•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

Title: Addictive

By: Ladymamalade & Kikuva

Pairing: 1859

Rate: [-NC21-] & [-DARK-]

Summary: เพียงแค่รูปโฉม เพียงแค่สัมผัสทางกาย มันก็เพียงพอที่จะทำให้หลุ่มหลงใครซักคนหนึ่งจนโงหัวไม่ขึ้นราวกับติดยา ยาที่ออกฤถธิ์ทุกครั้งยามได้พบเจอและแลเห็น ยาที่ทำให้ไม่อาจหยุดความปราถนาของตนได้ แล้วคุณคิดว่าในยาเสพติดตัวนี้จะมีส่วนผสมที่ชื่อว่า “ความรัก” เจือปนอยู่ไหม




1. เบื้องหลังของสายลม



“ไว้เจอกันพรุ่งนี้นะครับ รุ่นที่สิบ”


เด็กหนุ่มเชื้อสายอิตาลีเอ่ยลาคนที่ตนเคารพก่อนจะเดินแยกทางกลับบ้านของตัวเองทิ้งเพื่อนหนุ่มทั้งสองไว้เพียงลำพัง



“จะว่าไปโกคุเทระอยู่ตัวคนเดียวนี่หนา”


เด็กหนุ่มนักเบสบอลประจำชั้นเอ่ยลอยๆอย่างไม่จริงจังตามนิสัยแต่คนที่ยืนอยู่ข้างตัวกลับคิดหนักขึ้นมา



“นั้นสิ ว่าแต่ใครออกค่าใช้จ่ายให้ก็ไม่รู้ ทั้งค่าเรียน ค่าที่อยู่ ค่ากินนอนแล้วก็อื่นๆด้วย แพงใช่เล่นเลยนะ”



เด็กหนุ่มผมน้ำตาลเอ่ยอย่างจริงจังตามประสาคนช่างห่วงเพื่อน หากนึกดูดีๆจะสังเกตได้ว่าเพื่อนผมสีเงินคนนั้นไม่เคยเอ่ยถึงเรื่องของตัวเองเลยแม้แต่ครั้งเดียว



“พ่อแม่ทางนู่นส่งเงินให้ไม่ก็ทำงานพิเศษละมั้ง อาจจะเลี้ยงเด็กก็ได้ ฮะฮะฮะ”



ยามาโมโตะกล่าวทีเล่นทีจริงพร้อมกับก้าวเดินไปในทิศทางตรงกันข้ามกับเพื่อนของตนพลางบอกลาเชกเช่นทุกเย็นหลังเลิกเรียน



แสงอาทิตย์ที่กำลังคล้อยต่ำลงดินยังคงสาดส่องแสงสีส้มออกมาชี้ทางกลับบ้านให้แก่สึนะที่ยังคงคิดเรื่องมือขวาคนเดิมไม่ตก เด็กหนุ่มนึกโทษตัวเองเล็กน้อยที่มิเคยใส่ใจเรื่องของคนรอบตัวแต่อีกใจก็โต้แย้งว่ามิควรก้าวก่ายสิทธิ์ส่วนบุคคลของคนอื่น



เขากลับมาถึงบ้านแล้วตรงขึ้นห้องนอนของตัวเอง เปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนจะทิ้งตัวนอนลงบนเตียงอย่างเกียจคร้านตามปกติ ภาพของร่างบางเจ้าของดวงตาสีมรกตปรากฏขึ้นในหัวก่อนที่นัยต์ตาสีน้ำตาลอมส้มจะหลับลง




เด็กหนุ่มลูกครึ่งอิตาลีจัดการเปลี่ยนเสื้อเป็นชุดไปรเวทอย่างรวดเร็วหลังจากทำรายงานเสร็จสิ้น วิวทิวทัศที่สามารถเห็นได้จากนอกหน้าต่างห้องเช่าเล็กๆบ่งบอกแก่ร่างบางในเสื้อเชิ้ตสีดำเรียบเชกเช่นกางเกงเข้ารูปว่าถึงเวลาอันสมควรแล้ว



โกคุเทระออกเดินไปยังที่ทำงานพร้อมสูบบุหรี่ไปพลางๆ ฝูงคนมากมายเดินสวนกับเขาบนทางเดินสายหลักก่อนที่เจ้าของเรือนผมเงินจะเบียดตัวออกจากกลุ่มคนที่พากันเดินกลับบ้านหลังเลิกงานไปยังซอยเล็กๆเหม็นอับที่แสงไฟจากถนนสาดส่องมาไม่ถึง



เขาก้าวเดินในซอยมืดเพียงไม่นานก็มาหยุดอยู่ตรงหน้าไนท์คลับไม่ใหญ่ไม่เล็กที่ส่งกลิ่นเหล้าโชยออกมา มือขาวซีดพลักบานประตูหนาออก เสียงเพลงดังสนันหวั่นไหวเล็ดลอดออกมาจนเหล่าสัตว์เร่ร่อนที่เดินหาเศษอาหารกินตามกองขยะพากันแตกตื่นก่อนจะวิ่งหายไปตามซอกมุมต่างๆและกลับออกมาจากที่ซ่อนเมื่อเสียงเพลงหายไปพร้อมกับประตูที่ปิดลงอีกครั้ง



“อ้าว? โกคุเทระซัง”



หญิงสาวร่างอวบอิ่มในชุดสายเดียวกระโปรงสั้นที่เน้นรัดทุกสัดส่วนคนหนึ่งกล่าวทักผู้ที่เพิ่งมาถึงซึ่งมิได้ยิ้มตอบแต่อย่างไร



“แหม.... เย็นชาเหมือนเดิมเลย แต่ฉันก็ชอบนะ”



สตรีคนเดิมเอ่ยพลางขยับตัวเว้นที่นั่งข้างๆให้เด็กหนุ่มซึ่งก็นั่งลงแต่โดยดี เขาสั่งเหล้ามาขวดหนึ่งก่อนจะรินให้หญิงสาวที่เริ่มเบียดกายแนบชิดพลางก้มตัวลงเผยเนินอกภายใต้คอเสื้อที่แหวกลึก



“โกคุเทระซัง คืนนี้อยู่ดื่มเป็นเพื่อนฉันก่อนนะ”



เสียงกระซิบยั่วยวนดังขึ้นข้างหูก่อนที่ ธันตบัตรมูลค่าสูงหลายใบจะวางลงบนฝ่ามือของเด็กหนุ่มที่อยู่ใต้โต๊ะ เจ้าของเรือนผมสีเงินเพียงแต่ยัดเงินเหล่านั้นไว้ในกระเป๋ากางเกงโดยที่สีหน้ายังคงฉุนเฉียวไม่เปลี่ยนก่อนจะสั่งเหล้าอีกขวดเพิ่ม




เพลงในร้านเปลี่ยนไปหลายสิบเพลงก่อนที่โกคุเทระจะลุกขึ้นจากโต๊ะที่หญิงสาวฟุบลงหมดสติอยู่แล้วออกเดินไปยังห้องน้ำ เขาล้างมืออยู่หน้ากระจกที่ปริร้าวเล็กน้อยเพราะเหล่าคนช่างหาเรื่องตามประสาคนเมาทั้งหลายก่อนจะตวัดน้ำขึ้นล้างหน้าพลางส่องดูเงาสะท้อนของตัวเอง ชายหนุ่มในชุดสูทดูมีรสนิยมยื่นจ้องมองเขาอยู่จากด้านหลัง




“มองอะไร”




เด็กหนุ่มในชุดดำถามเสียงห้วนก่อนจะหันตัวไปเผชิญกับคนแปลกหน้าที่ส่งยิ้มกลับมาอย่างมีเลศนัย




“เธอว่างอยู่ไหม”




ชายหนุ่มเอ่ยถามพร้อมกับเดินเข้าประชิดร่างบาง มือใหญ่เริ่มลูบไล้ไปตามสะโพกงามอย่างแผ่วเบาอย่างสื่อความหมาย




“ฉันจ่ายไม่อั้นอยู่แล้ว”




บุรุษคนนั้นเอ่ยสมทบเมื่อไม่ได้คำตอบจากร่างที่แสนจะเย้ายวนเบื้องหน้า




“เปิดห้องข้างบนไว้เลย”




ผู้ถูกเชิญชวนกล่าวสั้นๆก่อนจะปัดมือซุกซนของชายหนุ่มแปลกหน้าออกแล้วเดินนำออกไปจากห้องน้ำ



เด็กหนุ่มเดินขึ้นไปยังห้องพักด้านบนคลับที่เสียงเพลงยังคงดังสนันแม้เข็มนาฬิกาจะชี้บอกเวลาเที่ยงคืนแล้วก็ตาม หลังจากที่ประตูห้องพักปิดลงชายหนุ่มในเสื้อสูทก็ลงมือโอบรัดเล้าโลมเขาทันที อย่างไม่ต้องสงสัย มันจบลงที่บทรักบนเตียง




ร่างบางที่ถูกโอบกอดตอบสนองตามความพอใจของอีกฝ่าย บุคคลในห้องกอดรัดฟัดเหวี่ยงกันอยู่นานจนรุ่งเช้าใกล้จะมาเยือน




โกคุเทระยันตัวขึ้นลุกจากเตียงที่คนเปิดห้องยังคงนอนอยู่ก่อนจะคว้าตังค์บนโต๊ะข้างหัวเตียงพร้อมจัดแจงเสื้อผ้าให้เข้าที่แล้วเดินออกจากห้องไปอย่างเงียบเฉียบ เจ้าของเรือนผมสีเงินเดินกลับบ้านอย่างเร่งรีบพลางดูเวลาบนนาฬิกาข้อมือเป็นระยะๆ




เขามุ่งเดินกลับไปที่ อพาร์ทเม้นของตนโดยมิได้รับรู้เลยว่ามีใครบางคนที่เฝ้ามองอยู่




นั้นมัน ไอ้สัตว์กินพืชที่ชื่อ โกคุเทระ ฮายาโตะ




กรรมการรักษาระเบียบหนุ่มที่ออกมาเดินตรวจตราความเรียบร้อยของพื้นที่ละแวกใหม่ใต้การปกครองในรุ่งเช้านึกกับตัวเองยามได้เห็นเด็กหนุ่มที่มีลักษณ์โดดเด่นเดินอยู่บนทางเดินฝั่งตรงกันข้ามกับเขาที่ถูกกั้นด้วยถนนปลอดรถอย่างเร่งรีบ



เขาเหลือบมองทิศทางที่คนดังประจำโรงเรียนเดินมาและพบว่ามันเป็นซอกซอยเล็กๆมืดๆแห่งหนึ่งที่มิต้องเดาก็รู้ว่าเป็นสถานที่เที่ยวกลางคืน




มันจะเที่ยวกลางคืนก็ไม่เกี่ยวกับฉัน ถ้าแค่เที่ยวก็ไม่ได้ผิดกฏโรงเรียน




ร่างสูงคิดขึ้นในใจก่อนจะออกเดินไปตรวจตราต่อแม้ในใจจะยังอดสงสัยไม่ได้ว่าร่างเล็กมาทำอะไรในที่แบบนั้นกันแน่




สัตว์กินพืชที่อยู่ไม่ห่างเจ้าห่วยอย่างซาวาดะ สึนะโยชิ




ไม่น่าจะเป็นคนประเภทที่ชอบออกเที่ยวแบบนี้ หรือว่า….




ฮิบาริตักเตือนตนเองอีกครั้งว่ามิใช่เรื่องของตนเมื่อพบว่าตัวเองมาหยุดอยู่หน้าโรงเรียนแล้วยังไม่หยุดคิดเรื่องของคนที่บังเอิญเจอเลย นัยต์ตาสีดำสนิทหรี่ลงอย่างขัดใจก่อนจะเดินเข้าออกมาจากบริเวณโรงเรียนเพื่อหาเหยื่อมาขยี้ให้หายหงุดหงิด




เสียงกระดิ่งบอกเวลาเข้าเรียนดังขึ้นแต่กว่าเด็กหนุ่มหัวกะทิของห้องจะมาถึงก็อีกร่วมหลายสิบนาทีต่อมา ครูที่กำลังสอนอยู่มิได้ว่ากล่าวนักเรียนที่มาสายหน้าตาเฉยแต่อย่างไร หากจะให้ถูกควรจะกล่าวว่าไม่กล้าพูกจาสั่งสอนเด็กหัวรุนแรงคนนี้เสียมากกว่า




“โกคุเทระ ตอบข้อนี้หน่อย”




อาจารย์กลางวัยคนถามนักเรียนแลกเปลี่ยนที่นั่งพาดขาลงบนโต๊ะอย่างไม่เกรงใจใครและก็เป็นอย่างที่คิด เด็กหนุ่มสามารถตอบโจทย์เลขแสนยากได้โดยมิจำเป็นต้องเปิดหนังสือคู่มือด้วยซ้ำไป




ผ่านไปไม่นานเสียงกระดิ่งบอกเวลาพักกลางวันก็ดังขึ้น เจ้าของนัยต์ตาสีมรกตหันมาพูดชักชวนบอสของตนอย่างร่าเริง




“รุ่นที่สิบครับ ผมว่าเราไปกินข้าวที่ดาดฟ้าดีไหมครับจะได้เปลี่ยนบรรยากาศไปในตัว”




สึนะเหลือบมองร่างโปร่งข้างตัวที่พูดคุยกับเขาตามปกติแต่ก่อนจะได้เอ่ยถามเรื่องที่ข้องใจมาตลอดตอนเย็นเมื่อวานออกไปก็ถูกแทรกขึ้นเสียก่อน




“ก็ดีนิ ที่โรงอาหารคนก็เยอะด้วย ไปข้างบนกันเถอะ”



นักกีฬาขวัญใจสาวๆเอ่ยตกลงอย่างร่าเริงตามนิสัย




“ฉันไม่ได้ชวนแกเฟ้ย ฉันชวนรุ่นที่สิบต่างหาก”




โกคุเทระตอบกลับอย่างไม่สบอารมณ์แต่ก่อนจะได้เป็นเรื่องคนตัวเล็กก็ห้ามทัพไว้เช่นเคย




ทั้งสามคุยเล่นกันตามปกติและรู้สึกตัวอีกทีก็เลิกเรียนเสียแล้ว ในวันนี้เด็กหนุ่มเชื้อสายอิตาลีเดินกลับกับว่าที่วองโกเล่รุ่นที่สิบกันเพียงลำพังเพราะคนบ้าเบสบอลต้องอยู่ซ้อม




“งั้นผมไปก่อนนะครับ แล้วเจอกันพรุ่งนี้ครับ รุ่นที่สิบ”



ก่อนที่ผู้เอ่ยลาจะเดินกลับบ้านตนเด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลก็คว้าข้อมือบางไว้ก่อน




“รุ่นที่สิบ?”




ร่างขาวซีดเอ่ยเรียกอีกฝ่ายอย่างแปลกใจ นัยต์ตาสีน้ำตาลอ่อนเจือส้มจ้องมองใบหน้าหวานอยู่นานก่อนจะยิ้มอย่างทุกครั้งแล้วปล่อยมือที่คว้าเอาไว้




“เอ่อ ไม่มีอะไรหรอก โกคุเทระคุง แล้วเจอกัน”




ว่าเสร็จก็ออกวิ่งตรงกลับบ้านทันทีโดยทิ้งความประหลาดใจให้กับเด็กหนุ่มผมเงินเบื้องหลังอย่างมาก




โกคุเทระมองนาฬิกาของตนก่อนจะเร่งฝีเท้ากลับไปยังห้องพักของตน




ใช่แล้ว นี่คือชีวิตประจำวันของเขา ของสายลมที่ไม่มีผู้ใด้รับรู้และไม่ปราถนาจะให้ใครหน้าไหนได้รู้




ยามท้องฟ้าปลอดโปร่งแจ่มใสเขาจะเป็นสายลมเย็นสบายทำให้ผู้คนใกล้ตัวได้พักผ่อนหย่อนใจ




แต่ยามที่ท้องฟ้าแปรเปลี่ยนเป็นราตรีเขาจะเป็นสายลมสกปรกที่พัดกลิ่นเหม็นเน่าไปทั่ว




พัดความโสโครกออกไปเพียงเพื่อยามที่แสงอาทิตย์สาดส่องอีกครั้งในเช้าวันใหม่เขาจะได้กลับมาใสสะอาดเช่นเดิม





_________________________________________________________________





TBC.

//วิ่งกระโดเข้าตะครุบ

เมี๊ยว~

แง้ว หนูโกคุ=w=;

ความจริงเราเองก็สงสัยอยู่เหมือนกันนะคะเรื่องชีวิตประจำวันของโกคุเนี่ย

แนวเรื่องท่าทางใช้ได้มากเลยค่ะ แล้วจะรออ่านตอนต่อนะคะ>w<~

Dark จิงๆค่า ^o^

ตอนนี้ Trend โกคุดาร์คเริ่มมาแรงแล้วเหรอคะ? เท่าที่อ่านมันก็ดาร์คจริงๆเลย ตอนแรกมุกนึกว่าโกคุจะหลอกผู้ชายคนนั้นไปที่ห้องแล้วฟาดหัวให้สลบ แย่งเงินไปซะอีก 55+

รออ่านต่อเจ้าค่า อยากรู้ๆว่าท่านฮิจะสงสัยขนาดไปขอเป็นลูกค้าโกคุด้วยคนเรอะป่าวน้า...

ไม่สิๆ อย่างท่านฮิคงไม่จ่ายหรอก แต่อาจจะถือว่าโกคุทำการค้าในเขตแดนของท่านฮิ ดังนั้นต้องจ่ายค่าธรรมเนียมมาเป็นร่างกายนะจ๊ะ โกคุจ๋า เหอเหอ (เริ่มหื่น)

เหอะๆ ๆ ๆ เปล่า ไม่ได้หัวเราะเยาะโกคุ หรอกนะ แต่หัวเราะตัวเอง .....( เอ็งว่างนักนะ เข้ามาอ่านฟิคเป็นว่าเล่น )

เอาเถอะ หลวมตัวเข้ามาแล้ว ตามสัญญา มาอ่านกันดีกว่า หึ ๆ ( แค่นหัวเราะอีกรอบ ด้วยความสมเพชตัวเอง )

อา....เจ้าสายลมที่น่าหมั่นไส้ของฉัน คราวนี้นายจะมาเล่น SM กับ 18 งั้นสินะ ไม่เชียร์คู่นี้ อย่างที่บอกว่ารสนิยมคุณฮิเคะ

แต่ไม่แคร์ เพราะขืนหาคุณฮิเคะ คงหาไม่ได้สักเรื่องในบอร์ด ไม่สิ มีแต่น้อยมากต่างหาก....

โกคุ ไปขายตัวสินะ อืม.....เป็นประเด็นน่าคิด แต่ขอบอกว่านิสัยนายในฟิคนี้ดูจะถูกใจฉันนิดหน่อย

ตรงที่...ไม่แหกปากเรื่องมาก แต่เป็นสไตล์ ช่างมันฉันไม่แคร์ นิสัยแบบนี้โอเค ( คนอ่านคนนี้ช่างจิตจริงๆ )

สึนะก็ยังคงอำอึ้ง ไม่ถาม ยามะท่าจะมาซื่อๆ ( จริงรึเปล่า )

เอาเป็นว่าขออ่านต่อค่ะ ตอนแรกน่าสนใจ น่าติดตามสุดหูรูด

..... โกคุ จ๋า~~~~~ //โดดกอด //โดนเขวี้ยงระเบิดไล่

เที่ยวกลางคืนไม่ดีนะจ๊ะ หนู เดี๋ยวท่านฮิก็ทำโทษหรอก อุฮิอุฮิ [//หื่นออก]

แล้วจะรออ่านต่อนะคร้า~~~~~ XD

อืม...

สงสัยเรื่องที่อยู่ของไดนาไมต์(?)อยู่เหมือนกัน นึกว่าคุณป๋าที่อิตาลีจะส่งเสียนะนี่ แต่เอ.. เกลียดปานนั้นคงไม่ = =..

แต่แบบนี้ก็ไม่ไหวนะหนูเอ๊ย .. เพื่อนดื่ม เพื่อนเที่ยว ตกลงนายมันไนท์แอ็ดดิคสินะ =[]=''

ชอบเหมือนท่านรัก.. โกคุแบบนี้สมเป็นมือขวามากกว่าแบบโวยวายแฮะ = =..(ส่วนยามะ .. หมอนั่นยังมีความใสให้ใช้เล่นอีกรึ?)

เหมือนซือคุงจะรู้อะไรบางอย่าง.. ถ้าอย่างนั้นก็ช่วยหยุดสายลมที่หลงผิดด้วยนะท้องฟ้า..(พูดซะเน่าแฮะเรา..)

*me หันหน้าไปทางท่านคิวะ*

กี่เรื่องแล้วฮะ~~~(ยิ้มหลอน)

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

อ่านไม่ผิดใช่ไม๊ นี่พี่อ่านไม่ผิดใช่ไม๊คิวะ มันเป็น 1859 ใช่ม๊ายยยย ((นั่งนับเลข 80 59 18 69 1859 8069 @_@ มานแปดๆ เก้าๆ เหมือนกาน เริ่มสับสน))

เริ่ดคร้า นู๋คิวะ Ladymamaladeซัง สู้ๆเด๋วจิเปงสปอร์นเซอร์ให้ ((ถวายน้ำแระอาหารเปงการด่วน))

((ตอนนี้กะลังเหม็นหน้ายามะอยู่พอดีเลย (ข้อหาดาร์คจัด...แต่รู้สึกหล่อนก้อชอบนิ)))

ว่าแต่ฮิบะซามะจะทำไรรุนแรงกะฮายะจังไม๊นิ ((นิแกไม่เห็นเรทเหรอยะ NC21 & DARK นะนั้น))
ช่างมาน ยังไงซะเปลี่ยนบรรยากาศซักหน่อยก็ดี

แต่งานที่ฮายะจังทำนั้นมัน...มัน...มัน....นู้จร้า เจ๊เหมาสองคืนจร้า กรี๊ดดดดดด
ร้ายนะเรานิ ถูกใจๆ อิอิ

อืม...
ช่วงนี้..คนนิยมจับนายโศกกับ SM สิน่ะ โกคุ...

1859..
ท่าทางจะมันส์มิใช่น้อย.. มาแนวเก็บกดบวกดาร์กตั้งหากต้นเรื่อง..

ปล.ท่านรักค่า... รสนิยมหนูกับพี่หายากจริงๆ.. ไว้หัวว่างเมื่อไหร่..ลินจะแต่งมาเซ่นตัวเองกับพี่แน่ค่ะ... คุณฮิเคะเนี้ย..

อะคู้ๆๆๆ 1859 จ๋า~

เริ่มหันมาหลงคู่นี้แทน 8059 ซะแล้ว (ได้ข่าวว่าเอ็งหันมาตั้งนานแล้ว) อะคู้ๆๆๆ

แนวเรื่องน่าสนใจมากเลยค่ะ จะติดตามต่อไปนะคะ คนเขียนสู้ๆ /me โบกธง

อะคู้ๆๆๆ

อ่า สายลมแสนโสโครกของชั้น...(ใช้คำดีกว่านี้ไม่เป็นหรือไง) สรุปเรื่อง1859สินะ(ของแปลกอีกแล้วสิ)

1859~ คู่นี้มาอีกแล้วววววว
โกคุ.เบื้อหลังเธอเป็ฌนแบบนี้เองสินะ

เธอจะเลวยังไง แต่ก็รักเสมอน้า T^T
สู้ต่อไปลูก คุณฮิไปเจอ+ไปกดเร็วๆสิค้า

กร๊ากกกกกกก
(/me นอนรอ ต่อไวๆน้า)

แต่ยามที่ท้องฟ้าแปรเปลี่ยนเป็นราตรีเขาจะเป็นสายลมสกปรกที่พัดกลิ่นเหม็นเน่าไปทั่ว




พัดความโสโครกออกไปเพียงเพื่อยามที่แสงอาทิตย์สาดส่องอีกครั้งในเช้าวันใหม่เขาจะได้กลับมาใสสะอาดเช่นเดิม


ชอบท่อนนี้จังเลย><

มาแล้วๆ 1859 ><

การี๊ดดดดดดดดด

โอ้ย ตอนแรกนึกว่าบ้าไปเองคนเดียวนะเนี่ยที่ชอบ 1859
แต่ก็มีคนแต่งฟิคคู่นี้ตั้ง 2 ฟิคอ้ะ ดีใจมากๆๆๆ >.<
อ่าค่า สู้ต่อไปเพื่อ 1859 ค่ะ



แหมโกคุ ถ้าลำบากเงินก็มาหาป๋าสิคะ ป๋าแกมม่ไงคะ... แต่เฮ้ย!! นี่มัน 1859 นี่หน่า!!

ก็........จิงๆแล้วตะเองลำบากเรื่องความรักขาดมือใช่มั้ยล่ะ
มาหาเสี่ยริสิคะ ได้ความรักล้นจอประมาณค่าเป็นหน่วย SM ไม่ได้แน่ๆค่ะ ก๊ากกก


//หลบเกือกกกกท่านเลดี้และท่านคิคุว่า

เเงงง..โกคุชีวิดนายทำไมถึงลำบากเยี่ยงนี้T^T

ลำบากนักมาหาเเม่ก็ได้นะเดี๋ยวเเม่จะเลี้ยงเอง><(ฟิ้วว/เสียงระเบิดลอยมา)

1859ส่วนตัวเเล้วเราก็ชอบนะอะไรที่มี59ก้ผ่านหมดเเหละคะ(ถึงจะจิ้นคู่นี้ไม่ค่อยลงก็เถอะ==')

เเต่งี้80กะ27ละจะไปคู่กะใครกันคะ><(รึเเอบ8027ละคะ==") รอตอนต่อไปค้า^^