•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

Title: Came from the future!!
Pairing(เขียนถูกมั้ยหว่า): XX
rate: NC:21

Note: รับไม่ได้ปิดไปเลยน่อ เพราะแต่งสนองนี๊ดล้วนๆ 55

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++


ณ ปราสาทวาเรียปัจจุบันในยามค่ำ...


ผ้าม่านสีแดงเข้มถูกเปิดออก เผยให้เห็นแสงจันทร์นวลสาดส่องเข้ามากระทบร่างสูงโปร่งของบอสแห่งวาเรียที่นั่งจิบสุราเลิศรสอยู่คนเดียวภายในห้องของตนพลางคิดอะไรเรื่อยเปื่อย...


ไม่มีอะไรทำเลย...เบื่อว่ะ...


เอกสาร... จัดแล้ว... เซ็นหมดแล้ว... ส่งไปแล้ว...


ภารกิจ... ไม่มี... เพราะปืนโดนยึดไปทำวิจัย... แต่ไงๆไม่ใช้ปืนเขาก็กวาดไอ้พวกแมลงสวะพรรคนั้นได้อย่างไม่คณามืออยู่ดี... แล้วไหงไม่มี...??


ลุซซูเรีย... กระเทยสวะนั้น... ไปลัลล้ากับคอเลคชั่นส่วนตัว... เป็นอันรู้กันว่าดึกๆห้ามเรียกใช้ถ้าไม่จำเป็น... สรุปเขาหรือมันเป็นบอสกันแน่...??


เลวี่... ซ้อมอยู่ในสวน... ไม่อยากกวน... เดี๋ยวมันจะยิ่งตามเซ้าซี้เข้าไปใหญ่...


ไอ้อัลโกบาเลโน่หน้าเลือด... เก็บค่าแชร์ตามเคย... สงสัยไม่พ้นได้ตกลูกหนี้ซักสองสามตัว...


ไอ้ฉลามงั่งก็ไปทำภารกิจ พรุ่งนี้ถึงจะกลับ... เลยไม่มีคนคอยซ้อมมือปาแก้ว...


คิดๆแล้วก็ชวนเส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบ... แล้วไอ้พวกกระจ๊อกวาเรียมันไปตายที่ไหนกันหมดวะ!!


ตูม!!


ดวงตาสีโลหิตเบิกกว้างจากความเบื่อหน่าย ก่อนจะเบนความสนใจไปยังกลางห้องที่มีควันสีขาวลอยตลบฟุ้ง ร่างโปร่งกระพริบตาถี่เพื่อปรับสายตาให้ชินกับกลุ่มหมอกควันอยู่สักครู่... ก่อนโกเมนน้ำเอกจะสะท้อนภาพเงาสีเทาที่อยู่ท่ามกลางหมอกควันนั้น!!


ร่างที่ยืนอยู่ไม่ไกลค่อยๆปรากฏตัวชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ เส้นผมสีดำปรกใบหน้าคมประดับรอยแผลเป็นที่คุ้ยเคยพลิ้วไหวน้อยๆตามแรงลม ดวงตาสีเดียวกับผู้ที่จ้องมองมาหาตนไม่วางตากวาดไปรอบๆอย่างสงสัยน้อยๆว่าตนอยู่ ณ แห่งหนใด ก่อนจะสังเกตเห็นร่างที่นั่งอยู่บนเก้าอี้...


“แก...คงจะเป็นตัวฉันในยุคนี้สินะ...”


“ใครวะ...”


บอสแห่งวาเรียคนปัจจุบันมองภาพเบื้องหน้าอย่างไม่เชื่อสายตา... ทั้งเส้นผมสีดำนั้น... เค้าหน้าคมสันที่แลดูกร้านโลกและแก่วัยกว่าเล็กน้อย... ร่างกำยำที่ดูเหมือนว่าเวลาจะทำให้ฝึกฝนตนจนแข็งแกร่งขึ้นมากทีเดียว... และสิ่งที่ดูจะสะดุดตามากพอที่จะทำให้บอสออฟวาเรียองค์ปัจจุบันถึงกับหน้าแดงซ่าน...


ก็คือคราบสีขาวเป็นดวงๆที่แลดูตัดกันบนเสื้อเชิ้ตสีดำกับกางเกงสีดำเข้าชุดกันของอีกฝ่าย...!


ดูเหมือนอีกฝ่ายจะรู้ว่าคนตรงหน้ามองอะไร ดวงตาสีโลหิตของผู้เยาว์วัยมองคราบขาวๆที่ไม่ต้องบอกร่างเพรียวที่นั่งอึ้งอยู่ก็คงจิ้นเตลิดไปไกลไม่ว่างตาพร้อมกับเริ่มเอามือขึ้นมาปิดบังใบหน้าบางส่วนเสียแล้ว รองเท้าหนังก้าวยาวๆมายังร่างที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ ก่อนมือแกร่งจะแตะลงบนบ่าที่ดูก็รู้ว่าเล็กกว่าเบาๆ


บอบบาง... ออกแรงดึงนิดเดียวก็ทำให้ไหล่หลุดได้แล้ว... ตัวเขาในอดีตช่างด้อยพัฒนา... ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมถึงแพ้ไอ้เด็กซาวาดะนั่นได้...


“ฉันจะ...”


“ไสหัวไปให้พ้น...”


ร่างโปร่งชิงตัดบทสนทนาพร้อมกับเบือนหน้าไปอีกทาง เพราะเริ่มรู้สึกได้ถึงรังสีแปลกที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างเบื้องหน้า...


“ฉันแค่จะมาขอใช้ห้องน้ำเท่านั้นเอง...”


ชายหนุ่มว่าด้วยน้ำเสียง(ที่ดูเหมือนจะ)ตัดพ้อนิดๆ พร้อมกับเดินเข้ามาใกล้ตัวเองในอดีต มือกร้านของคนอายุมากกว่าจับมือเรียวที่ถือแก้วเหล้าใบที่คุ้นตา ก่อนจะพบว่ามือนั้นยังหยาบได้ไม่ได้เท่ามือเขาในตอนนี้... เขาน่าจะเอาใจใส่ตัวเองให้มากกว่านี้...พูดแล้วก็เสียดาย... มือสวยๆแบบนี้กลับต้องมาแห้งกร้านราวกับขาดการดูแลเสียอย่างนั้น(แกเป็นนาสซิสเรอะ…)


แซนซัสวัยยี่สิบหกลอบมองรอยยิ้มพิลึกที่ติดอยู่บนใบหน้าคมดุ...ดวงตาสีโกเมนคู่นั้นส่องประกายราวกับสนใจอะไรบางอย่าง... ไม่ทันไร...มือหยาบๆนั่นก็ปลดแก้วออกไปจากมือเขาเสียแล้ว...


“อะไรวะ!!!....อุบ!!!”


ก่อนที่จะได้ทันโวยวายอะไรไปมากกว่านี้ มือของผู้ที่มาจากอนาคตก็เลื่อนมาปิดปากไอ้เด็กปากมากไว้เสีย... ร่างสูงชะโงกหน้าออกไปทางหน้าต่างบานใหญ่ที่เปิดอ้าไว้แม้จะดึกดึ่นเที่ยงคืนแล้วก็ตาม...


แลเห็นปลาจวดสายฟ้าในยุคนี้ที่กำลังซ้อมกำลังข้อมืออย่างหนักแน่นอยู่ที่สวนด้านล่างชะงักลงไป...แล้วมองมายังห้องของนายเหนือคนปัจจุบันของตนอย่างฉงนใจอยู่สักพัก... ก่อนจะหันกลับไปฝึกต่อ...


“อ่อยอ้ะโอ้ยยยยยย!!! อ่อยเอ้!!!”


...เนิ่นนานที่“เด็กปากมาก”ดิ้นขลุกขลักอยู่ในอ้อมอกที่กว้างกว่า... ปิดปากเฉยๆไม่ว่าหรอกนะ... แต่มันเล่นปิดทั้งปากทั้งจมูก! แถมมือแกร่งอย่างกับคีมนั่นก็บีบจมูกเขาซะแน่นอย่างกับจะขันชะเนาะเวลาเลือดกำเดาไหลอย่างนั้นล่ะ(ทั้งๆที่มันไม่ได้ใช้วิธีขันชะเนาะ...)


“โอ้... โทษทีว่ะ...ลืม...”


ว่าจบร่างสูงกว่าก็ปล่อยมือ ให้คนเด็กกว่าร่วงลงไปกองที่พื้นพร้อมกับหอบหายใจแรงจนหน้าแดงก่ำ จนแซนซัสวัยสามสิบต้นๆเริ่มมีสามัญสำนึกขึ้นมาบ้าง ร่างลูงลงไปนั่งคุกเข่าประคองอีกฝ่ายไม่ให้โงนเงนก่อนจะลูบหลังราวกับปลอบประโลม(มั้ง)


“ฮะ..ไอ้...สวะ...แฮ่ก...แฮ่ก...”


น้ำตาซึมออกจากหางตานิดๆเพราะคาร์บอนไดออกไซด์มันไม่ได้ระบายออก... บอสแห่งวาเรียที่อ่อนวัยกว่าเงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็วหมายจะด่าเช็ดไอ้คนที่มาบุกรุกพื้นที่ห้องเขาแล้วกล้าทำเรื่องเดือดร้อนให้มากมายอีก...


พลันใบหน้าคมอ่อนเยาว์ โดยเฉพาะริมฝีปากที่อ้าเตรียมจะพ่นคำผรุสวาทนั่นก็กระแทกกับริมฝีปากได้รูปของคนด้านบนอย่างจัง!!


มุขน้ำเน่าชิหอยเลยว้อยยยย!!! ไอ้คนแต่ง!!!!



“แกเริ่มก่อนเองนะ...”


“!!”


แต่น่าเสียดายที่บอสแห่งวาเรียในอนาคตช่างห่างไกลกับคำว่า”พระเอกหนังไทย” หรือ”สุภาพบุรุษ” มากมายนัก...


ชายที่ถือคติว่า”โอกาสมาก็ต้องรีบคว้า”สอดมือเข้าไปรั้งท้ายทอยของคนพลาดให้แนบชิด... ก่อนที่ริมฝีปากร้อนจะก้มลงประกบริมฝีปากบางนั้นให้แนบชิดยิ่งขึ้นกว่าเดิม... เรียวลิ้นร้อนสอดเข้าไปในโพรงปากนุ่มซึมซับกลิ่นแอลกอฮอล์รสโปรดตลอดกาล... มืออีกข้างตวัดรัดรอบเอว ป้องกันไม่ให้อีกฝ่ายดิ้นหลุดไปได้


“อื้อ!!”


แซนซัสคนปัจจุบันที่โดนดีพคิสแบบไม่ทันตั้งตัว... หลังจากที่เอ๋ออยู่ในตอนแรก มาบัดนี้เริ่มขัดขืนบ้างแล้ว ร่างโปร่งพยายามบิดหนีแขนแกร่งพัลวัน สองมือตวัดทุบตีแผงอกที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อแข็งแกร่งนั้นทั้งๆที่รู้อยู่ว่าไม่ได้ช่วยทำอะไรให้ดีขึ้น เมื่อริมฝีปากนั้นเริ่มเลื้อยลงมายังต้นคอนิ่มแล้ว!!


“ออกไปนะว้อยย!!”


เมื่อเริ่มสติแตก มือเรียวยกขื้นหมายจะใช้เพลิงพิโรธซัดไอ้หื่นตรงหน้าให้หมอบ มือแกร่งที่เปล่งแสงสีส้มเหมือนกันเลื่อนมาจับมือหยาบนั่นไว้ ก่อนจะเริ่มดูดกลืนพลังไฟที่ฝ่ามือที่ผู้อ่อนวัยกว่าปล่อยออกมาไปจนหมด!!


“แกทำอะไรกับไฟฉันวะ!!!”


แซนซัสตวาดเสียงก้องอย่างตระหนก เมื่อไฟเหล่านั้น กว่าเขาจะฟื้นฟูออกมาใช้ได้อีกก็ราวๆสองชั่วโมงได้ แต่คิดว่าถ้าให้รอไปอีกสองชั่วโมง กว่าเขาจะชาร์จพลังไฟเสร็จ เขาได้เสร็จไอ้แก่นี้ก่อนแน่!!


แต่แล้วบอสหนุ่มก็ต้องหุบปากฉับเมื่อรู้สึกตัวว่าถูกโยนลงบนเตียง โดยที่อีกฝ่ายก็โน้มตัวลงมาเอาแขนท้าวกั้นไว้กับเตียงไม่ให้เขาดิ้นพ้นอีก...
เกลียดจริงโว้ยยยย ไอ้พวกรู้ทันเนี่ย!!


ส่วนปืน... ไอ้สวะจางนินีดันขอเอาไปวิเคราะห์ทำวิจัยซะด้วย... บ้าเอ้ย!!


“อย่าห่วงเลย... พลังไฟของแกไม่ได้ไปไหนหรอก... อยู่นี่”


ร่างที่อยู่ด้านบนชูกล่องใบเล็กๆสีเงินใบหนึ่งขึ้นมาตรงหน้าคนทั้งคู่ พอแซนซัสทำท่าจะเอื้อมมือไปหยิบ ตาแก่โรคจิตก็โยนมันลงไปไถลที่พื้นห่างไกลออกไปจากเตียงแล้ว!!


“ไอ้สวะเอ้ย!!!”


ดวงตาสีโลหิตของร่างที่ตกเป็นเบี้ยล่างมองกล่องใบเล็กที่สไลด์เข้าซอกตู้เสื้อผ้ามุมห้องอย่างละห้อยละเหี่ยพร้อมกับสบถเสียงขรม... ราวกับว่ามันเป็นความหวังสุดท้ายที่จะต่อกรกับไอ้หื่นกามนี่ได้...


พลันมือของ ”ไอ้หื่นกาม”ที่ว่า... ก็เริ่มเลื้อยเข้าไปใต้เชิ๊ตเนื้อนุ่ม บดขยี้ยอดอกเล็กเบาๆ อย่างพอให้ปลุกเร้าอารมณ์...


“อะ...”


วงหน้าประดับแผลเป็นเบือนหนีทันทีเมื่อรู้สึกได้ถึงความรู้สึกประหลาดที่แล่นปราดไปทั่วร่าง... เหนือสิ่งอื่นใด... เสียงครางน่าอายนี่มันอะไรกันวะ!!


“อ๊ะ....ฮะ....”


“กลั้นเสียงไว้ทำไมวะ...??ทำท่าอย่างกับโดนถ่ายคลิปโป๊ไปได้...”


เหมือนแซนซัสวัยสามสิบต้นๆจะจับจุดอ่อนตัวเองในวัยรุ่นได้ ร่างสูงเอ่ยเสียงขันใส่คนที่ทำตาขวางอยู่ใต้ร่างตน เมื่อใบหน้าคมโน้มลงใช้ริมฝีปากงับใบหูนุ่มที่แดงฉ่าเพราะความอับอายเบาๆอย่างทะเล้น เรียวลิ้นไล้เลียเล็กน้อยก่อนจะสอดเข้าไปในหูเพียงตื้นๆ เรียกเสียงเจ้ากรรมที่ปิดนักปิดหนาให้ค่อยๆหลุดรอดออกมาจากริมฝีปากบางนั้นเรื่อยๆอย่างควบคุมไม่อยู่


“อ๊ะ...ยะ...อ๊า...”


มือแกร่งดึงเชิ๊ตขาวของอีกฝ่ายออก ก่อนจะโน้มลงพรมจูบระเรื่อยบนแผ่นอกบางสีแทนประดับด้วยรอยแผลเป็นประปรายที่เปิดเปลือยปะทะสายตาคมที่รู้ตัวเองดีว่าจ้องมองอีกฝ่ายอย่างกระหายมาพักใหญ่แล้วนั้น ลิ้นร้อนตวัดรัดรอบยอดอกสีเข้มเข้าสู่โพรงปาก ดูดเม้มรุนแรงไปตามพายุอารมณ์ที่โหมกระหน่ำ ให้ร่างที่ถูกกระทำยิ่งบิดเร่าด้วยความหวามไหว...


“อ๊ะ…ม...ไม่...ตรงนั้นไม่…!!อ๊ะ...”


มือเรียวจึกทึ้งเส้นผมสีดำนุ่มมืออย่างตระหนกพร้อมกับร้องห้าม เมื่อริมฝีปากนุ่มไต่เรื่อยลงไปยังส่วนไวสัมผัสที่กำลังตื่นตัวดันเนื้อผ้าออกมาอย่างชัดเจน


“ไม่...งั้นหรือ...”


นิ้วเรียวแตะลงบนเนื้อผ้าสีดำที่นูนเด่นขึ้นมาพร้อมกับกดคลึงเล็กน้อย เรียกเสียงครางระริกจากเจ้าของได้เป็นอย่างดี


“อ..ไอ้...ยะ..อย่า...อ๊า...”


เมื่อจับจุดอ่อนได้อีกครั้ง... ริมฝีปากผ่าวร้อนประกบลงบนความนูนนั้น แล้วใช้กลีบปากเม้มส่วนที่แข็งขืนเบาๆเลียนแบบกิริยาการครอบครองด้วยริมฝีปากโดยตรง ลิ้นนุ่มที่แลบเลียบนเนื้อผ้าจนเปียกชุ่มไล้ริมฝีปากตัวเองเล็กน้อยอย่างพอใจในรสชาติ ก่อนจะยกยิ้มที่มุมปาก ดวงตาทับทิมเลือดมองคนที่นอนหอบระรินบนเตียงกว้างด้วยท่วงท่าที่ราวกับจะยั่วยวนเขายิ่งนัก...


“จะให้ได้รึยังล่ะ...?? ไอ้สวะ...ไม่ตอบ...ถือว่าตกลงนะ...”


พูดเองเออเองเสร็จสรรพแล้วก็โน้มใบหน้าคมลงจุมพิตริมฝีปากที่เผยอหอบเบาๆหนึ่งที ก่อนจะใช้ฟันคมงับซิปปลดซิบก่อนจะรูดกางเกงออกไปจากเรียวขาเพรียว มือกร้านบีบคลึงส่วนตื่นตัวก่อนจะใช้ริมฝีปากขบเม้มตามแนวยาวไปจนถึงส่วนปลายที่เริ่มมีของเหลวสีใสผุดขึ้น... จากมือที่เคยผลักไสเส้นผมสีดำนั้นกลับกลายเป็นจิกทึ้งด้วยความกระสันต์เสียแทน...


“มีอารมณ์ร่วมดีนี่...หืม”


เสียงทุ้มเอ่ยหยั่น เรียวลิ้นดุนดันยอดความตื่นตัวนั่นอย่างไม่รังเกียจ…ให้บอสหนุ่มวัยยี่สิบหกแอนกายอย่างเสียวซ่านระคนอับอาย


“อื๊อ...หยุด..นะ..มันจะ... อ..อ๊า...”


เสียงครางระริกไหวดังเป็นระลอกสลับกับเสียงห้ามปราม จนเมื่อสุดความปรารถนา นิ้วของตัวเขาอีกคนหนึ่งดันกดอยู่บนส่วนปลาย แกล้งไม่ให้เขาได้ปลดปล่อยเสียอย่างนั้น


“มันจะ...มันจะอะไร...??”


เสียงทุ้มเอ่ยถามเบาๆข้างใบหูนุ่มราวกับจะขอคำตอบของคำถามอันน่าอายนั้น พร้อมกับขบเม้มติ่งหูเบาๆให้พอซาบซ่าน... นิ้วหยาบคลึงเบาๆบนความร้อนผ่าว เพิ่มความรู้สึกอยากปลดปล่อยของร่างด้านใต้ขึ้นเป็นทวีคูณ


“พอ...พอแล้ว...ปล่อย...ฉัน....อ๊า...!!”


ทันทีที่แซนซัสวัยสามสิบค่อยๆเลื่อนนิ้วออกจากปลายส่วนอ่อนไหวนั้น ของเหลวสีขุ่นค่อยๆเอ่อล้นออกมาจนเปรอะไปทั่วมือกร้าน พร้อมกับร่างโปร่งที่ตะแคงข้างพลางหอบหายใจแรง แต่ก็มีเวลาหายใจได้ไม่นาน... เมื่อเรียวนิ้วที่เปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำคาวนั้นค่อยๆสอดเข้าไปในช่องทางด้านหลัง!!


“ฮะ..อ๊า!! อย่า!! ออก...อ..ออกไป!!”


บอสหนุ่มตวาดเสียงสั่น เมื่อรู้สึกได้ถึงความแสบเล็กๆจากภายในช่องทางนุ่มของตน นิ้วแกร่งที่สอดแทรกอยู่ตื้นๆขยับบิดวนเล็กน้อยเมื่อรู้สึกได้ว่าอีกฝ่ายไม่ยอมร่วมมือ แถมเกรงซะจนขยับไปไหนไม่ได้...


“แคบกว่าที่คิด... ยังไม่เคยสินะ...”


ริมฝีปากคมแย้มรอยยิ้มดุจผู้ชนะ สิ้นคำก็ฝืนดันนิ้วเข้าไปจนสุดโคนเป็นการเบิกทางสู่ความบริสุทธิของผู้ที่เด็กกว่าทันที!!


!!!!!!


“อ๊า!!! ฮะ...อ๊า...ยะ..อา...”


เสียงครางสั่นพร่าด้วยความแสบสันต์ดังสลับกับเสียงหอบแรง คิ้วสองแฉกขมวดกันจนยุ่ง มือเรียวจิกลงบนหมอนใบใหญ่แน่นราวกับจะระบายความเจ็บปวด เมื่อนิ้วนั้นเพิ่มเป็นสอง และสามตามลำดับโดยไม่ใส่ใจกับเลือดสีฉานที่หลังรินลงตกต้องผ้าปูที่นอนสีขาวเป็นดวงๆนั้น...


“อ๊ะ..อ๊า...จะ...จะทำอะไรน่ะ...”


บอสหนุ่มถามเสียงพร่า เมื่อรู้สึกได้ถึงเรียวนิ้วที่ค่อยๆถอดถอนออกจากช่องทางคับแคบของตน... ผู้ที่มาจากอนาคตแลบเลียเลือดที่ติดอยู่บนนิ้ว ก่อนจะยกสะโพกเพรียวของร่างด้านใต้จนแทบจะเกยมาบนหน้าตัก มือกร้านยกเรียวขาเล็กกว่าวางพาดบนหน้าขาแกร่ง ก่อนที่ร่างสูงจะโน้มใบหน้าที่เต็มไปด้วยแผลเป็นลงไปให้อยู่ระดับเดียวกับใบหน้าของบอสหนุ่มคนปัจจุบันที่ทำสีหน้าตระหนกอย่างเห็นได้ชัด


“ถ้าไม่อยากเจ็บตัวก็อย่าเกรงซะล่ะ...”


จุมพิตอุ่นๆถูกประทับลงบนหน้าผากที่ประดับด้วยรอยแผลเบาๆ ไล้ลงมายังกลีบปากบางที่กลายเป็นสีระเรืออ้าเล็กน้อยเพื่อระบายความร้อนผ่าวที่อวลอยู่ในร่าง ดวงตาสีโลหิตคมปลาบพิศมองใบหน้าคมที่อ่อนเยาว์กว่าที่ค่อยๆช้อนดวงตาปรือๆที่รื้นหยาดน้ำใสขึ้นมามองตนด้วยความรู้สึกอันยากจะบรรยาย ริมฝีปากที่เฉียดใกล้ยิ่งพาอารมณ์ให้โหมกระพือ...


พลันแก่นกายที่ตึงแน่นด้วยความตื่นตัวเต็มที่ก็ค่อยๆสอดแทรกเข้าไปในช่องทางนุ่มอย่างระมัดระวัง…!!


!!!!!!!


“...ยะ...อย่า..เจ็บนะ...อ๊ะ!!..”


ผนังนุ่มบีบเกรงตอดรัดขนาดที่ใหญ่โตอย่างรุนแรง ทำให้ร่างแกร่งกัดฟันกรอดอย่างอึดอัด ในขณะที่ตนต้องการครอบครองร่างอันเย้ายวนนี้อย่างรุนแรงและเร่าร้อนมากเพียงใด แต่ก็จำต้องข่มอารมณ์ไว้ เพราะเห็นแก่ครั้งแรกของอีกฝ่ายนั่นเอง


เสียงกรีดร้องลั่นดังสะท้อนไปทั่วห้อง หยาดน้ำตาจากดวงตาสีโลหิตที่เบิกกว้างสั่นระริกหลั่งรินอย่างน่าอดสู แก่นกายที่ฝังลึกในความคับแน่นด้านหลังนำมาซึ่งความทรมานบนความสุขสมที่เจ้าตัวไม่ต้องการ เลือดที่ซึมออกมาไม่หยุดจากช่องทางอ่อนนุ่มที่ฉีกขาดเปรอะเปื้อนกายท่อนล่างจนแดงฉาน…


มือเรียวของผู้เยาว์กว่าโผเข้ายึดบ่ากว้างไว้แน่น ดวงตาสีโลหิตฉ่ำหยาดน้ำตาหลับตาแน่นข่มความเจ็บปวด เรือนกายท่อนล่างชาจนขยับไม่ได้แม้โลหิตในช่องทางนุ่มจะหลั่งรินออกมาช่วยเพิ่มความหล่อลื่นก็ตาม ร่างด้านบนทำเสียงจิ๊จ๊ะในลำคออย่างหงุดหงิดเมื่อแก่นกายร้อนของตนขยับไม่ได้ดั่งใจเอาเสียเลย


“.....ฮะ..ออก.ป..ไป...ไม่...ฮึก..”


“อย่าเกรง...นั่นล่ะ....เด็กดี...”


เสียงสะอื้นดังแผ่วปนกับเสียงร้องห้ามด้วยความเจ็บปวดอันเกินจะทานทน รุมเร้ากายโปร่งที่บิดเร่าด้วยความแสบสันต์ มือแกร่งของร่างด้านบนดันกายที่ตนทาบทับอยู่ให้นอนราบกับไปเตียง ก่อนที่ริมฝีปากของร่างด้านบนจะประทับลงบนกลีบปากแดงเรื่อพร้อมกับขบเม้มหยอกล้อ เมื่ออาการเกรงของร่างด้านบนค่อยๆคลายลง ริมฝีปากคมแสยะยิ้มเย็น ก่อนสะโพกแกร่งจะเริ่มขยับกระแทกเข้าไปในกายเพรียวบางอย่างไม่อาจทนรอได้อีกต่อไป!


!!!!!!!!!


“อ๊าาา!!!”


เสียงครางที่ขาดห้วงตามแรงกระแทกกระทั้น ดวงตาสีโลหิตสองคู่สบประสานด้วยความรู้สึกที่แตกต่าง ดวงตาสีเข้มดุดันฉายแววกระหายราวกับสัตว์ป่าแต่ก็ชวนหลงใหลยิ่งนักบนใบหน้าคมที่ประดับรอยยิ้มหยั่นที่คุ้นเคยเสมอมา กับดวงตาคู่คมที่เอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำใสบนใบหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยร่านร้อนในราคะและริมฝีปากบางที่ราวกับจะเชิญชวนให้ประทับลงไปลิ้มรสได้ไม่รู้เบื่อ...


“อ๊ะ...อ๊า...!!..อ๊า!!.พ..พอ..อ๊ะ!...”


มือแกร่งของร่างด้านบนกระชากเสื้อเชิ๊ตสีดำของตนออกด้วยความรำคาญ เผยให้เห็นกล้ามเนื้อตึงแน่นที่เต็มไปด้วยรอยแผลมากมาย แผงอกแกร่งเปลือยเปล่าโน้มลงแนบชิดแผ่นอกสีแทนของร่างด้านใต้ก่อนจะยกแยกเรียวขาเพรียวให้สูงขึ้นเพื่อรองรับการสอดประสานอันลึกล้ำรุนแรงกว่าเดิมนัก!


“อ๊ะ..!! แก...อ๊า!!..ย..อย่า...ฮะ อ๊า!!”


“เป็นอะไรไปคุณหนู...?? แค่นี้ก็ไม่ไหวเสียแล้วรึ...”


บอสผู้มาจากอนาคตกระซิบเสียงทุ้ม มือแกร่งโอบกระชับเรือนกายของบอสวัยเยาว์ให้แนบชิด ก่อนจะละใบหน้าลงสู่แผ่นอกสีแทน แต่งแต้มรอยจูบสีระเรื่อ เล้าโลมขบกัดยอดอกสีชมพูเข้มอย่างกระหายอยากในตัณหากามารมณ์ ดวงตาสีโลหิตที่ฉายชัดถึงความสุขสมสบมองใบหน้าคร้ามแดงก่ำของตัวเองที่อ่อนวัยกว่า เสียงครวญครางสั่นพร่าด้วยความเจ็บปวดคละเคล้ากับความหวามไหว ลมหายใจขาดห้วงระส่ำตามจังหวะกระแทกระรัวเร็ว เล็บคมจิกข่วนลงบนหลังแกร่งแน่นจนรินโลหิตซึมราวกับจะระบายความอึดอัดกระนั้น


“อ๊า...ระ..เร็ว..อีก...อ๊ะ...อ๊าา..”


ความอ่อนนุ่มบีบรัดท่อนเนื้อที่สอดแทรกเข้าไปอย่างบ้าคลั่ง กายโปร่งแอ่นหยัดขยับไหวเป็นจังหวะตามการสอดประสานเบื้องล่าง เสียงกรีดร้องครวญครางดังแว่วหวานอย่างลืมอายผสานเสียงทุ้มหนักของผู้ที่กำลังรุกเร้ารุนแรง... ไม่นาน...เสียงครางหนักก็ดังขึ้นเบาๆพร้อมกับของเหลวอุ่นร้อนฉีดซ่านเข้าสู่ภายในช่องทางคับแคบที่ฉีกขาดนั้น!!!


“อึก...”


“ฮะ...แฮ่ก...แฮ่ก...”


เสียงกรีดร้องสุดท้ายถูกปิดกั้นด้วยฟันคมที่งับลงบนบ่าแกร่งจนซึมเลือด ลมหายใจเป็นจังหวะเดียวกับแผ่นอกที่กระเพื่อมขึ้นลงถี่กระชั้นรุนแรง ดวงตาสีฉานที่เคยเต็มไปด้วยความหยิ่งผยอง บัดนี้เหลื่อเพียงความเจ็บปวดและความสุขสมที่ฉายชัด แต่ทั้งสองสิ่งหรือจะสู้ความอับอายที่ตนกลับกลายมาเป็นผู้ถูกกระทำเสียได้…!!


“ฮะ...”


ร่างทั้งร่างกระตุกไหว เมื่อร่างเบื้องบนค่อยๆถอดถอนแก่นกายออกไปจากช่องทางคับแคบ หากแต่ผนังนุ่มภายในยังคงขยับตอดรัดส่วนอ่อนไหวนั้นอย่างน่าอายราวกับควบคุมไม่ได้ จนเมื่อถอนกายที่ฝังลึกออกไปจนหมด สภาพการณ์ตอนนี้ก็ชวนคิดอยู่มากทีเดียว...


ทำท่าทางอย่างกับสาวบริสุทธิ์ที่พึ่งถูกพรากพรหมจรรย์...(ก็จริงไม่ใช่เรอะ!!)


ดวงตาสีโกเมนน้ำเอกไล่สายตามองต้นขาและหน้าท้องบางเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบคาวไปจนถึงหยาดสีน้ำนมที่ผสมปนเปไปกับโลหิตสีฉานที่ซึมล้นออกมาจากช่องทางนุ่มที่แดงช่ำ ก่อนจะเบนสายตาขึ้นมองใบหน้าคร้ามชื้นเหงื่อแดงวาบที่พึ่งผ่านความสุขสม มองริมฝีปากแดงเรื่อเผยอระบายความรุ่มร้อนที่อวลอยู่ในร่างจากฤทธิ์กามารมณ์ จ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีทับทิมคู่เอกรื้นหยาดน้ำใสที่มองกลับตนอย่างคาดโทษ
พลันเสียงทุ้มกลั้วหัวเราะก็เอ่ยขึ้นเบาๆราวกับสะใจเสียเต็มประดา


“แกนี่มันร่านสวาทจริงๆว่ะ...”


”..ห..หุบ...ปาก...ไอ้สวะ…!!”


คำสบถด่าที่แสนแผ่วจากนายเหนือคนปัจจุบันที่เอนกายหมดเรี่ยวแรงอยู่ใต้ร่างตนอย่างน่าอดสู ก่อนที่ดวงตาอันชวนให้หลงใหลนั้นจะปรือปิดลงในที่สุด…


++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++


จิ๊บๆ...


“อือ...”


เสียงทุ้มของคนบนเตียงครางแผ่วพร้อมกับบิดกายใต้ผ้าห่มผืนหนาเล็กน้อยขับไล่ความเมื่อยล้า ก่อนจะกระตุกนิดๆเมื่อรู้สึกถึงอาการปวดหนึบจากกลางลำตัว แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องต้องใบหน้าคมที่ค่อยๆปรือตาขึ้นมาช้าๆ กวาดมองไปรอบๆอย่างมึนงงเล็กน้อย เมื่อสมองประมวลผลอย่างหนักว่า... เมื่อคืนเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้นกันแน่...??


เมื่อค่อยๆรู้สึกตัว คิ้วเรียวสองแฉกขมวดมุ่นอย่างฉงน เมื่อมือเรียวจับคลำไปทั่วกาย... ก่อนจะรู้สึกได้ถึงคราบเหนียวเหนอะหนะบนแผ่นท้องของตน... เมื่อยกขึ้นมาดู... ก็พบกับคราบสีขาวติดนิ้วเป็นจุดๆ...



เฮ้ย....!!!!!!!!!!!!!!



ร่างเพรียวพยายามลุกขึ้นจากเตียงอย่างทุลักทุเลด้วยแรงอาฆาต แต่ก็ไม่สำเร็จเมื่อขาอันอ่อนแรงพากันไม่สามัคคีกับตัว พาร่างบอสหนุ่มล้มลงกับเตียงอย่างแรง!!


จากความเจ็บปวดที่กระเทือนถึงช่องทางที่ยังคงแสบน้อยๆ กลับกลายเป็นความประหลาดใจแทน เมื่อมือเรียวที่ปะป่ายพยายามหาที่ยึดเกาะเมื่อครู่คว้าเอากล่องโลหะเบาๆใบเล็กๆได้ใบหนึ่งแทน... จนเมื่อทบทวนความจำอันแสนเลือนรางได้อีกที่ก็จำได้ว่า ...ในตอนนั้นมันบรรจุไฟดับเครื่องชนของเขาอยู่ภายใน...


เมื่อมองตามไปยังที่มาของกล้อง แซนซัสก็พบขวดเตกีล่าเปล่าๆใบหนึ่งที่ดูเหมือนคนบริโภคจะจงใจใช้มันทับกระดาษขนาดย่อมๆที่พับสอดไว้ใต้ก้นขวด...


บอสหนุ่มดึงกระดาษแผ่นดังกล่าวออกมาก่อนจะคลี่ออกอ่าน... บนกระดาษเส้นที่คงจะถูกฉีกออกมาจากสมุดเล่มใดเล่มหนึ่ง มีตัวอักษรภาษาอังกฤษลายมือตวัดเล่นหางนิดๆอย่างจงใจล้อเลียนเขาถูกเขียนด้วยหมึกสีดำ อ่านได้ใจความว่า...





‘ถึง... สุดที่รักของฉัน(เมื่อคืน)


ขอบคุณสำหรับเตกีล่า(ที่ขอถือวิสาสะ)และสวัสดีการดีๆที่มอบให้(แม้จะไม่เต็มใจนักก็เถอะ) ที่เขียนบอกไว้เพราะตอนเช้าแกอาจจะไม่เจอฉัน…


... เพลิงพิโรธที่เก็บไป เอามาคืนให้แล้ว... แต่แกคงต้องไปหาทางเปิดมันเอาเอง(แอบหัวเราะด้วยความสะใจระหว่างเขียน) คงจะตามล้างแค้นได้ยากหน่อยนะ เพราะตอนที่ฉันกลับไปถึง ไอ้สวะจางนินีมันคงเอาบาซูก้านั่นไปซ่อมแล้ว ใจจริงก็อยากเจอแกอีก(ติดใจว่ะ) เพราะไอ้ฉลามหัวเน่าคงไม่เด็ดได้ขนาดนี้ พูดแล้วก็อยากกอดแกอีกซักสิบรอบ เอาให้ตายคาอกไปเลย...(เอาให้คุ้ม)


ป.ล. ไอ้รอยเปื้อนขาวๆนั่น... ดูท่าแกจะสงสัย...จริงๆแล้วพอดีตอนนั้นกำลังลองหัดทำเค้กเป็นของขวัญให้ไอ้แก่นั่นดู สงสัยวิปครีมคงเปื้อนเสื้อ... ที่หาห้องน้ำเพราะจะล้างออกนั่นล่ะ(หัวเราะ)


ป.ล.2 ถ้าจะมาเรียกร้องค่าเสียหาย พึงสำเหนียกไว้ว่าแกเป็นฝ่ายเริ่มก่อนทุกประการ!


Adios kid.!!!


XANXUS (32) ’





ทันทีที่อ่านจบ มือสั่นๆของร่างบนเตียงลุกโชนเพลิงแค้นเผากระดาษแผ่นน้อยมอดกระจุย...




“โว้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!!!!!”




ที่นี้...ดวงตาสีโลหิตก็ได้ฤกษ์เบิกโพลงอย่างอาฆาต…


พร้อมกับเสียงก่นด่าบรรพบุรุษหลายร้อยชั่วโคตรของ”เจ้าของจดหมาย”ที่โดนขุดขึ้นมาด่าเรียงตัวอย่างไม่ขาดปากระงมไปทั้งเช้าอันสดใส...




END...


+++++

เค้าไม่รู้เรี่องน้า~~~~~~~ ไม่รู้เรื่องจริงจรี๊งงงงงงงงงงงงงงงงง


//โดนชาวบอร์ดตื๊บดับ

เฮ้ย บอสภาคอนาคตกับภาคปัจจุบันมีอะไรกัน

เป็นอะไรที่ไม่อยากจะเชื่อออออออออออออ

นี้คนเขียนคิดไปได้ไงเนี่ย ทำไมไม่เอา หลามเจอกับบอสภาคอนาคตเล่า

แบบนั้นเจ๋งกว่าเยอะ

โอ้ยยยยยยยยยยย เป็นลม

กร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก


แอบสงสารปนสมน้ำหน้าบอส 26 หน่อยๆ >< เปนไงล่า เจอคนที่เหนือกว่ามากด


ส่วนบอส 32 >////< สุดยอดค่า หื่นได้โล่ห์ ขนาดตัวเองยังกดลงนะ 555

อ๊ากกกกก อิบอสสสสสส!!! ทีกะฉลามล่ะ S เอา M เอา! ทีร่างตัวเองทำมาเป็นถนอมเรอะ!!??? ((สรุปว่าผมอยากเห็นSM?))

อาดิออส คิด!! <<< เหมือนคนเขียนเพิ่งเล่น DMC 4 มา กรั่กๆๆ ได้ใจมากท่านๆ

ปล. จดหมายบอสตอน 32 นี่ เลือดเลือดพอๆกับ NC เลยฟรึ้ยยย

(//หัวเราะอย่างสะจายยยยยยยยยยยยยยยยย)กร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

หึหึ ป๋า เริ่มก่อนจริงๆ ป๋าเริ่มก่อนจริงๆน้า~~(//โดดกอดคนเขียน1ที เพราะมีแรร์มาให้อ่าน)

(ถึงจะกดตัวเอง(ในอดีต)ก็เหอะ)เห็นป๋าเคะแล้วสะใจอย่างบอกไม่ถูก- -+

เป็นอันว่า...ชอบป๋าเคะขึ้นมาอีกนะเนี่ย...หึหึหึหึ(//หลบเพลิงพิโรธ)

ยกมือปิดจมูกกับปากอย่างด่วน กำเดากับน้ำลายไหลปนกันหมดแย้วง่ะ
แซนซัส...ไอ้แก่โหด นั้นร่างแกเองนะเฟ้ย...สุดยอดเลยอ่ะ d(>w<)b
แอบสงสัยนิด ๆ ที่แซนซัสแก่บอกว่าแซนซัสเด็กยังไม่เคย...แปลว่าแซนซัสแก่ก็เคยแล้วอ่ะดิ ?
กะใครหรอ สควอลโล่ หรือ เลวี่ อ่ะ (((*0*))) แต่กับหลามดูเหมือนแซนซัสแก่จะเป็นฝ่ายรุก
งั้นแซนซัสแก่ก็คงโดนเลวี่กดใช่ไหม ((*x*)) ของโปรดเลย กรั่ก ๆๆ
เราเลิฟป๋าเคะมาก ๆ เลยค่า ขอบคุณที่แต่งเรื่องดี ๆ หื่น ๆ มาให้อ่านนะคร้า~~~
ไว้แต่งอีกนะคะ ชอบม๊ากก ป๋าเคะจงเจริญ!!! ขอบคุณค่ะ อู้เย้

คลิกเข้ามาอ่านแบบไม่คิด บอสเมะตัวเองก็แลดูน่ารัก(?)ดี >___<,,

บอบบาง... ออกแรงดึงนิดเดียวก็ทำให้ไหล่หลุดได้แล้ว... ตัวเขาในอดีตช่างด้อยพัฒนา... ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมถึงแพ้ไอ้เด็กซาวาดะนั่นได้... << ทั้งนี้ทั้งนั้นก็เลยตั้งใจจะฝึกให้แข็งแกร่งขึ้น!!!?

บอสสุดยอดนาลซิสจริงๆ!!!!! น่ารักอ่ะ น่าร๊ากกก

ว่าแต่รู้จุดอ่อนตัวเองไวขนาดนี้ แปลว่า...... ไม่นึกว่าคนอย่างบอสจะช่วยตัวเองเป็นประจำ!? (หรือว่าในอนาคตหลามจะหาจุดอ่อนให้แล้วเลยรู้ดี..?)

“แคบกว่าที่คิด... ยังไม่เคยสินะ...” << ถามแปลกนะบอส = = ตัวเองในอนาคตเคยแล้วรึยังล่ะ 5555+

เรื่องนี้บอสรับคะแนนความน่ารักไปเต็มๆ (ทั้งสองคนเลย เอิ๊กกกกกกกกก)

ป๋าแซนตอนเป็นผู้ใหญ่นี่หัดทำเค้กด้วยเรอะ ช่างเป็นเมะที่เท่ได้น่ารักดีจริงๆ กรี๊ดดดด (และช่างรักตัวเองได้ใจมาก ฮาาาา)

จะมีตอนพิเศษให้ติดตามไหม

//ลองไปนอนดิ้น ไม่ได้เข้าบอร์ดนานมาก เข้ามาทีเจอเรื่องนี้อยากร้องอ๊ากให้สะใจ

บอสเด็กน่าร้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
บอสแก่ก้อโฮวกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

ขำกะจม.ทิ้งท้ายโดยเฉพาะในวงเล็บมากเลยค่ะ อิอิอิ

รีเควสตอนต่ออย่างแรง >/////<

เข้ามาฮาจดหมายเจ้าค่ะ ฮาได้ใจจริงๆ บอส !