•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•
http://reborntfc.freeforums.org/

(Angst AU) Bloody Swallows 13 THE END (D80/3380) 25/09
http://reborntfc.freeforums.org/angst-au-bloody-swallows-13-the-end-d80-3380-25-09-t2787-15.html		 Page 2 of 12
Author:  dearchan [ 15 Aug 2008, 22:43 ]
Post subject: 
แหม~~~
หลังจากเทศกาลเมะเลว เทศกาลลุงๆ
คราวนี้เป็นเทศกาลยามะเกะสินะคะ (กร๊ากกกกกกกกกก)

อ่านแล้วอิเอดูเล้วววเลวววว~~
คิกคิก
(แอบถูกใจสินะชั้น 55555)
Author:  chomexchome [ 16 Aug 2008, 01:56 ]
Post subject: 
อยากให้เจ๊นอยอย่างนี้อีกสักปีสองปี คิคิคิ โฮวกกกกกกกกกกกกกกกกก สะท้านทรวงงงงงงง กร๊าซซซซซซซซซซ เค้าล่ะชอบแบบนี้ชิบเป๋งเลยเจ๊-------!!!!!

,,>[]<,,

แบบว่าไม่ไหวแหล่วววววว ใครว่าแรงฟร้าาาาาาาาาา มันต้องสะท้านกว่านี้ เช่น ยามะโกรธขนาดนี้ เพราะพ่อยามะมีอะไรกะสึนะหรือโกคู้ววววววววว กร๊าซซซซซซซซซซซซ มันต้องแบบนั้นต่อไปเซ่------!!!!!! >///////< รักต่างรุ่นช่างระทึกใจ ยิ่งต้องห้ามเท่าไหร่ยิ่งน่าลิ้มลอง โฮวกกกกกกกกกกกกกกก นอยไปเลยเจ๊!!!! นอย-ไป-เลย!!!!!

แต่งเอามาลงต่อโดยไว----~

เลิฟเจ๊ จุ๊บๆ ,,>3<,,

ปล.ว่าแต่ชื่อเรื่องมันน่าชวนให้คิดว่า ทุกอย่างเป็นความฝัน...ชะมัด... - - คงไม่มีหักมุมเช่นว่า ยามะสะดุ้งตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าทุกอย่างเป็นแค่ฝันไป เหมือนตอนจบของโดเรม่อนหรอกนะเจ๊ =.=
Author:  sknurtgpokg [ 16 Aug 2008, 14:23 ]
Post subject: 
อะ อ่ะ อ๊า พี่รัก นอยของพี่มันที่สุดถึงที่สุดของที่สุดสิ่งน่ะค่ะ
เสะโครตเสะก็เคะได้ เรท ส.ย.อ. ชั่งตามมาหลอกหลอน
เล่นงี้กลางวันที่ฝนตกกลางถนน หนาฉาบด้วยซีเมน์หรือไงเพ่
โฮกกกกกกกก!!! รับได้ และเอาอีก!!!!
Author:  Blizzard [ 16 Aug 2008, 15:24 ]
Post subject: 
เลือดพุ่งเลยอ่ะ คุณพี่เจ้าคะ อัพๆๆนะคะ กรี๊ดดดดด
Author:  crusifer [ 16 Aug 2008, 18:46 ]
Post subject: 
หุๆๆๆ แอบหลงรัก 80เคะอย่างบอกไม่ถูก

ความจริงพ่อคุณเองก็เหมาะจะเป็นเกะแบบดาร์กๆเนอะ... แบบเด็กมีปัญหาเช่นนี้ยิ่งสุดยอดดดดด
Author:  ruk21us [ 16 Aug 2008, 20:09 ]
Post subject: 
ยังนอยอย่างต่อเนื่อง ฟิคบ้ายังดำเนินต่อไป


คำขอร้องคงมีเพียงคำเดียว....อายุไม่ถึง อย่าอ่านนะเจ้าค่ะ แต่ถ้าอ่านแล้ว ห้ามโวยเน่อ!

อ้อ ยามาโมโตะ สึโยชิ คือชื่อของคุณพ่อยามาโมโตะ ทาเคชิ นะเจ้าคะ


พร้อมกับความนอยแล้ว เชิญเจ้าค่ะ


........................................................................


Part 2 Crazy Boy Under the Sky


โลกใบนี้ไร้ซึ่งความยุติธรรม มันไม่เคยมีอยู่จริง คนชั่วมากมายเสวยสุขได้ดี คนดีมากมายฉิบหายพ่ายพัง มันจะมีอะไรไปมากกว่านั้น ความคิดง่ายๆของสิ่งมีชีวิตที่เรียกตัวเองว่ามนุษย์......ความคิดที่ชั่วร้ายเกินการประมาณ เลวทราม ต่ำช้า และ....
[align=center]
เอาแต่ได้

................................................[/align]


ใช่สินะหากว่าเฝ้าทะนุถนอมทำดีมอบให้ แต่ผลสุดท้ายไม่ได้แม้ความเห็นใจกลับคืน จะเทิดทูนไปทำไม จะเว้าวอนไปถึงเมื่อไหร่ ฉีกกระชากลงมา เหยียบย่ำในจมดิน จ่อมจมในความโสโครกสกปรกจนถอนตัวไม่ขึ้น และเป็น.....เพียงของเล่นชิ้นหนึ่ง


[align=center]
เธอที่ข้างเคียงฉัน


เธอที่เป็นของฉัน


เธอที่ฉันกกกกอด


เธอที่ฉันเหยียบย่ำ


เธอที่ฉันย่ำยี


ฉัน


รักเธอ[/align]



เด็กหนุ่มคนหนึ่งยืนมองท้องฟ้ามืดครึ้มที่สายฟ้าฟาดเปรี้ยงลงมาสนั่นหวั่นไหว สายฝนที่ชะล้างกลิ่นเลือด แต่ก็นำพาความตายและความวอดวายพินาศพัง มือทั้งสองยังติดเขม่าปืนจากการปฏิบัติภารกิจ แต่ความรู้สึกมากมายมันโหมพายิ่งกว่า มือใหญ่ทุบลงที่กริ่งหน้าบ้านและค้างไว้เนิ่นนานเจตนารบกวนเจ้าของบ้านที่ควรจะพักผ่อนอยู่ในยามค่ำคืน ออกมาสิ ออกมาให้เห็นหน้า ออกมาให้ได้เชยชมให้สมอารมณ์หมาย

“ ไม่มีใครอยู่ในนั้นหรอกนะ อิเอมิทสึ” เสียงเด็กหนุ่มอีกคนดังมาจากด้านหลังพร้อมร่มคันใหญ่ที่หยิบยื่นกำบังฝนให้กับเพื่อนสนิท

“ นึกว่าดื่มเหล้ามงคลเมาหลับไปแล้วซะอีกนะ สึโยชิคุง...” อิเอมิทสึตอบ ยามที่เหลียวหลังกลับมามองคนตรงหน้า ความรู้สึกก็ล้นปรี่ขึ้นมาอีก เส้นผมสีดำสนิท ดวงตาสีรัตติกาล ริมฝีปากบาง และร่างกายในชุดยคาตะสีน้ำเงินเข้มที่เขาหลงใหลมาเนิ่นนาน กลิ่นสายฝนที่ติดกายมาเสมอ กลิ่นหอมของพิรุณที่อาบคาวเลือดพิสุทธิ์สีแดงชาด น่าลุ่มหลง กระตุ้นตัณหาให้ได้ทุกครั้งที่เฝ้ามอง มันควรเป็นของเขา มีแต่เขาที่มองได้ มีแต่เขาที่สัมผัสได้ ของๆเขา ของๆเขาคนเดียว

“ ซายาโกะตายแล้ว” สึโยชิตอบในขณะที่มือขวากำด้ามดาบไม้ไผ่ มือซ้ายจับคันร่ม เนื้อตัวเสื้อผ้าเปียกปอนขะมุกขะมอม แต่เหนืออื่นใด น้ำตา..มันพาลไหลลงมาจนอาบใบหน้า สายฝนเป็นพยาน วรุณนำพาความโศกเศร้าและคลั่งแค้น หักหลัง ทำร้ายน้ำใจ เหยียบย่ำให้แหลกสลาย “ นี่ฉัน เป็นเพื่อนนายมาถึงตอนนี้ได้ยังไงกัน”

“ รู้แล้วงั้นรึ ใครดันปากโป้งล่ะนี่” ว่าพลางค่อยๆก้าวเดินเข้ามาแนบชิดใกล้อีกฝ่าย เคยคิดที่จะถนอม เคยคิดที่จะยกย่อง แต่....

[align=center]
ของที่ไม่ใช่ของของฉัน


จะเก็บถนอมไว้ทำไมกัน[/align]


“ ช่วยตอบฉันทีสิว่ามันไม่จริง.....” เด็กหนุ่มพึมพำออกมา ดวงตาสีดำสนิทเงยขึ้นสบดวงตาสีน้ำตาลเข้มที่เฉียบคมของเพื่อนสนิท พวกเขารู้จักกันมานาน กว่าสิบเจ็ดปีตั้งแต่จำความได้ ช่างเนิ่นนานพอที่จะเชื่อถือในมิตรภาพนิรันดร์ และความสัมพันธ์บริสุทธิ์ที่ไม่มีฐานันดรของผู้ดีกั้นขวาง แต่ภาพนั้นก็ไม่มีวันเป็นจริง อะไรที่เปลี่ยนไป ตัวแปรอะไรที่ผันแปรไป เป็นคนๆนี้ หรือว่าตัวเขาเอง

“ คนแรกเมื่อสามปีก่อน มิจิรุจัง เด็กนั่นเข้าใกล้นาย จับมือนาย” คำบอกเล่าที่เย็นชาเอื้อนเอ่ย ร่างสูงสง่าของอีกฝ่ายที่เขยิบเข้าใกล้ เสื้อสูทฝรั่งสีดำสนิทที่ทำให้คนตรงหน้าดูราวกับยมทูตแห่งความตาย “ ปีก่อน คุณซาโยะ รักแรกของนาย และ..อย่างที่นายรู้ ซายาโกะจัง ผู้หญิงที่นายสัญญาว่าจะแต่งงานด้วยไงล่ะ สึโยชิของฉัน” น้ำเสียงเล่นลิ้นหากแต่ดวงตานั้นเย็นชา มือขวายกขึ้นไล้ลูบเส้นผมสีดำตัดสั้นของอีกฝ่าย เพื่อนที่สนิทสนมกันมาตั้งแต่วัยเยาว์ หัดฆ่าคนมาด้วยกัน เติบโตมาด้วยกัน พวกเขาควรจะได้อยู่ร่วมกันตลอดไป ไม่แบ่งปันให้ใคร ไม่ให้เข้าใกล้ใคร นี่คือของๆเขา สมบัติล้ำค่า ที่จะเป็นของเขาเท่านั้น!

“ นาย.......ฆ่าทุกคน.....” สึโยชิมองตรงไปยังเพื่อนสนิทที่เอาแต่ฉีกยิ้ม ตนเองเผลอกัดเม้มริมฝีปากจนเลือดไหลซึม เจ็บปวด อึดอัด ไม่เข้าใจสาเหตุของการทรยศที่เลวทรามถึงเพียงนี้แม้แต่น้อย เพื่ออะไรกัน ชีวิตผู้หญิงบริสุทธิ์ คนสามคนที่เขารักและมีสัญญาผูกพันต่อกัน ทำไมกัน... “ ฉัน จะไม่พบนายอีก” ควรจะต้องทำยังไงถึงจะห้ามความรู้สึกชิงชังมากมายนี้ไว้ได้

[align=center]
ฆ่า


ฆ่า


ฆ่าให้ตาย![/align]


“ ไม่นึกอยากแก้แค้นรึไง” คำถามนั้นช่างตรงใจ อิเอมิทสึรู้ รู้สึกถึงรังสีฆ่าฟันที่แผ่ซ่านออกมา แต่เขาก็รู้ดีอีกเช่นกัน ยามาโมโตะ สึโยชิ ไม่มีทางจะทำร้ายเขาหรอก ความกตัญญูที่แสนดี....จะพาให้ตกนรกทั้งเป็น คิดเช่นนั้นแล้วก็ดึงมือที่กำดาบแน่นของอีกฝ่ายขึ้นจุมพิต มือที่หยาบกร้านของนักดาบ นิ้วที่เรียวสวยเสมอ มือที่อยากครอบครองไว้แต่เพียงผู้เดียว

“ อิเอมิทสึ!” ด้วยความตกใจกับพฤติกรรมแปลกๆนั่น เด็กหนุ่มนักดาบพยายามชักมือกลับ หากแต่กลับถูกแรงที่เหนือกว่าของคนตรงหน้าขืนไว้ ออกแรงบีบจนความเจ็บปลาบแล่นริ้วที่ข้อมือ ดวงตาสีดำทำได้เพียงเงยหน้าขึ้นสบตาตรงๆและมองอีกฝ่ายให้เต็มตา

“ ไม่อยากรู้รึว่า ทำไมฉันถึงต้องฆ่าผู้หญิงพวกนั้น.....” เสียงแผ่วเบากระซิบข้างหู ขณะเดียวกับที่แลบลิ้นโลมเลียใบหูนุ่ม อยากสัมผัสมากกว่านี้ อยากแตะต้องให้สมอยาก

“ หยุดนะ! นายเป็นบ้าอะไรไป!” สึโยชิผลักร่างของอิเอมิทสึเต็มแรง เหงื่อกาฬไหลทั้งที่สายฝนกระหน่ำไม่ขาดสาย คนๆนี้เป็นใคร ปีศาจฆาตกรที่สังหารผู้คน และไม่เว้นแม้แต่คนรักของเพื่อนสนิทเช่นเขาอย่างนั้นน่ะหรือ แล้ว...ท่าทีแบบเมื่อกี้นั่น

“ ใช้ชิงูเระ คินโทคิ ฆ่าฉันสิ!” เสียงท้าทายคำรามก้อง

“ อิเอมิทสึ!” สึโยชิร้องเรียกหากแต่สายเกินไป เด็กหนุ่มร่างสูงกระโจนเข้ามาอย่างไม่ทันให้ตั้งตัว ร่มในมือตกกระทบพื้น ในขณะที่ร่างของทั้งคู่เกลือกกลิ้งไปตามถนนเวลาค่ำคืนที่ไร้ซึ่งแสงไฟถนน เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ ยามาโมโตะ สึโยชิรู้สึกว่ากลิ่นดินและฝนนั้นช่างเหม็นสาบเสียเหลือเกิน

“ นายฆ่าฉันไม่ได้! แก้แค้นก็ไม่ได้! ดูนี่สิ ใบหน้าของนาย เส้นผมของนาย ริมฝีปากของนาย ผิวหนัง ร่างกาย เลือดเนื้อ นายเป็นของฉัน!” สิ้นคำประกาศริมฝีปากหนานั้นก็กัดเข้าที่ลำคอของอีกฝ่าย เลือดสดๆหลั่งรินออกมาจนคาวคลุ้ง จากนั้นจึงค่อยกลับป้อนโลหิตแสนหวานแนบเข้ากับริมฝีปากบางนุ่มของเด็กหนุ่มนักดาบที่กำลังนิ่งงัน ดวงตาคู่งามเบิกโพลง หัวสมองว่างเปล่า คนตรงหน้านี่เป็นใคร ใช่อิเอมิทสึงั้นหรือ ใช่เพื่อนสนิทของเขาอย่างนั้นน่ะหรือ

[align=center]
หมอนั่น


อยู่ที่ไหนกัน[/align]


ต่อ
Author:  ruk21us [ 16 Aug 2008, 20:18 ]
Post subject: 
“ อ อืม....” สึโยชิเม้มริมฝีปากพยายามขัดขืนปลายลิ้นสากหนาที่กำลังรุกรานเข้ามาในโพลงปาก รสเลือดของตนเองผสมปนเปไปกับน้ำลาย ขยะแขยง โสโครก น่ารังเกียจจนแทบไม่อาจทนไหว เด็กหนุ่มกลั้นใจเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะใช้ด้ามชิงูเระ คินโทคิ กระทุ้งเข้าที่ท้ายทอยของอีกฝ่าย ความเจ็บปวดทำให้อิเอมิทสึต้องผละมือออกจากเป้าหมาย เปิดโอกาสให้ฝ่ายที่ถูกรุกรานตั้งตัวติด มีเพียงสามัญสำนึกที่สั่งการ วิ่ง หนีไปจากที่นี่ หนีไปจากตรงนี้ เวลานั้นเองที่ความหวาดกลัวถึงขีดสุดเข้าครอบงำจิตใจ


ซาวาดะ อิเอมิทสึกำลังยิ้ม เหยื่อของเขาวิ่งหนีไปอย่างไม่คิดชีวิต ร่างที่น่าพิศวาสนั่นกำลังวิ่งข้ามสะพานไปยังถนนอีกฟาก ฟากที่มีบ้านเรือนพลุกพล่าน และแสงไฟยังเรืองรอง จะไม่ปล่อยให้เป็นแบบนั้น จะไม่ให้หนีหาย

“ ขาของนาย ก็เป็นของฉัน สึโยชิคุง!” ปลายนิ้วเหนี่ยวไกปืน ทันใดนั้นเองที่ลูกกระสุนวิ่งผ่านลำกล้อง พลานุภาพของมันน่าหวาดกลัวและสมกับเป็นอาวุธของมือสังหาร เลือดสีแดงสดพุ่งออกจากหน้าแข้งซ้ายของฝ่ายที่กำลังหนีจาก สึโยชิล้มลงกระแทกพื้นสะพานไม้ ไม่ทันได้ตั้งตัวติดร่างกายสูงใหญ่ของอิเอมิทสึก็ทาบทับลงมา ขืนหนีไม่ได้ ขยับตัวก็ไม่ถนัด เลือดที่ไหลพุ่งออกมาจากบาดแผลไม่อาจเรียกได้ว่าน้อยเลย

“ นายบ้าไปแล้ว อิเอมิทสึ!” สึโยชิตะคอกใส่ รู้สึกตัวว่าตัวเองเหมือนกับสัตว์เล็กที่กำลังถูกล่าไม่มีผิด ยิงทิ้ง ไล่ล่า ตามแต่ใจของนายพรานวิปริตตรงหน้า

“ จะว่ายังงั้น ก็ไม่ห้ามหรอกนะ” เสียงหัวเราะเย็นชาพร้อมกับริมฝีปากที่บดขยี้รุกรานเข้ามาอย่างรุนแรง แย่งชิงอากาศหายใจและสติสัมปชัญญะ ชายยูคาตะถูกเลิกขึ้นทีละน้อย มือขวาของชายหนุ่มลูกครึ่งอิตาลีอาจเอื้อมเข้าลูบไล้สัมผัสต้นขาด้านในของเด็กหนุ่มนักดาบ เนิ่บนาบ เร่าร้อน สัมผัสและรสจูบที่เพียบพร้อมสมบูรณ์ประสานเสียง เฉกเช่นเสียงหัวใจที่เต้นอย่างโหยไห้เจ็บปวดของผู้ถูกกระทำ

“ นายฆ่าคนที่ฉันรัก เพราะต้องการทำเรื่องบัดซบแบบนี้น่ะเรอะ!” สึโยชิตวาดใส่พร้อมกับกัดริมฝีปากที่จาบจ้วงเข้ามานั่นจนเลือดไหลกลบ หากแต่สิ่งที่ตอบกลับมากลับเป็นเพียงรอยยิ้ม เด็กหนุ่มร่างสูงใช้มือซ้ายลูบใบหน้าที่กร้านแดดลมของคนที่ตนปรารถนา สวยงาม หอมหวาน น่าชื่นชม กลิ่นอายบริสุทธิ์ของสายฝนที่ตกพร่ำอยู่เสมอ ตั้งแต่แรกเจอก็มีเพียงความต้องการอย่างรุนแรง ฟูมฟัก ทะนุถนอมเคียงข้าง....เพื่อครอบครอง

“ เรื่องบัดซบ ที่นายจะต้องร้องขอจากฉันไปชั่วชีวิตยังไงล่ะ สึโยชิคุง!” สิ้นคำพูด มือขวาสอดเข้าลูบไล้แผ่นอกที่เผยออก วาดหวังปลดพันธนาการยูคาตะตัวงามจากเรือนร่างที่เยาว์วัยของเด็กหนุ่ม หากแต่ฉับพลันนั้น สึโยชิคว้า ชิงูเระ คินโทคิ กระแทกเข้าที่ช่องท้องของอิเอมิทสึเพื่อปกป้องตนเองอีกครั้ง เด็กหนุ่มตะเกียกตะกายยืนขึ้นอย่างยากเย็น ดวงตาเหลียวมองแม่น้ำด้านล่าง ที่เชี่ยวกรากและมืดมิด

“ ฉันไม่เข้าใจ” สึโยชิพูดขึ้น มือขวากำดาบมั่น เขาไม่ต้องการทำร้ายคนตรงหน้า ไม่อยากหันอาวุธเข้าใส่ แม้จะเป็นฆาตกร เป็นนักฆ่า เป็นคนที่น่ารังเกียจน่าขยะแขยง แต่... นั่นคือบุตรชายคนเดียวของผู้มีพระคุณ ทั้งยังเป็นเพื่อนคนสำคัญ คนที่...ไม่อาจหาอะไรมาแทนที่ได้อีกแล้ว

“ นอนกับฉันสักครั้งนายก็จะเข้าใจ ” คำพูดน่ารังเกียจเปล่งออกมาพร้อมรอยยิ้มที่ไม่รู้สึกรู้สาพลางแลบลิ้นเลียคราบเลือดที่ริมฝีปากตน

“ อิเอมิทสึ!” ตะโกนร้องเรียกอย่างเศร้าสร้อย หวังให้สติสัมปชัญญะกลับคืนมา หากแต่สิ่งที่ได้รับนั้นว่างเปล่า คืนมาสิ เพื่อนของฉัน คนที่ฉันวางใจ คนที่ฉันห่วงใย เพื่อนคนนั้นของฉัน......

[align=center]
เขา


ตายไปแล้วหรือ[/align]

“ สึโยชิ...” ซาวาดะ อิเอมิทสึก้าวไปข้างหน้า แนบชิดประกบกับเรือนกายที่ถูกปกปิดไว้ใต้ผ้าสีน้ำเงิน พวกเขาสบตากัน ต่างก็เจ็บปวดในอกจนแทบกระอักโลหิต ใครกันที่โหดร้าย เทพเจ้า โชคชะตา เลวร้ายยิ่งกว่าสิ่งใดในโลก “ ถ้านายอยากเล่น ฉันก็จะเล่นกับนาย!” ทันใดนั้นเอง อิเอมิทสึผลักร่างของคนตรงหน้าตกจากราวสะพาน


สึโยชิพลัดตกลงสู่สายธารแม่น้ำเชี่ยวกรากที่ทั้งมืดมิดและเย็นเยียบ หัวใจเต้นแรง ทั้งบีบคั้น ทั้งราดร้าว ด้วยสัญชาตญาณ เด็กหนุ่มพยายามอย่างสุดชีวิตเอื้อมมือเกาะหินเพื่อหาหลักยึดไว้กลางแม่น้ำ ก่อนจะฝืนว่ายน้ำอย่างเต็มกำลังเพื่อให้เข้าใกล้ริมตลิ่งให้มากที่สุด แต่ด้วยคลื่นลมแรงจากฟ้าฝนที่ไม่เป็นใจร่างกายของเขามีแต่จะถูกพัดให้ออกจากฝั่ง

“ นายคิดจะฆ่าฉันสินะ อิเอมิทสึ.....” เด็กหนุ่มแค่นหัวเราะกับตัวเองหากแต่ช่วงเวลานั้นใครบางคนอ้อมเข้ามารวบร่างของเขาไว้ แรงที่เหนือกว่าดึงเขาไปทางชายตลิ่งที่กำลังถูกคลื่นกัดเซาะ แผ่นหลังของเด็กหนุ่มพลันกระแทกขอบตลิ่งจนเจ็บร้าวไปถึงสันหลัง แต่ไม่มีเวลาให้นอนใจ เมื่อริมฝีปากหนานั้นประกบเข้ามาอย่างรุนแรง ลิ้นสากเข้าพัวพันโลมเลีย กอบโกยความชุ่มชื่นหวานและเยียบเย็นของสายฝนบริสุทธิ์

สายน้ำเย็นซัดร่างทั้งคู่ให้แนบชิด ส่วนกายสัมผัสกันและกันอย่างแนบสนิท ยูคาตะที่รุ่ยร่ายไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้น อุณหภูมิร่างกายลดต่ำ หนาวเย็น และชาไปทั่วร่าง แทบไม่เหลือสติสัมปชัญญะใดๆไว้สั่งการร่างกายตนเอง

“ สายน้ำ ช่างเหมาะกับนายจริงๆ” มือขวาของอิเอมิทสึแนบลงกับผิวกายท่อนบนของสึโยชิ หยอกล้อเล่นกับความอ่อนไหวสั่นกลัวและสิ้นสติ ในขณะที่มือซ้ายลูบลงแนบต้นขาที่เยียบเย็น สอดเร้าลงใต้ร่มผ้าเคล้นคลึงร่างกายท่อนล่าง แม้จะตกอยู่ท่ามกลางสายน้ำ หากแต่ความรัญจวนในยามที่ถูกสัมผัสแตะต้องกลับเป็นสัญชาตญาณ

สึโยชิโอบรอบลำคอของอีกฝ่ายแน่น ปล่อยให้อิเอมิทสึเป็นฝ่ายคุมเกมเสียสิ้น ร่างกายและความรู้สึกไหลไปตามจังหวะของธรรมชาติที่โบกสะบัด ร่างกายที่ไม่ได้รับฟังความนึกคิดของผู้เป็นเจ้าของอีกต่อไป อยากลืม ....อยากหายไปจากโลกใบนี้ แต่.....

[align=center]
สึโยชิ


สึโยชิคุง


ฉันรักเธอนะ[/align]


“ ซะ ..ซายาโกะ!!!!!” เสียงกรีดร้องดังลั่นยามที่อารมณ์ถูกกระตุ้นถึงขีดสุด หากแต่ความรู้สึกผิดกลับโถมทา ผู้หญิงที่รักยิ่ง คนที่สำคัญยิ่ง ร่างที่จมกองเลือด กระสุนนัดสำคัญที่เจาะทะลุขมับของเธอ ความแค้น ความรู้สึก ไม่ใช่สิ่งที่วัดจากอารมณ์ “ แก!”

ทันใดนั้นสึโยชิอาศัยแรงเฮือกสุดท้าย ผลักร่างของอิเอมิทสึเต็มแรงออกไปกลางแม่น้ำ ในขณะที่ตัวเขาตะเกียกตะกายปีนขึ้นไปบนตลิ่ง หอบแฮ่กอย่างเหนื่อยอ่อน เจ็บปลาบไปทั่วร่าง รสชาติราคะที่ถูกปรนเปรอยังรินไหลอยู่ที่ต้นขา เศร้าใจจนแทบอยากเชือดเนื้อเถือหนังตนเอง

[align=center]
โลกบ้าๆ


ชีวิตบ้าๆ


คนบ้าๆ[/align]



ต่อ
Author:  ruk21us [ 16 Aug 2008, 20:20 ]
Post subject: 
“ ฉันเกลียดแก! อิเอมิทสึ!”เสียงตะโกนร้องก้องกลางสายฝนที่สาดซัดและลมแรง พร้อมกับหยาดน้ำตาที่ไหลลงอาบแก้ม นึกไม่ออกเลยว่าควรจะทำเช่นใดต่อไป “ นาย....นายอยู่ไหนน่ะ อิเอมิทสึ!” สึโยชิตะโกนเรียกอีกครั้ง ยามที่นึกขึ้นได้ว่าเพื่อนรักของตนยังอยู่กลางแม่น้ำ หากแต่ครั้นมองกลับไป กลับว่างเปล่า

“ อะ!” ใบหน้าซีดเผือด และ..หวาดกลัว โดยกะทันหันใครบางคนผลักเขาล้มลงกับพื้นดิน ใบหน้าครูดกับพื้นจนได้แผลสด หากแต่ฝ่ายที่ทำร้ายกลับไม่สนใจกับอาการบาดเจ็บนั่นแม้แต่น้อย

“ นายเลือกนังแพศยานั่นมากกว่าฉัน!” เสียงคำรามก้องอย่างเคียดแค้น เด็กหนุ่มกระชากเสื้อสูทตัวนอกของตนออก ก่อนจะปลดซิปกางเกง และเดินเข้ามาใกล้ สึโยชิพยายามคลานหนีเต็มกำลัง หากแต่เพราะขาที่เลือดนองบาดเจ็บ ร่างกายที่เป็นเหน็บชา หัวสมองมึนงง ทำให้การเคลื่อนไหวของนักดาบชั้นยอดต้องกลับเป็นเช่นคนพิการ

“ นายจะทำบ้าอะไรกัน!” ตะโกนก้อง หากแต่อีกใยไม่ฟังเสียงทัดทาน อิเอมิทสึ ใช้มือขวาดันศีรษะของสึโยชิแนบลงกับพื้นดิน มือซ้ายจับสะโพก ก่อนที่จะค่อยๆแนบร่างลงไปชิดใกล้ นิ้วมือสอดใส่ลงในช่องทางเบื้องล่าง รุนแรง ดุดัน ตัดกับเสียงกรีดร้องประท้วงของสึโยชิที่ดังลั่น เลือดสีแดงไหลอาบต้นขาผสมกับหยาดฝนและคราบราคะ สำหรับอิเอมิทสึมันงดงามและกระตุ้นอารมณ์จนอดไม่ได้ที่จะไล้เลียปลดปล่อยอารมณ์ของตน

“ อะ อ๊า!!!!!” แต่สำหรับสึโยชิ..มัน เจ็บปวด ทรมาน สิ่งแปลกปลอมที่น่าขยะแขยง อยากตัดลิ้นนั่นให้สะบั้น คนสารเลวที่หลอกลวงความไว้เนื้อเชื่อใจไปจนสิ้น

“ กับฉัน นายจะสุขสม..เชื่อสิ” กระซิบบอกแบบนั้น พร้อมกับสอดใส่ตัวตนของตนเองเข้าครอบครองฝ่ายที่สิ้นท่าหมดทาง ลึกขึ้น กระชั้นขึ้น วาบหวาม รุนแรง โหดร้ายและทุกข์ทรมาน สึโยชิกำต้นหญ้าที่ขึ้นอยู่ข้างกายแน่น ริมฝีปากบนล่างจิกกัดกันเองจนเลือดชุ่ม ร่างกายตอบสนองต่อตัวตนของศัตรูจนน่าชิงชัง เขาไม่ใช่คนโง่ รู้ตัวว่ากำลังถูกใช้ ถูกตักตวง ถูกทำลาย เป็นขยะโสมมที่ไม่มีค่าอะไรเลย

“ อะ!” ยามที่อีกฝ่ายขยับกายเข้าออก ร่างกายของสึโยชิกลับแอ่นรับสัมผัสอย่างไร้อายสิ้นท่า ความคิดคำนึงถึงคนรักที่ตายจากท่วมท้น ไม่อาจแก้แค้น ไม่อาจทำสิ่งใด ซ้ำยัง....สูญสลายกระทั่งศักดิ์ศรี

“ สึโยชิ สึโยชิ...”อิเอมิทสึครวญคร่ำยามที่ขยับกายตามจังหวะที่ตนคิดว่าเหมาะสม หลงใหลจนถอนตัวไม่ขึ้นจากวังวนราคะและโทสะ ไม่ว่าอีกฝ่ายจะทุกข์ทรมานหรือไม่ แค้นแสนสาหัสเพียงใด แต่สิ่งใดที่ควรได้ก็ต้องได้มา สิ่งใดที่หวังเชยชมก็ต้องหมอบสิโรราบ “ อา.....” ถอนใจโล่งอก ขณะที่ฝ่ายที่รองรับอารมณ์ก้มหน้ามิดกับพื้นดิน

“ อีกนิด ขอฉันกอดนายให้แน่นอีกนิด” กระซิบบอก ในทันใดนั้นก็ดึงดันฝืนกายรุกราน ความสุขสมแล่นพล่าน ยากที่จะถอนกายออกมา

“ อึก! อ๊า!!” เสียงตะโกนร้องสุดเสียงยากจะห้ามปรามตนเอง


ดูราวกับบทรักที่แสนเศร้าโหดร้ายไหลไปกับช่วงเวลาของสายฝนพายุคลั่ง หลังจากการขืนบังคับครั้งแล้วครั้งเล่า อิเอมิทสึก็ยอมถอนร่างออกมา สึโยชิฟุบลงกับพื้น ริมฝีปากช้ำเลือดและฉีกขาดจากการกัดทึ้งของตนเอง เล็บมือหักหลายนิ้วจากการจิกลงกับก้อนหินเพื่อฝืนให้ตัวเองมีสติอยู่ได้ เนื้อตัวเป็นจ้ำแดงจากรอยสัมผัส ช่วงขาอาบเลือดจนโชกชุ่ม หากแต่... ช่างน่าเศร้าว่าร่างกายที่อาบไปด้วยสีชาดนั่นยิ่งต้องตาของอีกฝ่าย

“ ป ไปซะ” สึโยชิบอก น้ำเย็นที่พรั่งพรูจากฟ้ากระทบใบหน้า เหนื่อยอ่อน เจ็บร้าว

“ หืม”

“ นาย นาย ไปซะ หายไปจากหน้าฉันซะ.....” เด็กหนุ่มว่า ค่อยๆขยับร่างกายที่อาบเลือดและเศษโคลนขึ้นมานั่งอย่างเหม่อลอยเบื้องหน้า ทนไม่ไหวอีกแล้ว ทรมานเหลือเกิน อยากฆ่า อยากฉีกกระชากให้เป็นเศษเนื้อ

“ งดงาม งดงามเหลือเกิน ” ว่าพลางเชยคางมนจุมพิตริมฝีปากอาบเลือดอย่างหิวกระหาย ไม่สนแม้น้ำตาที่ไหลรินอาบใบหน้าไม่ขาดสายของอดีตเพื่อนตาย อิ่มเอมและสมรักเหลือคณา หากแต่....สำหรับสึโยชิแล้ว

[align=center]
ตาย


อยากตายเหลือเกิน[/align]


“ นานะจังจะมีริมฝีปากนุ่มแบบนี้มั้ยนะ”

“ !”เด็กหนุ่มนักดาบสะดุ้ง ไม่ใช่เพราะอะไรนอกจากชื่อของเด็กสาวที่เพิ่งออกจากปากของอิเอมิทสึ

“ นายรู้อะไรมั้ย สึโยชิของฉัน เมื่อกี้น่ะ หลังจากฉันฆ่าซายาโกะจังแล้ว ฉันขอให้พ่อไปสู่ขอน้องสาวนายที่บ้านเกิดแล้วน่ะ ดังนั้น.....นายควรจะทำดีกับฉันให้มากๆเข้าล่ะ....คุณพี่เขย” รอยยิ้มกระหยิ่มใจของผู้ชนะ ช่างตรงข้ามกับหัวใจที่แตกละเอียด ดวงตาที่เลื่อนลอย และสมองที่หมุนคว้างไร้ทิศของผู้แพ้เสียเหลือเกิน

“ ...............................” พัง พังพินาศ ไม่เหลืออะไรอีกแล้ว เป็นแค่สวะไร้ค่าที่มีไว้ให้กดขี่และใช้กำลังบังคับ ถูกต้อนจนจนมุมและ...ไม่มีแม้หนทางขัดขืน

[align=center]
เกลียด


ฉันเกลียดแก[/align]

“ ว่าไง สึโยชิของฉัน” คำพูดที่ตามมาพร้อมกับฝ่ามือที่ซุกไซ้ลงใต้ร่มผ้า ชั่วเวลานั้นเองที่สึโยชิเอื้อมมือที่อ่อนระโหยของตน กระตุกสายคาดโอบิที่รั้งลงมาถึงสะโพกหลุดออก ......แทนคำตอบ

“ ให้ผมได้รับใช้คุณ......คุณซาวาดะ” จุมพิตเยียบเย็นที่สึโยชิบรรจงจูบมอบให้ ความอาฆาตชั่วชีวิตที่จะไม่มีวันลืม...



[align=center]ความปวดร้าวทรมานที่แท้


นรกของ


การทรยศหักหลัง[/align]





จบตอน

ปล........ฟิคบ้าอะไรกันนะนี่......
Author:  derick [ 16 Aug 2008, 20:39 ]
Post subject: 
ขอความดาร์คจงสถิตย์อยู่กับท่าน....

พี่ใหญ่!!!!!!!!!!!! ทำไมมันดาร์คสุดหูรูดเง้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ 55555555555555 สุดยอดดดดดดด ยอดที่จู๊ดดดดดดดดดดด

นี่แหละเรื่องมาเฟียจริง ๆ มันต้องอย่างเน้!! วะฮะ ๆๆๆๆๆๆๆ มืดกันเข้าไป มืดกันเข้าไปให้หมด แคะ ๆๆๆๆๆๆๆ

♥♥♥♥♥♥♥
Author:  sarail [ 16 Aug 2008, 21:00 ]
Post subject: 
ดาร์กสุดยอด=[]=!!! ท่านรักเครียดอะไรมารึเปล่าฮะ.. เหอๆๆๆๆๆ

เหมือนนังซาจะไม่สนAUบนหัวจั่วฟิค.. ตอนแรกก็กรีดร้องอยู่ว่าท่านแต่งรุ่นลุง อ้าว นี่สมัยยังเป็นไอ้หนุ่มวัยละอ่อนกันอยู่นี่นะ.. (จะว่าไปก็เข้ากับอิมเมจดีนะฮะท่าน ราชสีห์แห่งวองโกเล่ จะดาร์กทีก็ดาร์กให้ดาร์กเนียนยังเอาไม่อยู่ แต่ป๊ะป๋ายามะเป็นเกะนี่มันช่าง..TT[]TT)

ท่านนุ้กจะโหดไปถึงไหนนนนนนน

/me ♥♥♥♥~~~
Author:  davi [ 16 Aug 2008, 21:37 ]
Post subject: 
ดาร์คสะใจมาก

คุณท่านอิเอมิสึสุดยอด เราล่ะชอบเมะเลวๆแบบนายจริงๆ

ไม่ทราบว่าท่านนอยมาแบบไหนเนี่ย ช่างน่ากลัว - -" (แต่เราชอบฟิคเรื่องนี้แหะ)
Author:  dearchan [ 16 Aug 2008, 21:50 ]
Post subject: 
คิกคิกคิกคิกคิกคิกคิกคิกคิกคิก
*แสยะยิ้ม*

ท่านขา~~~~ท่านขรา~ >[]< โฮกกกก
มันช่างดาร์กได้อีกกกกกกกกกกก
ป๋าอิเอเล้วเลว~ ถูกใจแม่ยกคนเลวจริงจริ๊งงงงงง คึคึ
อ่านแล้วอยากจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นต่อไป
(ยามะถึงได้ผันตัวมาเป็นเกะ กร๊ากกกกกกกกกกกก)

ปล.สึโยเอ๊าะๆ ขอเวลาจิ้นนิดนึงนะ 5555
Author:  Usangi [ 16 Aug 2008, 21:54 ]
Post subject: 
เกะดาร์ด เมะดาร์คยิ่งกว่าY ^ Y

ปมความแค้นจากรุ่นพ่อสู่ลูกน่าติดตามมากๆ

ท่านรักคะไม่เอาหม้อไห งั้นให้โลห์แทนนะคะ

ฝีมือการแต่งไม่ตกเลยจริงๆ^ ^
Author:  Omi [ 16 Aug 2008, 21:57 ]
Post subject: 
.........
ได้จายยยยยยยยยยยยยยย
ได้ใจเจ้าค่ะ
โหดอีก โหดอีกสิเจ้าคะ โอมิชอบบบบบบ55+
ขอความนอยจงสถิตย์กับท่านนนนน
Author:  u-nife [ 16 Aug 2008, 23:23 ]
Post subject: 
โฮกกกกกกกกกกกกกกกกก

สุดยอดของความดาร์ค...=[]=

กร๊าสสสส อิเอมิทสึเลวมากมาย...

รออ่านต่อนะเค่อะ...

ปล.ความนอยช่างน่ากลัว ฮึก~
Page 2 of 12 All times are UTC + 7 hours
Powered by phpBB © 2000, 2002, 2005, 2007 phpBB Group
http://www.phpbb.com/