปพักที่ห้อง มานั่งอะไรอยู่ตรงนี้"


"อ่า....แหะๆ...."สึนะหัวเราะแห้งๆก่อนจะเงียบไป "นี่.คุณฮิบาริ...ผมน่ะ"


"จนถึงตอนนี้...ก็ยังเกลียดการต่อสู้....."สึนะพึมพำ "ที่เราสู้กับเวอร์มุธแฟมิลี่น่ะ.......ตอนที่ชนะผมดีใจนะ...แต่ว่า ตอนเห็นพวกนั้นร้องไห้แล้วก็ทำหน้าแค้นขนาดนั้นแล้ว....ผมก็อดใจหายไม่ได้ ทั้งๆที่มันก็ตั้งหลายปีแล้วแท้ๆ...ที่ต้องเจออะไรแบบนี้น่ะ"


"เฮ่อ....ถึงตอนนี้ผมจะเข้มแข็งขึ้น...แต่ว่า...."


"ผมก็ยังอ่อนแอเกินไปอยู่ดี"


อ่อนแอเกินกว่าจะรับได้ว่า...


ฐานะที่ดำรงอยู่นี้......บางครั้งมันทำให้ใครบางคนเสียใจ..แม้จะเป็นคนที่ไม่รู้จัก...


และเราก็ใจหายทุกครั้งที่ทำให้ใครเสียใจ....แม้จะไม่รู้จัก.....


ความเงียบเริ่มเข้าปกคลุมอย่างเชื่องชา...ก่อนจะจางหายไป..


"........แกไม่จำเป็นต้องแข็งแกร่งมากก้ได้ แกทำเท่าที่แกทำได้ก็พอแล้ว"ร่างสูงเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ
สึนะเงยมองฮิบาริ ก่อนจะเอ่ยขึ้น "แล้ว....คุณฮิบาริ...."


"จะช่วยปกป้องผมตลอดไปด้วย........ใช่ไหมครับ"


ร่างสูงผันมองร่างเล็กอย่างอึ้งๆ สึนะที่เริ่มรู้ตัวว่าพูดอะไรออกไปหน้าแดงเรื่อ ก่อนจะลุกขึ้น


"ระ.....เรื่องเมื่อกี้นี้ลืมๆมันไปเถอะครับ!"


ทำไมอยู่ๆถึงนึกขึ้นมาได้..คำสัญญาเลื่อนลอยเมื่อสิบปีก่อน..


"อย่าเพิ่ง....."


หมับ


ฮิบาริดึงร่างของึนะเข้ามาตระกองกอด ก่อนจะกระซิบ "อยากให้ฉันปกป้องเหรอ.....หึ....อ่อนแอจริงนะ?"


ร่างสูงเอ่ยแผ่ว..


ไม่ใช่เย้ยหยัน....แต่เป็นดีใจ


ที่แม้จะผ่านมาแสนนาน...


นภาที่แสนขี้แยและอ่อนโยนในยามนั้นนั้นยังคงไม่เปลี่ยนแปลง...


เพราะฉะนั้น...เมฆาเช่นเขา.....





".....นี่เป็นครั้งที่สองที่ฉันพูดออกมา......"




ก็จะ....




"...ฉันจะปกป้องแกตลอดไปเอง......"




ปกปักนภาต่อไป....



...ชั่วนิรันดร์...


.................................................................


..........................................................


............................................


.......................

แม้จะผ่านมานานแค่ไหน..

คำสัญญาของเมฆาต่อนภานั้นยังคงไม่เปลี่ยนแปลง..





-THE END-

++++++++++++++++++++++++++++++++

มึนๆไปบ้างก็ขออภัยนะเคิบ

อ่านรอบสองก็ยังชอบ ซินจังสุดยอด

1827 เจ๋งที่สุด

=////=

blushed


soooooooo sweet ~~ gyaa a
1827 manseii !!


i wrote a good fiction i love it!

thx for sharing ja ♥

แปะรอยเท้าไว้


ซินนี่... ไหอื่นล่ะลูก...


(โดดขี่คอแล้วงับหัวจมเขี้ยว)


อันนี้อ่านแล้ว แต่ที่ไหนจำไม่ได้ XD ก๊าซซซซซ (สสารชนิดหนึ่ง?)

คุณฮิใจดี๊ ใจดี คึๆๆๆๆ (หัวเราะชั่ว)

...
...
อ่านแล้วรู้สึกว่า...
อืม..
อืม....

บนท้องฟ้ายังไงก็ต้องมีเมฆซินะ

>_____________________,<!! น่าร๊ากกกกกกกกกก
สึนะดูขี้อ้อนมากๆเลยอ่า..โอ๊ย!!น่ารักจังเลย!!
คุณฮิบาริก็เท่ห์แสนเท่ห์ แมนมากๆเลยอ่า

เมฆกับท้องฟ้าช่างเป็นอะไรที่เกื้อหนุนกัน..^^~
รู้สึกอบอุ่นอยากบอกไม่ถูกเลยฮะ..อบอุ่นๆ

กรี๊ดดดดดดดด ถ้าฮิบาริเท่ที่สุดเลย

โอ๊ะ!~โดนใจอย่างแรง

ท่านฮิเท่ห์มากๆๆๆ

"...ฉันจะปกป้องแกตลอดไปเอง......" ชอบประโยคนี้สุดๆๆ หุหุ

เขินแทนซือคุงนะเนี่ย ^^

อัก!!!

1827 ติดคอ....แอ๊ก

ขอตายตาม 1827 (แม้จะมี 2718 ในใจT_T)

มันจะหวาน หรือใสกันแน่

แต่ที่รู้ๆ ทูน่า มาซบอกชุนเถิดจะเกิดผล!! ทิ้งฮิบะไว้

me/ทั่นซินตบ
++++++++++++++++++++
ทุกคนกล่าวหาว่ากาเป็นสิ่งอัปมงคลเพียงเพราะมันมีขนสีดำ.......แต่กระนั้นมันก็มีเลือดสีแดง

1827 สุดยอด ><

กริ๊ดๆๆ

ฮิบะเท่ห์โฮกมากกกก

ฮ๋าๆ

ขอบคุณค่า

เคียวยะมีแอบน้อยใจเหมือนกันนะเนี่ย อิอิ แต่ยังไงนภาก็ต้องการให้เมฆาปกป้องอยู่ดี

ท่านฮิน่าร้ากกกกก

ท่านฮิน่ารักจัง
แบบว่า อ่อนโยนมากมายยยย
ทูน่าไม่ว่าเปลี่ยนไปกี่ปี
แต่ถ้าอยู่กับท่านฮิ ก็ไม่เปลี่ยนสินะ หุหุ
อ้อนเหมือนเดิมมมมม ><~