•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

เนื่องจากเกิดอาการโมโหใครบางคนมาคะ จึงได้มาระบายอารมณ์ใส่ฟิค

อย่าคาดหวังกับมันมากเลยนะคะ เพราะว่า โยโย่แต่งสด แล้วก็ใส่อคิติส่วนตัวลงไปมากมาย

ก็แหม พอเราโมโหใครก็ต้องระบายอารมณ์เนี่ยล่ะ หาคนระบายไม่ได้ ระบายใส่โชจังซะเลย // โอ๊ย ใครปกเก้าอี้มาเนี่ย

แต่สองคู่นี้มันเฉือนกันไม่ลงจริงๆนั่นแหล่ะคะ ไม่รู้จะเลือกคู่ราย เลยเลือมันอย่างนี้เลย กร๊ากกกกกก

โยโย่พอโมโหแล้วมาแต่งสด มันจะเน่าได้ทุกฟิค เพราะงั้น อย่าคาดหวังอะไรกับมันนะคะ

เพราะเน้นไปที่ระบายอารมณ์คะ เพื่อความสะจาย กร๊ากกกก แต่จบก็แฮปปี้นะคะ

-------------------------------------------------------------------------------------------------

ผมไม่น่าหลงเชื่อสัตว์ป่าตัวนั้นเลย แม้ภายนอกจะเป็นสีขาวบริสุทธิ์ แต่ภายในกลับเย็นชา ไร้ซึ่งหัวใจ ทำลายได้ทุกสิ่งเพื่อให้ได้มาซึ่งความต้องการของตัวเอง

แล้วหากขึ้นต้นด้วยเสือขาว สิ่งใดเล่าที่สามารถละลายเสือน้ำแข็งนี้ ให้กลายเป็นแสงแดดที่อบอุ่นได้

--------------------------------------------------------------------

“อ๊ะ ...... อา .อ๊ะ.....”

“เลโอ...คุง”

เสียงหวานผะแผ่วที่ไม่ว่าใครก็ต้องหลงใหล ไม่ว่าจะเป็นท่วงทำนองครางหวาน หรือเสียงบรรเลงของผู้กำชัย ย่อมมอบมาซึ่งความหฤรรษ์

ร่างสองร่างกอดเกี่ยวกัน แม้ไร้ซึ่งแสงไฟ แต่ก็ยังมีแสงจันทร์สุกสว่างเป็นเงา ทำนองเพลงรักที่กำลังดำเนินและทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อย ไม่ว่าใครก็ไม่สามารถหยุดมันไว้ได้อีกแล้ว

“อ๊ะ .... อ๊า.....”

แม้ว่าผมจะรู้ดีแค่ไหน ว่าคุณเบียคุรันเป็นคนที่ไม่แคร์ใครอยู่แล้ว ต่อให้คิดแค่ว่าแค่อยากเล่นสนุกกับความรู้สึกผม แต่ถ้ารักมุคุโร่ก็ช่วยอย่ามาพูดจาให้ความหวังผมอีกเลย

ถ้าชอบมุคุโร่คุงแล้วอย่ามาบอกรักผม

ผมดีใจมากที่คนที่คุณอ่อนโยนมีแค่ผมคนเดียว ดีใจเหลือเกินที่เรียกชื่อผมด้วยชื่อเล่นคนเดียว (ถึงจะตามด้วยจังก็เถอะ)

แต่มาให้ความหวังโง่ๆแบบนี้ มันทำให้ผมเจ็บแค่ไหน คุณรู้มั้ย คุณเบียคุรัน

---------------------------------------------------------------------
“โชจ๊างงงงงงง~”

เสียงคุ้นเคย ที่ผมได้ยินจนชินหูดั่งทุกวัน ไม่รู้ทำไม พอนั่งทำงานก็จะมีผู้ชายผมขาวเข้ามาสวมกอดผมจากทางด้านหลังทุกครั้ง จนกลายเป็นเรื่องธรรมดาไปตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้ จนผม รู้สึกถึงความขี้เล่นของคนกอด

คนขี้เล่น

ที่ไม่แคร์ใคร

“คุณเบียคุรันครับ ผมขอย้ายไปที่ญี่ปุ่นนะครับ”

ผมเบี่ยงตัวไปมองเขาโดยตรงโดยไม่สนใจการตะกองกอดผมของคนตรงหน้า

“เอ๋!!!!!!!”

แม้จะทำเสียงตกใจก็ยังดูเป็นเสียงที่หลอกลวง ทำไมล่ะ เรื่องแค่นี้โกหกให้มันเนียนๆหน่อยไม่ได้รึไงนะ

ผมไม่รู้หรอกว่าหลังจากนั้นคุณเบียคุรันบ่นอะไรผมบ้าง แต่ที่รู้ๆคือผมไม่ทางกลับมาที่นี่อีกแล้ว ให้กลับมาหาคนนี้อีกน่ะหรือ ไม่มีทาง!!!

--------------------------------------------------------------------

โชจังอ่า โกธรเค้าหรอ เค้าขอโทด นี่ๆๆ โกธรไรเค้าหรอ

โชจัง อย่าเมินแบบนั้นซิ มามะเดี๋ยวกอดให้หายคิดถึงเลย

และอีกสารพัดคำพูดมากมายที่ลั่นออกมาจากปากนั่น ไอ้ปากที่เคยพร่ำนักพร่ำหนาว่ารักผม ทั้งๆที่เมื่อก่อนบอกรักจนกลายเป็นคำทักทายตอนเช้าไปแล้ว แต่ตั้งแต่มุคุโร่คุงปลอมมาเป็นเลโอ

คุณเบียคุรัน.......

ก็ดูเหมือนจะถูกใจ

ใช่ซิ ผมไม่ได้มีเสน่ห์ ไม่ได้น่ารัก ไม่ได้สวย ไม่ได้มีอะไรดึงดูดให้คนรอบข้างสนใจแบบมุคุโร่คุงอยู่แล้วนี่ มันเป็นแบบนี้ตั้งแต่เด็กจนกลายเป็นเรื่องที่ชินชาไปแล้ว

ทั้งๆที่น่าจะชินชา.....

แต่มันกลับเจ็บลึกๆ..........

ผมก็เข้าใจว่าท่านเบียคุรัน ขี้เบื่อ และไม่แคร์ใคร แต่เขาจะรู้มั้ยว่าทุกครั้งที่เคยถูกบอกว่ารักนั้นเราจะใจเต้นทุกครั้ง ไม่ว่าจะเป็นครั้งที่ล้านหรือเท่าไหร่ เราก็ยังคงใจสั่นไม่เปลี่ยนแปลง

แต่คำนั้นคงไม่ได้มีไว้เพื่อผมอีกแล้วล่ะ

ผมจะไปที่ญี่ปุ่น ไม่รู้ว่าแบบนี้เป็นวิธีที่ดีแล้วแน่รึเปล่าที่ให้สองคนนั้นอยู่ด้วยกัน แต่ถึงผมจะอยู่ด้วยยังไง สิ่งที่บอกว่าคนเบียคุรันชอบมุคุโร่ก็ไม่มีวันเปลี่ยนแปลง ผมคงไม่โง่พอจะอยู่ที่นี่เพื่อเห็นภาพตำตาหรือฟังเสียงบาดหูของสองคนนั้นหรอก

“เรานี่ ไม่น่าหวังอะไรมากกับคนๆนั้นเลย เฮ้อ ให้ตายซิ”

ทั้งๆที่รู้อยู่แก่ใจแล้วแท้ๆ ว่าเขาคนนั้นต้องหลอกเราเล่นแน่ แต่ไม่รู้ ทำไมเรายังคาดหวัง

ให้ซักวันคำพูดนั้น มันเป็นความจริง

แม้ว่ามันจะเป็นไปไม่ได้ แต่ถึงอย่างนั้น ผมก็ยังคงหวัง เพราะอย่างนั้นถึงได้ต้องมานั่งเจ็บแบบนี้ ทั้งๆที่ผมยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าคุณมุคุโร่ กับ คุณเบียคุรันสนิทกันได้ยังไง แต่ในเมื่อมันเป็นแบบนั้นไปแล้ว มันก็

ช่วยไม่ได้นี่นะ............

“......ฮึก.....”

เสียงสะอื้นไห้บนเตียงนอนที่น่าอับอายนั่น ผมไม่คิดจะหยุดมันหรอก เพราะยังไงนี่ก็เป็นเวลาพักผ่อนของผม ไม่มีทางที่ใครจะเข้ามาได้

แล้วก็ไม่มีทางที่ใครจะได้ยินด้วย

ร้องไห้แบบนี้ล่ะดีแล้ว เพราะยังไงพรุ่งนี้ผมก็จะไปญี่ปุ่นแล้ว ไม่อยู่มันหรอก ขืนอยู่ไปก็เกะกะเขาเปล่าๆ

“ชิ...ขี้โกง....ชะมัด” ผมขดตัวอยู่ที่หัวเตียง ปล่อยให้น้ำตาไหลเป็นสาย “....ทั้งๆที่ผม....ร้องไห้ขนาดแท้ๆ.....แต่ผมไม่ยักกะเห็นน้ำตาคุณซักแอะ....จะจากกันทั้งที....แหลบีบน้ำตาหน่อยก็ไม่ได้นะ....”


ผมนั่งบ่นพร่ำกึ่งหัวเราะเพ้อ คำพูดติดตลกของผม แต่ในใจผมกลับไม่ได้คิดแบบนี้ด้วยยิ่งตอกย้ำให้รู้ว่ารักคุณเบียคุรันเข้าให้แล้ว

รักจนโงหัวไม่ขึ้นแล้วด้วย

ขืนถลำลึกหว่านี้ ผมคงต้องโดนฉีกกระชากความรู้สึกจนไม่สามารถทำงานให้วองโกเล่รุ่นที่สิบได้บรรลุเป้าหมายแน่


ผมนอนขดอยู่บนเตียงแล้วพยายามลืมหน้าของคนที่เคยพล่ำเสมอว่ารัก

ขอวันเดียว

ขออ่อนแอวันเดียว คงไม่มีใครว่าอะไรหรอกนะ

มือเล็กของผมเลื่อนไปกุมบริเวณหน้าอกที่มันรู้สึกเจ็บจนบอกไม่ถูก

ทำไมมันถึงเจ็บแปล๊บอย่างนี้นะ เจ็บจนคิดว่าถ้าตายไปเลยจะสบายกว่า เล็บผมพยายามสร้างความเจ็บปวดไปตามแขนจนเลือดไหลออกมาอย่างไม่น่าจะหยุดง่ายๆ แต่ทำไมมันกลับไม่รู้สึกเจ็บเท่าตรงที่ก้อนเนื้อเล็กๆที่กันนะ

น้ำตาผมยังคงไหลเป็นสายอย่างไม่สามารถหยุดได้อีกแล้วไม่ใช่เพราะเลือด หรือเพราะเจ็บหน้าอก แต่เป็นเพราะถูกความเชื่อใจนั่นหักหลังอย่างร้ายกาจ ถ้า หากว่าโลกนี้แหลกสลายไปมันคงจะดีกว่า

ใช่

ให้มันดับสูญไปเลย ไม่ต้องเหลือใคร ไม่เหลือทั้งเสือน้ำแข็ง มุคุโร่ รุ่นที่สิบ และ ผม


ผมไม่อยากคิดหรอกนะว่าเลโอคุงอาสารับงานนี้มาเพราะว่าถูกใจคุณเบียคุรันแล้วก็กำลังเกลียดขี้หน้าผม แต่ยังไงผมก็อดคิดไม่ได้เสียที เพราะทั้งการกระทำ หรือการแสดงท่าทางทุกอย่างมันฟ้องออกมาให้เห็น

มุคุโร่คุง

มีใจให้กับคุณเบียคุรันอยู่ก่อนแล้ว

และทั้งสองคน

ก็ใจตรงกันแบบบังเอิญ...........

สุดท้าย ผมที่มักโดนบอกรักจนเหมือนอรุณสวัสดิ์ก็กลายมาเป็นแค่หมาหัวเน่าที่ไว้ให้เขาใช้เล่นสนุกแล้วทิ้งเท่านั้นเอง

ใช่มั้ย

คุณเบียคุรัน................










คุณเบียคุรันไม่ได้มาส่งผม เขาเพียงแต่โทรศัพท์มาด้วยเสียงแย้มสดใสกว่าทุกครั้ง และกำหนดระยะเวลาที่ยาวที่สุดเท่าที่จะทำได้ของเจ้าตัวโดยอ้างว่าเพราะคนทางนั้นไม่ว่าง

มันก็แหงล่ะ ก็ผมน่ะมันเป็นตัวขัดความสุขของท่านเบียคุรันนี่นา พอมีผมอยู่ ก็ไม่สามารถอยู่กับเลโอคุงได้ทั้งวัน ไม่สามารถพลอดคำบอกรักกันได้ ไม่สามารถสัมผัสกันได้ ก็ผมมันเป็นมารผจญคความสุขนี่นะ อยู่ไปก็เกะกะลูกตา

สู้ปล่อยให้ไปตายที่สมรภูมินั่นเลยดีกว่า ซินะ.............


แต่ยังไง สำหรับผม ขอแค่ได้ยินคำบอกรักนั่นทุกวัน แม้จะเป็นแค่คำหลอกๆ มันก็ทำให้ผมกล้าทิ้งชีวิตที่ไร้ค่าที่ไม่มีใครอยากได้นั่นแล้ว ขอแค่ได้มีช่วงเวลาที่เคยได้ยินคำบอกรักจากปากคุณ ขอแค่ได้เคยรักคุณ

แค่นี้

มันก็ทำให้ผมตายได้โดยไม่เสียดายสวะชีวิตนี่แล้วครับ



.......................................................................................
.............................................................................
..................................................................
........................................................
.................................................
......................................
...............................
......................
..............
........
...


Fin ^_^


จบแบบ Happy ending จริงๆด้วย เห็นมั้ยคะ โยโย่ไม่เคยโกหก // โอ๊ย คราวนี้ใครโยนรองเท้ามาเนี่ย โดนดั้ง ( แหมบๆ ) เราอีก

ขอตัว ( หนีรองเท้า ) ไปซ่อมดั้งก่อนนะคะ ขอบคุณผู้ที่สละเวลามาอ่าน bye!

อย่าทำร้ายตัวเองน้าโชจัง >< เลโอคุงก็แค่แรดนิดเดียวเอง กรี๊ด ๆ

shey บ้าไปแล้วเพราะงานรุมเร้า กระเสือกกระสนมาหา 10069 แฮ่ ๆ ๆ ๆ

พอจะเข้าใจอารมณ์ที่ว่าให้เลือดไหลยังดีกว่าเจ็บหัวใจค่ะ มันทรมานมาก ๆ บรรยายความรู้สึกแบบนั้นออกมาได้ดีมากเลย

(เป็นเพราะระบายอารมณ์ออกมาด้วยหรือเปล่าคะ)

อ่า.. แต่ shey คิดว่าความเจ็บปวดเป็นเครื่องพิสูจน์ว่าเรายังมีความรู้สึกเหมือนมนุษย์ทั่วไปค่ะ

ถึงจะรู้สึกว่าลอยเคว้งคว้างอยู่บ้างแต่สุดท้าย shey คิดว่าเราก็จะไขว่คว้าหาความสุขที่ติดพ่วงด้วยความเจ็บปวดเข้ามาหาตัวเองอยู่ดี

เพราะฉะนั้นก็สู้ ๆ นะโชจัง!! (ยัยนี่เพี้ยนไปไกล)

โอ้ย...สงสารโชจัง
ดูท่าจะเครียดจริงๆ นะเนี้ย...
เพราะทำเอาโชจังน่าสงสารไปเลย

ทำใจเย็นๆ ร่มๆ นะ

โกรธใครบางคนก็อย่ามาระบายอารมกธโชจังจิT^T

...........

...............

หนีไปแอบอิงประแจแทนดีมั้ยโชจัง แม่หนับหนุน
(ถังเบีย-ไหงแม่เป็นงี้ง่า~)

อึก..
โชจังน่าสงสาร!! T[]T

//ตบตีมุ

โชจังน่าสงสาร //ตบตีป๋าเบีย ช่างเลวได้ใจ

สู้ๆทั้งโชจังทั้งคนเขียนเลยน้า ^^

สนับสนุนประแจโชอย่างเป็นทางการ.....*โดนแฟนๆโชประแจตบตี "อย่าสลับบนล่างเค้านะ!!"*
เลโอไม่แร่ดน้า~
แต่อิมุแร่แถแหลเจ้าค่า~~!! *โดนแฟนๆมุตบตี*

หว๋าย....หนีดีกว่า >_<"

^
^
^
ไม่เป็นไรค่ะ!! เพราะอิชั้นก็สนับสนุนประแจโช!! *แท็คๆ* โชจังอ้ะTT_TT

น่าสงสารเกินไปแล้วนะ!! จากที่รักอยู่แล้วเดี๋ยวโคชิก็รักมากขึ้นหรอก!!

โอ้กกกกกกกก(<<เสียงอาเจียนปริศนาของชาวบ้านเค้า ที่ทนความเสี่ยวของโคชิไม่ไหว...)

*กระทืบมาชเมลโล่* ปําเบียบาก๊า!!! TTATT มาทำอย่างงี้ได้ไง!!

*ปาดน้ำตา* สู้เค้านะโชจังกับโยโย่ซัง m(>o<)m

ฮึกๆเศร้าาาาาา

อิถังเบียทำอย่า้งนี้ได้ไงๆๆ โชจังหนีไปเลยลูก

หนีไปแล้วกิ๊๊๊๊กกับใครดีวะ บาจิลเหรอ (ง่า ก็คิดไม่ออกนี่ว่าใครว่าง - - เอาโคจังเลยมิ - -*)