ปิดกล่องโหวต! ประกาศผลตัดสิน [มุคุโร่/ฮิบาริ] ใครเสะ! ได้แก่

kikuva · **Posted:** 27 Oct 2007, 02:04

ไหนๆก็มีคนถามถึง ไหนๆเมจังก็อุตส่าขุดมันขึ้นมา(เพื่อจะฝัง ฮา) และ ไหนๆ คนเขียนก็เพิ่งนึกได้ ยันโครม

มีเรื่องจะถามคนผ่านไปผ่านมาในเอนทรี่นี้ด้วยค่ะ หัวมันตันไปหมดแล้วสำหรับฟิคนี้

ข้อแรก

คุณอยากให้สองหนุ่มนี้ใครเสะใคร

ระหว่าง ฮิบาริ กด มุคุโร่

กับ มุคุโร่ กด ฮิบาริ

ถามอะไรฟร่ะตรู

เอาเหอะ ช่วยตอบที

มากกว่ากันคิวะดูแล้วมันเสะทั้งคู่ (ถึงจะเทใจให้ความแกร่งของฮิบาริมากกว่าก็เถอะ)

ส่วนหนึ่งก็เกรงใจในความหน้าตาดีของมุคุโร่ และ ส่วนสูงของคุณเธอ

แต่จะว่ากันตามตรง ฮิบาริทั้งแกร่งและแรงมากมีกว่ามุคุโร่ หรือว่าจะเหมือน อายุเป็นเพียงแค่ตัวเลข ส่วนสูงก็แค่ตัวเลข เอวของมุคุโร่ที่บางกว่า ก็แค่สายวัด กร้ากกกกก

นี่แหละค่ะเรื่องจริงที่มาต่อฟิคนี้ไม่ได้

สับสนว่าให้ใครเสะจะดีกว่ากันนี่เอามาตราฐานความเป็นเมะเข้าคูณและหารแล้ว

ผลคำตอบติดลบมากมาย

แล้วสรุปมันได้เท่าไหร่กันละ

ใครรู้ช่วยกันลงคะแนนทีสิค่า

คนเขียน งง สุดๆ

เราจะเขียนตามเสียงส่วนมากแล้วกันว่าใครควรเสะใครควรเคะ ฮือ งง วุ้ย

ใครมีไอเดียอะไรใส่มาให้เต็มที่เลยคะ ไม่ต้องเกรงใจ จะเหตุจะผล ศรีรับได้

Fan Fiction REBORN!

[-L’anniversaire de I’Armistice .-]

[-<มุคุโร่>VS<ฮิบาริ>-]

From. Kikuva

ยุดีนักแต่งซะเลย อยากจะบอกว่า คนเขียนก็ไม่รู้เหมือนกันว่าใครเสะใครเคะ ( อ้าว แล้วเอ็งจะเขียนเพื่อ... )

จะ...ใจเย็นๆนะค่ะ ท่านผู้อ่านแบบว่า... เห็นมันแง่งๆ แย่งสึนะคุงแย่งกันไปแย่งกันมา เกิดอาการหยุดตัวเอง

ไม่ได้บ้างรึเปล่า ??? หึ หึ หึ น่าสนใจเนอะ ( จบงานนี้คนเขียนคงได้จองวัดอีกเช่นเคย กร้ากกก

เอาเป็นว่ามันฉากเรทล้วนๆ ใครรีบไม่ได้กรุณาปิดทิ้งไปเลยนะค่ะ

เดียวภาพมันติดตา ฮา

ระดับ NC หรือค่ะ 17 ไปจนถึง 20

รู้แล้วอยากหลอนเข้ามาอ่านกันเลยค่า คนเขียนจิ้นมานานแหละ กัดกันดีนักจับมารักกันซะเลย

สร้างมิตรภาพ (ตรงไหนฟร่ะ)

* คำแปลและคำอ่าน ออกเสียงในภาษาฝรั่งเศษนิดหน่อยค่ะ
* [-L’anniversaire de I’Armistice .-]
*[-ลันนิแฟร์แซ---ร เดอ ลาร์มิสติช-]
*[-มีความหมายว่า วันสงบศึก ค่ะ-]

ใครทราบแล้วขออภัยมานะที่นี้นะคะ
ชื่อเรื่องเข้ากันดีเนอะ....เนอะ~

ช่วงเวลาอันว่างเปล่า

ผมเฝ้ามองคุณสองคนจากในความมืดมิดนั่น

วันแล้ววันเล่า

ที่หวังว่าจะได้ครอบครองตัวคุณอีกครั้ง

ท่ามกลางสายฝนที่สาดเทยามนี่ อิตาลียามนี้มีบรรยากาศที่นับว่าไม่เลวเลยทีเดียว กลิ่นสายน้ำที่ไหลบ่ากอปรกับความเยือกเย็นที่สามารถทำให้หายใจเป็นควันได้

รถยนต์แล่นมาถึงถนนใหญ่ บรรยากาศโดยรอบมืดสนิท ตามตรอกซอกซอยเท่านั้นที่ยังคงมีแสงสีอยู่ บริเวณแคบสุดตรอกมีร้านเหล้าตั้งอยู่

แสงไฟมือสลัวๆกลั้วไปกับแผ่นเพลงที่บรรเลงทำนองหวานซึ้งได้ไม่รู้จบ ดังมาไม่ขาดสายบรรยากาศยุคกลางทำให้จิตใจสงบลง

ร่างโปร่งบางออกแรงพลักประตูบานไม้ครึ่งท่อนออก เสื้อโค้ชยาวสีดำตัวนอกถูกถอดวางไว้บนไม้แขวนข้างๆ พร้อมหมวกสีดำสนิท ชายหนุ่มคลายเน็คไทร์ออกเล็กน้อย เสื้อเชิ้ตสีขาวด้านในเปียกชุ่มโชกจนแนบเนื้อเผยให้เห็นสัดส่วนที่งดงามของฝ่ายตรงหน้า

“ เอริพส์ “

ฮิบาริเอ่ยสั่งเสียงสั้นๆบาร์เทนเดอร์ก็จัดการงานของตัวเองได้เร็วทันใจ เหล้าชั้นดีถูกเสิร์ฟให้ตรงโต๊ะโดยตรง

กึก!!

แก้วคริสตันใบสวยถูกมือเรียวของคนคนหนึ่งหยุดเอาไว้

“เหล้าดีนี่ครับ” มุคุโร่ว่าพลางยกขึ้นจิบ ฮิบาริเหลือบมองเพียงชั่วครู่แล้วก็ทำเป็นไม่สนใจ

กลับเดินไปหยิบเหล้าคอนญัคเพอร์เฟคชั่นจากที่ประดับฟลอร์ลงมาเปิดดื่มทั้งขวดหน้าตาเฉย หยดหยาดของเหลวที่โผล่พ้นจากริมฝีปากสวยได้รูป หกรดเสื้อที่เชียกชุ่มทำให้อะไรที่ควรปิดกลับเปิดเผยอีกครั้ง แต่ดูเหมือนชายหนุ่มจะไม่สนใจ กลับถอดกระดุมที่ติดเป็นระเบียบออกจนพ้นอกขาว

“ผมช่วยครับ” เสียงอ่อนโยนเอ่ยพลางปลดกระดุมให้ชายหนุ่มตรงหน้าเสียแทน

“ชั้นเกลียดนาย” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยราวกับกระซิบแต่ก็ดังพอให้อีกฝ้ายได้ยิน

“ผมรู้ครับ...เพราะผมก็เกลียดคุณเหมือนกัน”มุคุโร่กลับแย้มยิ้ม”เราสองคนก็ไม่ต่างกันสักเท่าไหร่หรอกครับ”นัยย์ตาข้างหนึ่งครั้งหนึ่งมันเคยฉายแววลุกโชนด้วยเปลวเพลิงหากแต่ยามนี้กลับเศร้าหมอง

แทนคำตอบเข่าข้างหนึ่งของฮิบาริกลับวกเข้าไปแทรกกลางหว่างขาของอีกฝ่าย แล้วใช้การเสียดสีเบาๆแทนคำตอบ

“ไปชั้นสองไหมครับ...ผมเปิดห้องเอาไว้” เสียงอ่อนโยนพร่าไปเล้กน้อยไม่รู้ว่าเป็นเพราะนัยย์ตาสีนิลสนิทราวกับรัตติกาลอันมืดมิดที่บดบังเค้าจากผู้เป็นที่รักตลอดไป

ปึง!

ทั้งคู่เริ่มกิจกามกันทันทีหลังเสียงประตูปิดลง จะว่าด้วยความไร้สติหรืออะไรก็ว่าได้ แต่พวกเค้าในยามนี้รู้ตัวดีว่ากำลังทำอะไรอยู่

มือเรียวจิกกำเรือนผมสีนภาในยามราตรีที่มืดมิด เรียวลิ้นแลกเปลี่ยนความความหวานล้ำซึ่งกันและกัน เหมือนจะไม่มีใครยอมปล่อยริมฝีปากออกจากกันแม้แต่น้อย

ต่างฝ่ายต่างช่วยกันปลดเปลื้องเสื้อผ้าของอีกฝ่ายออก ทั้งๆที่ฝนตกรุนแรงถึงเพียงนี้ภายในห้องที่เยียบเย็นกลับร้อนรุ่มด้วยเพลิงภิรมย์ปราถนา

เสียงเอี๊ยดอ๊าดของแผ่นไม้และฝาผนังห้องดังตามจังหวะความเร้าร้อนรุนแรงของทั้งสองฝ่าย เปลวเพลิงที่เริ่มปะทุยากนักที่จะดับมันให้สนิทด้วยวารีที่สาดเทมาไม่หยุดหย่อนในยามนี้

สึนะตายแล้ว!!!

นี่เป็นเรื่องที่พวกเขาทั้งสองคนต้องยอมรับ ถึงแม้ความจริงจะโหดร้ายเท่าไหร ความฝันเมื่อวันวานยิ่งปวดร้าวกว่ายิ่งนัก

“ เจ็บ!... เดียว!... ไม่ใช่ตรงนี้” ฮิบาริครางเสียงหลงเมื่ออีกฝ่ายยันตัวเขาเข้าติดชิดฝากำแพง

ไม่ได้ตั้งใจจะใช้ใครเป็นตัวแทน แต่ว่าถ้าร่างกายของมุคุโร่เคยโอบกอดร่างเล็กนั่นแล้วละก็

ตอนนี้

วินาทีนี้

เค้าไม่คิดรังเกียจเลยที่จะใช้มัน เติมเต็มส่วนที่ขาดหายไปของตัวเอง

เสียงดนตรีอีกแล้ว

ทำนองเศร้าแต่แผ่วเบาเพลงที่เขาชื่นชอบเมื่อยามที่อีกฝ่ายสัมผัส มันให้ความรู้สึกแปลกประหลาดกว่าตอนที่ร่างเล็กดอบกอดตัวเขาด้วยซ้ำ น่าแปลกที่เค้าดูกลืนไปกับมันได้ง่ายเหลือเกิน

กับเล่ห์มารยาของคนตรงหน้าหรือว่ายังไงกันนะ แต่ตอนนี้ก็ไม่ใช่เรื่องที่เค้าสองคนต้องมานั่งคิดเสียเมื่อไหร่ ตอนนี้ที่เค้าต้องการจริงแท้มีเพียงไออุ่นของร่างกายซึ่งกันและกันต่างหาก

………………………….

…………………….

……………..

…….

วันนี้เค้าไปงานศพบอสแห่งวองโกเล่มาสึนะไม่เปลี่ยนไปแม้แต่น้อย ดีโน่ยืนจนแขกเครือพากันไปจนหมดแล้ว ร่างสูงจึงเดินเข้าไปใกล้ๆโลงศพสีดำสนิทที่รายล้อมด้วยกุหลาบสีขาวบริสุทธิ์ ช่างเข้ากับใบหน้าของร่างที่นอนหลับอย่างเป็นสุขในยามนี้เสียนี่กระไร

ดอกกุหลาบสีแดงสดถูกวางบนหน้าอกของร่างที่หลับไหล

เหมือนคนหลับไปจริงๆ.....สึนะ

เพียงแต่ว่านายจะไม่มีวันฟื้นขึ้นมาอีกแล้วใช่ไหม

“สึนะ” หยาดน้ำใสหยดเล็กๆหยดลงบนมือน้อยๆของเจ้าของร่างที่ไร้วิญญาณ

ร่างสูงซบลงใกล้ๆมือน้อยๆนั่น

มันเย็น

เย็นเสียจนเค้าอยากจะกอบกุมมันเอาไว้ตลอดชีวิต

ริมฝีปากประทับแผ่วเบาที่ริมฝีปากที่เคยแดงระเรื่อยามนี้ขาวซีดไร้สีเลือด น่าแปลกถึงกระนั้นยิ่งพิจใกล้ๆ ราวกับว่าร่างบางจะฟื้นขึ้นมาได้ทุกเมื่อ

‘ผมเกลียกสงคราม...ดังนั้น....ผมจะทำลายมันให้หมดสิ้นทุกสิ่งทุกอย่าง’

‘สึนะ?’

‘ผมคงทำได้ดีที่สุดแค่นี้...ที่เหลือคงต้องหวังพึ่งคุณแล้ว’

‘…..’

‘ไม่ว่านายจะทำอะไรลงไปชั้นไม่คิดจะเสียใจภายหลังหรอก...สึนะ’

‘คุณดีโน่’

สมกับเป็นนายจริงๆที่เลือกทางที่จะตาย เลือกที่จะตายไปโดยเหลือทางเลือกไว้ให้กับชั้นแค่ทางเดียว

‘ก่อนจะไปผมมีเรื่องจะบอกคุณ...’

‘อะไรล่ะ?’

‘..............’

แว่วเสียงกระวิบราวกับลมพัดผ่านดอกกุหลาบสีขาวบริสุทธิ์ยามนี้ แปดเปื้อนไปด้วยหยดเลือดที่สาดกระเซ็นจนแดงฉานเลือดที่ท่วมร่างบางในชุดสูธสีขาวบริสุทธิ์ ร่างสูงซบลงบนไหล่บอบบางก่อนที่ลมหายใจจะแผ่วเบาลงไป

ราวกับสายลมที่พัดผ่าน

ชีวิตในแสงเทียนสลัวในยามนี้

พระเจ้าเค้าคงตกนรกสินะ

แต่ว่า

โลกที่ไร้ซึ่งนายมันก็ไม่มีความหมายกับชั้นอีกต่อไป

สึนะ

‘สิ่งสุดท้ายที่ผมจะบอกคุณคือ...’

‘รักนะครับ...แม้จะไม่ได้อยู่ด้วยกันแล้ว’

TCB.

kikuva · **Posted:** 27 Oct 2007, 02:05

กะจะรั่ว ดันโศก กะจะโศกดันฮา เวงกำ = =”

แต่งทีไรเป็นแบบนี้ทุกทีแบบว่าอารมณ์พาไปมากกว่า

ความตั้งใจเดิม เออ เอาเข้าไปคนแต่ง ( ฮา )

ถ้าชื่อเรื่องมันดูขัดลูกกะตาก็ต้องขออภัยอย่างสูงมานะที่นี่นะคะ

เรื่องนี้เป็นเรื่องราวในอนาคตเจ้าค่ะ มันจะ NC ไปตามระดับ

แต่เนื้อเรื่องโดยรวมก็ไม่ทิ้งน้า มาครบองค์ประชุมแน่นอนฮับ

ชอบคู่ไหนโหวตมาเลยจ้า

อีกเรื่องแล้วฝากด้วยนะค่า

chomexchome · **Posted:** 27 Oct 2007, 03:35

มันไม่ฮาน่อ มันไม่ฮาเลย นั่งๆอ่านไปนี่เป็นฟิคเรื่องแรกที่ทำเอาน้ำตาคลอ เหอะๆ ไม่มีอะไรมาหยุดยั้งความตายได้ แม้ว่าคนๆนั้นจะเป็นสึนะก็ตาม....

เข้าใจความรู้สึกของดีโน่ตอนถูกบอกลาเลย เศร้าโคตรๆ...แต่ก็ทำอะไรไม่ได้อ่ะนะ แล้วไอ้สองตัวเอกนั่นล่ะ รู้หรือเปล่าว่าแท้จริงแล้ว สึนะเขารักใคร...โฮวว....~~วว ;_;

มุคุโร่กะฮิบะจะเศร้าขนาดไหนหนอ~~ยามเมื่อรู้ความจริง....

เชียร์ๆให้แต่งต่อจร้าาา ยิ่งเริ่มเรื่องมาแบบนี้ยิ่งน่าติดตามคอดๆอ่ะ

Lynx · **Posted:** 27 Oct 2007, 03:45

D27 และ 6918 สินะ เยี่ยม!!! >[]<b เพราะมันจะครบคู่พอดี (ซะงั้น = =")

เอามาต่อด่วนเลยค่ะ

hadead · **Posted:** 27 Oct 2007, 09:30

โอ้ ฟิกซึ้งปนโศกอีกแล้ว ชอบๆ

ว่าแต่สึนะเขาบอกอะไรกะดีโน่น้า

มาต่อเร็วนะค้า ลุ้นหงะล้น

p.s 6927 สุดหูรูดค่า!!!

nadeem · **Posted:** 27 Oct 2007, 10:38

มันไม่ฮาเลยจริงๆ ดีโน่รักสึนะมากเลยจริงๆ ผมว่าซึ้งดีออกนะงับ

kikuva · **Posted:** 27 Oct 2007, 11:04

มันกลายเป็นฟิคโศกาไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ค่ะ

แต่ยิ่งเขียนเองยิ่งติดงอมแงม

จนต้องเขียนต่อไปเรื่อยๆ

ท่าทางเราจะชอบเรื่องแนวๆนี้แฮะ (ม่ะช่ายแหละ)

อารมณ์มาแบบ M เต็มที่

ตอนที่ 2แล้วค่า

แล้วอาจจะต่อยาวไปเรื่อยๆ

ก็เค้าชอบอ่ะ...ฝากด้วยนะค่า ^ ^b

kikuva · **Posted:** 27 Oct 2007, 11:05

Fan Fiction REBORN!

[-L’anniversaire de I’Armistice .-]

[-<มุคุโร่>VS<ฮิบาริ>-] Up. 2

From. Kikuva

เสียงบรรเลงเปียโนดังก้องออกมาจากคฤหาสน์ เนื้อเพลงบรรเลงเสียงดังกังวาลก้อง ราวกับจะสะกดตรึงทุกสิ่งที่ได้ยินให้จับจดที่จะต้องภวังค์หลับไหล

แต่มันราวกับเนื้อเพลงที่มาจากอีกโลกหนึ่ง ผมสีเงินยาวประบ่าเล่นเพลงทำนองไหลลื่น ราวกับสายน้ำที่เชี่ยวกราด เรียวนิ้นขาวสวยบรรจงเล่นมันอย่างตั้งใจ เพื่อระฃลึกถึงใครบางคนหรืออะไรบางอย่าง จากที่ต่ำสูงไปยังแรงสั่นที่สูงที่สุด

แต๊ง~!

ท่วงทำนองอันไพเราะหยุดลงกระทันหันเมื่อใครบางคนมาเยือนอย่างไม่ตั้งใจ

“ยามาโมโตะ” เสียงเอ่ยถามเรียบหาได้กระโชกเหมือนแต่ก่อน

ร่างสูงในชุดสูธสีดำสนิทยืนด้วยสีหน้าเคร่งขรึมไม่เหมือนยามาโมโตะคนเก่าก่อน

“งานวันนี้นายไม่ไป” เสียงทุ้มต่ำกระซิบถามหลังจากปิดฝาครอบเปียโนลง

“ยามาโมโตะ?” ร่างบางเอ่ยถามอย่างขุ่นใจ ที่อิตาลีนี้ปราสาทหลังนี้เป็นสิทธิ์ส่วยบุคคล อย่างน้อยๆท่านพ่อก็ประทานมาให้เขา

ฝาครอบถูกเปิดขึ้นอีกครั้งราวกับว่าร่างบางจะเริ่มเล่นมันต่อ

“หยุดนะนายไม่มีสิทธิทำแบบนี้!!!” ร่างบางเริ่มโวยวายเมื่อมือแกร่งและหยาบ กำข้อแขนขาวจนแดงช้ำซ้ำยังกระตุกเข้าหาอ้อมกอดของตัวเอง

“ อื้อ...อ๊า~” จุมพิตที่หนักหน่วงตรงต้นขอขาวราวกับจะตีตราจองในตัวเขาเบาๆ ทำเอาร่างบางต้องครางเสียงต่ำออกมา

“นายยังไม่ตอบคำถามชั้นเลยนะ” ยามาโมโตะยังคงคาดคั้น เมื่อไม่ได้คำตอบก็ยิ่งทวีความหงุดหงิดราวกับ ตะกอนภายในสายน้ำที่ไม่มีวันจางหาย

“ยามาโมโตะ...ท่านรุ่นที่สิบยังไม่ตาย” คำเฉลยของโกคุเทระยิ่งเหนือความคาดหมายของร่างสูงขึ้นไปอีก

“โกคุเทระ!!!”

มืด....

อึดอัด...

หนัก...

หนักเหลือเกิน....

สึนะพยายามอย่างยิ่งที่จะลืมตาตื่นขึ้นมาแต่มีน้ำหนักบางอย่างกดทับตัวเค้าเอาไว้

อะไร...

อุ่น...

น้ำเหรอ...

ทำไม...

อุ่นจัง...

อุ่นเหลือเกิน...

ร่างบางโอบกอดสิ่งที่สัมผัสเอาไว้แน่น

แม้ไม่รู้ว่าลมหายใจอีกฝ่ายจางหาย

TCB.

kukuri · **Posted:** 27 Oct 2007, 11:21

ตอนที่ 2 อัพแย้ว...มาเร็วทันใจ

เฮ้ย...อย่าบอกนะว่าที่สึนะกอดเป็นดีโน่ !!!

แบบนี้มันโรมิโอ & จูเลียต ชัดๆ :shock:

จะรอติดตามตอนต่อไปนะคะ

nadeem · **Posted:** 27 Oct 2007, 11:33

ช่ายท่าจใช่จริงๆด้วยเละ ดีโน่คงกำลังกอดสึนะละมั้ง ตอนที่สึนะไม่รู้สึกตัว

kikuva · **Posted:** 27 Oct 2007, 12:10

เขียนๆไปเริ่มคิดจริงจังว่า.....ทั้งคู่มันเมะนี่หว๋า!!!

แถมเรื่องราวในอดีตตบท้ายเรื่องปัจจุบัน

มันจะยอมกันและกันร้อออออ

( มีแต่สึนะหรือเคะเท่านั้นที่ยอม = =” )

เรื่องนี้คนเขียนท่าจะกลุ้ม

แต่หนูก็อยากเขียนต่อ

kikuva · **Posted:** 27 Oct 2007, 12:11

Fan Fiction REBORN!

[-L’anniversaire de I’Armistice .-]

[-<มุคุโร่>VS<ฮิบาริ>-] Up. 3

From. Kikuva

หากนี่เป็นครั้งสุดท้ายทีจะได้กอดเธอ

ชั้นจะไม่เสียใจเลย

ภายในห้องที่มืดสลัวๆ สิ่งที่ให้ความสว่างในห้องมีเพียงแสงเทียน ดวงเล็กๆริบหรี่เพียงดวงเดียวเท่านั้น

ฟู่ว~

“ไม่ยักรู้ว่านายเกลียดความมืด” ฮิบาริเอ่ยถามเมื่อเค้าใช้เรียวนิ้วชยี้แสงเทียนจนดับลง โดยไม่กลัวว่ามือจะเป็นแผล

“ผมอยู่ในความมืดมานานเกินกว่าที่จะอยู่ไหวแล้วละครับ” มุคุโร่พูดพลางดันตัวอีกฝ่ายไปชิดติดบานหน้าต่าง ที่มีแสงไฟลอดเข้ามาจากภายนอก

สิ่งที่มองเห็นได้ลางเลือนท่ามกลางแสงไฟภายนอก โดยที่สองร่างไม่เขินอายกันแต่อย่างใด แผ่นหลังของผู้ชายร่างเพรียวบางคว่ำหน้า และกำลังถูกทาบทับด้วยทรวงอกที่ร้อนรุ่มด้วยเพลิงภิรมย์บางอย่างที่ยากจะหยุด

เสียงพื้นไม้เก่าแก่ส่งเสียงลั่นเป็นจังหวะสอดรับการโยกของมือที่ทำหน้าที่ได้ดีไม่แพ้กัน

“รู้สึกดีไหมละครับ” มุคุเอ่ยเสียงทุ้มนุ่มเหมือนเคยหากแต่ยามนี้ มันแหบพร่าไปเล้กน้อยด้วยแรงอารมณ์ที่เริ่มก่อตัวบ้าง

“หึ นายก็...ลองรู้สึกดูเองสิ” ฮิบาริเอ่ยพลางปลดซิปกางเกงอีกฝ่ายลง สายตาเจ้าเล่ห์ช้อนมองอีกฝ่ายด้วยอารมณ์ขัน

“อ่ะ..คุณ!” ไม่ทันร้องส่งเสียงห้ามปราม อีกฝ่ายกอบกุมส่วนไวสัมผัสเข้าสู่โพลงปากเรียวทันที เรียวลิ้นร้อนหยอกเย้าราวกับต้องการให้อีกฝ่ายคลุ้มคลั่ง

“ อื้อ.... “ จนถึงขีดสุดความปราถน่าร้อนรุ่มหลั่งไหลออกมาเต็มช่องปากนั่น อีกฝ่ายกลืนกินมันลงไปอย่างไม่ลังเลหรือรังเกียจแม้แต่น้อย สายตาพร่าระเรื่อด้วยแรงเสน่ห์หาอันยากที่จะต่อต้านอารมณ์ของชายหนุ่มอีกฝ่ายได้

มุคุโร่พลักร่างของฮิบาริลงไปที่ฟูกนอนแล้วพลิกตัวเค้าขึ้นมาคล่อมแทน แต่การตอบสนองของอีกฝ่ายกับเรียกความฉงนสนเท่ให้เค้าเป็นยิ่งนัก

ฮิบาริใช้เรียวนิ้วของตัวเองซอนไซไปยังช่องทางเบื้องหลังของอีกฝ่ายทันที

“อ้าว ก็นึกว่านายชอบอยู่ข้างบน “

มุคุโร่อยากจะตอบเสียเต็มประดาว่าฝ่ายที่อยู่ข้างล่างต่างหากที่ควรทำตัวให้ดีๆหน่อย

“คุณนี่อยู่เฉยๆเป็นไหมครับเนี่ย”เสียงทุ้มเอ่ยถาม

“ถ้าชั้นอยู่เฉยๆ...นายก็ทรมาณแย่นะสิ” รอยยยิ้มเหี้ยมเมื่อสมัยเตอกันครั้งเก่าก่อนพุดขึ้นมาทางสีหน้า

งานนี้ท่าทางคนตรงหน้าจะรับมือยากเสียแล้ว

“ไม่ใช่ว่าคุณยินดีที่จะถูกผมกอดเหรอครับ” มุคุโร่เลิ่กคิ้วถามด้วยความฉงน

ร่างโปร่งข้างใต้กลับส่ายหน้าไปมา

“ไม่ใช่หรอกชั้นแค่อยากกอดนาย...เพื่อเติมไออุ่นที่จางหายไปต่างหากละ”

บรรยากาศเปลี่ยนเป็นร้อนรุ่มยิ่งกว่าเดิมเมื่อต่างฝ่าย ต่างไม่มีใครยอมลงให้ใคร งานนี้ผู้ครอบครองจะมีได้เพียงหนึ่งไม่มีสอง เปรียบเสมือนราชสีรห์ทั้งสองจะอยู่ร่วมถ่ำเดียวกันไม่ได้กระนั้น

“ผมเคยบอกคุณไปแล้วนะว่า...ต่อไปนี้ผมจะเป็นกฎเสียเอง”มุคุเอ่ยเสียงเข้ม

“ชั้นก็บอกนายไปแล้วเหมือนกัน...ว่าชั้นนี่แหละคือกฎ”

TCB.

nadeem · **Posted:** 27 Oct 2007, 12:28

โอ้วโนวววว ยอมมไม่ลงจริงๆซะด้วยสิเนี่ย เเล้วสึนะละเป็นไงมั้งอ่าคราบ ลงเรื่อยๆเลยน่างับ - -

Sweetiez · **Posted:** 27 Oct 2007, 16:21

แอบงงน่ะเนี้ย -*-
เอาเถอะ สึนะเป็นไงอ่ะ ดีโน่อยุ่ไหน
ยามะกับโกคุเป็นอย่างไร

สิ่งเหล่านี้ยังคงเป็น ปริศนา ~~

joey · **Posted:** 27 Oct 2007, 19:42

ปริศน๊า ปริศนา รอคนเขียนมาเฉลยต่อไป...

•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

ปิดกล่องโหวต! ประกาศผลตัดสิน [มุคุโร่/ฮิบาริ] ใครเสะ! ได้แก่

Who is online

Panel