•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

สวัสดีค่ะ


การปรากฎตัวของท่านวายุรุ่นแรกทำเอาไอ้คุวาริฟุ้งซ่านมากๆค่ะ


มันก็เลย...มีฟิกเรื่องนี้ออกมา


ยังไงก็ลองอ่านกันดูนะคะ






Title : Prelude Away

Pairing : First Rain Guardian x First Strom Guardian

Rate : PG-13







เสียงท่วงทำนองขับขานเคล้าคลอมาตามสายลม มันคงจะไม่แปลกแม้แต่น้อยหากว่าเจ้าเสียงดนตรีที่ราวกับบทเพลงหลงพลัดถิ่นนี้จะไม่บังเกิดขึ้นที่นี่



ขาเรียวที่กำลังก้าวอยู่หยุดชะงัก ดวงตาสีมรกตหยุดนิ่งมองตรงไปข้างหน้าก่อนจะกวาดไปรอบๆดูเผินๆเหมือนไม่ใส่ใจ



เห็นแล้ว...หมวกทรงสูงไหวๆ ซ่อนตัวอยู่ในเงาไม้อันเงียบสงบ


ความจริงเขาเองก็ไม่คิดจะทัก 'มัน' ที่เรียกจิกหัวแบบนี้ก็เพราะชายคนที่กำลังจะเห็นต่อหน้าเป็นดั่งสิ่งแปลกปลอมสำหรับพวกเขา


ชายหนุ่มร่างสูงผมสีดำ สวมชุดแบบเอเชียประหลาดๆในความรู้สึก พร้อมหมวกทรงสูง กำลังนั่งดีดเครื่องสายอยู่ในศาลาหินอ่อนสีขาว ดูไม่เข้ากันเสียเลยระหว่างสถาปัตยกรรมแบบยุโรปอันแข็งแกร่งกับเสียงดนตรีอันอ่อนช้อย ไม่อยากจะเชื่อก็ต้องเชื่อ ว่าไอ้เจ้าคนกวนประสาทจะสามารถเรียงร้อยทำนองออกมาได้เสนาะหูขนาดนี้


เจ้าของร่างโปร่งบางยืนมองอยู่ชั่วอึดใจ ก่อนจะผินหลังกลับไปอย่างพยายามให้เงียบกริบเฉกเช่นขามา หากแต่ไม่รู้จะเป็นเพราะเสียงสายลมกระทบไหวกับใบไม้หรืออะไรบางอย่างที่ทำให้คนกำลังนั่งหลับตาพริ้มเอ่ยเสียงพูดขึ้น


"มาแอบดูกันอีกแล้วนะ คุณมือขวา"


"ใครมาแอบดูแกกันไม่ทราบ" ใบหน้าสวยหันขวับมายังคนพูด "อย่าหลงตัวเองไปหน่อยเลย เจ้าคนธรรพ์"


น้ำเสียงห้วนไม่เคยเปลี่ยนแปลงเลยซักครั้ง นับตั้งแต่วันที่เขาเดินทางข้ามน้ำข้ามทะเลมายังที่แห่งนี้ ก็ไม่ได้หวังนักหรอกว่าจะพบกับมิตรไมตรีอันยืนยงคงกระพันหรืออะไร เพียงแต่ว่ามันก็น่าจะดีกว่าหากคนพลัดถิ่นอย่างเขาจะได้รับการต้อนรับที่อบอุ่นกว่านี้สักหน่อย ยิ่งเป็นคนคนนี้ด้วยแล้ว....


ดวงตาสีเปลือกไม้ลอบพิจารณาใบหน้าสวยที่กำลังเชิดใส่ ไม่ว่าจะทั้งดวงตา ริมฝีปาก หรือ เส้นผม ล้วนกอปรด้วยความงามอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ ไม่เคยคิดเหมือนกันว่าเทพเจ้าจะสามารถสร้างใครขึ้นมาได้งดงามขนาดนี้ นึกพลางเสียดายซีกหนึ่งของเสี้ยวหน้านั้นที่มีรอยสักรูปเปลวไฟพาดผ่านดวงตา มันอาจจะทำให้เจ้าของดูดุดันน่าเกรงขาม แต่สำหรับเขาแล้วนั้น....



...มันคือเปลวไฟแห่งความมีเสน่ห์น่าค้นหา



"มองอะไรของแก?" เสียงห้าวเอ่ยขึ้นอย่างแห้งแล้ง หางตาที่มองเหยียดนั่นหากเป็นคนปกติคงมีความรู้สึกโมโหเป็นแน่แท้ แต่เพราะว่านี่เป็นเขา คือเขา..




...คือคนที่เย็นฉ่ำดั่งเม็ดฝน...




"ก็มีแต่เจ้าเท่านั้นไม่ใช่เหรอไง? ที่ข้ามองน่ะ"


คำตอบจากใบหน้ายิ้มแย้มไม่ทุกข์ร้อนกลับยิ่งโหมความไม่พอใจของวายุคลั่ง ไอ้เจ้านี่มันสำเหนียกหรือเปล่าว่าตัวเองกำลังอยู่ที่ไหนน่ะ!! ทั้งๆที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรแท้ๆ!!


ร่างโปร่งขี้เกียจจะต่อล้อต่อเถียง ยอมรับว่าตั้งแต่เกิดมาไม่เคยมีใครเลยที่จะกล้าต่อปากต่อคำกับเขาอย่างไม่กลัวเกรง


"ไม่เข้าใจจริงๆว่าท่านจ๊อตโต้ชวนคนอย่างแกมาเข้าแฟมิลี่ทำไม? ไอ้วณิพกงี่เง่า!"


สายลมกรรโชกไหววูบหนึ่ง พากลิ่นหอมจางๆจากร่างที่เดินจากไปให้กระสาแตะจมูก ชายหนุ่มสายเลือดเอเชียคลี่ยิ้มเบาบาง ก่อนที่จะบรรเลงเครื่องดนตรีตรงหน้าต่อ...



...เขาก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมตัดสินใจมาอยู่ที่นี่...




...บางที...





...อาจจะเป็นตอนนั้น...



.........

...................



"คุณจะมากับพวกเราไหมล่ะครับ"


ชายหนุ่มร่างเล็กเจ้าของดวงตาและเส้นผมสีน้ำตาลทองเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนเฉกเช่นเดียวกับแววตา รอยยิ้มนั้นให้ความรู้สึกดั่งถูกปกคลุมอยู่ใต้ท้องนภาในวันที่อากาศสดใส สายลมอ่อนพัดต้องผิวกาย...และคลอเคลียอยู่ใต้ผืนฟ้านั้น


"ท่านจ๊อตโต้! คิดจะชวนเจ้านี่งั้นเหรอ? มันก็แค่นักดนตรีห่วยๆ จะช่วยอะไรแฟมิลี่เราได้!!"


ยังไม่ทันที่จะตอบตกลง คนที่อยู่ข้างกายอีกฝ่ายนั้นก็โพล่งขึ้นมา และก็เป็นจังหวะนั้นแหละที่เขาเห็นว่าช่างเป็นคนที่ให้ความรู้สึกเหมือนถูกดึงดูดอย่างเลี่ยงไม่ได้ ไม่ว่าจะเป็นใบหน้าที่สวยงาม แววตาหยิ่งทรนง หรือแม้แต่ริมฝีปากสีอ่อนที่เม้มแทบจะเป็นเส้นตรงตลอดเวลานั้น


"เอาน่า..." ผู้ก่อตั้งวองโกเล่แฟมิลี่หันไปปราม ก่อนะหันกลับมาหาเขาอีกครั้ง "ว่าไงล่ะ? ผมชวนคุณอยู่นะ"


"ขอบใจนะ แต่ว่าข้าก็เป็นแค่นักดนตรีกระจอกอย่างที่คนคนนั้นว่าจริงๆ คงช่วยอะไรพวกเจ้าไม่ได้ ขอโทษนะ"


"ถ้าอย่างนั้น..." ชายร่างเล็กเอ่ยกับเขา "ถ้าหากมีโอกาส เราก็คงได้พบกันอีก ขอบคุณกับทุกอย่างที่ผ่านมานะครับ"


"อื้ม..."





การลาจากห่างออกไปพร้อมเรือลำใหญ่ที่เดินทางข้ามมหาสมุทร เขารู้จักกับชายผู้เป็นหัวหน้าแกงค์มาเฟียอิตาลีด้วยความบังเอิญขณะที่เจ้าตัวเดินทางมายังญี่ปุ่น และโดยให้ความช่วยเหลือ พวกเขาทั้งคู่ก็ได้เป็นเพื่อนกัน


วันนี้จ๊อตโต้ต้องเดินทางกลับอิตาลีโดยมี 'ใครบางคน' มารับ ใครคนนั้นที่รูปลักษณ์โดดเด่นเป็นที่สะดุดตา หากแต่ว่าไม่เคยคิดที่จะเหลียวแลสิ่งมีชีวิตอื่นใดนอกจากคนตัวเล็กนั้น...





ญี่ปุ่นกับอิตาลี...ประเทศที่อยู่กันคนละซีกโลก มีสภาพความเป็นอยู่และวัฒนธรรมไม่เหมือนกันแม้แต่นิดเดียว นักดนตรีกระจอกอย่างเขาเองก็ไม่คิดฝันที่จะอาจหาญจากบ้านเกิดเมืองนอนของตนไปไกลยังที่แห่งนั้น...




แม้ว่าหัวใจจะถูกพรากไปที่นั่นเสียแล้ว...




........

.................




เสียงท่วงทำนองขับขานเคล้าคลอท่ามกลางความมืด อากาศเย็นรื่นจากลมอ่อนทำให้อดที่จะเผลอดื่มด่ำไปกับมันไม่ได้ แม้ว่าเครื่องดนตรีนี้จะเสียงแปร่งปร่าเพราะว่ามันไม่ใช่ของเขา แต่มันก็ช่างแสนมีค่ายิ่งสำหรับคนที่เคยตั้งใจมุ่งมั้นที่จะเดินไปสู่หนทางแห่งการเป็นยอดนักดนตรี


"ออกมานั่งฟังใกล้ๆสิ" เขาพูดทั้งๆที่ยังไม่ลืมตา ประสาทสัมผัสของนักฆ่าทำให้รับรู้ได้ว่ามีใครบางคนรุกเข้ามาในขอบเขตนี้เป็นเวลานานพอดูแล้ว


"ใครจะอยากฟังเพลงของแกกัน"


เสียงฝีเท้าหนึ่งเดินมาหยุดอยู่ใกล้ๆ หลังจากนั้นกลิ่นหอมรื่นรมย์ก็เข้ามาสู่นาสิกสัมผัสอีกครั้ง ชะรอยว่าเขาจะคุ้นชินกับมันไปเสียแล้ว


"เล่นต่อสิ"


แสงไฟสลัวจากอาคารที่อยู่ใกล้ๆสะท้อนให้เห็นรอยสักรูปเปลวไฟบนเสี้ยวใบหน้าสวยด้านข้าง ริมฝีปากบางยังคงคาบซิการ์อยู่ตลอดเวลาพูดขึ้น


"อืม"


บทเพลงบรรเลงขึ้นอีกครั้ง เป็นระยะเวลายาวนานเท่าไหร่ไม่มีใครรู้ ตราบจนกระทั่งทุกอย่างสงบนิ่งลง ช่องว่างบางอย่างถูกก่อขึ้นจากอากาศที่มองไม่เห็นรอบกาย ราวกับว่ามันถูกดูดลงไปถมที่ในหัวใจของแต่ละฝ่ายจนเต็ม


"เป็นไง? เพราะมั๊ย?" ร่างสูงเอ่ยถามเมื่อเสร็จสิ้นการรังสรรค์


"ก็งั้นๆแหละ"


ความเงียบตรงเข้าแย่งชิงอาณาบริเวณอีกครั้ง สายลมรุนแรงกรรโชกไหววูบหนึ่งก่อนที่ชายหนุ่มชาวเอเชียจะเอ่ยขึ้นมาก่อน


"ดึกแล้ว เจ้าไปเข้านอนเถอะ เดี๋ยวจะไม่สบาย"


"แกก็เหมือนกันแหละน่า"


พวกเขาลุกขึ้นยืนพร้อมกันอย่างเงียบๆ คนธรรพ์หนุ่มนึกว่าวันนี้ก็จะเหมือนอย่างที่ผ่านมา พวกเขาเจอกัน คุยกันสองสามคำ แยกย้ายกันไปนอน
แต่ว่าวันนี้...


"นี่..."


"หือ?..."


เสียงเรียกห้วนๆนั้นยังเหมือนเดิม หากแต่เมื่อเขาหันไป คนตัวบางกว่าก็ดึงปกเสื้อร่างสูงให้โน้มเข้าหาอย่างรวดเร็ว



...สัมผัสนุ่มละมุนราวถูกลูบไล้ด้วยสายลมอ่อนจางแตะที่ริมฝีปาก กลิ่นควันขมนิดๆเจือรสหวานทะลักล้นในความรู้สึก เป็นเวลาชั่วขณะที่ริมฝีปากเขาทั้งคู่สัมผัสกัน หากแต่มันช่างเป็นวินาทีที่ควรค่าแห่งความทรงจำชั่วชีวิต



"...เจ้า..." ชายหนุ่มมองใบหน้าสวยที่ยังคงฉาบไว้ด้วยความหยิ่งทรนง หากแต่สีอ่อนเรื่อบนโหนกแก้มนั้นทำให้เขาตาพร่ามัว


"...นี่แทนคำขอบคุณ" ร่างโปร่งบางพูดห้วนๆ "ที่แกยอมขายเครื่องดนตรีงี่เง่านั่นเพื่อเดินทางมาช่วยท่านจ๊อตโต้"


"แต่เจ้าก็ซื้อของใหม่มาให้ข้าแล้วนี่" ชายหนุ่มเอ่ยยิ้มๆ


"นั่นมันตามคำสั่งท่านจ๊อตโต้ต่างหาก" เจ้าของใบหน้าสวยทำท่าจะผละออกไป หากแต่ตอนนั้นเองที่เพิ่งรู้สึกตัวว่าเอวบางของตนถูกมือแกร่งของใครบางคนโอบอยู่ "...นี่แก...อุ๊บ.."


เรียวปากนุ่มถูกสัมผัสอีกครั้ง แต่คราวนี้มันต่างจากคราวที่แล้วที่เต็มไปด้วยความรุ่มร้อน ปลายลิ้นเกี่ยวกระหวัดแลกเปลี่ยนความหวานยาวนาน แต่กับคนทั้งคู่ราวกับเวลาได้ถูกหยุดลง


"...แก..." ดวงตาสีมรกตถลึงใส่อีกฝ่าย แต่มันปราศจากแววแข็งกร้าวอย่างทุกที


"...เข้านอนเถอะนะ" เสียงทุ้มต่ำพูดขึ้นข้างหู "อากาศข้างนอกมันหนาว"


สายลมหวีดหวิวยามค่ำบาดผิวราวกับจะย้ำในคำพูดนั้น กักคำพูดทั้งหลายให้กลืนหายลงลำคอระหงนั่น...



"อืม.."



.............................................



สายฝนหยดแรกกระทบใจให้หวามไหว สายลมครั้งแรกรำเพยพรายพร่างสัมผัสผิว...



เม็ดทรายละเอียดตกลงทับถมดั่งเวลาที่ไม่หวนกลับ ทุกสิ่งทุกอย่างผันผ่านเข้ามาในชีวิตนั้นมิอาจคาดเดาได้



มีเกิด...ก็ต้องมีดับ มีพบ...ก็ต้องมีพราก....



บางครั้ง....คำว่าชั่วนิรันดร์ก็เป็นเพียงนิยาม ที่ไม่อาจเกิดขึ้นได้จริง




...อย่างน้อยก็ในช่วงชีวิตนี้...






"ไม่ไปด้วยกันรึ?" จ๊อตโต้เอ่ยกับบุคคลผู้ที่เป็นทั้งเพื่อนและลูกน้องคนแรกที่ติดตามเขาด้วยความอาลัยอาวรณ์ ระหว่างที่ทั้งสองยืนอยู่ที่ท่าเรือขนาดใหญ่




ผู้ก่อตั้งวองโกเล่แฟมิลี่ตัดสินใจที่จะสละตำแหน่งและจากไปตั้งรกรากอยู่ที่ญี่ปุ่น การตัดสินใจของนภาลัยในครั้งนี้ทำให้เหล่าบรรดาผู้ติดตามกระเซ็นสาย ส่วนหนึ่ง...ก็กลับไปยังบ้านเกิดเมืองนอน...



ไม่เว้นแม้แต่....เจ้านั่น....




ดวงตาสีมรกตทอดผ่านขอบฟ้า เลยไปยังสุดขอบฝากฝั่งที่อาจเป็นได้แค่ความฝันเท่านั้นที่จะเอื้อมไปถึง



"ไม่ครับ ผมจำเป็นต้องอยู่ที่นี่ ...รุ่นที่หนึ่ง"


"รุ่นที่หนึ่ง" ร่างเล็กกว่าทวนคำ "อะไรของเธอน่ะ?"


"ท่านไงครับ...วองโกเล่รุ่นที่หนึ่ง" ผู้พิทักษ์แห่งวายุพูดพร้อมกับรอยยิ้มอ่อนโยน "...ถึงแม้ตัวท่านจะจากไปยังดินแดนแสนไกล แต่วองโกเล่ที่นี่จะต้องเกรียงไกร นับจากนี้ไปอีกเป็นสิบรุ่น"


สีหน้าและท่าทางจริงจังมันทำให้คนฟังอดไม่ได้ที่จะหัวเราะขึ้นมา


"อย่างนั้นเชียวรึ ขอบใจนะ" ดวงตาสีทองมองคนตรงหน้า "แล้วเธอล่ะ..."


"ต่อให้เกิดกันคนละแผ่นดิน ผมก็จะไปอยู่เคียงข้างท่าน..." ขาคุกเข่าลงกับพื้นข้างหนึ่ง มือเรียวค่อยๆดึงมืออีกฝ่ายขึ้นประทับริมฝีปากลงบนหลังมือนั้นแผ่วเบา "...ไม่ว่าจะเกิดใหม่กี่ครั้งก็ตาม..."


"ขอบใจ" ท้องนภาทอดเสียงแผ่วเบา แม้จะเห็นแววโศกเศร้าที่เผลอฉายแววขึ้นชั่วครู่ในดวงตาสีมรกตสวยงามนั้นแต่เขาก็จำต้องเก็บความรู้สึกไว้




เสียงหวูดเรือเป็นสัญญาณของการเดินทาง การลาจากที่อาจจะเป็นการพบกันครั้งสุดท้ายในช่วงชีวิตนี้ ผู้พิทักษ์แห่งวายุแห่งวองโกเล่รุ่นที่หนึ่งรู้ว่ายามที่มันพร้อมจะโลดแล่นไปเบื้องหน้า หัวเรือนั้นเบนหาไปยังทิศตะวันออก ณ ที่ซึ่งที่ตั้งดินแดนหมู่เกาะอันห่างไกล


"...แล้วไปหาบ้างนะ...ถ้าเป็นไปได้..." จ๊อตโต้พูดอีกครั้งก่อนที่เดินขึ้นยังพาหนะลอยน้ำใหญ่โตนั้น


"ครับ..."


ไม่มีคำว่าลาก่อนจากปากพวกเขา...เพราะจบชีวิตนี้อาจไม่ได้พบกัน แต่ในอีกสายชีวิตข้างหน้านั้น พวกเขาจะต้องได้อยู่ด้วยกันอีกแน่นอน...





สายตามองทอดไกลอีกครั้ง อีกฝากของทะเลขวางกั้น เขาจำเป็นต้องอยู่ที่นี่...ด้วยร่างกายที่มีแต่เพียงวิญญาณ เพราะหัวใจที่เคยมีอยู่นั้น ได้ถูกใครบางคนเอาไปก่อนหน้านี้เสียแล้ว...




"...แล้วซักวันฉันจะไปหาแก...ไอ้สายฝนบ้า.."




กลิ่นควันซิการ์จางหายไปพร้อมๆกับอุปทานบางอย่างที่แว่วในหู เสียงของดนตรีเครื่องสายในทำนองเพลงแถบเอเชีย...




...ซักวัน...พวกเราต้องได้พบกัน...อย่างแน่นอน....




Prelude Away / END




.........





................





..........................



นอกหน้าต่างคือสีเขียวขจีของใบไม้ แสงแดดยามสายให้ความรู้สึกน่าง่วงเหงาหาวนอน แต่น่าแปลกที่เขากลับไม่รู้สึกอยากหลับเลยซักนิด ด้วยเพราะอะไรบางอย่างในส่วนลึกสั่งให้ตื่นอยู่อย่างนั้น...



*ครืด*



เสียงเปิดประตูไม่ได้ดึงความสนใจที่กำลังลอยออกไปไกลให้กลับมาได้ แต่ถึงอย่างนั้นดวงตาสีเปลือกไม้กลับเบนกลับมายังหน้าชั้น เพื่อพบกับภาพของใครบางคนที่ดูราวกับมีรัศมีสีเงินยวงจับตา




"นี่คือนักเรียนแลกเปลี่ยนจากอิตาลี...ชื่อ โกคุเดระ ฮายาโตะ"




...แล้วหัวใจของเขาก็ถูกพรากออกไปอีกครั้ง...




..........................


END

..........................



Writer Note : ไม่ได้เขียนฟิกนานมือมันฝืดจริงๆด้วย - -"


อธิบายนิดนึง


เราไม่รู้ว่ารุ่นแรกเนี่ย มันเกิดในช่วงไหน ก็เลยงงๆกับสรรพนามแทนตัวของปู่พิรุณ เพราะปู่เป็นคนญี่ปุ่น (ใส่ชุดอย่างกับขุนนาง) สรรพนามก็น่าจะเป็น "เจ้า" กับ "ข้า"


แต่มาทางยุโรปของปู่วายุ ก็น่าจะเป็นสรรพนามธรรมดาแบบชาวตะวันตก มันก็เลยออกมาดูแหม่งๆ ต้องขออภัยไว้ ณ ที่นี้


และสำหรับท่านไม่ได้อ่านสปอยล์


ผู้พิทักษ์พิรุณรุ่นแรกเป็นนักดนตรี ที่ต้องเลือกระหว่างดนตรีกับดาบ แต่เมื่อรู้ว่าปู่จ๊อตโต้ที่เป็นเพื่อนอยู่ในอันตราย จึงขายเครื่องดนตรีที่รักมากทิ้งเพื่อเป็นค่าเดินทางและซื้ออาวุธ นั่นก็คือดาบยาวหนึ่ง สั้นสาม

ส่วนผู้พิทักษ์วายุเป็นมือขวาและเพื่อนคนแรกของปู่จ๊อตโต้ เห็นเขียนว่าเป็น "หัวหน้าตำรวจ"


เรื่องอื่นๆเรามั่วเอาตามความรู้สึก ยังไงก็มองข้ามๆไปเหอะนะ มันเป็นแค่ฟิกค่ะ (แฮ่ๆ)




และต้องขออภัยเป็นล้านครั้งที่มันเป็น short fic ซึ่งความจริงแล้ว คุวาริอยากจะเขียนมันเป็นเรื่องยาวมากกว่า (แต่มันต้องเป็นเรื่องยาวที่น่าปวดกบาลมาก เพราะไม่รู้ชื่อตัวละคร) แต่นั่นเพราะคุวาริยังไม่อยากหาภาระใส่ตัวเพิ่ม อย่างน้อยก็ขอให้ทุบไหแตกให้ได้ซักสองใบก่อน โดยเฉพาะ The day after tomorrow ที่คุวาริจะพยายามดันให้จบในปีนี้


เพราะตอนนี้เราอยากเขียนฟิกรุ่นแรกมากๆ อยากเขียนยาวๆ ดราม่า




เอาเป็นว่าอ่านเรื่องนี้แก้ขัดไปก่อนนะ โฮกกกกกกกกก คุณปู่วายุ ม่ายหวายแล้ว หลงมากๆเลยตอนนี้ >_<



ขอบคุณทุกท่านที่อ่านค่ะ


ขอบคุณทุกความคิดเห็นค่า



*EDIT* แก้เนื้อหานิดหน่อยนะคะ

ชอบๆๆๆ รุ่นคุณปู่

น่าหลงงมงายทั้งรุ่นปู่และรุ่นหลานเจงๆตระกูลวายุ

อยากเห็นเหมือนกันคะฟิครุ่นแรก

อ่านแล้วชอบมากค่ะ
สามารถโยงเนื้อหาเชื่อมกับเนื้อเรื่องได้สุดยอดจริงๆ
วายุรุ่นที่1น่ารักมากมาย
แถมยังคู่กันกับพิรุณตั้งแต่รุ่นคุณปู่อีก
แล้วรุ่นหลานเลยจะหนีไปไหนพ้น
....รักเมื่อแรกพบ....
โฮกกกกกกกกกกกก
ชอบค่ะ
วายุเนี่ยจะกี่รุ่นต่อกี่รุ่นก็ยังภักดีต่อนภาไม่เปลี่ยนแปลง
ซึ้งใจแทนนภาจริงๆ

โอ้วววววว ซึ้งงงงงงง

สนุกมากค่ะ ปู่วายุ ปู่พิรุณ~ >___<~!!

รักทั้งรุ่น)รุ่นหลานเลย +0+

สนุกค่ะ สนุก

ซึ้งสุดๆด้วย

โฮก!!

ชอบบรรยากาศอย่างนี้มากค่ะ ดูโรแมนติดจัง>W<
ปู่วายุก็น่ารักมาก ชอบฉากที่มาแอบฟังเพลงของปู่พิรุณค่ะ

รักแรกพบนี่มันสุดยอดจริงๆ

ชอบฉากที่ทั้งสองเจอกันครั้งแรกมากค่ะ ดูน่ารักแบบมีเสน่ห์สุดๆ

ตอนจบทำเอาเราต้องร้องออกมาว่า "น่ารักโคตร!!~~"

เพราะหลงกับคำว่า "...แล้วหัวใจของเขาก็ถูกพรากออกไปอีกครั้ง..."

รุ่นแรกสุโค่ยจริงๆ!!

บอกได้เลยว่าสนุกดี อิอิ แต่ไม่อยากให้จบเร็วเลยแฮะ

ซึ้งมากๆเลยค่ะ

สงสารรุ่นคุณปู่คุณย่าจังเลย

ซึ้งมากมาย...อะ...ชอบมากเลยเน้~....
แถมอ่านแล้วดูไม่ขัดอีกต่างหาก....^^
จะรอเรื่องยาวของรุ่นแรกนะ....เพราะตอนนี้คลั่งมาก(ฮา)

รักคุณย่า(?)วายุอะ

อ่านเรื่องนี้แล้วซึ้งโฮกก

ป๊าดดด !!
ปู่พิรุณ......
ปู่วายุ
ฮือออออออออ
เจ็บปวดดด
ทรมานกับการจากกันจริงๆ TT_____TT

โชคดีเหลือเกินที่ได้กลับมาพบกันอีกครั้งหนึ่ง

ซึ้งงงงงงงงงงงงงงง

โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

ขออภัยอย่างยิ่งที่เสียมารยาทสครีมอย่างไร้สติค่ะ จะว่าไปไร้สติมาหลายวันแล้วเพราะคุณย่าวายุนี่แหล่ะ

โฮกๆๆๆ อยากอ่านฟิกของคุณย่าจนใจจะขาด ในที่สุดพี่คุวาริก็แต่งจริงๆด้วย ชอบค่ะ ชอบบรรยากาศมากๆ พี่บรรยายได้แบบเห็นภาพชัดเลยค่ะ บรรยากาศมันสวยมากๆ อบอวลไปด้วยอารมณ์ซึ้งๆแบบผู้ใหญ่ ชอบอ่ะค่ะ

สุดท้าย...มันชอบบบบบบบบบบ

คุณย่าวายุงามแต๊ๆๆๆๆ คุณปู่พิรุณก็เท่โฮกในชุดโดเมียว อ๊ากๆๆๆ บ้าไปแล้ววววววววววววว

น่ารักมากคะ จริงเบลก็จิ้นคู่นี้นะ..... พอเจอวายุรุ่น จิ้นทันทีแบบไม่ลังเล น่ารักๆดีนะคะ ใช้เจ้ากับข้าด้วย

น่าจะแต่งเป็นฟิคยาวนะคะท่านคุวาริ..... 555+

โอ้วว~ ซึ้งมากเลยค่ะ เขียนได้ดีจริง ๆ บรรยายได้สุดยอดมาก ๆ แถมภาษาก็สวยอีกต่างหาก

ชอบประโยคสุดท้ายมาก ๆ "...แล้วหัวใจของเขาก็ถูกพรากออกไปอีกครั้ง..." ในที่สุดก็ได้พบกันอีกครั้งแล้วสินะ > <"

ฟิครุ่นปู่นี่สุดยอดจริง ๆ แล้วแต่งมาอีกนะคะ เสียดายที่มันเป็นแค่ฟิคสั้น น่าจะเป็นฟิคยาวน๊า ...