•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

Original Version By Akira Amano

Short Fan Fiction Katekyo Hitman Reborn!

By OnimizU
Pairing : 10051 [Byakuran x Shouichi]
Rate : PG
Warning : รั่ว เสื่อม
Keyword/Idea : คอมพิวเตอร์







แกร๊กๆๆ


เสียงแป้นพิมพ์ของเครื่องคอมพิวเตอร์ดังภายในห้องทำงานส่วนตัว
เด็กหนุ่มผมสีส้มแว่นหนาเตอะกำลังนั่งอยู่ข้างหน้าจอมอนิเตอร์ สีหน้าดูเครียดกับสิ่งที่กำลังจดจ่อทำอยู่ในขณะนี้ ดวงตาสีเขียวอมเทาภายใต้แว่นปรือใกล้จะหลับดวงดำใต้ขอบตาบ่งบอกได้ว่าเจ้าตัวไม่ได้นอนมาทั้งคืน มือข้างขวาคลิกเมาส์ส่วนอีกข้างคอยหยิบขนมจากถุงบนโต๊ะทำงานเข้าปากทีละชิ้นๆ เป็นแบบนี้มาตลอดจนเกือบ5วันเต็ม คนด้านนอกก็ไม่ได้มีใครใส่ใจเพราะมันเป็นเรื่องปกติที่ อิริเอะ โชอิจิ จะหมกตัวอยู่ในห้อง


“หายไปไหนแล้ว!?” เสียงชายหนุ่มเอ่ยขณะที่มือละจากการหยิบขนมเข้าปากไปควานหาหนังสือที่อดีตมันเคยวางใกล้ๆเครื่องซีพียู
สายตาคู่สีเทาเขียวต้องละออกจากจอเครื่องคอมพิวเตอร์เป็นครั้งแรกหลังจากระยะเวลานานที่มานั่งหน้าเครื่อง โชอิจิมีสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อยและจ้องตำแหน่งการวางของสิ่งของภายในห้องก่อนที่จะพบว่า..

มันคลาดเคลื่อนจากเดิมและบางอย่างก็ไม่ได้อยู่ที่ตำแหน่งเดิมหนำซ้ำยังหายไปอีกด้วย
ต้องมีใครเข้ามายุ่งกับของในห้องเขาแน่ๆ
ก่อนที่จะได้คาดเดาไปต่างๆนานาหน้าจอในคอมก็ปรากฏสายเรียกเข้าขึ้นมา
พร้อมกับเสียงที่คุ้นเคย

“ไงโชจัง~” ภาพบนหน้าจอมีร่างของชายผมสีขาวเหมือนหิมะกำลังส่งยิ้มให้เหมือนเช่นทุกๆครั้ง

เบียคุรัน..

“มีอะไรหรอครับ คุณเบียคุรัน” โชอิจิหมุนเก้าอี้กลับไปให้หันเข้าไปหาหน้าจอ

“เห็นคนในหน่วยโชจังบอกว่าโชจังไม่ยอมออกมาข้างนอกตั้ง 5 วันแล้ว ก็เลยมาเช็คดูว่ายังอยู่ดีรึเปล่านะ ฮ่ะๆ”

“ยังอยู่สบายดีครับ...คือ..คือผมกำลังยุ่งน่ะครับขอตัวไปทำธุระก่อนนะครับ”

“แต่โชจะ..” โชอิจิรีบกดตัดสายทันทีโดยไม่รอให้อีกฝ่ายพูดประโยคต่อไปให้เสร็จ..
หลังจากเหตุการณ์นั้น โชอิจิก็จัดการปรับการตั้งค่าให้ปฏิเสธสายเรียกเข้าทุกสายพร้อมทั้งปิดมือถือ
แต่เมื่อเปิดจอหน้าเก่าขึ้นมา..

[Game Over]




“อ๊ากกกกกกกกกก อะไรกันเนี่ย!!!” เด็กหนุ่มใส่แว่นตะโกนขึ้นอย่างหัวเสีย ไอ้บ้าเบียคุรัน!!!




เป็นวันที่ 6 ที่ไม่มีใครเห็นหัวหน้าประจำหน่วยของตนออกมาจากห้อง

[chapter 99….clear]

แกร๊กๆ

[last chapter]

“ในที่สุด..” โชอิจิถอนหายใจเฮือกใหญ่หลังจากที่ทนนั่งอยู่หน้าคอมมานาน


หวอ หวอ หวอ
สัญญาณเตือนดังขึ้นก่อนที่ไฟทั้งอาคารจะดับวูบลง
รวมถึงคอมพิวเตอร์เองก็ด้วย..


“นี่มันอะไรกัน!!!!!!!” เป็นอีกครั้งที่โชอิจิลุกขึ้นจากเก้าอี้หลังจากไฟดับเป็นรอบที่ 51 หลังจากที่เขาเอาแต่หมกตัวนั่งหน้าคอมอยู่ในห้อง ทำไมมันต้องประจวบเหมาะเจาะพอดีกับที่เขากำลังจะกดเซฟด้วย!! เป็นแบบนี้ตั้งหลายหนแล้วนะ


เสียงเปิดประตูออกมาจากห้องเรียกความสนใจให้กับผู้คนที่อยู่ด้านนอกเป็นอย่างมาก

ร่างหนุ่มแว่นผมส้มเดินออกมา

“ทำไมไฟมันดับหลายรอบแบบนี้” เสียงตะโกนขึ้นถามอย่างร้อนรนและหัวเสีย

“คือ.ท่านโชอิจิ..พอดีว่าคุณแกรมม่าเขากำลังลองอาวุธใหม่อยู่น่ะค่ะ” หนึ่งในกองกำลังเจ๊ดำหน้าเหมือนกันพูดขึ้น

“แล้วทำไมไฟถึงต้องมาดับในห้องฉันด้วย!!” หัวหน้าหน่วยดูอารมณ์เสียมากจนเหล่าเชคเบลโล่ถึงกับอึ้งเพราะไม่นึกว่าคนอย่างโชอิจิจะโมโหแล้วโกรธรำคาญหงุดหงิดคนได้น่ากลัวขนาดนี้

“คือ..คุณแกรมม่าเขาไปทดลองใกล้ๆกับเครื่องจ่ายไฟของอาคารเราน่ะค่ะ”

“ไอ้บ้าหน้าเถื่อนหัวทองไม่เข้ากับหน้านั่นมันไม่มีที่ไปรึไง!!!!!!”


ปัง!
เสียงทุบโต๊ะดังขึ้นอย่างแรง โชอิจิเริ่มทนไม่ไหวกับความเอาแต่ใจและการไม่รู้จักกาลเทศะสถานที่ของเจ้าพวกหน่วยเถื่อนปลายแถว

“ใจเย็นน่าโชจัง” เสียงพูดขึ้นอย่างใจเย็นดังมาจาผู้ที่เข้ามาใหม่

“ท่านเบียคุรัน!!” เจ๊ดำทั้งหลายในห้องพูดขึ้นพร้อมกัน

“ม-มาทำอะไรที่นี่ครับ คุณเบียคุรัน?” โชอิจิว่าพลางหันไปมอง
บินมาจากอิตาลีมาที่ญี่ปุ่น..คงไม่ใช่เรื่องเล็กๆแน่

“เห็นโชจังตัดสายทิ้งปิดโทรศัพท์แถมติดต่อไม่ได้เลยเป็นห่วงน่ะ” เป็นห่วง?

คนผมสีหิมะเดินแบบเนียนๆไปใกล้ๆห้องนอนของโชอิจิ

“คุณเบียคุรันจะเข้าไปในห้องผมทำไมครับ”

“แค่อยากรู้ว่ามีอะไรในห้องน่ะถึงเก็บตัวอยู่ได้เกือบอาทิตย์..” ก่อนจะเปิดประตูเข้าไปก็ถูกร่างขอบหนุ่มแว่นนามโชอิจิกระแทกตัวปิดประตูกลับไปแบบเดิม

“มันไม่มีอะไรหรอกครับคุณเบียคุรัน”

ยิ่งน่าสงสัย..

“ถ้างั้นฉันขอตัวไปห้องน้ำก่อนแล้วกัน” เบีนคุรันว่าพลางเดินตรงไปที่ห้องน้ำ

เมื่อร่างสูงห่างจากระยะสายตาไปแล้ว โชอิจิจังหันไปสั่งลูกน้อง

“ห้ามให้ใครเข้ามาในห้องฉัน!!”

ว่าเสร็จเจ้าของห้องก็เดินกลับเข้าไปอีกครั้งและล็อคประตู



ไม่ต้องสงสัย อิริเอะ โชอิจิกลับมานั่งหน้าคอมตามเดิม
มือเลื่อนไปกดปุ่มเปิดโปรแกรมขึ้นอีกครั้ง

[Chapter 99]

นี่ต้องมาเริ่มด่านนี้อีกรอบงั้นหรอ!!

แกร๊กๆๆๆๆๆๆๆๆ
คล้ายกับว่ากำลังกระแทกแป้นพิมพ์ด้วยความโมโหเวลาเครื่องค้าง
ใบหน้าของเด็กแว่นโอตาคุเริ่มเลื่อนไปชิดจอคอม และระหว่างที่กำลังคลิกเมาส์อยู่นั่นเอง

“โชจัง~” เบียคุรันพุ่งพรวดเข้ามาในห้องจากมุมใดไม่ทราบเข้ามารวบกอดตัวโชอิจิพร้อมทั้งเก้าอี้ไว้

เพิ่งสั่งไปว่าห้ามให้ใครเข้ามา..
และ..

ตูม..
เสียงดังมาจากลำโพงคอม

[Game Over]

“คุณเบียคุรัน!!!!”

“ที่แท้มันแต่นั่งเล่นเกมอยู่รึเนี่ย” ยังคงไม่ได้รู้สึกถึงสิ่งที่ตัวเองทำไปเมื่อครู่นี้ ชายผมขาวหน้าด้านเนียนแหลแรดได้อีกกำลังยิ้มพูดอย่างปกติ

“คุณเบียคุรัน..”

“อย่าโกรธสิโชจัง.. เดี๋ยวเล่นใหม่ก็ได้นี่นา...”

“ด่านนั้นผมเล่นมาตั้ง4วันนะครับ!!!!”

“เดี๋ยวฉันเล่นให้น่า~” ไม่ต้องรอคำอนุญาต เบียคุรันรีบดันตัวโชอิจิลุกจากเก้าอี้แล้วนั่งแทนก่อนที่จะกดเริ่มเกม

“เอ่อ..โชจัง..”

“ครับ???”

“มันเล่นยังไงอะ”
คนถูกถามถึงกับกุมขมับ
เล่นไม่เป็นแล้วยังมาเสนอหน้าอีก


“ไม่ไม่ ไม่ใช่ปุ่มนั้น!!!”


‘format save’


สติการรับรู้นึกคิดทุกอย่างของโชอิจิกำลังถูกทำลายหายไป..
ใจที่กำลังเต้นตกหล่นไปอยู่ที่เท้าโดยอัตโนมัติ...

ไอ้บ้านี่มันเป็นหัวหน้าแก๊งจริงๆเรอะ!!!!!!

“อะ..เอ่อ...” เบียคุรันเริ่มหน้าซีดก่อนที่จะรีบจรลีวิ่งออกไปจากห้อง

6วัน..
สูญเปล่า..

“อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก”

โป้ก
หัวหน้าหน่วยใส่แว่นผมส้มกำลังเขาศีรษะตัวเองโขกกับจอคอมพิวเตอร์



ผ่านไป 1ชม. 51นาที

“โชจัง..เลิกโกรธเค้าได้แล้วน้า~” เสียงอ้อนออกแนวปัญญาอ่อนดีงมาจากเสือขาวที่นอนนี้กลายเป็นแมวน้อยสีขาวขี้อ้อน

“....” โชอิจิกำลังใส่หูฟังสีส้มอ่อนฟังเพลงไม่ได้สนใจเสียงรบกวนจากคนข้างๆเลยแม้แต่น้อย ในมือกำลังถือเครื่องPSPเล่นอย่างไม่ลืมหูลืมตา





ผ่านไปอีก 1 ชม. 51นาที

“ดีกันน้า น้า น้าน้า”

โชอิจิกำลังนั่งอ่านการ์ตูน..



ผ่านต่อไปอีก 3 ชม.

“โชจังไม่รักเค้าแล้วหรอ แง..........”

คราวนี้โชอิจิทนนั่งอยู่ไม่ไหวจึงเดินไปเล่นเครื่อง PS3 หน้าโทรทัศน์แทน


“โชจังเห็นเกมสำคัญกว่าฉันสินะ!!”
เสียงพูดแบบประชดด้วยความน้อยใจดังขึ้น จนโชอิจิที่เริ่มรำคาญหันไปมองร่างสูงที่ยืนกระทืบเท้าเหมือนเด็กไม่ได้ของเล่น หลังจากนั้นเบียคุรันก็นั่งเงียบไป



แต่คงเงียบได้ไม่นาน...



“นี่โชจัง~ เครื่องที่วางอยู่บนโต๊ะนี่มันอะไรหรอ”

“โชจัง~ ฉันลืมเอาถุงมาร์ชเมลโลมาด้วย ไปซ้อให้หน่อยได้ม้า”

“โชจัง สอนเล่นเกมนี้ทีสิ”

และอีกสารพัดโชจังที่เบียกมันจะคิดได้..


เฮ้อ..
สุดท้ายก็ต้องยอมสินะ

“..ผมหายงอนแล้วล่ะครับ..”
โชอิจิพูดอย่างยอมแพ้ลูกตื๊อของเบียคุรัน

“เอ๋? โชจังกับฉันทะเลาะกันตอนไหนไม่เห็นรู้เรื่องเลย..”

ป้าด.. ใจเย็นไว้..
โชอิจิเดินไปเปิดตู้เย็นก่อนที่จะหยิบถุงใส่มาร์ชเมลโล่ออกมาแล้วโยนให้เบียคุรัน


“โชจังน่ารักที่สุดเลย~” เบียคุรันกระโดเข้ามากอดจนแน่นแทบเกือบขาดอากาศหายใจ

หลังจากนั้นเบียคุรันก็บินกลับไปฐานใหญ่ที่อิตาลี..

ไอ้บ้านั่นตกลงมันแค่จะมาป่วนแล้วเอามาร์ชเมลโล่กลับไปใช่มั้ย..


โชอิจิกลับเข้ามาใช้ชีวิตอย่างสงบสุขอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ในห้องตัวเองอีกครั้ง...
แต่ปรากฏว่า..

คอมพิวเตอร์ตูหายไปไหน!!!!!!


แจกัน
แผ่นเสียง
การ์ตูน
PSP
PS3
ไปหมด!!


‘ถ้าหมายถึงของพวกนั้นแล้วล่ะก็..พวกเราเห็นคุณเบียคุรันขนใส่ถุงเอาไปด้วยน่ะค่ะ’

หมายความว่า..
ตั้งแต่คราวที่แล้วที่มันมาแล้วของในห้องถูกย้ายแล้วหายไป..
ไอ้คุณท่านหัวท่านแก๊งสุดประเสริฐนั่นมันเอาไปงั้นเรอะ!!







เวลาเดียวกันที่อิตาลี..


ภายในห้องทำงานของเบียคุรัน

“เอ่อ..ทำไมท่านเบียคุรันไปญี่ปุ่นทีไรได้ของกลับมาเยอะทั้งนั้นเลยล่ะครับ”

เด็กหนุ่มผมสีดำสั้นในเครื่องแบบสีขาวของมีลฟิโอเล่ว่าพลางมองไปยังรอบๆห้องทำงาน..
กรอบรูป หนังสือเกม เครื่องเล่นแผ่นเสียง โมเดล ของตกแต่ง แจกัน PSP และอีกมากมาย.. แต่ที่เป็นจุดสนใจที่สุด..คงจะเป็นเครื่องคอมพิวเตอร์ที่เจ้าตัวถึงกับเอาวางใส่ไว้พร้อมเอากระจกแก้วมาครอบ

นี่ถ้าเป็นคนไม่รู้จักและไม่รู้ว่าเบียคุรันเป็นถึงบอสของแก๊งมีลฟิโอเล่แล้วล่ะก็..

คงจะคิดว่าเป็นไอ้โรคจิตที่คอยตามสโตรกและแอบจิ๊กของในห้องคนอื่นมาแน่ๆ....




-END-





เป็นฟิครีเควสที่ดองไว้ตั้งแต่เปิดเทอมใหม่ๆ..

เอามาลงแล้วนะ ปลาแมว!


ขอบคุณผู้อ่านทุกท่านด้วยขอรับ

เบียคุรัน....เหมือนเด็กน้อยเลยแฮะ ฟิคนี้

(แต่ก็น่ารักดี-สาวไหนเห็นคงอิจฉาโชอิจิชัวร์)

แอบสงสารโชอิจิแฮะ (โดนกวน+โดนยึดของเลย-ฮา)

รักโอนิที่สุดเล้ยยยย แฮ่ๆ =w=
สงสารโชจัง... โดนสตรอกกิ้งถึงที่ แถมโดนยึดของไปอีก 555

อิจฉาแฮะ มี PS3 ด้วย...

/me กอดๆ โอนิซัง ฮี่ๆ

น่ารักอ่ะ ป๋าเบียมันขี้อ้อนจิงๆเลย แถมยังเจ้าเล่ห์อีกตั้งหาก

สงสารโชจัง อุตสาห์เล่นมาตั้ง6วัน ไอคุณเบียทำเสียเรื่องเลย

ยังไม่พอ ไอคุณเบียดันเป็นสโตรกเกอร์ โชจัง

งานนี้ก้อซวยกันไป กร๊ากกกกก

กรี๊ดโฮกกกกกกก เสือขาวแมวเหมียว ป๋าเป็นแมวเหมียววววววววววววว
น่ารักอ่ะค่ะ นึกภาพป๋านอนหง่าว แต่ว่าร้องกวนโชจังอยู่เรื่อยๆออกชัดเจนมาก
ป๋าน่ารัก ป๋าน่ารัก ป๋าน่ารักอะไรอย่างนี้~~!! เป็นเราก็ยกให้หมดอ่ะค่ะ ป๋าจะเอาคอมเอาอะไรเอาไปเหอะ!!
น้องโชก็น่าร๊ากกกก เป็นหนุ่มน้อยเคร่งกับเกม โถ~~อตส่าห์พยายามมาตั้ง 6 วันนะโชจัง...

ที่ป๋ายกคอมโชไป สงสัยเพราะงอนที่เอาแต่เล่มเกมแหงเลยค่า~

ป๋าเบียน่ารัก....

สงสารโชจังล่ะ อุตส่าห์นั่งเล่น..

เล่นใหม่ละกันนะลูกนะ

โชอิจินี่โอตาคุของแท้เลยแฮะ

ป๋าเบียน่ารักมากค่าาาาา

ชอบจริงๆเลย เหมือนโสตรกเกอร์จริงๆนั่นแหละ

ไอที่ผ่านไป 1ชม.กับ 51 นาทีนี่แอบขนของคนเค้าอยู่ใช่มั๊ยเนี่ย

ร้ายจริงๆเลยพ่อกล้วยไม้

อึก! คึ..คึ..คึ..ค..คิ.คิ..คิกๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
ก๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
นั่งขำโชจัง...
กร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
เบียน่ารักมากกกกกกกกกกกกกก
กวนโชได้น่ารักได้ใจ>////<

กระโดดตะปบเบีย อร๊าย~ขอบ้างจิ ขอคอมเครื่องน้าน~
เบียน่ารัก-/////- แต่...โชน่ารักกว่า ลันล้า~

โอ้ววว ไม่อยากเชื่อ ป๋าเบียรั่วได้ขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย=[]=!!

โชจังก็บ้าเกมเหลือเกิน เอาเข้าไป เล่นมาตั้ง 6 วัน แล้วโดนฟอร์แมท....น่าเศร้านะเนี่ย= ="

ป๋าขี้อ้อนมาก แต่ก็เล่ห์ร้ายลึก 555555

แอบจิ๊กของไปหมกห้องเลยนะ กร้ากกกก


ตอนอ่านนี่นึกภาพโชจังออกเลยนะ (เพราะเราก็เคยเป็นแบบโชจัง เด๊ะๆ เวลาเซฟเกมหายหรือตายเพราะมีคนมายุ่งเนี่ย =w=")

เป็นโชตาคุเต็มขั้นเลยนะ หึหึ

น่ารักอ่ะ !!!!

*v*

โชน่ารักดีจังงง

ชอบตอนง้อนะคะ...

ป๋าเบียง้อน่ารักดีอ่ะ...

^______________^

ดีจังเลยยยย

ใกล้ปีใหม่ได้อ่านฟิคดีๆๆๆๆๆๆ

กร๊ากกกกกกกกกกก

เบีย...น่ารัก... เหมือนเด็กเลยอ่ะ

อิจฉาโชจังค่ะ!!

แต่ป๋าเป็นพวกโรคจิตชอบแอบจิ๊กของคนอื่นจริงเรอะ!! ภาพพจน์เสียหมด...

จะบอกว่าป๋ารั่วมันก็ใช่นะ

แต่ว่ามันน่ารักมากกว่า~>[]<

ป๋าขี้อ้อนนนน~. เหมือนกับเด็กเลย(>__<)b

นังโชก็โอตาคุสุดๆ=w=^^

ถ้าเป็นเจ้าชาย เจ้าชายจะฆ่ามัน ชิชิชิ
(เกมคือชีวิตของเจ้าชายรู้ป่าว)

เบล-เจ้าชายอยากเชือดตัวเองแล้วอ่ะ
ไอแอม-ไว้ชาติหน้านะตัวเอง
เบล-ไม่เอา เจ้าชายจะเชือดตัวเองแล้วน้า~(ควักมีด)
ไอแอม-แว้กกกกกกกกกกกกกกกก(เผ่นสิครับท่าน)
เบล-กลับมาให้เจ้าชายเชือดก่อน(ตามไป)