•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

Title: Love Is Just A Fairy Tale (RE-WRITE!!!)
Fandom: Katekyo Hitman Reborn!
By: TheDeathberryReturns(yoharu384*)
Genre: -
Rate: PG
Pairing(s): 1827, XXXX(soon)
Warning: ตั้งใจให้เป็นเวอร์ชั่นสิบปีต่อมาค่ะ (ไม่สปอยด์เน้อ เพราะไม่ได้อ่าน) อาจเพี้ยนๆบ้างเพราะแต่งตามอารมณ์ – ฝากตัวด้วยนะคะ ^^,,
Summary: นภา...ไม่ได้อยากให้เป็นแบบนี้เลย แต่ให้นภาทำยังไง เมื่อเมฆา...ไม่อยากในนภาโอบอุ้มอีกต่อไป

1 8 2 7 * 1 8 2 7 - 1 8 2 7 * 1 8 2 7 - 1 8 2 7 * 1 8 2 7 - 1 8 2 7 *

#CHAPTER00; STARTED


ไม่ต้องการ


คำสามคำที่บาดลึกลงไปดั่งถูกกรีดที่หัวใจ


อย่ายุ่งกับฉันอีก


อีกห้าพยางค์ที่ถูกผลักไสออกมา เจ็บปวดรวดร้าวไปทั้งกายและใจ





อิตาลี


ร่างเล็กรวบรวมเอกสารที่ปะปนกันมั่วซั่วอย่างทุลักทุเล พลางเหลือบมองไปยังหน้าต่างบานใหญ่ในห้อง...ท้องฟ้าเป็นสีชมพูอมม่วงแล้ว ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ


เมฆที่เริ่มจางลงไปพร้อมกับสีครามของท้องฟ้า...


เหมือนกับใจของคุณที่ไม่มีผมอีกแล้วหรือเปล่าครับ? -- คุณฮิบาริ


ซาวาดะ สึนะโยชิ บอสแห่งวองโกเล่ แฟมิลี่ รุ่นที่สิบถอนหายใจ ก่อนหรี่ตาลงเมื่อเห็นเอกสารที่ยังไม่ได้แตะต้องกองค้างอยู่


"ไม่จริง" ร่างเล็กพึมพำ





"ยามาโมโตะคุง!"


"หืมมม ว่าไงสึนะ" ผู้พิทักษ์แห่งวรุณที่กำลังนั่งขัดดาบของตนอย่างสบายใจเฉิบเงยหน้าขึ้นรับคำทักด้วยรอยยิ้มตามเคย


"ฝากที่นี่ด้วยนะ" ไม่ทันที่ยามาโมโตะจะเอ่ยถามอะไรต่อ นภาก็ลากกระเป๋าเดินทางขนาดย่อมออกจากคฤหาสน์ไปแล้ว


"แก! รุ่นที่สิบล่ะ" ผู้พิทักษ์แห่งวายุ โกคุเดระ ฮายาโตะ วิ่งเข้ามาขยุ้มคอเสื้อของอีกฝ่าย ทั้งที่ในมือยังคงถือเอกสารอยู่ก็ตาม


"เอิ่มมม -- เห็นแบกกระเป๋าเดินทางออกไปแล้วนะ" ยามาโมโตะตอบ ก่อนชี้ไปที่ประตูคฤหาสน์อย่างไม่จำเป็น


"บ้าเอ๊ย" โกคุเดระสบถ ทิ้งให้ยามาโมโตะผู้น่าสงสารนั่งงงวยเฝ้าคฤหาสน์ไปคนเดียว...





ญี่ปุ่น


ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน


สึนะพยายามทบทวนเรื่องราวในสองสามวันที่ผ่านมา สองสามวันที่ไม่รู้สึกรู้สาอะไร สองสามวันที่ 'บ้างาน' มากเกินไป หลังจากเรื่องนั้นเกิดขึ้น


ร่างเล็กวิ่งไปตามจุดหมายที่เอกสารในมือบอก จุดหมายที่คุ้นตาเหลือเกิน


โรงเรียนนามิโมริ


โรงเรียนที่เขาเคยเป็นเจ้าห่วยสึนะมาก่อน โรงเรียนที่เคยสดใสด้วยเพลงมาร์ชนั่น


เขาชะลอฝีเท้าลงเมื่อเห็นอาคารมืดทึมที่แทบจำไม่ได้ตรงหน้า


ทำไมมันดูมืดมนลงไปล่ะ


ฟ้าคำราม ฝนเริ่มเทลงมาอย่างไม่เป็นใจเปียกปอนไปทั่วโรงเรียน ความหดหู่บริเวณรอบโรงเรียนดูเพิ่มมากขึ้น นภาแห่งวองโกเล่เริ่มวิ่งเข้าไปอาคารโทรมๆที่ตนเคยถูกกลั่นแกล้งในนั้นมาก่อน ไปยังห้องแล้วห้องเล่า...


คุณหายไปไหนครับ?


เสียงฟ้าร้องดังขึ้นอย่างน่ากลัวอีกครั้งพร้อมกับสายฟ้าที่ฟาดลงมา อาคารเรียนเริ่มพังครืนลงมาอย่างน่าหวาดเสียว พื้นที่ยืนอยู่สั่นจนแทบแทบยืนอยู่เฉยไม่ได้


ก่อนที่เขาจะได้ยินเสียง...


"...ฮิบาริ เลือดออก เลือดออก..."


"เสียง...ฮิเบิร์ด!"


"...ฮิบาริ สึนะมา สึนะมา..."


ร่างเล็กพยายามหาที่มาของต้นเสียงนั้น จนในที่สุด เขาก็พบฮิเบิร์ดในสภาพเปื้อนคราบสีแดงเล็กน้อยบนกองเศษปูนซีเมนต์ที่ร่วงลงมาตามชั้นจากอาคารกองใหญ่ และเริ่มร่วงลงมาเรื่อยๆ


"ฮิเบิร์ด" สึนะรับเจ้านกตัวป้อมที่บินมานั่งเต็มอุ้งมือของเขาและใช้นิ้วปาดคราบน่ากลัวออกให้ "ค คุณฮิบาริล่ะ คุณฮิบาริอยู่ไหน"


เจ้านกก็ทำได้แค่เพียงเปล่งเสียงร้องเป็นเพลง "...ฮิบาริ ถูกทับ ถูกทับ..."


แต่สึนะไม่ได้คิดอย่างนั้น เจ้าตัวจับให้นกน้อยขึ้นไปอยู่บนหัวฟูๆของตน ก่อนเริ่มใช้มือเล็กคุ้ยเศษปูนซีเมนต์ออก


"อ๊ะ" สึนะอุทาน เมื่อเศษปูนซีเมนต์ขนาดใหญ่หล่นลงมาเฉียดแก้มไปเส้นยาแดงผ่าแปด เขาปาดเลือดจากแก้มออก พยายามไม่สนใจบาดแผลไกลหัวใจที่ประท้วงด้วยอาการแสบๆคันๆ มือเล็กคุ้ยเอาเศษต่างๆออกเรื่อยๆ แม้ว่าทันจะเป็นการทรมานตัวเองก็ตาม จนในที่สุด...


มือเปื้อนเลือดมือหนึ่งโผล่ขึ้นมาจากกองนั้น





เจ้าฮิเบิร์ดที่มองสึนะอย่างสนอกสนใจในทีแรกผละออกจากหัวฟูๆนั้นเมื่อเห็นกระดาษที่ม้วนไว้ลวกๆปลิวออกจากกระเป๋ากางเกงของคนที่พยายามช่วยเจ้านายของมันอยู่





สถานที่ โรงเรียนมัธยมต้นนามิโมริ
ผู้รับผิดชอบ ผู้พิทักษ์แห่งเมฆา ฮิบาริ เคียวยะ
รายละเอียด เจรจากับกลุ่มมาเฟียพันธมิตรที่ญี่ปุ่น





ให้ตายสิ ร่างเล็กคิดขณะที่จับมือนั้นและเริ่มดึง เรื่องพิเรนทร์ -- รีบอร์นแน่ๆ ที่ทำแบบนี้...ให้คุณฮิบาริมาเจรจาเนี่ยนะ แถมผลยัง...
หรือว่า -- ไม่ใช่?

2B CONTINUE -- >w<,,

1 8 2 7 * 1 8 2 7 - 1 8 2 7 * 1 8 2 7 - 1 8 2 7 * 1 8 2 7 - 1 8 2 7 *

FREE TALK (RE-WRITE!!!) ~:

สวัสดีอีกครั้งค่ะ ^^,,

กลับมาอีกครั้งพร้อมกับรีไรท์ -- เพราะต้นฉบับเก่าหาย และมีเนื้อหาละเอียดกว่าที่ลงในนี้ เลยตัดสินใจรีไรท์ใหม่เลย

สำหรับตอนนี้ รีไรท์เฉพาะตอนแรกก่อนค่ะ ซึ่งมั่นใจว่าอ่านลื่นกว่าเก่าสัก -- นิดนึงอ่ะ!! >_<

พยายามขัดเกลาภาษา --

สุดท้าย ขอบคุณเพื่อนๆที่ขุดมันขึ้นมาอีก เพราเรื่องนี้ดองตั้งแต่ปลายเดือนสิงหา แต่เข้าตุลาแล้วยังมีคนมาเมนต์อีก! ขอบคุณมากค่ะ!! ปลื้มมมมม...

รักทุกคนค่ะ สำนึกผิด...จะเลิกดองแล้วน้า!! (/*^*)/

อ่านรู้เรื่องค่ะ

ดังนั้น...
ต่อนะค่ะ!!!

วาสจะรออ่านๆ (ทำสายตาอ้อนวอน)

แต่งสด...ไม่เป็นไรค่ะ เพราะแนววาสก็สดเหมือนกัน...
มาต่อเร็วๆนะค่ะ~

อ๊าๆๆๆ มาต่อๆๆๆ มาต่อน๊า~ ค้างอ่า แง่กๆๆ ท่านฮิ~ ท่านฮิถูกทับ ทำไมไม่ถูกกด??? 555+ ขำๆๆค่ะ

ทูน่า มันเกิดอารายขึ้นเนี่ย ม๊ายยยยย

ท่านฮิบอกเลิก??? ทูน่าหรอ ม่ายน๊า ม่ายอ๊าววว

มาต่อเถอะค่ะ แงๆๆๆๆ

รออ่านต่อโล้ดดด... โย่ววว

มาต่อด้วยนะค่า ไม่ใช่อะไร คนในซากตึกจะเป็นท่านฮิรึเปล่า

อยากรู้สุดหูรูดดดดดดด

อ๊า....มาต่อเร็ว ๆ นะค่า อยากอ่านต่อง่ะ

ท่านฮิที่ทำน้องซือเศร้าโดนฝังซะแย้ว
แถมโรงเรียนถล่มลงมาแบบนี้น้องซือก็อันตรายนะสิ -*-

มาต่อเร็ว ๆ นะก้าบ
จะรอจ้า~~~

ค้างค่ะ ค้างงงงงงงงงงงงงงงงงงงง


โฮกกกก ท่านฮิค่ะ เปิดเรื่องมา ถูกเพดานทับ!!!!!


ยามะ แกนี้ก็เอ๋อ ซื่อจิงๆ- -



อยากรู้ต่ออะ ค้างมากๆๆๆ



รอต่อยู่นะค่ะ

อืม

ขอกรี๊ดที่นึงก่อนแล้วกันนะคะ สำหรับ 1827 กรี๊ดดดดดด

แล้วอีกอันนึง... อ๊า!!!!!
ทำไมท่านฮิได้ถูกทับได้ละ
ทำไมทูน่าถึงทำท่าเหมือนลูกหมาถูกทิ้งอยู่อ่านนี้ละ เอ๊ะ หรือว่าจะเป็นทูน่าถูกทิ้ง

มีแต่ทำไม ๆ
เอาเป็นว่าจะรอคอยอ่านต่อนะคะ

Title: Love Is Just A Fairy Tale (RE-WRITE!!!)
Fandom: Katekyo Hitman Reborn!
By: TheDeathberryReturns(yoharu384*)
Genre: -
Rate: PG
Pairing(s): 1827, XXXX(soon)
Warning: ตั้งใจให้เป็นเวอร์ชั่นสิบปีต่อมาค่ะ (ไม่สปอยด์เน้อ เพราะไม่ได้อ่าน) อาจเพี้ยนๆบ้างเพราะแต่งตามอารมณ์ – ฝากตัวด้วยนะคะ ^^,,
Summary: ทั้งๆที่ลอยอยู่บนนภาแท้ๆ...แต่ไม่สามารถเข้าใจกันได้...เลย[/color]

1 8 2 7 * 1 8 2 7 - 1 8 2 7 * 1 8 2 7 - 1 8 2 7 * 1 8 2 7 - 1 8 2 7 *

#01; FALLING IS EASIER THAN RISING (ล้มลงไป ง่ายกว่าลุกขึ้นมา)


แม้จะแข็งแรงขึ้น...ใช้ว่าไม่เจ็บ


แม้จะกล้าหาญขึ้น...ใช่ว่าไม่กลัว


อยากให้รับรู้ไว้ ว่าสรรพสิ่งนี้เป็นอย่างไร กลับถูกผลักไส


สักวัน...ผืนฟ้านี้ คงได้แต่เจ็บปวดเดียวดาย


เรื่อยไป...



ร่างบางค่อยๆปรือตาขึ้นจากความมืด ก่อนย่นจมูกเมื่อได้กลิ่นฉุนไม่ชอบใจของยาที่ฟุ้งไปรอบๆตัว ที่นี่...โรงพยาบาล?


“คุณฮิบาริ!” สึนะยันตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว แต่กลับต้องล้มลงไปนอนแบบเดิมเมื่อรับรู้ว่าไม่เจียมบอดี้กับอาการบาดเจ็บของตน


เสียงวิ่งโครมครามดังขึ้น ตามด้วยเสียงประตูห้องเปิดกระแทกกับฝาหนังอย่างน่ากลัว


“รุ่นที่สิบ! ฟื้นแล้วเหรอครับ!!!”


เจ้าของเนตรสีน้ำตาลกระพริบตาอย่างงงงวย “กะ -- โกคุเดระคุง?” สึนะมองเพื่อนชายที่คุ้นเคย โกคุเดระ ฮายาโตะยืนอยู่ข้างเตียงของเขาในสภาพเหนื่อยหอบ ใบหน้าหมองคล้ำเต็มไปด้วยสะเก็ดแผล ขอบตาสองข้างช้ำคล้ายอดนอนมานานคืน แก้มซีกขวาบวมแดง เสื้อสูทชั้นดีที่ใส่อยู่ประจำหลุดลุ่ยและมีรอยด่าง “ฉันมาที่นี่ได้ยังไง แล้วคุณฮิบาริล่ะ”


โกคุเดระเอ่ย “ผมเห็นรุ่นที่สิบวิ่งถือเอกสารบ้าๆนั่นกับกระเป๋าเดินทางออกไป ผมเลยเดาได้ว่าต้องตามมาที่นี่...แต่ก็ช้าไป -- ขอโทษด้วยครับ!”


“ไม่ใช่ความผิดของโกดุเดระคุงหรอก...” สุนะยิ้มบางๆ อย่างนึกขอบคุณ แม้ว่าคนที่ผิดคือตัวเขาเองที่ดั้นด้นมา แต่ว่า...


“...”


“...”


“...”


“แล้วคุณฮิบาริล่ะ” บอสแห่งวองโกเล่รุ่นที่สิบถามอีกครั้ง




นภาในตอนนี้นั้น ไม่เหมือนแต่ก่อน


อาจเคยเป็นนภาอันสดใสบริสุทธิ์เหมือนเดิม แต่ไม่อ่อนแอเหมือนเก่า




“โก-คุ-เด-ระ-คุง” ความเงียบครอบคลุมไปรอบๆคนทั้งสอง บรรยากาศกดดันที่แผ่ออกมาจากนภาจนทำให้ฝ่ายที่ด้อยกว่าต้องยอมจำนน


“อาการ...โคม่าครับ...เจ้าหมอนั่น” ทันทีที่ได้ยินเช่นนั้น ร่างเล็กพยายามลุกขึ้นอีกครั้ง แม้ตอนนั้แทบไม่สามารถสู้แรงของผู้พิทักษ์ของตนห้ามไว้ได้เลย




แม้นภาอาจเปลี่ยนไปบ้าง...


แข็งแรงแค่ไหน เข้มแข็งเพียงไร ก็ยังเจ็บเป็น...




“อย่าห้ามฉัน!” สึนะเอ่ยเสียงเครือ มือทั้งสองที่บาดเจ็บพยายามแกะมือของอีกฝ่ายที่กดไหล่ของตนไว้ออก


“โอ๊ย” ผู้พิทักษ์แห่งวายุปล่อยมือของตนทันทีที่นภาร้องขึ้น “ขออภัยครับ! ผมคงไปโดนแผลของรุ่นที่สิบเข้า เจ็บมากมั้ยครับ!?!”


แต่นภากลับเปลี่ยนเข้าโหมดดับเครื่องชน ก่อนพุ่งตัวไปที่ประตู


“ขอโทษนะ โกคุเดระคุง” ก่อนหายไป...


โกคุเดระเสยผมที่ชื้นเหงื่อของตน พึมพำ “เฮ้อ...แก เจ้าฮิบาริ หายเมื่อไหร่พ่อจะบึ้มให้ ข้อหาทำรุ่นที่สิบว้าวุ่นใจแบบนี้...ชิ”




สึนะพุ่งตัวไปตามทางเดินของโรงพยาบาลที่น้อยคนชั้นแล้วชั้นเล่า แม้ว่าร่างกายยังคงประท้วงเพราะอาการบาดเจ็บ


“...อยู่ไหนนะ” ร่างเล็กพึมพำอย่างว้าวุ่น นึกไปก็โกรธความเห่ยของตัวเองที่แก้ไม่หาย ...รู้งี้หลอกถามโกคุเดระคุงมาซะก่อนยังดีกว่า


นภาสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงหวอดดังไปทั่วโรงพยาบาล “เกิดเรื่องแล้ว” เสียงโวยวายดังขั้น บรรดาแพทย์ของโรงพยาบาลเริ่มเดินกันชุลมุนวุ่นวายไปทั่ว สึนะรีบหลบในห้องอับเล็กๆห้องหนึ่งที่มีแต่อุปกรณ์ทำความสะอาด ก่อนค่อยๆกลับไปแง้มประตูดูความเป็นไปข้างนอก


ชายวัยกลางคนคนหนึ่งเดินเซไปมาพร้อมกับขวดเหล้าที่ใช้แขนหนีบไว้กับลำตัวเดินสบถผ่านหน้าสึนะไปอย่างเฉียดฉิวก่อนที่เขาจะนึกขึ้นได้ว่านั่น -- ดร.ชามาล!


เขาดับไฟเครื่องชนลงก่อนฉุดร่างนั้นเข้ามาในห้องอับเล็กๆนั่นและลงกลอนประตู


“เฮ้ยๆๆ ฉันไม่สนตัวผู้” คนถูกดึงตัวมาร้องประท้วงด้วยเสียงงัวเงีย ร่างเล็กรีบปิดปากที่ส่งกลิ่นเหล้าเหม็นหึ่งเมื่อได้ยินเสียงบุรุษพยาบาลสองคนเข้ามาใกล้ๆกับห้อง


“...ฮิบาริ เคียวยะคนนั้นหายตัวไปงั้นเหรอ...?” บุรุษพยาบาลคนแรกร้องขึ้น


“ชู่ววว” อีกคนทำเสียงให้เงียบ “อย่าเอ็ดไปซี่”


“ขอโทษๆ” คนแรกๆว่า “แล้วรู้รึยังว่าหายไปไหน – คนสำคัญแบบนั้น“


“ยังหรอก...แต่ว่านะ” คนที่สองกระซิบเสียงแผ่ว สึนะพยายามเงี่ยหูฟัง ไม่สนใจคนขี้เมาที่ตนปิดปากไว้เริ่มหายใจไม่ออก


“...เห็น ดร.ชามาลที่เป็นคนดูแลคุณฮิบาริบอกว่ามีรอยเลือดน่ากลัวเปื้อนอยู่ที่เตียงด้วยล่ะ ท่าทางไม่ดีเลยแท้ -- ไม่รู้หายไปไหน”


มือที่ปิดปากอีกฝ่ายไว้ของร่างบางตกลงข้างตัวเมื่อได้ยินเช่นนั้น


[size=150]มีแค่สองกรณี


ถ้าไม่มีใครเอาตัวไป ก็แปลว่าไปเอง[/size]


“ฮิบาริซัง... คุณฮิบาริ ไม่นะ – ดร.ชามาลครับ” คนถูกเรียกที่เพิ่งถูกปล่อยให้หายใจได้อย่างอิสระเบิกตากว้าง ”อ้าว? เจ้าหนูวองโกเล่ -- ทำไม...“


“คุณฮิบาริเป็นอะไรครับ!” สึนะตัดบทถามเอาดื้อๆ


“ที่จริง – ฉันก็ไม่อยากรักษาตัวผู้หรอกนะ“ คนตอบว่า ก่อนเอ่ยต่อ “แต่เคสของเจ้าเมฆามัน...”


“มัน...?” ร่างเล็กเอ่ยตาม


ชายขี้เมาสั่นหัวตัวเองไปมาๆ – แต่ก็แค่เบาๆเท่านั้น “ไม่ได้ๆบอกไม่ได้ เจ้ารีบอร์นสั่งไว้...”


“บอกอะไรครับ!” เจ้าของนัยน์ตาประกายพยายามเค้นคำตอบจากอีกฝ่ายที่อึกๆอักๆ


“เอ่อ คือ...ยังไงดีล่ะ ฉันบอกได้แค่ว่า เจ้านั่นเป็น...”


“...!!!”




สถานที่เดียวที่คนๆนั้นไป ก็มีที่เดียวนั่นแหละ


โรงเรียนนามิโมริ




สึนะกลับไปยังโรงเรียนเก่าอีกครั้งพร้อมกับที่ตอนนี้อยู่ในสภาพ -- แย่


ร่างเล็กเดินต่อไปเรื่อยๆ หวังว่าจะเห็นร่างสูงตรงไหนสักแห่ง แค่เงาก็ยังดี...


เฮ้อ...รู้สึกไม่ดีเลย



#01.1; FOUR DAYS AGO


ปึก!


บอกของวองโกเล่เจ้าของหัวฟูเงยหน้าขึ้น ก่อนยิ้มเมื่อเห็นผู้ที่เอาเอกสารมาให้เขาอีกปึกหนึ่ง


“ฮิบาริซัง ยินดีต้อนรับกลับครับ” มิตรภาพและความรักที่มีมาหมายปี...ทำให้เขาเลิกกลัวเมื่ออยู่ใกล้กับคนๆนี้ กลับรู้สึกอบอุ่นอย่างน่าประหลาดด้วยซ้ำไป


...พร้อมกับหัวใจที่เต้นระรัวทุกครั้ง...


ร่างเล็กลุกขึ้นจากเก้าอี้ใหญ่ประจำตำแหน่ง ‘วองโกเล่’ ในตอนนี้ สำหรับคนๆนี้ เขาขอเป็นแค่ ‘สึนะโยชิ’ ก็พอแล้ว


สึนะเข้าไปกอดอีกฝ่ายด้วยความคิดถึง ห่วยใยเช่นเคย


แต่...


“อะ เอ๋ -- ทำไมครับ” ร่างเล็กเอ่ยขึ้นอย่างประหลาดใจ เมื่อร่างสูงไม่ได้กอดตอบอย่างเคย แต่กลับผลักเขาออกราวกับสัตว์น่าเกลียดตัวหนึ่ง


“อย่าทำแบบนี้”


เอ๋? “ฮิบาริซัง...?”


“จำให้ฉันพูดซ้ำ? ได้...อย่าทำแบบนี้อีก” คนตรงหน้าเอ่ยซ้ำ ตอกย้ำให้คนตรงหน้าฟัง ดวงตากลมสีน้ำตาลที่เคยสดใส กลับหรี่ลงอย่างงงงวย สงสัย ไม่เข้าใจ


นี่มันเรื่องอะไรกัน เกิดอะไรขึ้นกับคุณฮิบาริ?


เขาพยายามเข้าหาอีกฝ่ายอีกครั้ง แต่กลับถูกกั้นไว้ด้วยอาวุธของคนๆนั้น -- ทอนฟา


อะ อะไรกัน...” เสียงคนถูกอาวุธของคนรักกั้นไว้เริ่มสั่นเครือ “เป็นอะไรไปหรือครับ หรือว่าผมทำอะไรไม่ดีให้ไม่พอใจ...”


“เปล่า” เจ้าของนัยน์ตาสีรัตติกาลตอบ “แต่ฉันไม่ต้องการอีกแล้ว”


“ไม่ต้องการ? หมายความว่ายังไงครับ”


“ไม่ต้องการนายไง ไม่เข้าใจรึเจ้าสัตว์กินพืช” เหมือนมีกำแพงมากั้นระหว่างคนสองคนไว้ พร้อมกับหนามแหลมที่ปักลงกลางหัวใจ


“แต่...”


“จากนี้ไป อย่างยุ่งกับฉันอีก”


ฮิบาริ เคียวยะลดทอนฟาลง พร้อมๆกับอีกฝ่ายเข่าอ่อนลงไปกับพื้น


ปัง!


เสียงปิดประตูแสดงถึงการจากไปของคนรัก และหัวใจ


อะไรกัน – เขาไม่เข้าใจ


ไม่มีเหตุผลเลย...


ร่างเล็กดิ้นรนและทำทุกวิถีทางเพื่อถามเหตุผลทั้งหมดกับผู้พิทักษ์แห่งเมฆา ทั้งๆที่ปกติก็แทบจะไม่เจอหน้ากันด้วยซ้ำ


...ไม่ได้คำตอบกลับมาเลย


นอกจากคำทิ้งท้ายอีกคำที่ได้หลังจากเจอหน้ากันครั้งล่าสุดหลังจากที่สนทนากันในห้องทำงาน “แล้วจากนี้ไป...อย่ามาเรียกฉันอย่างสนิทสนมอีก รำคาญ”


ไม่เข้าใจจริงๆนะ...


แต่ถ้าคุณต้องการ ผมก็จะทำ




ฮัดชิ่ววว!!!


สึนะจามเสียงดังลั่น รู้สึกเหมือนตับไตไส้พุงจะทะลักออกมา ก่อนที่เขาจะได้ขยับตัวอะไร กลายเป็นถูกมาเฟียกลุ่มหนึ่งล้อมไว้ซะแล้ว...


มาเฟียญี่ปุ่นนั่นหรือเปล่า?


บอสใหญ่ของวองโกเล่เข้าโหมดดับเครื่องชนในทันที สังเกตการณ์รอบๆตัว


พวกมันใส่สูทชั้นดีเหมือนกับมาเฟียชั้นสูง แต่ที่ตาของพวกนั้น มัน -- มีตาสองสี


ไม่ทันที่จะได้ทำอะไรต่อไป เปลวไฟดับเครื่องชนกลับเริ่มลุกแค่เพียงจางๆ ก่อนหายไป


สึนะเบิกตากว้าง -- ร่างกายไม่ไหวแล้วหรือนี่ อีกฝ่ายที่ล้อมร่างเล็กไว้เห็นทีดีจึงรีบรวบตัวนภาไว้ทันที


“จับมัน เอาไปไว้ที่นั่น!” คนที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้ามาเฟียกลุ่มนี้ชี้ไปที่อดีตโรงยิมของโรงเรียนนามิโมริ ก่อนที่สึนะจะโดนพาตัวไปไว้ที่นั่นตามคำสั่งของหัวหน้าพวกมัน


...ไม่มีใครเห็น


...ไม่มีใครสังเกต


...ไม่มีใครใส่ใจ


บนหลังคานั้น มีเมฆลอยอยู่...



ผู้พิทักษ์แห่งเมฆา


2B CONTINUE -- >w<,,

แง๊~ แงๆๆๆๆ ท่านฮิ~ เอาท่านฮิคืนมา เอาท่านฮิคืนมา~ จะบุกบอร์ด บุกทำเนียบบบ!!! แป่วววว ทำไมมัน40% มานค้างงง แงๆๆๆ

ท่านฮิอย่าเป็นอะไรน๊า ท่านฮิอ่า~ ทูน่ารีบไปเร็วๆๆ รีบไปเร้วววว รีบไปหาท่านฮิเร็วเข้า ท่านฮิ~ เอาท่านฮิคืนมา~

ง่าๆๆๆ ท่านฮิจะเป็นอะไรมากรึป่าวเนี่ย

แล้วตกลงทูน่าทะเลาะอไรกะท่านฮิ???

รออ่านต่อโล้ดดด... โย่ววว

อ่า...เปิดเรื่องมา...ช๊อก....

คุณฮิโดนเพดานทับ...

หลังจากนั้น...ก็อยู่ร.พ.....

มาอัพต่อเร็ว ๆ นะฮะ^^

อย่าบอกนะว่าคุณฮิเป็นผู้หญิง คุณฮิท้อง โฮกกกกก (คิดได้ไงเนี่ย กร๊ากกกกก)

งง สึนะถูกใครจับไป (ตงิดตรงตาสองสีนี่แหละ ) แล้วคุณฮิ จู่ๆ ก็มา ที่เลิกติดต่อสึนะไปตอนแรกนี่คิดจะทำอะไรอยู่กันแน่เนี่ย~!

Title: Love Is Just A Fairy Tale (RE-WRITE!!!)
Fandom: Katekyo Hitman Reborn!
By: TheDeathberryReturns(yoharu384*)
Genre: -
Rate: PG
Pairing(s): 1827, XXXX(soon)
Warning: ตั้งใจให้เป็นเวอร์ชั่นสิบปีต่อมาค่ะ (ไม่สปอยด์เน้อ เพราะไม่ได้อ่าน) อาจเพี้ยนๆบ้างเพราะแต่งตามอารมณ์ – ฝากตัวด้วยนะคะ ^^,,
Summary: ทั้งๆที่ลอยอยู่บนนภาแท้ๆ...แต่ไม่สามารถเข้าใจกันได้...เลย[/color]

1 8 2 7 * 1 8 2 7 - 1 8 2 7 * 1 8 2 7 - 1 8 2 7 * 1 8 2 7 - 1 8 2 7 *


#02; Let by gone be by gone... (เรื่องที่แล้ว ก็ให้มันแล้วกันไป)


เมฆบางกลุ่มใหญ่ปกคลุมทั่วหลังคาโรงยิม หากไม่สังเกตดีๆคงจะไม่มีใครเห็นอะไรบนนั้นเลย


ยกเว้น -- นภา


สึนะเบิกตากว้างอีกครั้งเมื่อเห็นคนๆนั้น...ก่อนหลับตาลง


อย่าหวัง...ร่างเล็กท่องในใจ...อย่าหวังเลยว่าเขาจะมาช่วย


เขาที่ไม่ให้เหตุผลอะไร...และคงไม่มีเหตุผลอะไรที่จะมาช่วยด้วย


นอกจาก...เจ้านายกับลูกน้อง ความสัมพันธ์ที่ไม่มีความหมายสำหรับคนๆนั้นเลย




“หึ...นภางี่เง่า”


นัยน์ตาสีรัตติกาลที่ว่าเล็กแล้วหรี่ลง แลดูเล็กกว่าเดิม


ไม่ว่านายจะทำอะไร ขยับตัวไปไหน ก็เจอแต่เรื่องยุ่งวุ่นวายทุกที


แล้วสัญญาที่ให้กับหมอนั่นไว้...ฉันจะทำสำเร็จมั้ย

เพราะนาย...คนเดียว!!




ฝืนกาย ยังทำแทบไม่ไหว


ให้ฝืนใจ พาเขาไปตายซะดีกว่า




สึนะถูกมัดในท่าผิดมนุษย์ที่คงมีเพียงพวกวิปริตเท่านั้นที่ทำได้


ร่างกายท่อนบนถูกมัดเหมือนไก่ย่างที่จับมีดปีกไว้กับไม้ แต่ร่างกายท่อนล่างกลับถูกบิดไปด้านหลังแล้วจับมัดเข้ากับท่อนไม้ ข้างล่างของร่างเล็กมีพืชทะเลทรายที่มีหนามแหลมน่ากลัววางไว้ หากเขาดิ้น...เพียงนิดเดียว ถ้าไม่ตายด้วยท่านี้ก็คงต้องตายเพราะถูกหนามแทงนั่นแล


“ไง...วองโกเล่รุ่นที่สิบ” สึนะไอค่อกแค่กเพราะควันบุหรี่ที่ถูกเป่าเข้าหน้าของอีกฝ่าย “เราคือเซวียนเยียนเออร กลุ่มมาเฟียญี่ปุ่นที่น่าจะเป็นพันธมิตรของคุณ และสำหรับผม -- ซวินเจ่า”


“เซวียนเยียนเออร?” สึนะทวน “นั่นมันชื่ออริกลุ่มมาเฟียของฮ่องกงนี่...” ถ้าเขาจำไม่ผิด รีบอร์นได้เคยบอกเขาไว้อย่างนั้น
ซวินเจ่าปรบมือ “ใช่แล้วครับ”


“แล้วนายเกี่ยวอะไร...กับ...พันธมิตรของ...เรา” ร่างเล็กเริ่มพูดตะกุกตะกัก เมื่อแผลอันเก่ามารวมกับความเจ็บปวดอันใหม่ร้องเตือนไปทั่วร่างกายให้ทรมานหนักกว่าเดิม


“อ้าว ยังไม่เขาใจอีกหรือครับ?” ซวินเจ่าแสร้งเอ่ยเสียงสูง “คุณติดกับเรายังไงเล่า”


ติดกับ?


“หมายความว่ายังไง...”


“จะให้ผมพูดถึงความสัมพันธ์วิปริตของคุณกับผู้พิทักษ์ประหลาดด้วยเหรอครับ?” บรรดาลูกน้องของเซวียนเยียนเออรหัวเราะเกรียวกราวเป็นลูกยกตอบ


“ก็ยังดีกว่า...แก...ละกัน!”


พลั่ก!


บอสใหญ่แห่งวองโกเล่ถูกเสยหน้าไปอีกข้าง รู้สึกได้ว่าฟันสองซี่หัก เขาหันหน้ากลับไปยังหัวหน้ากลุ่มมาเฟียวิปริต ก่อนเป่าฟันสองซี่ออกจากปาก -- ไปยังใบหน้าของอีกฝ่ายที่ถูกลูกตาทั้งสองอย่างจัง


“ถ้าปากดีนัก ก็ตายซะเถอะ! ...เฮ้ย!!?!”


ซวินเจ่าร้องเสียงหลงเมื่อจู่ๆตนเองถูกห้อยคอขึ้นไปแขวนอยู่ด้านบนของโรงยิม!!


หากมองตามสายโซ่เหล็กที่ห้อยอยู่ด้านบนไปเรื่อยๆ ที่ระโยงไปยังร่างสูงร่างหนึ่งกำลังมุ่งไปทางหัวหน้าวองโกเล่แฟมิลี่อย่างรวดเร็ว


“ฮิบาริ...ซัง” สึนะเรียกผู้มาใหม่ที่กำลังช่วยตน “อ๊ะ...ต้อง...คุณฮิบา..ริ”


“เงียบซะ เจ้าสัตว์กินพืช” คนถูกเรียกเอ่ยเสียงเรียบตามนิสัย


ร่างเล็กยิ้ม “ขอบคุณ...ครับ”


“บอกให้เงียบ และหุบยิ้มน่าเกลียดนั่นซะ...สึนะโยชิ”


นี่แหละ เมฆาของเขา


ผู้พิทักษ์แห่งเมฆารับร่างเล็กที่เกือบหล่นลงไปเสียบหนามข้างล่างได้ทันท่วงที ก่อนกระตุกทอนฟาในมือข้างซ้ายที่ถือไว้ตั้งแต่ทีแรกเบาๆ


โซ่ที่แขวนหัวหน้าอริมาเฟียม้วนกลับเข้าทอนฟาอย่างรวดเร็ว แต่คนถูกห้อยไว้ด้านบนยังอยู่เหมือนเดิม


“พวกแก!! ทำอะไรกันอยู่น่ะ ช่วยฉันสิเฟ้ย!!” ซวินเจ่าตะโกนใส่ลูกน้องของตนที่ยืนค้างตัวแข็งตั้งแต่เห็นหัวหน้าตัวเองถูกห้อยไว้ด้านบน และผู้พิทักษ์ที่ได้ชื่อว่าแข็งแกร่งและโหดที่สุดในวองโกเล่ แฟมิลี่


ฮิบาริ เคียวยะ


ฮิบาริจับร่างเล็กในอ้อมกอดพาดไหล่ของตัวเองไว้ พลางเอ่ย “รกหูรกตา...ไปตายซะ พวกสัตว์กินพืชชั้นต่ำ”


สึนะที่ร้องโวยวายเมื่อถูกจับพาดไหล่ไม่พอ แต่ต้องถูกโยนไปมาเมื่อคนที่จับเขาพาดไหล่ตนเองนั้นเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วจนน่าหวาดเสียวเมื่อได้ต่อสู้ฟาดฟัน


แต่


แต่...


น่าแปลกใจที่เขาไม่ถูกโจมตีสักแผลเดียว ทั้งๆที่ส่วนใหญ่ทุกคนต้องพุ่งเป้าหมายมาที่เขามากกว่าเมฆาซะอีก


ขอบคุณนะครับ...


ในที่สุด ทั้งสองก็พ้นจากโรงยิมที่เต็มไปด้วยพวกนรกออกมา ร่างเล็กถูกวางลงใต้ต้นไม้ที่เขาจำได้ว่าอีกฝ่ายชอบมาแอบงีบหลับบ่อยไม่นับดาดฟ้าโรงเรียนอย่างเบามือ


เขาถูกปฐมพยาบาลเบื้องต้นจากคนตรงหน้าอย่างรวดเร็ว ไม่มีการพูดคุย ทั้งเรื่องที่ผ่านมาเมื่อตะกี้และเรื่องระหว่างทั้งสองคน หลังจากนั้น ร่างสูงก็ผละออกไปโทรศัพท์


“...อยู่ที่อิตาลี มารับนภาด้วย...ฉันไม่กลับ...ไม่ใช่เรื่องของนาย...อย่ายุ่ง เจ้าสัตว์กินพืชเบสบอล...ไปตายซะ...” การสนทนาจบอย่างรวดเร็วที่สึนะคงเดาได้ว่าฮิบาริโทรไปยังคฤหาสน์ที่อิตาลีและยามาโมโตะต้องเป็นคนรับสายแน่ๆ...หากให้เขาเติมคำ ยามาโมโตะต้องบอก...อยู่ไหนล่ะ...แล้วนายกลับไหม...ทำไมล่ะ อยู่ที่นี่ก็สนุกดีออก...เหรอ ว้าแย่จัง...โอเคๆ งั้นเดี๋ยวฉันจัดการให้ รักษาตัวด้วยนะ...


เจ้าของดวงตาสีน้ำตาลเลิกเล่นถามคำตอบคำ (?) ในใจเมื่อหันไปสบตากับเจ้าของดวงตาสีรัตติกาลที่มองมาอย่างไร้ความหมาย


ฮิบาริพยุงอีกฝ่ายไปยังรถส่วนตัวของตน ก่อนขับออกไปอย่างรวดเร็ว


“เราจะไปไหนกันเหรอ” ร่างเล็กที่นั่งเบาะด้านหลังถาม


“คุณจะไปที่พัก” อีกฝ่ายตอบสั้นๆ สึนะที่หวังว่าการสนทนาจะยืดยาวต่อไปเรื่อยๆก็ต้องผิดหวังไป และยังสรรพนามที่เปลี่ยนไปนั่นอีก


“อืม” ร่างเล็กยิ้มฝืนๆ ...เราต้องทำเหมือนไม่มีอะไร กลับเป็นคนเดิมสิสึนะโยชิ คนเดิมน่ะคนเดิม...


“ถึงแล้ว” สึนะเงยหน้ามองที่พักเมื่อร่างสูงเปิดประตูให้และนั่งคู้หันหลังให้ตน “เชิญ”


“??”


ไม่ทันได้พูดอะไร ร่างเล็กก็ต้องรวบคอร่างสูงจากด้านหลังไว้อย่างรวดเร็วเมื่อถูกจับให้ขี่คออย่างรวดเร็ว?!


ไม่มีคำพูดอะไรเอื้อนเอ่ยออกมา เจ้าของศีรษะสีน้ำตาลเริ่มซบลงกับไหล่คนให้ขี่คอ...


“มันจะเหมือนเดิม...หรือเปล่านะ?” ร่างเล็กรีบใช้มืออุดปากของตนไว้ทันทีเมื่อเผลอหลุดปากถามคำถามในใจออกไป ใบหน้าแดงระเรื่อ


“ไม่” คำตอบสวนกลับมาอย่างรวดเร็ว ความหวังที่แอบมีไว้เหมือนเสียงแสงเทียน ริบหรี่ลงดับไปอย่างรวดเร็ว


“...”


“ถึงแล้ว” ร่างสูงเอ่ยก่อนวางนภาลงกับเตียงในห้องนอนขนาดใหญ่ที่ไม่บอกก็ไม่รู้ว่าเป็นแค่ห้องพักเล็กๆของวองโกเล่แฟมิลี่


สึนะอิดออดไม่ยอมปล่อยอ้อมแขนออกจากคอของอีกฝ่าย แต่เมื่อคิดได้ว่า...จะทำให้อีกฝ่ายรำคาญใจ เขาก็ปล่อยแต่โดยดี


“ลา”


“ดะ...เดี๋ยวก่อน” สึนะรั้งอีกฝ่ายไว้ ร่างสูงหันกลับมาพร้อมใบหน้าที่เจือความสงสัย...เพียงเล็กน้อย


“เรา...เป็นเหมือนเดิมรึเปล่า”


“เปล่า”


“เรา...คบกันใช่มั้ย”


“ไม่ใช่”


สึนะเงียบไปพักใหญ่ กลืนก้อนสะอื้นไว้ในลำคอ ก่อนถามคำถามสุดท้าย


“เรายังรักกันใช่ไหม”


“ไม่ใช่”


“...”


“...เรื่องที่แล้ว ก็ให้มันแล้วกันไป อดีต ไม่ใช่ปัจจุบัน”


“ขอบใจ...นายไปได้แล้วล่ะ”


ไม่มีคำลาครั้งที่สอง ร่างสูงปิดประตูและเดินออกไปจากนภาอีกครั้ง


“ฮึก...”


“ท่านรุ่นที่สิบ ยาและอาหาร...ว้าย ปะ เป็นอะไรหรือเปล่าคะ ทุกคน มาช่วยกันเร็ว!?”


บรรดาสาวรับใช้โวยวายกันลั่นเมื่อบอสแห่งวองโกเล่ร้องไห้เสียงดัง น้ำตามากมายไหลพรั่งพรูออกจากดวงตาสีน้ำตาลที่เริ่มแดงและบอบช้ำ




เจ็บ


เจ็บทั้งกาย


และเจ็บทั้งใจ


มันเกิดอะไรกับเราสองคนกันแน่


เรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ คุณเสแสร้งงั้นหรือ?




พรุ่งนี้คงมีเรื่องมากมายที่เขาจะต้องจัดการ




บอกว่าเจ็บงั้นเหรอ

งั้นฉันก็เจ็บมากกว่านายหลายร้อยเท่า

ทุกๆการกระทำ กลัวว่านาจะรู้

ทุกๆคำที่ต้องเอ่ย กลัวว่าจะเผลอหลุดปากออกไป

เหนื่อยเจียนตาย

แต่เพราะเป็นนาย ฉันจึงต้องอยู่ต่อ




สักวัน...จะมีไหม

เรื่องทั้งหมด...นายต้องรู้แน่

แต่จนกว่าจะถึงตอนนั้น...

ฉันคง...


2B CONTINUE -- >w<,,

แง๊ๆๆๆๆ ท่านฮิ~ ท่านฮิจัยร้ายยย ท่านฮิทำมายูดอย่างนั้นนนนน ทำไมทำร้ายใจของนภาเยี่ยงนี้หล่ะค้า~ ม่ะออาวน๊า

แง๊ๆๆๆๆ ท่านฮิ ม่าย๊อมมมมม

เอาท่านฮิกลับมาให้ด้ายยย เอาท่านฮิกลับมาเหมือนเดิมให้ได้อีหนู~ ทูน่าสู้ๆๆๆ

โย่ววว

รออ่านต่อโล้ดดด... โย่ววว

ท่านฮิ ทำไมทำอย่างนี้ค่ะ โฮ T^T

สงสารทูน่า สงสารท่านฮิ อยากรู้เหตุผลลลลลลลลล

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก ตอนนี้มันเศร้าจัง

รออ่านต่อนะคะ