•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

Title : The sound of silence - Simon & Garfunkel
Author: melody
Pairing: - TsunaXMukuro
Rating: PG-13
Spoilers: -
Disclaimer: Akira Amano
Summary: -
Author notes: TYL <3~
มันเป็นฟิคเพ้อฮะ เพ้อสด เพ้อเปื่อย เพ้อไฟไหม้ น้ำร้อนลวก เป็นหนอง ฯลฯ ชื่อฟิคคือชื่อเพลงนะฮะ



-----






Hello darkness, my old friend...,



ห้องเดิม...สถานที่เดิม...บรรยากาศเดิมๆ...
กับความเงียบงันที่คุ้นเคย...
ดวงตาสองสีกวาดมองไปรอบๆอย่างไร้ความหมาย...
การกระทำที่ไร้ประโยชน์เมื่อสิ่งที่ดวงตาคู่แปลกมองเห็นมีเพียงความมืดอันไร้ที่สิ้นสุด...
...มองหาสิ่งใดในความมืดนี้กัน?...
...เมื่อรู้สึกตัว รอยยิ้มเย้ยหยันต่อทุกสิ่งในโลกนี้จึงปรากฎบนเรียวปากบาง...
หากโลกนี้มีเพียงความมืดและตัวเขา...
สิ่งที่น่าเย้ยหยันคงไม่พ้นตนเอง...



ทรุดลงนั่งที่ปลายเตียง...ดวงตาจ้องมองความมืดอันเงียบงัน



...กล่าวสวัสดีกับราตรีที่มาเยือนพร้อมความอ้างว้าง...
รู้จักกันมาแสนนานจนไม่อาจหาจุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์ได้...



เหงา...?...ไม่ใช่...
เขาชินชาเกินกว่าจะมานั่งใส่ใจกับของแบบนั้น...
รู้จักดี...จนไม่อยากพบเจออีกต่อไป...



สิ่งที่ทำให้สำเนียกถึงความเป็นมนุษย์ในตัวเอง...
...เป็นอื่นใดไปไม่ได้เสียนอกจากคนคนนั้นที่มีผลกับเขาเกินการควบคุม...



เจ้าของดวงตาสีน้ำตาลอันอ่อนโยน...และเข็มแข็งยิ่งกว่าใคร...
สองมือที่ไม่ได้ใหญ่เกินไปกว่าเขามากนัก... แต่สิ่งที่แบกรับกลับยิ่งใหญ่กว่าใคร...
สองมือที่ไม่เคยแม้แต่จะทำร้ายผู้ใด... กลับยืนยันหนักแน่นว่าจะปกป้องเขา...
มิให้สิ่งใดมากร้ำกราย... มิให้สิ่งใดมาทำร้าย...
...น่าขำใช่ไหม... ผมเป็นผู้พิทักษ์ของคุณนะ...



แต่ถึงกระนั้น...
ไออุ่นจากวงแขนของคนที่เอ่ยคำสาบานต่อกันยังคงตราตรึง...
ความอบอุ่นที่แผ่มาถึงหัวใจ...
...ริมฝีปากบาง...อบอุ่น...อ่อนโยน...
ยามสัมผัสที่ผิวแก้มนี้...
ยังคงรับรู้ได้ถึงอุณหภูมิที่ทาบทับ...



ภายในอกที่เย็นเยียบราวน้ำแข็งสั่นไหว...
เมื่อสัมผัสนั้นทาบทับเหนือดวงใจ...



...คำพูดที่แว่วผ่านความเงียบ...ตรงเข้าสู่โสตและส่งไปยังสมอง...
ไม่น่าจะมีความเกี่ยวพันธ์กันสักนิด... แต่หัวใจกลับร้อนวูบขึ้นมา...
...บางสิ่งบางอย่างถูกเติมเต็ม...
...ความรู้สึกที่แปลกประหลาดจนน้ำตาแทบจะไหล...
...ทั้งๆที่ไม่ได้เจ็บปวดหรือเศร้าโศก...



เสียงแห่งความอ่อนโยน...สิ่งที่ปัดเป่าความทุกข์ทั้งมวล...



[ _________________________ ]




...The sound of silence...







SHOT-FIC OR PLOT?

...Inverse...






เสียงของตนที่เอ่ยบอกว่าจะปกป้อง...
มิให้มีสิ่งใดมากร้ำกราย...
มิให้มีสิ่งใดมาทำร้าย...
...ยังคงดังก้องซ้ำๆอยู่ในหัว...



และเขาก็หมายความตามนั้นจริงๆ...



...ดวงตาสีน้ำตาลทอแววเหนื่อยล้า...
จับจ้องที่ฝ่ามือของตนเองนิ่ง...
หากแต่เรียวปากบางยังคงปรากฎรอยยิ้ม
มือนั้นกำแน่น...ราวกับกำลังคว้าบางสิ่งเอาไว้...
...ซึ่งนั่นก็คือคำสัตย์ที่ได้ให้ไว้กับสายหมอกที่แสนสำคัญ...



ความจริงแล้ว... ไม่เคยต้องการ...
ไม่ได้ต้องการ... ตำแหน่งที่เป็นดังระยะห่างระหว่างเขาทั้งสอง...
ไม่เคยต้องการเลยสักนิด...



แต่นั่น... เป็นสิ่งเดียวที่จะพันธนาการสายหมอกไว้กับนภาเช่นเขาได้...
นภาที่ไม่อาจหักหาญน้ำใจคนสำคัญ... เหตุเพราะเป็นสิ่งสำคัญ... มีค่ายิ่งกว่าสิ่งอื่นใด...
ไม่อาจฉุดคร่า...เพราะสิ่งที่ต้องการไม่ใช่สิ่งที่จะได้มาด้วยการฝืนใจ...
ไม่อาจเหนี่ยวรั้ง...เอาไว้ด้วยความต้องการของตัวเอง...โดยไม่สนต่อความปรารถนาของอีกฝ่าย...
ไม่อาจขัดความต้องการ...ของเจ้าของดวงตาสองสีคู่งามที่ทอแววเศร้าโศกไว้เบื้องหลังรอยยิ้มไม่ยี่หระต่อสิ่งใด...



...เพื่อนาย...
ฉันถึงยอมแบกรับหน้าที่แห่งนภา...
เพื่อให้มีสิ่งที่เชื่อมระหว่างสายหมอกกับท้องฟ้า...
ฉันถึงยอม...



ระหว่างซาวาดะ สึนะโยชิ...กับโรคุโด มุคุโร่...
ไม่อาจจะหาสิ่งใดมาเกี่ยวพันกันเอาไว้ได้...
นายทีเป็นดั่งสายหมอก... ลางเลือนและหลอกลวง...
อยู่ห่างไกลและปรารถนาซึ่งอิสระ...



ถ้าไม่ใช่ท้องฟ้าที่ยิ่งใหญ่... ก็ไม่อาจจะปกป้องไว้ซึ่งสายหมอกอันบอบบางนั้นได้...




...ฉันยอมเป็นท้องนภาอันเดียวดาย...ที่ไม่อาจสัมผัสสายหมอกได้...
..เพียงเพื่อที่ไม่ว่าจะเมื่อไหร่... เมื่อมองลงไป...จะเห็นสายหมอกนั้นอยู่ในสายตาเสมอ...ไม่ให้คลาดคลา...



แม้สองมือจะเอื้อมไขว่คว้า... หากไม่มีวันที่จะได้มา...



เพื่อความสุขของสายหมอกที่ต้องพานพบกับความโศกเศร้ามาทั้งชีวิต...
นภาเช่นเขา... ทำได้เพียงเฝ้ามอง...ตลอดมา...



จนกระทั่งวันนี้...
ยามนั้น...ที่เขาเอ่ยคำที่ราวกับเป็นคำสัตย์สาบานออกไป...
ทุกสิ่งทุกอย่างจะต้องเปลี่ยนแปลง...
...จะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป...



ดวงตาสีน้ำตาลเข้มทอดมองฝ่ามือที่ใหญ่ขึ้นกว่าเมื่อก่อน...
และรับรู้ได้ถึงน้ำหนักที่เพิ่มขึ้นของสิ่งที่แบกรับเอาไว้...ด้วยความเต็มใจ...
เปลือกตาบางปรือปิดลง...
เบื้องหลังคือความมืด...
ที่เงียบงันจนได้ยินเสียงของบางสิ่งที่เริ่มเคลื่อนไหว...



พอกันที...กับการที่ทำได้เพียงเฝ้ามอง...
พอกันที...กับการที่ต้องเห็นดวงตาคู่นั้นทอแววโศกเศร้าโดยไม่อาจทำอะไรได้...
พอกันที...กับรอยยิ้มที่มีเพียงความเสแสร้งซึ่งเป็นดั่งม่านหมอกบดบังความจริงที่ซุกซ่อน...



ถ้อยคำที่น่าปวดร้าว...
หากนั่นยังไม่เท่าเศษเสี้ยวของความเจ็บปวดที่สายหมอกแสนบอบบางต้องแบกรับไว้...



ถ้านายไม่ยิ้ม...




...ฉันจะทำให้นายยิ้มเอง...




...นะ...




...มุคุโร่...






Fin...?









---------------------------






บอกแล้วว่ามันเพ้อ...
เอามาลง... เพราะ...
พรุ่งนี้สอบ...
(เกี่ยวอะไร?)
เกี่ยวสิ...


(=/l\=)


ขอให้อานิสงค์ผลบุญในการลงฟิคครั้งนี้ทำให้ลูกช้างสอบได้เถ้อ~~!!




>>The sound of silence - Simon & Garfunkel<<

อะร๊ายยยยย
สอบได้แน่นอนสิคะ!! เป็นกำลังใจห้ายยยยย อะร๊างงง

สึนะมาเพ้ออะไรเนี่ย

/โดนตบตี/

ว่าแต่ว่า

จะทำยังไงให้มุคุยิ้มคะ อยากรู้วววว

(แต่ต่อซะ!!)

Title : มีแต่คิดถึง - เบิร์ด ธงไชย
Author: melody
Pairing: - FuutaXMukuro
Rating: PG-13
Spoilers: -
Disclaimer: Akira Amano
Summary: -
Author notes: ยังคงคอนเซปว่าด้วยความเพ้อเช่นเคย กร๊ากก (บอกตอนนี้อาจจะไม่ทัน แต่มันเป็นซีรี่ย์ TYL นะจ๊ะ~)







-----------------------------









นภาปกคลุมด้วยความมืด...
ราตรีมาเยือนดังเช่นทุกคืน...
คืนนี้พระจันทร์ร้างลา มิมาเยือน...
ดวงดาวสุกสกาวจึงพร่างพราวระยับทั่วฟ้า...






เปลือกตาบางปรือขึ้นเผยให้เห็นดวงตาสองสีคู่งาม...
...นภาที่ไร้แสงจันทร์ทำให้จิตใจว้าวุ่น...ไม่อาจสงบลง...
จะด้วยความมืดที่ราวกับจะกลืนกินสิ้นซึ่งทุกสิ่ง...
...หรือแสงระยับจากฟากฟ้านั่นก็ไม่อาจรู้






ดวงตาสะท้อนประกายสุกสกาวยามแหงนเงยขึ้นมองราตรี...
ผ่านบานหน้าต่างใสบนหัวเตียง...
...หากเขาสามารถพูดคุยกับดวงดาราได้...
...คงสามารถเอ่ยถามเพื่อคลายความกังวลใจนี้...






...สบายดีไหม...
...ได้พักผ่อนบ้างหรือเปล่า...
...ทานข้าวหรือยัง...






กับคนที่ไม่รู้แม้กระทั่งว่าอยู่แห่งหนไหน...
...คำถามง่ายๆเช่นนี้กลับยากเหลือแสนที่จะเอื้อนเอ่ยให้อีกฝ่ายได้ฟัง...






...คำถามที่ดูเหมือนจะไม่มีความสำคัญ...
...แต่คนที่เฝ้ารอกลับอยากรู้คำตอบ...
...มากพอๆกับที่ต้องการให้อีกฝ่ายปรากฎกายขึ้นตรงหน้า...






ดวงตาสองสีคู่งามหลุบหลบแสงสะท้อนจากดารา...
...ผืนผ้าห่มที่ร่วงลงไปกองอยู่ที่สะโพกถูกยกขึ้นห่มคลุมร่าง
...กอดกระชับแน่น...












วงแขนอุ่นสวมกอดจากด้านหลัง...
ดวงหน้าซบลงที่ซอกคอขาว เรือนผมสีน้ำตาลอ่อนระเรื่อพวงแก้มใส...








...ดวงตาสองสีเบิกกว้าง...







...ไม่ได้ขัดขืน...
...เพราะอ้อมแขนนี้ให้ความรู้สึกคุ้นเคยเกินกว่าจะคิดเป็นอื่น...








ดวงหน้าขาวจัดเบือนมามองอย่างว่าง่ายเมื่อมือเรียวแตะแผ่วที่พวงแก้มนุ่ม...
...ดาราพราวระยับสะท้อนในอัญมณีสองสีคู่งาม...
...รอยยิ้มอ่อนโยนเบื้องหน้าราวกับจะพร่าเลือน...






...








"คิดถึงผมไหมครับ...มุคุโร่..."









..................................









...................









.....








..










เรียวปากสีสดขยับรอยยิ้มบาง...
...ดวงตาสองสีปรือปิดแช่มช้า
...เมื่อดวงหน้าของอีกฝ่ายโน้มเข้าหา...







"ไม่เลยสักนิดครับ..."










...คงมีเพียงดวงดารา...
...ที่รู้เท่าทันถึงคำโกหกจากริมฝีปากแสนหวานนั้น...













Fin...?















------------------------------------------------------------







ทำไมหลัง Fin ต้องมี ?
เพราะเมไม่รู้ว่า...
วันดีคืนดี จะนั่งเพ้อมาต่อเป็นเรื่องยาวรึเปล่าน่ะสิ XD


ลงแล้ว...ก็ตะลอนไปหาฟิคคนอื่นอ่านมั่งดีกว่า~ <3~
เมรักทุกคนเลย~ <3~ (ประโยคลอกเลียนลิขสิทธิ์ไหมเนี่ย?)



>>มีแต่คิดถึง - เบิร์ด ธงไชย<<

เป็นกำลังใจให้สอบได้เช่นกันค่า

สึนะจ๋าไปทำฉากติดเรทกับสับปะรดสักครั้ง เดวสับปะรดก็ยิ้มเองแหละจ้า 55+

หากนายไม่ยิ้มชั้นก็จะทำให้นายยิ้ม!!

ซือคุงโตแล้ว(ฮา)

ต่อไวๆนะค่า

เอ่อ

เอิ่ม

ตั้งแต่เด็กเลยเหรอ?
5555+

เพ้อได้เป็นเรื่องเป็นราวมากเลยคะมี๊ 555+ อันแรกอ่านแล้วไม่รู้จะสงสารใครระหว่างซือคุงกับมุ น่ะ แต่อ่านดู รู้สึกว่าท้องฟ้าทำเผื่อสายหมอกได้ทุกอย่าง แต่สายหมอกนี่สิ ฮาา (ท้องฟ้าเอ๊ย ช้าไปมั๊ยที่จะบอกว่าสายหมอกน่ะมีทั้งคุณเมฆ คุณดาว คุณ(อดีต)ท้องฟ้าอีกคน แล้วก็อีหลายๆคนนะ ไม่ต้้องกลัวสายหมอกจะเเป็นอะไรก็ได้ 555+)


อันที่สอง ต๊ายยยย-------- เด็กสมัยนี้นี่ หมั่นไส้ฟูตะตะหงิดๆ 5555+ แต่แอบปลื้มคู่นี้ เพราะรู้สึกสองคนนี้มีอะไรคล้ายๆกัน(อย่างน้อย็แหลเก่งเหมือนแหละ คนนึงแหลสด คนนึงแหลแอ๊บแบ๊ว กร๊ากกกกก)


ปล. G69 G69 G69 อดีตท้องฟ้าล่ะมี๊ เมื่อไหรเสร็จจจ~~~~~~~~@@@@

ปล. กากี กากี กากี วันนี้ออนรอมันตั้งกะบายเลยนะนี่ 555+

ม่ะมี๊ ทำใจดีๆไว้...ตั้งสติหน่อยยยยยย...

เข้าใจว่าเครียด เข้าใจว่ากลุ้ม แต่นี่อาการหนักนะเนี่ย ถึงขั้นเพ้อออกมาเป็นเรื่องเป็นราว(?) ได้เนี่ย (โดนมี๊เอาหางดีดไปนอนเล่นดาวพลูโต)

ภาษาลื่นเป็นปลาไหล(เอ็งจะชมหรือด่า? //โดนมีดจิ้มกบาล) แต่มี๊อ๊า~ แรร์แพร์ริ่งอีกแล้ว โฮววววว

สับปะรดไม่เกะขนากให้เด็กอายุ11ขวบกดได้หรอกมั้ง~~~ อีกอย่าง เด็ก11ขวบมันรู้จักอะไรพวกนี้แล้วเรอะ~~~ ถ้าเป้นจริง ฟูตะคงเป้นคนที่น่ากลัวที่สุดหล่ะมั้งเนี่ย=[]= ช็อค!!!

รีเควสอ่ะมี๊ ขอเพลงบ้านนี้มีรัก มันได้อารมณ์ บ้านสึนะ พร้อมเด็กน้อยตัวแสบทั้ง4 คงฮาดีไม่หยอก กรั่กๆๆๆ

ซือคุงถ้าอยากให้ป๋ามุยิ้มล่ะก็ลอง *ติ๊ด* บน *ติ๊ด*ล่างจิ (จิ้นเองเป็นการส่วนตัว เหอๆๆ)
สอนอารัยให้เด็กฟ่ะเนี่ย เหอๆๆๆ

ปล.ขอให้ทำคะแนนได้ดีๆนะค๊า ^^

โอ้วววว

เมเม่ที่ร๊ากกกกกกกกกกก

เพ้อเป็นเรื่องเป็นราวมากแมวสามสีของแมวดำ ^^

นั่งอ่านๆไป ที่เมเม่เอามาสปอย เต็มๆแบบนี้นี่เอง เหอๆๆๆๆ ซือคุงแลดูโตโต๊โต เป็นผู้ใหญ่ดีเหมือนกันเน้ เหอๆ

ฉากที่เมเม่ถามว่ามิวสิคป้าเบิรืดแมวดำเห็นแล้วจิ้นยังไง แมวดำยิ่งจิ้นยิ่งอยากวาดแต่ฝีมือกับรีบอร์นยังไม่มี(DGMยังโดนว่าวาดงอก"เสะ" TTwTT) ขอตัวไปพยายามหัดให้ได้แล้วค่อยมาว่ากันใหม่

ปล. แท็กหางลูกโค่ G69~~~~~~!!! เอาG69มา~~~~~~~~

เหมือนหลงมาอยู่อีกโลกกับกระทู้นี้...มุคุ...นายจะเคะอัพเคะมากไปแล้ว TTvTT'''

ฟิกได้อารมณ์เพ้อแบบเหงาๆดี...ภาษาสวย แต่...pairing... กระซิก... *หนีไปซับน้ำตา*

เมเม่...สู้ๆ อย่าเพิ่งไป...กลับมาก่อน~~ << แต่ยูระวิ่งหนีออกจากกระทู้ไปแล้ว (ฮา)

ปล. กลัว...กลัวฟูตะ......กลัวมว่ากกกกกกกกก กรี๊ดดดดดดดดดด TT[]TT!!!

Title: ขาดใจ - เอิร์น จิระวรรณ
Author: melody
Pairing: - TsunaXMukuro
Rating: PG-13
Spoilers: -
Disclaimer: Akira Amano
Summary: -
Author notes: วันเดียวอัพ 4 เรื่อง ...พลังสอบช่างน่ากลัว... (ถึงมันจะสั้นก็เถอะ)







-------






...ที่ตรงนี้ไม่มีคุณ...
ไม่ว่าที่ไหน... ก็จะไม่มีอีกต่อไป...





มันเริ่มต้นตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ...
ที่ดวงตาคู่นี้...คอยเฝ้ามองหาแต่คุณ...





แม้จะรู้ดีก็ตาม...
ว่าที่ตรงนี้...
ไม่มีคุณอีกต่อไป...





...ไม่ว่าที่แห่งไหน...
...ก็จะไม่มี...






เมื่อเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า...
ก็ยังคงเห็นนภาเป็นเหมือนวันวาน..
ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น...
เวลาก็ยังดำเนินไป...
ไม่ว่าใครจะจากไป...
โลกก็ยังหมุน...





แต่โลกและเวลาของผมกลับหยุดลง...
เพราะท้องฟ้าเพียงหนึ่งเดียวได้จากไปแล้ว...





...จะให้ผมทำเช่นไรกับสิ่งนี้...
กับความรู้สึกมากมายที่เอ่อท้นและไม่สามารถจะทำอะไรกับมันได้...
...มัน...คงเป็นสิ่งที่มนุษย์เรียกว่าความรัก...
อย่างที่คนมักบอกเสมอ...





...สิ่งสำคัญ...
จะตระหนักถึงความสำคัญของมัน...
ก็คือยามที่สูญเสียมันไปแล้ว...





...ผมก็เป็นเช่นนั้น...






ที่ตรงนี้ไม่มีคุณ...
ไม่ว่าจะที่ไหนก็ไม่ปรากฎแม้แต่เงา...






ผมอยากเอ่ยบอกคุณ...
คำคำนึง...
ไม่ใช่คำรักหวานล้ำ
ไม่ใช่คำที่เลอค่า...
ไม่ใช่คำที่เอ่ยจากคนสำคัญ...






...เพียงแค่ผมอยากบอกคุณว่า...คิดถึง...






ได้ไหมครับ?...นภาที่จากไป...






...ผมคิดถึงคุณ...






ถ้ายังจำคำสัญญาในวันวานได้...
...อย่างน้อยก็ขอให้ผมได้เอ่ยบอกสักครั้ง...






...ก่อนที่จะไม่มีโอกาสอีกต่อไป...














Fin...?










-------------------------------------------------------------











อย่าเพิ่งเข้าใจผิดว่ามันเป็นฟิคซีรี่ย์มุคุเกะนะฮะ
ขอร้อง มันไม่ช่ายยยยยย
(อย่ามองเมด้วยสายตาแบบน้านนนนน)
อ่า อัพแล้วคงได้ฤกษ์จรลี...
พรุ่งนี้สอบ...ตายแหน่...
...=/l\=...
นะโม นะโม
(มันเล่นคุณไสย์แล้ว =[]=!)

ใครที่สอบปีนี้ก็ขอให้สู้ๆนะคะ
พยายามให้เต็มที่
ไฟต์โตะ! >o<!!



>>ขาดใจ - เอิร์น จืระวรรณ<<

อร๊างงงงงงงงง พี่เมขรา~~~/กระโดดเกาะขอ แล้วก็ถูกถีบออกมา

น่ารักทุกฟิคเลย TTwTT~ ว่าแต่.....ทำได้ไงคะเนี่ย 4(story) in 1(day) สุดยอดดดดดด~!!!!!! >w<


ปล.ถ้าจะทำเป็น สัปปะรดเกะคอลเล็คชั่น ริสยินดีติดตามนะเครอะ *-*(ตอนนี้ครั่งผลไม้แหลเกะอยู่ 5555+)
ปล.1.ขอให้โชคดีในการสอบสุดหูรูดเลยนะคร้า