•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

Title : Metamorphose
Fandom : Katekyo Hitman Reborn!
Author : Ayafee
Rating : NC-17
Genre : Drama , Adventure
Summary : มันมาเพราะเพ้อ....

------------------------------------------------------




[align=center]เสียงเพลงสวดส่งวิญญาณ คลอ เสียงระฆังโบสถ์

.
.
.

หงอยเหงา เศร้าโศก อาลัย

.
.[/align]




ร่างเล็กนอนนิทราผสานมือเล็กบอบบางนั่นไว้แนบอก.... รายล้อมด้วยด้วยไม้สีขาว..และสีฟ้า.... ใบหน้าหวานนิ่งสงบ... ปอยผมสีน้ำตาลระเรี่ยตัดกับผ้าสีขาวภายในและสีดอกไม้... โลงศพสีดำ... มองแล้วคล้ายกับเตียงนอนธรรมดา.. เสียงร้องไห้..เสียงสะอื้น.. บ้างเงียบสงัด.. คงมีเพียงสิ่งเดียวที่เหมือนกัน... อาลัย.. นภาผืนนี้....




[align=center]นภา..เอกนภา... ผู้โอบล้อมสรรพสิ่ง

.
.

ใยวันนี้หมองหม่นนัก

.
.

ใยนภาวันนี้ช่างหมองหม่น
.
.[/align]




เหล่าผู้คนในชุดดำวางดอกไม้ลงบนร่างกายเย็นเยียบนั่นอย่างช้าๆ.... ได้เพียงเฝ้ามอง... นภาผู้อ่อนโยนรักธรรมชาติ.... จำต้องหวนคืนสู่ธรรมชาตินั้นด้วยหรือไร... ใยพระเจ้าจึงไม่เมตตา... ใยพระเจ้าทอดทิ้งผู้อ่อนโยน.... คงเป็นคำถามให้เหล่าผู้อาลัยรักเฝ้าครุ่นคิด....




[align=center]วายุนิ่งงัน...สายลมแผ่วอาลัย
.
.
พิรุณหลั่งริน...หยาดน้ำตาของฟากฟ้า
.
.
อรุณอ่อนแสง....ไร้ประกายแห่งชีวิต
.
.
อัสนีเงียบสงัด... ปราศจากความบ้าคลั่ง
.
.
เมฆาเคลื่อนหาย…ล่องลอยไร้ปลายทาง

.
.
สายหมอกลางเลือน....จมหายในความมืด

.
.[/align]




โลกทั้งใบหยุดลง... ยามแลเห็นโลหิตไหลนองย้อมสีใบไม้แห้ง..ร่างกายสีขาวตัดสีชาดเจ็บปวดนัก.... นภาเพียงหนึ่งเดียวถูกย้อมด้วยสีแดงแห่งความชั่วร้ายของโลกใบนี้.... ผู้พิทักษ์... พิทักษ์สิ่งใด... สิ่งใดกัน... ให้ตนพิทักษ์.... พวกเรา...จะทำสิ่งใดได้...





[align=center]หากอนาคตแปรเปลี่ยน... หากแก้ไขได้

.
.

หากเลือกทางเดินใหม่ได้... หากทำได้

.
.

จะพิทักษ์อย่างไม่ลังเล

.
.[/align]



[align=center]Chapter Intro : Golden Signal [/align]



เสียงหอบหายใจดังรัวท่ามกลางความมืด เงาร่างวิ่งตัดผ่านกำแพงมากมายราวกับเขาวงกต เปลวไฟสีส้มไหวไปตามฝีเท้าที่ก้าววิ่งไป ... วิ่งหนี... วิ่งหนีบางสิ่งที่มองไม่เห็น... บางสิ่งที่ตามกดดันตน... แม้ไม่อาจล่วงรู้ว่ามันคือสิ่งใด... แต่รับรู้...แรงกดดันและความอันตรายของมัน....





[align=center]อาจจะเป็นสิ่งที่เรียกขานว่า “ลางสังหรณ์”

.
.

สิ่งสืบทอดของสายเลือดแห่ง “นภา”

.
.[/align]



“ใครกัน....ใครกันน่ะ....ใคร....” เสียงแผ่วหวานเฝ้าถามตัวเอง... สองขาหยุดยืนหันกลับไปมอง... บางสิ่งที่ย้อนแสงจันทร์มิอาจแลเห็นใบหน้า...

“วองโกเล่แฟมิลี่..............” เสียงของคนไม่คุ้นเคย... ใครกัน...ใครกัน....





[align=center]สิ่งใดกำลังเคลื่อนบดบังแสงจันทร์

.
.

สิ่งใดกำลังเข้าบดบังชีวิตของเขาอีกครั้ง

.
.[/align]




กลีบดอกไม้สีขาวร่วงหล่นท่ามกลางความมืด ราวกับม่านดอกไม้รอบกายของร่างเล็กเรือนผมสีน้ำตาลไหม้... ดอกไม้สีขาวร่วงหล่นในมือเล็ก ดอก.. Anemone สีขาวนวล...เกสรสีดำ.... แสงจันทร์เริ่มจางหายไป..... ในความมืดนั่น... มีเพียงร่างกายนี้แจ่มชัดพร้อมเปลวเพลิงสีทอง....



“ใครกัน........” ความมืดกลืนหายสรรพสิ่งหายไปอย่างช้าๆ......




[align=center]ราวกับเป็นสัญญาณ สัญญาณของบางสิ่ง

.
.

บางสิ่งที่อาจะเปลี่ยนแปลงชีวิตตน

.
.

อีกครั้ง

.
.[/align]

[align=center]ปิ๊ป ปิ๊ป.... [/align]


เสียงนาฬิกาปลุกดังเข้าในโสตประสาทของเด็กหนุ่ม... ยามเปลือกตาบางปรือเปิดขึ้นแลเห็นตนเองนอนอยู่บนพื้นห้อง ผ้าห่มกระจัดกระจาย ซาวาดะ สึนะโยชิลุกขึ้นนั่งงัวเงียผมฟูอยู่แล้วยิ่งฟูมากขึ้นไปอีก จนกระทั่งโดนกระแทกด้วยของแข็งสติสตางค์จึงได้กลับมาครบเต็มเต่ง



“รีบอร์น!!!!!!” มือเล็กรีบยกขึ้นกอบกุมศีรษะฟูๆของตัวเอง พลางหันมองนักฆ่าร่างเล็ก อาจารย์สอนพิเศษผู้โหดร้ายที่สุดของเขา

“7 โมง 45 นาที อีก 15 นาทีก็สายแล้ว ไม่พัฒนาเลยเจ้าห่วยสึนะ!!” ฝ่ามือเล็กตบเข้าหัวฟูๆแทนกระบอกปืนก่อนหน้านี้

“ก็นี่มันวันอาทิตย์ไม่ใช่รึไง!!! ที่สำคัญปิดเทอมด้วย!” มือเล็กชี้ไปทางปฏิทิน รอยยิ้มแสยะปรากฏขึ้นบนใบหน้าของทารกนักฆ่า

“เออนั่นสิ” รีบอร์นโดดออกจากห้องนอนของสึนะไป ปล่อยให้ร่างเล็กนั่งอ้าปากค้างที่ต้องเจ็บตัวฟรีๆตั้งแต่เช้า เจ็บใจนัก.....

พลันสมองนึกถึงความฝันเลือนรางที่ตนพอจะจำได้ “ฝันอะไรหว่า....” ความฝัน...ความมืด...กลีบดอกไม้...แสงจันทร์... แสงนั่น....




[align=center]สายเลือดในกายมันร้องเตือน

.
.

หรือแค่ความฝันผ่านมาก็ผ่านไป

.
.[/align]




“ดูหนังมากไปมั้งเรา” ร่างเล็กหยัดกายลุกขึ้นไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า ก็แค่ความฝันตกค้างของการดูหนังแปลกๆมากเกินไปกับแรมโบ้ ชีวิตตนสงบสุขมาได้ตั้ง 3 ปีแล้ว จะมีอะไรกัน.....




[align=center]ไม่อยากให้เพื่อนพ้องคนสำคัญ

.
.

ต้องพบเจออันตรายอีกครา.. ไม่ว่าเรื่องอะไรก็ตาม[/align]




“ซือคุง ตื่นเช้านะลูก” เสียงใสของมารดาดังมาจากในครัว จะไม่ให้ตื่นเร็วได้ยังไง ฝันประหลาดแล้วเจ้าอาจารย์ตัวดีมาปลุกแบบนั้น

“เงอะ! เบียงกี้! ทำไมเธอไปช่วยในครัว!!” ร่างเล็กผมน้ำตาลมองไปในครัวอย่างหวาดหวั่น แม่ครัวแมงป่องพิษกำลังบรรเลงอาหารสุดสยอง โดยที่แม่เขาไม่ได้รู้ตัวเลย...

“แรมโบ้ เอาไข่ดาวคืนมาน๊า!!” เสียงอี้ผิงกับแรมโบ้ทะเลาะกันดังขึ้นอีก มือเล็กยกขึ้นกุมขมับ กี่ปีๆผ่านไป บ้านของเขาก็ยังคงสดใสเหมือนเดิม...

“สึนะ มาลองชิมดูสิ” เสียงเย็นเยือกของเบียงกี้ดังแว่วมา ร่างเล็กขนลุกชันไปทั้งตัว... ช่วยชิม..ก็จะได้มีคนช่วยหามไปโรงพยาบาลด้วยน่ะสิ..

“ผมออกไปกินข้าวบ้านยามาโมโตะนะครับ!” สุดท้ายก็หลีกหนีความวุ่นวายและแววมรณะจากอาหารของเบียงกี้ด้วยการวิ่งหนีไป นักฆ่าร่างเล็กเดินตามมาเหลือบมองว่าที่หัวหน้ารุ่นที่สิบแห่งวองโกเล่พร้อมส่ายหน้า

“ยังไงมันก็ยังเด็กอยู่ดี เมื่อไหรจะโต” เจ้าห่วยที่แม้เติบโตแข็งแกร่งขึ้นบ้าง ก็ยังเป็นซาวาดะ สึนะโยชิคนเดิม.. ซักวัน... อาจจะเป็นดาบสองคม...

“ใกล้รับตำแหน่งแล้วแท้ๆ” อายุ 18 ปี... แล้วสินะเจ้านั่นน่ะ... ไม่ว่าโตขึ้นเพียงไร... ที่เปลี่ยนแปลงคงมีแต่ผมที่ยาวขึ้นเท่านั้น....





[align=center]ความอ่อนโยน รักเพื่อนพ้อง

.
.

แล้วเพื่อนพ้องล่ะ ยินดีพิทักษ์นภาหรือไม่

.
.[/align]




ร่างเล็กวิ่งไปตามเส้นทางเดิมๆ รีบวิ่งไปฝากท้องมื้อเช้ากับมื้อเที่ยงที่บ้านของเพื่อนสนิท แม้รีบอร์นจะย้ำเตือนบ่อยๆเรื่องตนไม่ทำตัวเป็นผู้นำ... แหวนทั้งเจ็ดอันเป็นสัญลักษณ์... ผูกเราเอาไว้ด้วยกัน...




[align=center]คือวายุ คือพิรุณ คืออรุณ

คืออัสนี คือเมฆา คือสายหมอก

คือนภา

.
.
.

สรรพสิ่งแม้ธรรมชาติคือหนึ่งเดียว

.
.

แต่ในความเป็นจริง นามผู้พิทักษ์เป็นเพียงนาม

.
.[/align]




วันเวลาแสนสงบสุข... อากาศของฤดูใบไม้ผลิสดใส... หากแต่ราวกับได้กลิ่นคาวเลือดติดตามมา... สายเลือดในกายสั่นไหว...ร้องเตือน... นัยน์ตากลมโตรีบหันกลับไปมอง... เสียงฝีเท้า.... เสียงฝีเท้าของใคร.... ใยถนนเงียบถึงเพียงนี้...



“ใคร...ใครกัน...” สองมือหยิบจับถุงมือไหมพรมประจำตัว... หัวใจสั่นไหว... ใคร... สิ่งใด...กำลังจะเกิดขึ้น...

“ใครน่ะ!!!” ร่างเล็กเร่งหันหลังกลับไป ทว่า........




[align=center]ปุ๊!!![/align]



สิ่งที่รู้สึกคงเป็นเพียงความเจ็บปวดแล่นรินผ่านร่างกายตน.... “อะไรกัน....”





[align=center]หยาดเลือดกระเซ็นรินไหล... ดั่งสัญญาณ.....

.
.
.

เสียงโหมโรงของระฆังทองในความมืด

.
.
.[/align]




ณ สนามบินกว้างขวาง เหล่าผู้คนมากมายสนทนากันด้วยภาษาอิตาลี ชายหนุ่มทั้งสามในชุดสูทสีดำทะมัดทะแมงมองนาฬิกาดิจิตอลเรือนใหญ่บริเวณนั้น เวลาผ่านเลยไปเรื่อยๆ... พร้อมการเคลื่อนไหวของเหล่าศัตรู....



“ญี่ปุ่น... ในรอบ 3 ปีล่ะนะ” ภารกิจจากเหล่าผู้บริหารทั้งหมด.... การเคลื่อนไหวแปลกปลอมของเหล่ามาเฟียอิตาลี




[align=center]พร้อมการแปรเปลี่ยนรูปร่างของบางสิ่ง

.
.
.
ทางเลือกหรือทางแยก

.
.[/align]



ร่างเล็กเรือนผมสีน้ำตาลยืนพิงกำแพงบริเวณนั้น เลือดสีชาดหยดลงบนพื้น.... แปลก... บริเวณนี้ร้างผู้คน... ทั้งๆที่ต้องมีคนเดินผ่านไปมา.... บางอย่างผิดปกติ....



“อึก!” มือเล็กกุมบาดแผลไว้กดเพื่อห้ามเลือด...



อาจจะเป็นโชคดีที่ประสาทสัมผัสยังใช้การได้ดี ร่างกายที่ตอบโต้เบี่ยงหลบได้ทัน ทำให้กระสุนนัดหนึ่งทะลุแขนขวา... อีกนัดเฉี่ยวข้างลำตัวไป.... ปืนเก็บเสียง... ลอบสังหาร.... ใครกันที่ลอบสังหารนักเรียนมัธยมปลายแบบเขา....



[align=center]โลกที่เคยสงบสุข.... เริ่มแปรเปลี่ยนรูปร่างไป...[/align]



“ไม่ใช่สิ....” ไม่ใช่นักเรียนมัธยมปลายธรรมดา...มาเฟีย... เปลวไฟสีทอง... นภาผืนใหม่ของวองโกเล่แฟมิลี่...

หยาดเลือดไหลหยดลงพื้น... แม้บาดแผลไม่รุนแรง.. แต่เรียกหยาดเลือดจำนวนมากพอให้สติพร่ามัวได้... “วันนี้แค่ทักทายก็แล้วกัน” เสียง...ที่ไม่คุ้นเคยดังมาจากที่ไหนซักแห่ง.....



[align=center]ทักทาย.... บ้าบออะไร......[/align]



“ใคร......” แม้อ่อนล้า... แต่สายตากวาดมองหาที่มาของเสียง.. เสียงใคร... เสียงใครกัน....

“รักษาชีวิตไว้ให้ดีนะ นภาแห่งวองโกเล่” เตือนหรือส่งสารท้ากันแน่....




[align=center]ต้องการ....อะไร.....[/align]



“รุ่นที่สิบ!!” เสียงของโกคุเดระคุง... เสียงของเพื่อนพ้อง.... ดังแว่วมา... ใยภาพตรงหน้าตนกลับลางเลือน....

“โกคุ...เดระคุง...” รู้สึกว่าร่างกายของตนทรุดตัวลงไป... ความฝัน.... ความมืด...กลีบดอกไม้... เงาจันทร์.... คืออะไร... ต้องการสิ่งใดจากตน.....





[align=center]เส้นทางแห่งอนาคตถักทอบนกลิ่นคาวเลือด

.
.

อนาคตแบบใดที่รออยู่.. สีขาว สีดำ สีแดง

.
.

เงามืดใดบดบังแสงจันทร์

.
.

ภาพร่างของโลกที่เริ่มแปรเปลี่ยนรูปร่างไป

.
.[/align]



TBC………..




[align=center]โลกค่อยๆเปลี่ยนแปลงรูปร่างไปช้าๆ

“ใครกันมาลอบทำร้ายรุ่นที่สิบแบบนี้”

กลีบดอกไม้สีขาวปลิวมาจากที่ใด

“ฉันเป็นนักท่องเที่ยวธรรมดาๆน่ะ”[/align]


----------------------------------------------------------------------

Free Talk : จริงๆแล้วเขียนไว้ตั้งแต่เขียน requiem’s bell ของเพ้อที่ 7 ในซีรี่ย์เพ้อ ฮ่าๆๆ แล้วสุดท้ายก็เอามาเขียนให้ยาว =w=” มันเหมือนจะเกี่ยวกับเพ้อ แต่มันไม่เกี่ยวหรอกนะคะ มันเกิดจากสครีมหน่อยๆที่มีคนถามว่า ทำไมไม่แต่งเนื้อเรื่องหลักบ้าง... เราก็คิดแต่มืด..เลือด... แง้ว.... แถมเหมือนมีอะไรสีขาวๆสครีมมา...

และมันมากับความเครียดสะสม... ช่วงนี้เจออะไรชวนให้หัวเสียอย่างรุนแรง =A=” ก็เลยคลั่ง!!!

Metamorphose แปลว่าการเปลี่ยนรูปร่างค่ะ =w=” โลกของซือที่เคยสงบจะแปรเปลี่ยนรูปร่างไปแย้ว! และเราก็จะเริ่มหัดทำโหลดอง! แอ่ก!!

จะจบมั้ย? ไม่รู้ =w=” จบภายในปีนี้ถึงปีหน้า (อ้าว?) เพราะว่าจะเปิดเทอมแล้ว ฮ่าๆๆ คิดว่าเปิดเทอมคงดาร์คได้ เพราะว่าเครียด =[]=!! แถมต้องเขียนตัวละครออริโผล่มาด้วย อืม... ฉากบู๊...ตัวต่อตัว กร๊าซซซซซซซซซ

มาลงตอนแรก หลังจาก D27 จบนะคะ ฮ่าๆๆ >w<!!

ปาดดดดดดดด - -+

*EDIT*

มันมาแล้วววววว~~

(ก็ว่าชื่อคุ้นๆ อ่ออ จำได้แค่เมตามอฟอสิสสมบูรณ์ขั้น เหอๆๆ)


มาแบบโศกๆเศร้าๆเชียว แล้วจะรอค่า

เปิดมาลูกชายก็ลงโลงไปแล้ว =[]=

มันมาจากเพ้อสินะคะ...อืมมมมม ตอนนี้เมฆดำกำลังตั้งเค้าพอดีเลยค่ะ รู้สึกมันจะดาร์คมาแต่ไกล งึมๆ TTwTT ใกล้รับตำแหน่งทีไรมักมีเรื่องเจ็บตัวจริงๆน้าซือคุง

ว่าแต่ใครเป็นคนยิงลูกชายนี่? แถมมีการทักทายอีก อืมมมมมม - -

เอาเป็นว่ารอตอนถัดไปนะเคอะ~

ปล.ฟิคนี้ท่าจะยาว หุหุ เอาเถอะค่ะต่อให้ต่อยอดไปถึงปีไหนคุมิก็จะรอนะคะท่านอายะ >w<

และแล้วอายะจังก็เอามันมาลง ได้ยินเอ่ยถึงมาหลายหนจนอยากรู้ เหอๆๆ

โอ้ว เพ้อๆ ดารืกๆ ฟิคนี้ท่าทางจะเครียดบีบคั้น โฮกกกก

เปิดด้วยทูน่าลาโลก ตามด้วยบทย้อนเวลาทูน่าโดนยิง ใคร!!!???

ใครมันบังอาจทำร้ายทูน่า~~~!!!!!!

มาต่ออีกนะอายะจัง^^ เหมียวว แมวดำจะรออ่านจ้า

กริ๊ดดดดดดดดดดดดด พี่อายะ~~~~~~~ >[]<

ยังจำหนูได้อะเปล่าคะเนี่ย นังเซลเซียที่ปร่วมกริ๊ดกับพี่ ที่งาน CP 10 อ่ะค่ะ (นังเสื้อดำใส่หูแมว ที่รอตรงทางเข้าด้วยกัน ^^)

อ่านฟิคเรื่องนี้แล้วแบบว่า...กริ๊ดดดดด มันโศก มันดาร์ก~~~ มันถูกใจสุดหูรูดเจ้าคร่า~~~~~~ >[]<

แต่สิ่งหนึ่งที่แน่ๆ...ก็คือ...


ใครบังอาจยิงซือคุงห๊า~~~~~~~~~~~ >[]<


ไอ้ตัวไหนมันบังอาจยิงผืนฟ้าแห่งวองโกเล่!!! แม่จะไปฆ่ามันให้ตาย!!!!!!

แล้วอีกอย่าง...เรื่องในความฝันนั่น...มันหมายถึงอะไรกันแน่...

ดอกไม้...สีขาว...
เลือด...สีแดง...
ความมืด...ที่กลืนกินทุกสิ่ง...
สิ่งเหล่านี้...กำลังบอกเล่าสิ่งใด...

กริ๊ดดดดดดดดดดดดดด อยากอ่านต่อ~~~~~~~~ แค่อินโทร ก็กินใจไปกว่าครึ่งแล้ว อย่างนี้ไม่อ่านต่อได้เยี่ยงไร >[]<
เปิดเรื่องมา หนูซือก็...นอนอยู่ในโลง (อันนี้ออกจะทำร้ายจิตใจกันไปซักหน่อยนะนั่น -- --")

แล้วก็กลับมาย้อนถึงเหตุการณ์ที่ทำให้เกิดเรื่องเช่นนี้...
เรื่องราว...ที่หากเปลี่ยนแปลงมันได้ ก็จะเปลี่ยนแปลง....

กร๊าดดดดดดดดดดดดดด อยากอ่านต่อคร่า~~~~~~~~ >[]<

ว่าแล้วก็นั่งรอตอนต่อไป ^w^

ป.ล. พี่อายะจะไปงาน BR.exe วันที่ 1 มิ.ย. นี่ด้วยมั้ยอ่ะคะ เพราะหนูก็จะไปงานนี้เหมือนกัน (จะไปคอสเป็นมุคุโร่ แบบเนียนๆ กับร้องคาราโอเกะ ^w^)

จะขอ กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!!!!!!~ ให้ลั่นโลก
แค่โผล่มา ซือคุงก็ลงไปนอนในโลงซะแล้ว ม่ายยอมอ่ะ

แต่ไอ้เรื่องนั้นมันเป็นเรื่องของอนาคตใช่ม่ะ
ที่สำคัญกว่าคือ ใครบังอาจลอบยิงซือคุงย่ะ ห๊ะ!!!
ถ้าจับได้ขอให้แกโดนหมากัด ควายไล่ควิด นกขี้ใส่ โดนงูแก จิ้งจกทัก(แบบว่าถ้าโดนจิงจกทักมันจะป็นลางร้ายไง) บลาๆๆ ฯลฯ

ต่อๆๆๆๆๆ



++++

เเละเเล้วท่านก็เขียนจนได้ เห็นมัน ออกเเบบ

ไว้ใน Doki Doki ที่ท่านเคยเขียน
ในที่สุดฟิคเลือดสาดที่รอคอยก็มาถึง

เเล้วมันจะมีรั่วบ้างไหมนี่~

รั่ว รั่ว รั่ว รั่ว รั่ว รั่ว รั่ว โอม

ฟิคนี้ที่รอคอย ฟิคที่ท่านอายะเปรยๆบอกมาได้สักพัก

ในที่สุดก็คลอดออกมาสู่สายตาแล้วววววว

เนื้อเรื่องหลักใช่มั้ยค่ะ หึหึ ดาร์กใช่มั้ยค่ะ หึหึ

อ๊ากกกกกกกกกก แค่อินโทรก็ โดนใจอย่างจังเจ้าค่ะ

อยากอ่านต่อสุดๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆเลยเจ้าค่ะ

ลางสังหรณ์ ของ นภาแห่งวองโกเล่ มาบอกเตือนแล้วซือคุง

บทและเรื่องราว บีบคั้นหัวใจจิงๆ อ๊ากกกกก

(พยายามไม่นึกถึงตอนจบมันพึ่งจะเริ่มเท่านั้น<<ใจเยนไว้ บอกตัวเอง กลัวเศร้านะค่ะ - -*)

ใครกัน!! ใครกันมาทำร้ายซือคุงที่รักได้ อยากจะไปฆ่ามานนนจิงๆ

ไม่ว่าจะยาวๆๆข้ามปีหรืออย่างไร ก็จะติดตามอ่านฟิคนี้แน่นอนค่ะ

ขอให้มาอัพต่อนะค่า รออ่านตอนต่อไปอย่างใจจดใจจ่อค่า

กลิ่นดาร์คลอยมาแต่ไกล...

เปิดมาก็เจอลูกชายลงโลง เฮือก! =[]=!!!

เจอกี่ที เค้าก็ทำใจไม่ด้ายยยย~~ TT[]TT

ใครกันบังอาจทำร้ายซือคุง !!

ท่ายอายะใกล้เปิดเทอมแล้วสินะคะ ... ^^ เร่งมารับกรรมด้วยกันเทอญ 5555

*โดนเตะกระเด็น*

ชอบมากเลยค่ะ บรรยายได้สุดๆไปเลย

แต่อยากรู้จัง ใครยิงสึนะน้า....อิริเอะอ๊ะเปล่า?

ดาร์ก...ดาร์กมาแต่ไกลเลยเว้ยเฮ้ย! =[]=
เริ่มมาปุ๊บซือคุงก็ลงโลงเลยเรอะ!!
ม่ายยยยยยยยย~~ใครทำซือคู๊งงงงงงงงงงงงง~~

ท่าทางจะบู๊เยอะแฮะเรื่องนี้ เตรียมฝ่าเท้าตุ๊กแกไว้เกาะหนึบดีฟ่า วะฮะฮ่า!!^^

อยากบอกว่าประทับใจกับเรื่องนี้ของอายะมากกกกกกกก โฮกกกกกกกกกกกก เพราะเป็นเรื่องเดียวที่อิงจากมังงะจริง เจ๊ชอบบบบบบบบบ กรี๊ดกร๊าดดดดดดดดดดดดดดดดด ต้องอย่างนี้เซ่!!!!!! >//////////< ชอบมากๆตอนที่ซือคุงตายแล้ว แถมตอนโดนยิงจากใครนั่นอีกกกกกก อุกรี๊ดดดดดดดดดดดด ดาร์ก ดราม่า น่าติดตามมมมมมมมมมมมมมมมมมมม

แต่งเป็นเรื่องยาวมั้ยอายะ? (ขอให้ยาวเห๊อะ~~~!!! >.<)

ท่านอายะ!!!! ฟคเก่านุ๊กยังอ่านไม่ทันเลย ลงใหม่อีกแล้ววววววววว แงๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ TTwTT สงสารคนไม่มีเวลาอ่านบ้างสิค้าๆๆๆ โฮๆๆๆๆ

ขึ้นมาด้วยความโศก เศร้าอ่ะ TTwTT สงสารมุคุ แง ๆๆๆๆๆๆๆ (แล้วคนอื่น ๆ แกไม่สงสารหรือไง) แค่คำคมที่เขียน แม้ไม่มีบทบาทมาก ก็บาดใจแล้ว ความเศร้าของผู้พิทักษ์ อ่อก.....

สึนะโดนยิง!!!!ใครมันยิงลูกฉานนนนนนนนนนนนนนน!!!! เดี๋ยวจ้างคนไประเบิดพลีชีพเลยนี่!!!!

ว่าแต่คู่ใครหนอๆๆๆๆ ><

หึหึ ท่านเอามาลงอีกเรื่องแล้ว...ช่วงนี้ช้าน้อยเริ่มจะไม่ว่างเหมือนแต่ก่อนแล้ว...เริ่มตามอ่าน+ตามเม้นไม่ทัน...เพราะฉะนั้นตอนนี้จะมีบางเรื่องของท่านอายะที่ข้าน้อยขอหยุดอ่านไว้ก่อน อิอิ ขออภัย....ถ้าว่างจริ๊งจริงเมื่อไหรจะเม้นมาราธอนส่งไปให้นะจ๊ะ.....พอดีเห็นว่าเรื่องนี้เพิ่งขึ้นอินโทรเลยมาเม้นแปะๆไว้ก่อน ฮ่าๆๆๆ

....ว่าแต่แค่อินโทร....มันยังดาร์คถึงเพียงนี้ เหอๆๆ...แล้วเนื้อเรื่องตอนต่อไปจะเป็นยังไงหว่า...จะดาร์คตลอดเรื่องเลยอ๊ะป่าว หึหึ.....เห็นท่านอายะบอกว่าเรื่องนี้จะมีฉากบู๊ด้วยสินะคะ...จะรออ่านฉากบู๊ของท่านอายะนะ...สงสัยท่าจะมันส์น่าดู....อีกอย่าง...ชอบมากๆที่ท่านอายะเขียนถึงตอนที่สึนะมันตายอยู่ในโลงน่ะ...โอ๊ววว สุดยอดดดดด....แบบว่าได้บรรยากาศมั่กๆ...เศร้าสุดๆ...แล้วก็พูดถึงผู้พิทักษ์แต่ละคนด้วย...ยิ่งถึงใจเข้าไปใหญ่...ยอดเยี่ยมค่ะ

รออ่าน+รอลุ้นว่าจะเป็นยังไงต่อ และเป็นกำลังใจให้สำหรับฟิคเนื้อเรื่องหลักเรื่องนี้ด้วยนะจ๊ะ^^ท่านอายะสู้ๆ